Ik beken.

Dag Surfer en welkom Surfer. Om maar met de gelijke deur in huis te vallen: Facebook heeft het een beetje overgenomen, waardoor hier niets meer verschijnt. En toch wens ik dit kanaal open te houden voor de buitenwereld, u dus. Derhalve, een kleine, schuchtere bijdrage aan de dag van vandaag. Met uiteraard de boodschap er zelf wat mee aan te vangen, uw eigen beslommeringen gewijs...

(repro: ME!)

ik beken

ik kan alleen maar ontkennen

dat het al oprecht was

dat het ontkend zou worden

en al die zaken meer

ik kan alleen ontkennen

dat ik het geweten zou

al dat onheil in mijn achtertuin

het strooien bij ontij

wij hebben het niet geweten

ik ontken

waar jij nachten over doet

dagen ook van dwalen

of we beter dan slechter konden

gevolgd door weer maar nachten

en dan vragen of  't geweten

ik beken

finaal

ik beken

Frans V.

Hm.

In juni geschreven, vandaag actueler dan ooit. Of het ooit ophoudt? Vraag het de man, vraag het de vrouw, vraag het de kinderen, vraag het ons. Geen antwoorden die zullen doen verhopen op beterschap. Omdat we mensen zijn, denk ik dan, die als mensen zullen willen 'zijn' in hun eigen 'blijven'.

In het nauw, of niet? (bron foto: KLIK)

Missie-man

wankel in zijn stap
beweegt de man zich voort
of was het achterwaarts
het is hem niet klaar
noch was het dat gisteren

zijn ogen vatten het niet
wat nochtans te bevatten
als hij maar kijken kon
naar wat zoal te zien

hij vergaat waar hij gaat
stond ooit zijn ware grond
toen hij nog weloverwogen sprak
met klanken tussen lippen en zijn mond

omdat hij meende
opdat hij nog verwachtte
de toekomst hem toelachte
omdat alles nog zomaar

zijn ochtenden zijn vergetel
zijn pogingen tot noen vermetel
om over zijn avonden maar
want ook die gaan over

of onder
zoals de zon
iedere heikele dag

hij is een man zonder permissie
hij is, omdat hij nu eenmaal mens
voor hij dat al vergat
node
de ruis ter wille
van zijn leven

Frans V.

Vanuit de ziekenzorg

Bibi lag de eerste helft van deze week in een ziekenhuis. We besparen u de details, maar aan de vooravond van mijn vrijlating uit dat gebaxterd bed vertelde ik aan mijn verpleegster dat ik toch zo blij was mogelijk de volgende dag naar huis te mogen. 'Jij misschien wel,' antwoordde ze, 'maar de meesten hier toch niet, zo dakloos ze zijn...'

Let it flow...

Als er dan eens een klomp moet breken, dan gebeurde het daar en toen. Mensen die niet blij zijn om het ziekenhuis te mogen verlaten, enkel en alleen omdat ze geen thuis hebben om heen te gaan? De realiteit achterhaalt ons soms sneller dan we er ons van bewust zijn. 

Onderstaand gedicht in navolging van mijn wedervaren dienaangaande. Lees en voel, voel en lees. En denk ook aan die andere, die daar ergens toch weer buiten...

AZ-man

gaaf van lijf en leden

zij het gepokt en gemazeld

door teveel weer en wind

legt hij het hoofd te rusten

ongeschoren op het warme linnen

morgen vreest hij het verdict

dat zijn bed niet het zijne

toebehoort aan een ander

vannacht toegekomen met de taxi

omdat het nu eenmaal vooruit

zal hij zijn schamele have en goed

in een gescheurde zak of twee

zijn open gevangenis tegemoet

waar hij tegen de sterren praten zal

over schurftjes en skartjes

die weldra opnieuw

hij telt nu al de dagen af

dat hij dringend weer opgenomen

omdat het zo niet langer

Frans V.

hoezo kiezen?

