Luchthartig existentialisme, waarom ook niet

Na enige tijd opnieuw een blogbericht van ondergetekende, met enige feitelijke bedenkingen die ik gemakshalve vragen zal noemen. Kwestie van het wat bevattelijk te houden voor eenieder die zich er enigszins in (h)erkent.

Feiten:

• 
  
  Anno 1971, mens wordt verwekt - Waar is die pc?


• 
  
  Anno 1972, baby wordt fillerend ter wereld gebracht - Heeft iemand het gefilmd?


• 
  
  Anno 1989, jongeman stoomt op naar zelfstandig bewust-zijn - Nog vijfenveertig jaar tot aan het pensioen, hij is vertrokken!


• 
  
  Anno 2011, man blikt terug en vooruit en voelt zich ergens middenin - Wordt het nu slechter of beter?
  

Rekbare Rode Draad: menselijke dadendrang, globale informatisering, angst voor overdaad, onwenselijke onmacht. Dichter bezint zich.

You tell me (bron afbeelding: KLIK!)

Bedenkingen/vragen:

Eerste feitelijke vraag van dit derde millennium:

Dringt een terugroeping van de opstoot aan informatie zich al dan niet op? Bijvoorbeeld een week lang weigeren om welke vorm van medium dan ook te hanteren om op de hoogte te blijven van de algehele en kenmerkend moderne verwarring... Of is dat te on-modern.

Tweede feitelijke vraag:

Is dit existentieel of gaat het voorbij, net zoals vorige maandag dat alweer deed.

Derde feitelijke vraag:

Is het wel geoorloofd dergelijke vragen openlijk te formuleren zonder een enkel ticketje tijdelijk tot permanente opvolging door gespecialiseerde witrokken.

Vierde feitelijke vraag:

Uiteraard nog te formuleren, eerst voorgaande input verwerken. Misschien.

En de boer, hij ploegde voort, voorbijgaand aan wat al oogsten hij er bij ingeschoten zou kunnen hebben, mocht hij...

Over een Vlinderman

Een mens komt wat tegen op het internet. Hieronder een onvervalst Vlinderman-gedicht van de hand van Bert Deben, een zeer charmant dichter, die iedereen zou moeten gehoord/gelezen hebben. Geniet je mee op deze tweede mei-dag van 2010?

uit de oude doos

Uit de spelonken van het verleden wat echo, hieronder, en niet om mij achter te verschuilen. Geen heimwee, geen verdriet, alleen een oude koffer vol verhalen die zich willen laten vertalen.

Het ooit langharig Vlindermantuig...

ken mij dan

het ongerust getrappel der ganzen
doet mij wijken naar andere oorden
wijl gij waakt en blaakt, mijn vriend
zal ik ongezien duizend stormen oogsten

na het levenslang stil kwartier
gedurende een moment van onthulling
in het dromenrijk der verdwaasden
ontwijk ik jullie voor de laatste maal

in verstard hol gezwijg
vier ik mijn laatavond
met zoveel gasten aan tafel
als die ene stoel het toelaat

wanneer dan besef aan komt kloppen
en jullie deur vandaag zich opent
zal het de leegte zijn die wacht
als een versleten deken over mijn spoor

dat jeukend gekras in de vereelte ziel
zal niet meer zijn dan een oud litteken
waar ooit mijn mes in vlees schreef
hoe mijn naam ook heeft geluid

Frans V.

Gedicht: dichtman (voor Verdano)

Bij het overlijden van ieder opmerkelijk figuur uit mijn werelds beeld, duiken de voorgangers op in de belevingswereld van Vlinderman. Dat is zo doorgaans dan minimaal mijn Vader, Frans Verwimp, maar heel regelmatig ook die andere Man, Victor Vanderdaelen/Verdano, mijn off the record-mentor, waarmee ik mijn voorliefde voor auteursnamen lijk te delen... Dra gaan we de winter verwelkomen en op die manier ook opnieuw afscheid nemen van die goede zondagvriend. Feitelijk ook van een vriend, die Vlinderman zag groeien in zijn nieuwe liefde en dat samen met haar ook vierde met ondergetekende. En Fikske, wat zou er van jou geworden zijn? Hersenspinsels, herinneringen, en het zal er allemaal niet op beteren. Voor jou, Victor, nog eenmaal dit jaar...