Even terugblikken. Blogs zijn er om te ventileren, en dat is wat Vlinderman toch enige tijd gedaan heeft. Die 'ventilatie'-storm lijkt nu al een paar jaren geluwd, gezien de weinige bijdragen te alhier sindsdien, maar niets is minder waar. Nog teveel borrelt het, maar de drang om het aan de kaak te stellen, die is wat minder geworden. Gewenning, u weet wat dat betekent. Alle enthousiasme ten spijt, elke dagkrant aan flarden gelezen, het lijkt maar niet te veranderen. 

Gelukkig is de doorsnee mens niet zomaar een opgevertje en veert er telkens opnieuw wat op dat maakt dat er een blijvend onderscheid ontstaat tussen mens en de rest. We worden namelijk met zijn allen groot zonder zelf te verkleinen, integendeel, wat het beeld ook moge laten uitschijnen...

Bron foto: KLIK!

Eentje om het af te leren:

sinds wanneer?

het vloeide hier

omdat het vloeien moest

zelfs altijd zou en zal

dit was het karrewiel

dat zomaar draaiend

er stond stoom te slaan

tegen ramen onbenoemd

wreven vingers waarheden

die zo weer weg

vergeet het snel

een zon draait weg

verliest haar maan

geen maatjes hier

waar regels staan

zonder eigen zeg

het is gestold hier

omdat het te vloeiend

nu moet het geknars

en vooral stilstand

opdat iedereen zomaar

eigen gelijk

kom dan

Frans V.

Vijf jaartjes...

 ne foto van ne foto van ne foto :-)=

Vlinderman is vijf jaar gehuwd vandaag en op de tonen van Bram Vermeulen en zijn 'De Eeuwige Soldaat' is er meer dan wat ruimte om hier lucht aan te geven. Op jou geschreven, Nina, en gisteren ook met de letterlijke krop in de keel aan jou voorgedragen, maar elke letter telt mee. En ja, de hele wereld mag het weten!

 xy je graag

er zijn er die dromen
schatten te zoeken aan het einde
al weten ze dat eigenlijk niet liggen
omdat ze nog nooit zover...

en dan zijn er die treuren
heelder dagen de handen in het haar
jammeren over zaken die toch niet
omdat ze aannamen dat...

en dan heb je nog de brullers
altoos van vele torens te hoog
over immense bruggen te ver
omdat ze denken de waarheid in pacht...

dan zal ik maar verder zwijgen
over al zij die eindigen op -eurs
zij die zich weten zijn
enkel in wat ze zoal doen...

veel beter ben ik zo niet
ook ik adem en denk wat ik denk
al moet ik bij deze bekennen
dat zonder jou...

je begrijpt me wel weer
die dromer die droomt
die treurman die mist
die roeper in eigen woestijn
zelfs die -eur die gewoon is...

jij maakt me anders
dan wie ik ooit zou kunnen zijn
en veel beter kan het niet
noch zal het ooit

is het dan melig
simpel te zeggen
ik zie je graag?

(jou kennende
vermoed ik van niet...)
 

Frans V.

het gezegde

De HJC-Prijs 2013 werd gisteren opnieuw uitgereikt in de kelder van de Groene Waterman, met hulde aan de winnaar Mark Meekers die er als eerste uit de bus kwam (zie ook hier de berichtgeving). Eén en ander noopte ons tot het hernieuwde dopen van eigen pen in het thema 'Censuur' en leverde onderstaand gedicht op. En als we schrijven, dan laten we het ook gaarne lezen, dus bloggen wij nog eens te alhier.

Wijzelve

het gezegde

schrijf me een boterham
het beleg bespreken we dan
tijdens het verorberen
zo klonk de vrede
waar in oorlogstijd niets
juist geweten mocht

dit is mijn mening
kreet uit onvervalste woede
zegt de enige wet
zwijgt en maakt het
ongezegd

breng me een boodschap
de woorden doen we wel
na de drooglegging
als meningen weer mogen
vanuit het fundament

bijt me jou toe
nu, hier, en vooral diep
omdat ik gevoelen wil
onderhuids en bovenstraats
de daad van een woord
heeft nog niemand geschaad

Frans V.

En 't ging vooruit

Fraaie zinsnede van Raymond Van Het Groenewoud op deze lentevolle sneeuwdag. Wat klopt er niet in het plaatje? We laten het aan de verbeelding van de lezer over. Wij hebben in ieder geval genoten van de kleinste sneeuwman die er met deze heerlijk knerpende, maar totaal niet plakkende sneeuw te maken viel...