Vlinderman en Verdano, mei 2005 in Wijnegem

dichtman

met een stok in de hand
zo leerde ik je kennen
op een dichtvolle dag
toen je me inweidde in
de geheimen van jouw taal

en tovertaal was het
met verrukte wendingen
zinnelijk op de loer om
katersvlug te vlieden naar
weer een verdraaide draai
om de onbelezen dichtersoren

vandaag ben ik een wees
ontdaan van een vader
die met raad en daad sprak
en deed wat moest en zou
jouw woorden besteedde je
niet aan alles van belang
maar wel aan mij

ik heb vandaag besloten
jouw glimlach te behouden
de wereld is weer verder gegaan
met mij en zonder jou maar ik
vertik het jou los te laten
eens in het hart, altijd in het hart
soms kan het ook zo eenvoudig zijn

Frans V.

Van de wereld gevallen

Nip en Bibi hebben vandaag uitgebreid gebabbeld over de wereld waarin we leven en hoe en waaraan en waaraf sommige systemen ons eigen leven zullen (blijven) bepalen. Het is verrassend hoe vaak we samen op hetzelfde kruispunt uitkomen, mijn bevallige en deze gevallige, maar het maakt dat we samen waarschijnlijk een goed levensspoor aan het volgen zijn. Ook al komt er dan al even waarschijnlijk in het jaar dat Onze-Lieve-Heer-Jezus-Van-Nazareth ophoudt met Zijn Telling een einde aan de huidige kalender, maar wie daar zijn eigen agenda van zou gaan laten afhangen: zoek gelijk die boom!

Voor wie het interesseert: vandaag waren het hamburgers, zelf gebakken uiteraard, met al even spontaan zelf gebakken vers gesneden ajuin, een bloeiend streepje verse tomaat en broodjes om de hele zwik te bevatten. En geloof me, met looksaus erbij kan in principe niets meer fout gaan! Vlinderman houdt woord en stand aan het fornuis, lekker op zijn eigen manier (Vlinderman is altijd het best te verteren in eigen nat, TIF) en zo kabbelt hij de dagen voorbij. Nip trouwens ook en daarom zijn wij zo gelukkig samen ;-) (uiteraard kan het nog een pak meliger, maar uw blogger heeft medelijden met zijn lezer(es)) .

Jahaaa, we zien elkaar nog altijd graag...

Iemand trouwens binnenkort een lift nodig naar Amsterdam, Ruigoord? We gaan er dit weekend immers heen en er is nog ruimte in de voiture... Laat maar klanken, we spreken eventueel verder af na je weet wel wat ;-)

En als het nu eens...

En als het nu eens alle dagen hetzelfde was, waar zou dan de uitdaging liggen om er het beste van te maken of iets minder, er het 'gewoon gelukkige' van? Iedere dag ondergaan, in de wetenschap dat de volgende dag net hetzelfde van je zal vergen en ook zal opleveren. Geen moodswings meer, geen opvliegende gedachten die eeuwen kunnen blijven hangen, geen laag bij de grondse daden, die al evenveel eeuwen kunnen worden afgekeurd. Iedere zonsopgang terug die voetschimmel, die net de vorige avond definitief voorbij leek, elke avond dat opkomend grieperig gevoel. En dan wéten dat het de volgende dag onherroepelijk krek hetzelfde liedje wordt.

De beperkingen van de idee alleen al, daar kan Vlinderman dus niet op blijven hikken, want hij zou zichzelf vastlopen in de cirkelvormige sporen van zich te achtervolgen, om er achter te komen of hij sneller dan zijn schaduw kan zijn. Dergelijke gedachten komen dus op, drijven een beetje, zoals nu, aan de oppervlakte om vervolgens weer snel te verdwijnen uit het zicht, omdat de nodige koppigheid hem ontbreekt om het eens vanuit een/het filosofisch standpunt te benaderen. Of misschien gewoon omdat hij te dom is. Of te lui. Of omdat het hem uiteindelijk geen fluit interesseert, nu is nu en dat is ook bloot in 't Frans, dus misschien komt het allemaal dan wel weer goed (het gedachtesprongetje tussen nu en goed bespaart hij de bloglezer voorlopig even).

"'t Kan nooit kwaad," peinst Vlinderman over hun dromen

Deze avond wordt er nog eens gefeest, maar daar komen we later nog wel eens op terug. Bibi moet nu eerst aan tafel, waar een zelfverzonnen gerecht zal worden geserveerd door Nip. Komen we ook nog wel op terug ;-)=

Iets over teelballen

Naast trouwe blogger is Bibi ook een fervent Facebooker en krantlezer. Of ik hiermee veel van mijn privacy prijsgeef, dat weet ik nog zo net niet, Geëerde Moeders, maar het houdt dit halfzachte schorem toch maar mooi van 't straat, niet? In ieder geval, op Facebook heb ik een soort sociaal experiment gedaan, nadat Nip me daarover had ingelicht. Dat gaat van het plaatsen van een tekst - "Sociaal experiment: als je dit leest, ook al spreken we elkaar niet al te vaak, plaats dan een commentaar hieronder met een herinnering aan jou en mij. Dat kan gaan over al wat je maar wil, goed of slecht. Wanneer je daar klaar mee bent, post dan deze paragraaf op je eigen prikbord. Je zal verbaasd zijn over wat mensen zich herinneren over jou" - en dan maar wachten of er daadwerkelijk mensen de tijd willen nemen om daar even een antwoord op te formuleren.

Het is feitelijk een spiegel die je wordt voorgehouden, zodra dat inderdaad gebeurt. Je kleine, je middelmatige en je grote kantjes krijgen ineens vorm in die ene al dan niet anecdotische herinnering van je vriend(in). De glimlach bij het leuke, de grimas bij het minder prettige, beide samen smaken naar het leven dat je tot dan toe geleid hebt en omdat het er zomaar staat, kan je niet anders dan jezelf eens lekker omhelzen en af en toe een tikje uit te delen. Mensen onder mensen, dat is toch onze zaligheid op deze aardkloot, nietwaar?

Het hele grappige aan het verhaal is dat ik dit hier nu wel zit te bloggen, maar dat het ook aan Facebooklezers en derhalve sociaal-onderzoekerige medevrienden wordt gepresenteerd... Bij deze: het was niet mijn linkerteelbal, Sacha, maar mijn rechter (opdat alle verwarring rond het incident eindelijk van de baan zou zijn)!

Een andere teelbal (bron: KLIK)

Gedicht: wandelman

Vlinderman gaat elke dag netjes werken, tracht goed te doen voor Nip en bij uitbreiding de wereld - al doet hij af en toe verkeerd, Vlinderman is vooral een feilbare mens - en geniet zoveel mogelijk. Dat lukt de laatste jaren beter en beter, maar af en toe steekt zo toch nog eens het droomduiveltje op, dat hem vanalles influistert zoals alles achterlaten en gewoon wat gaan rondtrekken, leven van de vrijgevige mens en ondertussen de wereld verkennen. Gelukkig weet Vlinderman zijn duivels in toom te houden en vaak schrijft hij het dan van zich af. Hieronder staat een voorbeeldje van dat wegschrijven.

Wandelman met paraplu op huwelijksreis

wandelman

thuiskomen doet hij niet
in zijn huis op een adres
de wereld hoeft hem niet genummerd
neemt hij genoegen met een naam
bijgeschreven in zijn register
waar vrienden denkbeeldig
samen met hem resideren
in het land van allen voor één
voor allen en alles gewoon één

slentert hij op het gepokte gelaat
van zijn oermoeder, de Aarde
met wie hij zijn liefde deelt
telkens hij zich neervlijt
voor een nacht onder de hemel
die fonkelend op hem neer lacht
of toedekt met een deken
vol verfrissende dromen
in een zomers duister

en als hij dan na
alweer een omzwerving
in zijn eigen sporen treedt
kijkt hij nog eenmaal achterom
ziet hoe hij vooruit gekomen
om dan opnieuw
en opnieuw
weer verder
onderweg

Frans V.

De Vlinderman, de poweet, de student?

Alweer een dagje verder, zo stilaan moet er toch niets meer te vertellen vallen, denk ik soms zelf. En toch, en toch. Iedere dag is, naast een wonderlijk geschenk, een bron van inspiratie, hetzij tot poëzie, hetzij tot bloggen. Uiteraard zou het onmogelijk zijn om alles wat op een mens afkomt gedurende een - toch wel - enkele dag integraal weer te geven, te becommentariëren, gewoon nog maar te verwerken. Dat is dan ook de bedoeling niet van deze blog, uw Vlinderman plukt er altijd wel één, twee, soms drie stukjes uit, die hem de moeite waard lijken om er even bij stil te staan, het te komen delen ook.