 

Prettige zondag, Gij Allen!

Uw persfoto van het afgelopen jaar

Bron foto: KLIK!

De persfoto 2012 is bekend. Een beeld dat uiteraard beklijft, vastlegt hoe mensen met elkander omgaan in tijden van al dan niet strijd, al even al dan niet legitiem. Jaarlijks komen opnieuw de talloze knievallen voor het verleden op de buis. We verontschuldigen ons blijvend voor de schaamteloze daden die onze voorvaderen gesteld hebben, voor een volk dat vernietigd moest omdat het niet mocht. Jaarlijks. Schaamtevol. Voor een verloren volk, met haar verloren land. Haar geschonken land, om haar leed te vergoeden. Uiteraard waar er geen plaats voor bestond, een beetje ironie is de mensheid niet vreemd. Het slachtoffer dat tot dader is verveld, omdat het dacht dat.

De persfoto toont ons vandaag. En gisteren, en waarschijnlijk en al even helaas morgen. Strijd, op het scherp van de menselijke snee. En dat die dus scherp kan zijn. Bloederig ook. Verwerpelijk. Onmenselijk zelfs. En toch zo gewoontjes. We zien het immers elke dag, we lezen erover, hangen erover na bij een glas blond enz. en de wereld draait door. Niet als in 'verder' maar als in 'door'. Wie kan en durft de zekering eruit halen?

Persfoto. 2012. Ongetwijfeld is ondertussen de persfoto 2013 reeds gemaakt. Getrokken door een mens die zich verplicht voelt de ellende vast te leggen voor het nageslacht. Welk nageslacht? Het afgeslacht van om de hoek? Hoeveel kunnen we nog verdragen?

Voor een poëtische benadering van het al, ga gerust eens kijken naar deze site.

ondergraven

tijdloos verzwegen
wat niet verteld mag
met geen woorden beschreven
uit gedachten geweerd
in tijdelijkheid gesmoord

morgen gaat hij werken
aan zijn toekomst zonder toekomst
gedrild in het wezen van het zijn
verstard in het immense weten dat
en dat het altijd dat zal blijven

geef hem de vrede
opdat hij ademen kan
te vertellen dat er andere
misschien ook mooiere
en laat hem daden stellen
zonder hem neer te schieten

alleen zo zou het kunnen
als het zou mogen kunnen
zijn aard te onderkennen

Frans V.

Blijf toch maar beter niet plakken

In een poging om nog eens wat te komen melden - er uiteraard van uitgaande dat daar nog op gewacht wordt - moet ik meedelen dat tekst kan verschaft, maar beeldmateriaal achterwege blijft, gezien mijn absolute  en ongeziene onvermogen om die welbepaalde gsm goed te koppelen aan mijn pc en de bij de gsm behorende programmatuur niet niet niet niet niet niet niet naar behoren wil werken. Tekst dus, smakelijk, en ooit slaag ik wél in mijn opzet.

Toch wil ik niemand op de hele wereld het belachwekkende feit onthouden dat je, en ja, dat werd iedereen met de paplepel ingegoten, voorzichtig moet zijn met secondenlijm. Beter rijt je je het lijf open met een bot mes van onbestemde aard dan te trachten 'dergelijke kol' te laten hangen. Bijdrage aan de maatschappij, vermits ik toch aan het bloggen ben? Volgens mijn ervaring (nog wat her en der groen): koud water, onmiddellijk en overvloedig. En voorzichtig zijn met het pulken naderhand. Spaart ook alweer enkele repeltjes vel waaraan wij mensen doorgaans zo gehecht zijn...

Dit overleefd hebbende, mocht iemand me weten te melden hoe je bruikbaar foto's van een f*g Nokia-toestel vandaan kan halen, contacteer me even, want ik voel de neiging tot overstap naar een ander merk, met waarschijnlijk dezelfde zever zeer voor handen en derhalve veel moeite voor niets - geen oplossing namelijk. Ge zijt alvast bedankt!