Wat me vandaag van het hart moet, dat is het nut van een stukje papier in dit leven. En neen, dan gaat het eens niet over de sans-papiers, al verdienen die volgens deze mens wel elke dag meer dan een beetje aandacht. Het gaat 'm over die papiertjes, die sommigen als waarachtige oorkonden laten inlijsten en het vervolgens aan de gladde muur achter hun professionele bureau ophangen om de bezoeker diets te maken dat er een erudiet of toch gestudeerd hebbende mens voor hun neus zit. Diploma's. Die dingen die ze uitreiken aan iedereen die erin slaagt een bepaalde scholaire cyclus uit te zitten, tot een goed einde te brengen ook. Het stukje papier dat het niveau van het inkomen van een mens een leven lang zal blijven bepalen in de doorsnee beroepsrichtingen. Het stukje papier dat bewijst dat veel sleet op het zitvlak van bezitters' oude en vaak al weggegooide broeken of rokken te wijten is aan een doorgedreven wil om te slagen voor testen allerhande. Of net het gebrek daaraan, getuige de vele jaarlijkse dubbelaars.

Hoed u voor de na-denker in Vlinderman

Mijn werkgever sprak me vandaag aan op het feit dat het vodje papier dat mijn schoolse carrière weergeeft best wel aan niveauverhoging toe is. 'Niet dat je er intelligenter van zou worden,' zo sprak hij mij verder toe, maar het betekent toch wel iets. In mijn maandelijks inkomen, vermoed ik dan, denkend aan al die halve zolen die wel een pak meer verdienen dan Bibi omdat ze 'gestudeerd' hebben, maar niet weten dat een kopieerapparaat dient om te kopiëren. Of die andere halve zolen, die misschien geslaagd zijn op de schoolbanken, maar compleet gebuisd door het leven struinen als mensvreemde eenden - mét diploma uiteraard.

Vlinderman laat het even bezinken, ernstig wel te verstaan. Want met een minimum aan schoolse inzet (Bibi is immers afgestudeerd aan de University of Life, na een vooropleiding via de scolage of knowledge) kan er misschien dan toch best een officieel vodje bijkomen. Om het op te hangen. Aan een dunne koord en wee degene die het niet zou passeren zonder een knieval te maken voor het bewijs van een jongemans inzicht om andere wegen richting verwezenlijkingen in te slaan...

Gedicht: Vlinderman

Morgen staat er weer een podium te wachten - ik doe sebiet nog wel een aankondigingsken - op Vlinderman en daarom vind ik het niet al te onnozel om hier een gedicht te plaatsen met mezelf in de titel...

Vlinderman

excentriek beweegt hij zich
eigenzinnig door zijn stad
fladderend als een vlinder
van muurbloem tot paria
soms enkel een bank verwijderd
van het gedogend elkaar

spreekt hij met iedere passant
zij het over dat immere weer
dan wel over ooit of eens
gretig genietend van de nectar
die elk leven voortbrengt
al dan niet gekruid

gaat hij op de foto ook
met wie hem daarom vraagt
hij heeft geen verhalen nodig
die ongestaafd een eigen leven
dan wel de feitelijke waarheid
tot hij ook zelf een ander
volmaakt kan onderscheiden

hij staat absorptie voor
en delen, vooral veel delen
om thuis te zijn
onder zijn gelijken
en zij dan
ook met hem

Frans V.

Lotgevallen van een Vlinderman

Vlinderman is weer lekker op dreef. Gisteren naar de winkel om een nieuwe baard-/haartrimmer aan te schaffen, vermits de oude het na meer dan een dag opladen in de badkamer het al begaf na amper een minuutje trillen. Dan peinst een mens algauw dat de accu niet meer is wat het geweest is, nietwaar?

Soit, kom ik blij gezind thuis met m'n nieuw apparaat, hang ik het aan de stroom om op te laden en nagenietend van het rode lampje dat aangeeft dat er enige elektrische activiteit plaatsvindt, knip ik het licht in de badkamer uit om vervolgens de deur achter mij toe te trekken. De fase die daarop volgde, kan zo in de betere stripreeks. Er klikt iets in het brein van Bibi waarop ik verstijf, de klink nog in mijn hand en met een stevige frons tussen mijn ogen die aangeeft dat er een denkproces op gang getrokken wordt. Ik draai me weer om en kijk de ondertussen donkere (want vensterloze) badkamer in en stel vast dat ik geen rood lampje meer zie. Ik knip het licht terug aan en daar verschijnt gelijk ook het rode lampje. Ik knip het terug uit en lampje verdwijnt.