Intermezzionaal bericht

Het internet, voormalig bondgenoot om wat dan ook aan toe te vertrouwen. Een klein lustrum lang gebruikte ik het medium, al dan niet in de waan dat er iemand dit met mij zou delen. Het maakt ook niet uit. De unieke mens die we allen zijn deelt immers sowieso simpelweg door te zijn en in en uit te ademen. Anderzijds is iets als deze blog een al even unieke manier om zonder andere kanalen een enige blik op het al te delen met wie er niet voor de eigen neus staat, hangt, ligt, trappelt. Mooi, toch?

We naderen het eind van een bewogen jaar. Eerst was er nieuwjaar, dan was er een advertentie, waarop Nip en ondergetekende gingen kijken en vervolgens hun ziel verkochten aan een bank om ons eigen stekje te kunnen kopen. En toen was er het verhuizen, inrichten, wegwerken, opbouwen, verplaatsen, herdenken, bekijken en overzien. Hemels labeur voor een eigen stekje in steen, zonder een ander wat te verrijken. Wordt een mens stil van, dat kan ik je garanderen. En dan komt een mens nog eens langs oude plaatsjes gewandeld, waaronder dit virtueel relaasboek. En moet er nog eens wat gedeeld. Zomaar. 

Een roos voor jou, mocht je hier even willen verwijlen. Eigen kweek, zoals dat heet...

"Als reactor 4 in Fukushima instort, wordt leven op aarde weggeveegd" - Buitenland - De Morgen

"Als reactor 4 in Fukushima instort, wordt leven op aarde weggeveegd" - Buitenland - De Morgen

Ge kunt er alvast eens aan gaan staan...

De 161ste Muzeval - Amanda Malinka - 12/04/2012

π

DE 161e MUZEVAL

Poëzieavond
donderdag 12 april 2012

Gastdichter

Amanda Malinka (NL)

Inleiding en presentatie door Bart van Peer

na de pauze: VRIJ poëzie-PODIUM
begeleid door Frans Vlinderman en Bart van Peer

deuren 19.30 uur - aanvang 20.00 uur
gratis toegang

locatie: literair-artistiek café Den Hopsack
Grote Pieter Potstraat 24
2000 Antwerpen (centrum)
(openbaar vervoer: Groenplaats)

Organisatie:
Pipelines vzw in samenwerking met Masereelfonds Antwerpen
en met de steun van Antwerpen Boekenstad

Links: www.muzeval.blogspot.com, www.masereelfonds.be, www.denhopsack.be

Pipelines vzw/De Muzeval: Jan van Veen, Willem Plugge, Frans & Nip Vlinderman-Luyben, Bart van Peer, Frank Vranckx, Pierre Magis & Raymonda Bertels, Runa De Moudt en Sarah Buys.

_____________________________________

Amanda Malinka (1975) werd geboren in het Brabantse land. Daarna maakte ze vele omzwervingen om uiteindelijk over de grens haar inspiratie te vinden. Ze probeert het onbereikbare aan te raken.

Amanda kruipt in de huid van de Muze en laat de mensen zo deelnemen aan haar theater op papier.

‘Herinner me zoals ik gemaakt ben en leef met me als een Dwaas.’




Amanda Malinka

Schaduwgevecht

Quasi iedereen - we tellen de wielerkoersfanaten niet mee - zit buiten op een al dan niet geleend terrasje en geniet van de eerste zonnestralen van het jaar om te bekomen van het voorbije winterweer.

Bibi is niet anders, en ook de poezen te alhier zijn vast van plan zich de komende zonnedagen rot te amuseren. Dat levert soms prachtige taferelen op, zoals deze cat-shadow-fight, waarbij Miss Tofi ongegeneerd de strijd aangaat met de schaduw van Miss Tati. Fun op zondag, wat wil een mens nog meer?

Miss Tofi vs Miss Tati

uit het doosje

Een poweet die af en toe zijn stoom aflaat in de rimboe van het internet, zo is het ooit allemaal begonnen. Ondertussen schrijft het leven zich dag na dag verder weg en staat deze Vlinderman op de drempel van de laatste verhuizing. Inpakken dus, maar vooral niet wegwezen. Grappig, wat een mens blijft bijhouden. Doosjes, papiertjes, kribbeltjes, oude got-to-get-gadgets, waar nooit wat dan ook mee gedaan is. Kringwinkel en containerpark: here I come!