AAAAARrrrrrfgggghhhhhhhHHHHHH! De volledige stroom in de badkamer wordt dus uitgeschakeld met de lichtschakelaar!!!! De oude trimmer is dus niet kapot???!!!???

Vlinderman heeft dus nu twee toestellen. End of story. Wie zich dus eens uitgebreid wil laten millimeteren, is altijd welkom, ik kan me wel zeker een uur met u bezig houden :p

Vlinderman terug op post

Vrijdagavond, Vlinderman is terug van vakantie met Nip, Britt en Yoeri. Afgesloten van de buitenwereld, een week lang geen internet, geen blog, geen vreemde snuiters aan het digitale raam, heerlijk dobberen op de golven van subtropische weldadigheid. We zijn er weer klaar voor om een stevig eindje door te gaan in het leven van alledag, en daar hoort voor Bibi ook deze blog bij. Ik verwelkom mezelf daarom van harte en ook jullie, blij dat jullie nog eens langs komen lopen.

De afgelopen dagen heb ik trouwens heel wat poëtische stukjes bij elkaar geschreven, waarvan ik vanaf morgen ook nog wat hier voor jullie te lezen zal komen achterlaten. Ook andere activiteiten verdienen jullie aandacht en die zullen hier hun aankondiging krijgen, zoals dat de laatste jaren meer dan geregeld het geval was.

Vlinderman takes off, please fasten your seatbelts and remember, your captain's in charge for a good flight.

boodschapke van algemeen nut (voor de vrienden toch)

Vlinderman zit met huiselijke zorgen, maar probeert er zijn humeur niet door te laten. Zodadelijk trek ik met mijn bevallige eega Nip naar 't Zeezicht om tussen pot en pint de zinnen wat te verzetten. Dat is soms al eens nodig zo midden in de week, maar het is dan ook bijna weekend, want morgen is het de laatste werkdag tot maandag 22 december, en ook die week is een lekker verhakkelde week. We gaan dus niet veel meer werken van 't jaar :p

We gaan de activiteiten hier op de blog misschien een klein beetje terugschroeven, want Verwimp & Vlinderman hebben het tegenwoordig echt wel te druk om hier nog elke dag trouw langs te komen. Het is ook niet de bedoeling hier wat te komen zeveren en lullen over onbenullige (onbelullige?) dingen, en we moeten stilaan toegeven dat er af en toe ook een non-event-dag tussenzit. Dat zullen jullie ongetwijfeld ook wel ((h)er)kennen. Vlinderman wil in ieder geval wat meer tijd gaan besteden aan het schrijven van zijn eerste volwassen verhaal, terwijl Verwimp zich nog voldoende bezig wil houden met hun beider Nina'tje... Ach, misschien blijf ik hier toch trouw elke dag passeren, we zien wel.

Voorlopig is de poëzie nog aan de orde van de dag, vermits literatuur en schilderijen nog een verre en stevig aan te werken toekomstdroom zijn. Bij deze nog een streepje van een poëzietje van Vlinderman.

ik blik

een mens uitgeteld
uitgesteld naar later
hopen hoop op de vloer
uitgestald verlangen
naar het grote vergeten
in dagen dat het beter zou

ik word achtervolgd
door een vreemde naam
die teveel wil beschrijven
en toch zo niets zeggend

Frans V.

Nog snel even snel nog

Een jaarlijkse traditie heeft deze avond zijn beslag gekend: mosselen gaan eten met Mama Mia, wij als zoons met onze eega's. Gezellig met z'n vijven, het neefje en nichtje voor de gelegenheid bij iemand anders geparkeerd (of iemand anders bij hen, dat kan ook) en dan maar keuvelen, bijkletsen, onnozeliteiten vertellen, vergelijken van ditjes en datjes, dat alles in een sfeertje van niets hoeft, alles mag en kan, met een pouse-café (of hoe je dat ook moge spellen, ben te tam om het even op te zoeken) als afsluitertje.