Wat echter nooit de deur uit zal gaan, dat zijn al die teksteltjes, kattebelletjes, nota's, dichtsels, noem het hoe je maar wil, die ik in de loop der jaren bijeen gehaspeld heb. Hele processen liggen daarin vervat en soms kan ik bij het herlezen mezelf herontdekken - we zijn nogal vergeetachtig, wat dat betreft...

Eenderwelkeweg, we voelen ons soms ietwat stom bij het doornemen van het verleden in dit heden. Het lijkt me dan ook toepasselijk volgend gedicht de digitale ether in te sturen...

De duizenden... (bron foto: KLIK!)

stomman

uit duizenden gehouwen
de mensen van weleer
waar vertrouwen houden was
en zonder gewoon lege straten

hielden ze zich stand en vol
geen rekening te vereffenen
waar geen schulden ontstaan
de mens een mens kan blijven

worden de vragen gesteld
zonder antwoorden verwacht
het is de tijd gekomen
andere regels van kracht

ze zijn nu duizend en meer
en nog spreken ze niet
omdat we stom zijn
in onze uitleg

Frans V.

Tot nader order: gesloten.

Vlinderman komt even online om te melden dat hij een spirituele zoektocht wil ondergaan. Na ruim twintig jaar internet en andere technologische toepassingen wil hij namelijk uitvorsen in hoeverre hij eraan verhangen is. En hoe beter dan gewoon de stekker daartoe uit de muur te halen. Gedurende een week, met ingang van een fractie tijds na middernacht dezes, zal hij zich afsluiten van deze al dan niet virtuele wereld. Geen Facebook, geen Google, geen mail, geen TV, geen gsm, niets meer. Bereikbaarheid? Postduif of vaste lijn. Herkenbaarheid? Probeer een oude foto te vinden. Zichtbaarheid? Tenzij je naar Berchem afgezakt komt. Doel? Zichzelf. Vrouwlief doet trouwens mee. Wat hij verwacht? Pure onthechting aan een wereld die er eigenlijk geen had mogen zijn...

En toch. Wat zijn we heden ten dage zonder YouTube, MySpace, Flickr? Als we niet kunnen communiceren vanachter het klavier? Valt er nog wat aan de toog te hangen zonder dat we daar een digitaal equivalent van de wereld moeten insturen? En wat stelt die hele wereld zo ondertussen nog voor, na alle mogelijke Arabische Lentes, recordpogingen regeringvormen, verrechtsingen van emoties, Robinsonontdekkingen, kant-en-klare-maaltijden-live-streaming?

Jahaa (bron afbeelding: KLIK!)

We gaan het zoeken, het antwoord, en we gaan naderhand melden of het antwoord ons tevreden stelt. Via de multimedia, dat spreekt voor zich. En of iemand er nu een boodschap aan heeft of niet, wat zou het. Vlinderman wil er één en wat Vlinderman wil, zal toch wel één iemand interesseren in al zijn resultaat: hemzelf. Tot later. Ergens. Wanneer.

Luchthartig existentialisme, waarom ook niet

Na enige tijd opnieuw een blogbericht van ondergetekende, met enige feitelijke bedenkingen die ik gemakshalve vragen zal noemen. Kwestie van het wat bevattelijk te houden voor eenieder die zich er enigszins in (h)erkent.

Feiten:

• 
  
  Anno 1971, mens wordt verwekt - Waar is die pc?


• 
  
  Anno 1972, baby wordt fillerend ter wereld gebracht - Heeft iemand het gefilmd?


• 
  
  Anno 1989, jongeman stoomt op naar zelfstandig bewust-zijn - Nog vijfenveertig jaar tot aan het pensioen, hij is vertrokken!


• 
  
  Anno 2011, man blikt terug en vooruit en voelt zich ergens middenin - Wordt het nu slechter of beter?
  

Rekbare Rode Draad: menselijke dadendrang, globale informatisering, angst voor overdaad, onwenselijke onmacht. Dichter bezint zich.