We zijn nogal een volkje van tradities, de Vlinderman'sen (of Verwimp'sen, Van Der Auwera'sen, Luyben'sen, Vandezande'sen, kies maar) en onafhankelijk van elkaar hadden twee schoondochters van Mama Mia toch al eens bevraagd of de mosselen er dit jaar nog wel van zouden komen... Het moet zijn dat er iemand bijzonder scherpe oren heeft die kilometers verder opvangen wat niet voor haar bestemd was, maar kijk, ineens was daar de uitnodiging en dus zit uw Vlinderman hier volgevreten maar voldaan met een zalige grijns op het al even zalige smoelwerk nog even te tokkelen.

Om te zeggen dat het gesmaakt heeft en dat er morgen gewérkt zal worden te alhier. En dat hij dus moet gaan slapen om lekker veel krachten op te doen...

Prettig weekend, lui, en tot morgen of zo. Als ik dan niet gewoon te uitgeput ben om hier wat dan ook te komen neerpoten.

een brief + gedicht

Dit weekend ga ik een brief schrijven. Een belangrijke brief, rechtstreeks aan mijn baas gericht. Vandaag vertelde ik hem het nieuws. De reactie erop is sprekend voor de reden ervan: "Wat moet ik daar dan mee doen?" Ik heb gezegd dat hij hem aandachtig moet lezen. Waarmee ik misschien net het tegenovergestelde zal bereiken, namelijk dat hij hem helemaal niet leest. Stiekem hoop ik toch op een aandachtig iemand, aanstaande maandag. En op een reactie waar deze overwerkte zot wat mee aan kan. Het gaat immers niet goed daar op het bureau: teveel werk en te weinig mensen om het gedaan te krijgen op een deftige manier. En als dan ook nog een collega voor drie weken uitvalt wegens ziekte en een andere parttime collega op bevallen ligt, dan zie je de stapel 'to do' zo groeien, al werk je je te pletter. En vermits ik nog altijd werk om te leven en niet andersom, moet er wat veranderen. En snel, want ik begin het al deftig te voelen. Zelfs Nip begint mijn gezaag beu te worden. Net zoals jullie daar aan de andere kant van het web, vermoed ik zo...

Gelukkig zijn er nog leuke momenten genoeg. De Muzeval, het filmforum, waarempel het zwemmen, het toeleven naar onze trouwdag, het verlof dat nog allemaal ingepland moet worden, de vele feestjes links en rechts in het verschiet. Ja, we schrijven een brief en gaan verder vol goede moed.

Als er nou ook nog eens iemand dat waanzinnige idee van Patrick Dewael kan afschieten om een nieuw gesloten asielcentrum te bouwen om er asielzoekers met kinderen in op te sluiten, dan sliep ik alvast veel geruster. Het gaat er mij in deze niet om dat iedere asielzoeker dan maar zomaar moet kunnen en mogen blijven, maar van kinderen blijf je af en die sluit je al helemaal niet op! Simpel genoeg voor mij om 100% tegen dit 'humaan voorstel' te zijn. Zoek maar een andere oplossing, waar de kinderen niet bij betrokken geraken en die toch in hun voordeel is.

asielkind

de deur staat tegen
de stijl, er zit een sleutel
langs de andere kant
waar mannen heen en weer
lopen in bepaalde cadans
onder 't oog van camera's

buiten schijnt de zon
het kind kijkt hunker
in het hart, het gras
ligt er heerlijk mals
op hem te wachten
samen groen te worden
tijdens het rollebollen

een loopman snauwt iets
in een vreemde taal
het kind wijst naar zichzelf
de deur, het gras, de sleutel
blijft zitten, onaangedaan
wandelt de man weg

regels zijn regels,
net zoals papieren,
waardevol in het westen
en ver daarbuiten nodig
om te kunnen overleven
in 'verworven' vrijheid

Frans Vlinderman

Warmte + gedicht

Vooreerst wat gisteren betreft: Vlinderman was niet in een al te goede luim toen hij zijn blogbijdrage fabriceerde. En mocht hij daarmee mensen aan het schrikken hebben gebracht of ongerust hebben gemaakt, dan zijn verontschuldigingen niet ver weg. Bij deze dus. En nu over tot de orde van de dag.