You tell me (bron afbeelding: KLIK!)

Bedenkingen/vragen:

Eerste feitelijke vraag van dit derde millennium:

Dringt een terugroeping van de opstoot aan informatie zich al dan niet op? Bijvoorbeeld een week lang weigeren om welke vorm van medium dan ook te hanteren om op de hoogte te blijven van de algehele en kenmerkend moderne verwarring... Of is dat te on-modern.

Tweede feitelijke vraag:

Is dit existentieel of gaat het voorbij, net zoals vorige maandag dat alweer deed.

Derde feitelijke vraag:

Is het wel geoorloofd dergelijke vragen openlijk te formuleren zonder een enkel ticketje tijdelijk tot permanente opvolging door gespecialiseerde witrokken.

Vierde feitelijke vraag:

Uiteraard nog te formuleren, eerst voorgaande input verwerken. Misschien.

En de boer, hij ploegde voort, voorbijgaand aan wat al oogsten hij er bij ingeschoten zou kunnen hebben, mocht hij...

De Derde Nacht Van De Powezie

DERDE NACHT VAN DE POWEZIE 4 NOVEMBER 2011

Bezet de stad-editie

De Nacht van de Powezie zag in 2004 tijdens december voor het eerst het levenslicht in Het Gouverneurshuis te Antwerpen. Met een dertigtal dichters en een 2OO-tal bezoekers, trotseerden we nabij een gigantisch haardvuur een koude decembernacht tot in de vroege uurtjes.

Ten gevolge van het enthousiasme van de deelnemers tijdens de eerste editie, kon een vervolg niet al te lang op zich laten wachten. Mensen hadden zo genoten van de hartelijke en warm-menselijke sfeer dat op 11 november 2006 vierhonderd mensen zich verenigden omheen een 60-tal poëten van over heel onze planeet. Ook de locatie ’t Nief Badhuis bracht soelaas voor diegenen die echt experimenteel voluit wilden gaan.

Vrijdag 4 november 2011 zijn we dan eindelijk na vijf jaar aanbeland bij de Derde Nacht van de Powezie! Deze editie hebben we bewust BEZET DE STAD als titel meegegeven… Niet alleen dragen wij Van Ostaijen in ons hart, ook zijn we geïntrigeerd door het Occupy-gebeuren dat vanuit Wall Street over de wereld aan het rollen is. Inhoudelijk kiezen dichters vrij wat ze voordragen. Het hele gebeuren evenwel vindt net als voorgaande edities plaats op basis van vrijwillige inzet. De toegang bedraagt 4 euro, hetgeen bewust laagdrempelig is.

Zowel gekende als niet gekende dichters treden aan. Diverse stijlen komen aan bod: van klassieke voordracht, over hiphop en experimentele poëzie tot singer-songwriters en stand-up comedy. Dit alles speelt zich af binnen de setting van een erkend kraakpand. Behoudens culturele activiteiten, wordt Het Klooster ook gebruikt om wekelijks aan honderden mensen voedsel te bedelen. Wekelijks vindt er op vrijdag ook een volxkeuken plaats op basis van vrije bijdrage. Zoals bij alle vorige edities, wensen wij expliciet het sociale karakter van de locatie te ondersteunen.

Maandag 30 april 2012 zullen we voor een vierde editie vroegtijdig de dag van de arbeid beginnen vieren. Dit met een nog meer uitgesproken internationaal woordkunstenaarsgezelschap. Daarover meer informatie na 4 november.

Met dank voor uw welwillende leesbereidheid.



Erwin Vanmassenhove
alias de Antistresspoweet
gsm 0492 050 063

Het Klooster
Ploegstraat 25-27
2000 Antwerpen

Gedicht: stervensman

Een beetje ZONdag, een beetje tijd, een streepje poëzie. Meer moet dat allemaal niet zijn, dus via deze weg nog eens een gedicht, vrijblijvend te (ver)lezen.