Dat je van te grote schoenen gecombineerd met te lange afstanden blaren op je voeten kon krijgen, dat weet ondertussen iedere deelnemer aan De Dodentocht van Bornem (nooit voorbij brouwerij Moortgat geraakt...) Dat heeft naar het schijnt wat te maken met wrijvingswarmte. En van te dicht bij iets te heet komen met je handen kan je ook al blaren oplopen. Tweedegraads verschijnsel van onvoorzichtigheid. Tot zover ben ik dus mee. Maar dat je van te veel telefoneren nu ook al een blaar kan oplopen tussen je oorschelp en je hoofd, dat is weer wat nieuws voor mij. Vlinderman heeft dat 'huzarenstukje' gisteren klaargespeeld op het werk. Zoveel telefoontjes heb ik beantwoord, dat mijn arme oor nu geteisterd wordt door een gezellige blaar. Nu zou ik dat gewoon kunnen laten rusten, maar ik heb ook nog zoiets als een onmisbare bril op m'n smoeltje hangen, met het oor daarvan exact op die blaar. O jeetje dus. Daarom loop ik nu een beetje rond als een kleine sukkelaar, met een watje op z'n oor, om het contact met het brillenoor wat te verzachten...

Bron foto: klik hier of op foto

Ander 'groot' nieuws is dat ik vandaag met Nip mee ben gaan zwemmen, samen met een collega van het werk. Nip was al eens eerder met haar gaan zwemmen, en toen hebben ze toch wel 1 km baantjes getrokken, zeker. Mooi van hen, maar dat zag deze Vlinderman dus niet zitten. 500 m moest maar volstaan, de rest zou ik dan wel zien. Toch ben ik er ook aan geraakt, en om het af te ronden heb ik er dan maar 1,111 km van gemaakt. Dat staat zo leuk, niet? Wie riep daar dat ik van structuur hou???

gestructureerde regie

twee aan twee in 't wit
de tassen rechts in 't gelid
met de ondertassen eronder
in de kast op ooghoogte
altijd op dezelfde plek
en nooit eens bij de glazen

net zoals de sleutels
aan het linkse haakje hij
de hare aan het rechtse
om direct terug te vinden
bij 't verlaten van het pand
doorgaans geen tijd voor misverstand
of paniek eens twee minuten te laat
op de plek van vaste weekafspraak

hij houdt van zijn structuur
de textuur van het bestaan
waar hij de weg blindelings
doorheen het programma kent
behalve wanneer het tijd
voor een dwaze sprong
in een pas gegoten plas
zonder oog voor de natte jas
die opeens wat zwaarder weer

Frans Vlinderman

Hel + gedicht

Locatielink van afbeelding, klik hier

De hel op aarde, zou die bestaan? Ik bedoel, kan je in het vuur branden en toch naar de Delhaize moeten om pakweg een steakje te moeten hebben liggen op je bord? Is het mogelijk dat er inderdaad zoiets als karma bestaat, zodat je een leven lang wat mag nagenieten van wat onnozeliteiten uit een vorig bestaan? Een mens vraagt zich tijdens de uren nogal wat af en uw Vlinderman is er niet anders in. Om in te gaan op de gebeurtenissen vandaag, zou ik teveel moeten ingaan op details die schadelijk kunnen zijn voor instanties en personen, dus dat doe ik maar beter niet. Maar mijn aanhef zou alvast voor zich moeten spreken. Vlinderman is not amused met zijn tweede dinsdag van het jaar. Hopelijk brengen de volgende dagen wat soelaas, want het mag ook al eens wat vrolijker eraan toe gaan. En misschien kan ik hier dan wat vroeger op de avond ook eens langs komen lopen om een klein blikje in mijn wereld open te trekken voor de leeslustigen onder jullie.

buiten donker

over de stoeptegels
het getik van hakken uit
naalden gegroeide trots
met een hoofd om gebogen
je rug aan te bieden voor
het dwarsen van de straat

in het wit van haar ogen
zijn duisternis, het bed
reeds lang gespreid eens
hij voor haar gevallen
en zij ja, ja, jaaaaaa

na het gehijg komt immer
meer gehijg, gezeul, de last
van een leven samen, zij
en hij aan de reuma, zij
de vinger aan de trekker
hij aan de avond en buiten
donkerte

Frans Vlinderman

Frans Verwimp + gedicht

Papa Frans in juli 1989

Vandaag zou Papa Frans 80 jaar geworden zijn. Het getal oogt als waarvoor het staat. 80, dat is oud. Dat is ook een bril op het nachtkastje, dat is afgerond, de hoekjes door het vele leven reeds afgesleten. 80 ademt respect uit en boezemt dat de onwillekeurige toeschouwer in. 80, dat is een getal dat heel wat zegt zonder te spreken.

Deze ochtend een sms van Mama Mia, die met soortgelijke mijmeringen geconfronteerd werd. En waarschijnlijk nog met heel wat meer, nu er het afgelopen jaar zoveel ingrijpend is veranderd in haar eigen leven (auto-ongeluk, verhuizen, ...) Om maar te zeggen dat we zo allebei wel met Papa in ons hoofd zaten vandaag.

hey, Papa

sommige mensen kijken
als het niet anders kan
naar de sterren en dromen
dat er iemand terugkijkt
hen nog steeds kan zien

sommigen begeven zich naar
het stille plekje waar zovelen
naast hun eigen dierbaren
het laatste bed zagen gedekt
met granieten of marmeren sprei

anderen doen het in hun hoofd
met een klik die de pijn
van het niet meer zijn
uit hun wereld helpen
ze begraven hun herinneringen
en leven verder met zichzelf

en ach, er zijn nog zoveel anderen
die het allemaal anders doen
maar ik, Papa, ik voel je nog
even diep in dit hart van mij
als toen je naast me liep

Frans Vlinderman

Beirut + gedicht

Nip en ik hebben net 'The Chronicles of Narnia' gezien. Leuke manier om een zondagnamiddag door te brengen. Daarna dacht ik dat het misschien eens tijd was om mijn blog de nodige aandacht te bezorgen. Wat me hier bracht. Nip heeft ondertussen Beirut voor jullie beluisterbaar gemaakt via een linkje hier ergens boven.

Bron foto: klik hier

Beirut, en meer bepaald het nummer 'Nantes' heeft immers mijn hart gestolen en ik wil ook dat met jullie delen. Ik hou wel van de weemoed die die jonge zanger zomaar kan uitstralen en het hoopvolle, dat hij er gelijk bij gooit. Doet me trouwens wat denken aan die Russische zangers waar ik vroeger zo aan verhangen was... Zangers, ik heb er het grootste respect voor. Niet alleen kunnen ze hun stem gebruiken, ze vertolken ook zoveel meer dan ik ooit in een gedicht gelegd krijg. Vlinderman afgunstig? You bet he is! En laat me nu maar even lyrisch worden :-)

de zanger

engelengeluid met een spoor
van diepe menselijkheid
de zanger brengt, verzengt
dwingt op de knieën zij
die niet eerder wilden weten
van luisteren met het hart

een schrijver en zijn pen
horen verstard toe, geen letter
verloren en toch niets toegevoegd
in de wereld van hun wezen
verweesd, niet enkel hun taal
haalt het hele verhaal boven

hij sluit de deur
van een kort stukje
in de krant van iedereen
nog zoveel te lezen

Frans Vlinderman

huwelijksvergelijk + gedicht

Ziezo, de Vlindermankalender is ook weer aangepast. Zo dadelijk vertrekken naar een feestje bij Herman J. Claeys, en daarmee zal ook deze zaterdag zijn beslag wel hebben gekregen. Wat gisteren betreft: Nip en ik zijn net terug van onze ontdekkingsreis door huwend Nederland, en het ziet ernaar uit dat we wel een beetje kunnen vaststellen dat wij het anders zullen aanpakken, iets Belgischer, Vlaamser, bourgondischer ja... Niet dat het slecht was of zo, helemaal niet, maar wij zien het toch wel even anders. Nu ja, de bruid mocht er zijn, zo stralend, en ook de bruidegom zag er bijzonder huwbaar uit (niet voor mij, niet voor mij), dus dat zat alvast wel snor. Het was ook een leuk weerzien met Nips familie, waaraan we nogmaals onze eigen trouwplannen konden voorleggen, zo face to face. En dan was er ook nog jarige Oma Goes, die trouwens deze middag bij ons vertrek vroeg om iedereen de groetjes te doen. Bij deze:

iedereen de groetjes van Oma Goes!

omadame

zo kwiek zij aan de dis
alweer een kleinkind erbij
in de hoogmis van gehuwd
de feestelijke omadame
met een gouden randje
van menig jaar vol wijsheid

staat ze zo de ochtend later
ietwat moe maar best tevree
met een kopje koffie in de ene
koffiekoekje in de andere hand
uit te kijken naar het nieuwe jaar
met een volgend stel zo ergens
in het midden van haar hart

zo monter dan haar taal
en stil het nakend paar
met kruimels in de schoot
verliefde blikken heen
en weer genieten in 't verschiet
van het oma zijn

Frans Vlinderman

(pb: foto's bij de vleet, maar dat is voor later)