Slechts een hand, maar toch (bron afbeelding: KLIK!)

stervensman

verworpen voelt de man
beschouwt hij de wereld een oord
waar het woord tegen woord
schamper leven blijkt
zolang hij niet zelf

verguist hij de liefde
zich bewust van alles
waaraan hij zo verzaakt
omdat het in zijn aard en
hij gewoon niet anders kan

van één tot zeven onderbroken
sterft elke dag diezelfde man
in duizend laatste ademtochten
en net zoveel slotakkoorden
vormen een levenslied
van niet willen en niet kunnen
wat hij nooit eens had geleerd

dat het geven is
om ooit te krijgen

Frans V.

Gedicht: kindman

Ergens in mei 2011, de zestiende meer bepaald, schreef Vlinderman onderstaand dichtje. Wat er die dag gebeurd is, wat de aanleiding ertoe, welke indruk van wat ook, het wordt niet herinnerd. Dat het een maandag was, dat is het enige dat zeker is.

Bij het zoeken naar enkele gedichten voor Zuiderzinnen morgen, waar Vlinderman voor De Muzeval zal aantreden en voordragen, kwam het bovendrijven. Vreemd is immers het thema die dag en bevreemdend is het dat net dat themawoord dit opleverde... Geniet, en wie weet, treft Vlinderman u morgen wel in praatcafé Chatleroi op 't Antwerpse Zuid tijdens autovrije zondag, zo ergens tussen 16u15 en 17u00, als toehoorder van deze Vlindermantelg...

Het kind dat klimt... (bron foto: KLIK)

kindman

dit blijkt dan nu het punt
dat neergezet blijft staan
markant en zonder ampersant
pontificaal in het bestaan
rondborstig en toch ook weer
mannelijk teer

hij legt de pen terzij
verrast door dit vreemd gebaar
van hier en nu en nergens elders
overweldigd door 't gevoelen
misschien dat het toch ooit

aan de einder klimt een kind
na meer dan dertig jaar
zijn kin tot boven 't vensterraam
en zie dan hoe het joelt
van opgewonden zijn dat
het zowaar toch nog lukt

Frans V.

Pukkelpop 2011

Pukkelpop 2011. Voorbij voor het goed en wel begonnen was voor een alweer fantastische editie. Een noodweer zoals we dat hier in België maar zelden meemaken heeft beslist dat het niet zo mocht zijn. Tienduizenden moeten teleurgesteld afdruipen, in de meest letterlijke zin van het woord.

Bron foto: KLIK.

Met veel respect voor de tientallen gewonden en de ongelukkige doden die er ook gevallen zijn, wie kon dit voorzien? De weerman of -vrouw? Voor zoiets verwoestend als een beetje regen en wind en hagel, maar dan in het zoveelste kwadraat? Volgens ene Luc Van der Kelen, hoofdredacteur van Het Laatste Nieuws, is 'nationale' weerman Frank Deboosere hierbij de gebeten hond, en met uitbreiding ook de collega's terzake. Ook festivalorganisator Chokri Mahassine is dat volgens hem, samen met de Hasseltse brandweer en de gsm-netwerkbeheerders. Iedereen die ook maar een beetje met de vinger gewezen kon, met andere woorden.

Beste Luc, de enige die dit kon voorspellen en daardoor ook erger had kunnen voorkomen, dat is 'De man met de glazen bol' en we weten ondertussen allemaal best hoe betrouwbaar diens informatie in het verleden altijd geweest is. Neen, Luc, kijk voor één keertje naar het stukje van Hilde Sabbe, zelfde krant maar enige pagina’s verder, en leer daaruit hoe je de zaken ook zou kunnen belichten, zonder opportuun maar wat gedrukt te raaskallen. Niet dat je nergens een punt hebt, maar het lijkt me toch ietwat te gemakkelijk onmiddellijk en 'rücksichtslos' alle mogelijke en vooral onmogelijke verantwoordelijken te beginnen vingerwijzen. Nu, we begrijpen dat wel, het zal vast al laat geweest zijn. Misschien vandaag toch eens 'googelen' en kijken naar de beelden die mensen die er werkelijk met hun neus bovenop stonden, hebben vastgelegd.

Bij deze betuig ik mijn medeleven aan alle slachtoffers van dit onweder. Al hoop ik dat finaal de hemel opnieuw zal uitklaren voor één van de fijnste festivals die dit land kent.