Nip: schilderen met de PC

Sad Woman (Nip, 2010)

Wat gebeurt er als je eega tekentalent heeft en je na een dubbele verhuis toch ineens een tekentablet, die je indertijd voor een prikje in de Aldi hebt aangeschaft, terug vindt, samen met het bijhorend tekenpennetje dat uiteraard ergens geheel anders was opgeborgen? Wel, je sluit de boel aan op je pc, zoekt op het internet naar de juiste driver - de bijhorende CD-ROM ligt immers nog op een derde, tot dan toe niet gekende plek weggeborgen - en gaat vervolgens je eigen gangetje.

Ondertussen bekijkt de eega waarvan eerder sprake het nieuwe boeltje met de nieuwsgierigheid van een kind dat voor het eerst losgelaten wordt in een speelgoedwinkel met alle leuke dingetjes net op grijphoogte. Een streepje hier, een klikje daar, wat gevloek en hier en daar wat verwaarlozing van uit te voeren taken in en om het huis, waarna het wonder zich voltrekt. Plotsklaps verschijnen er digitale schilderijen, waarvan je als absolute leek niet kan begrijpen dat iemand ertoe in staat is om met wat elektronische toestanden dergelijke resultaten tevoorschijn te toveren.

Op deze zondag laat ik jullie genieten van een foto, die door Nip omgezet werd in dergelijk digitaal schilderij. Kwestie van het weekend in schoonheid uit te bloggen. Met dank aan Empatia (te bezoeken op Deviant Art) voor het ter beschikking stellen van deze foto.

Oh-so-sad (Empatia)

Deurne en haar gevels

Op weg van het werk naar huis veel te weinig tram 8 gezien, maar ook een door de brandweer naar beneden gehaald hoekbouwsel omdat dat dreigde naar beneden te komen. Spannende dagen en uw Reporter was erbij om er alvast een foto van te nemen, met gevaar voor eigen leven hangend uit zijn eigen raam. Dat komt er dan waarschijnlijk van, als je van een heel hoekpand enkel de benedenruimte ter beschikking stelt van een winkel en de bovenliggende verdiepingen (bovenliggend? verdieping?? nou ja) ietwat laat verkommeren. Dan rukt de brandweer uit om toevallige passanten tegen vallend puin op het onschuldig hoofd te beschermen, dan rukt tram 24 tijdelijk niet uit tot ongenoegen van enkele tientallen, zoniet honderd(en) medebuurtbewoners, dan ligt er uiteindelijk een zielig zeil over je dak gespannen tegen de regen nu er niets anders meer kan naar beneden komen...

Work no longer in progress...

Verder niets te melden, behalve dat SM Lenie en Eega Nip een fantastische Indische curryavond in elkaar gebokst hebben. Mogen ze voor mijn part meer doen.

Study van een Curry

En dan tussendoor ook nog even op schoonheidsbezoek hier in de buurt terwijl Vlinderman af en toe in het pruttelende wonder roert om het niet te doen aanbranden... Straffe madammen, die in het leven van Bibi ;-)=

Gedicht Nip: doorgelicht

Doorgaans verschijnen hier, als er al verschijnen, gedichten van mijn hand, maar na meer dan een jaar vloeide er opeens nog eens een gedicht uit de pen van mijn allerliefste en dat wilde ik niemand onthouden. U ook dus niet. Ziehier het nieuwe wonder der poëzie...

Na de Cola de inspiratie, zo gaat dat dus...

doorgelicht

we zijn niet meer
zoals voorheen

ons morgenland
een vergeten
bestemming

wij zijn slechts
jij en ik

- restafval bijna -

achteloos
pluk ik ons
uit de lucht

we zijn niet meer
dan dat

een dagdroom

Nip

en maar verder gaan...

Of iemand ooit gelijk heeft, het blijft maar de vraag. Zoveel lijken tussen nu en straks, en niemand verantwoordelijk. Het lijkt de wereld wel in de hel... Dat neemt niet weg dat Vlinderman vandaag met Nip samen vijf-en-een-half jaar viert, waarvan één-en-een-half getrouwd. Dat mag ook wel eens een vermelding krijgen, niet?

Wij doen het uiteraard met liefde... (bron afbeelding: KLIK!)

fata gisterana

voorbij het gerotzak

je hebt het weer aangezet

een oude vertrouwde zin
die kraakt in zijn oren
geteisterde herinneringen oprakelt
maar hem niets meer zegt dan
dat gisteren toch voorbij is

monstert ze hem ongelovig
en ontdaan van de man die
hij zo ineens geworden is
en haar koud terug bekijkt
of ze nog meer te zeggen heeft

erkennen ze beiden de tijd als
de meester die hij werkelijk is
vijlzame geest van kanten
die te scherp zijn om
verder mee te leven

Frans V.

Gedicht: Maestro

We spelen nog eens een straatje blog. Facebook hoeft er deze blog niet onder te krijgen, toch? En we hebben ook weer een beetje tijd extra, dat helpt ook altijd. Na Gedichtendag 2010 lijkt trouwens de zuurstof weer wat rijker geworden, dus ach, waarom ook niet. En we nemen er onze vrienden bij. Degenen die bijblijven, voor eeuwig en altijd.

Ed & Nip in gelukkiger tijden

maestro

hij zoekt zijn moraliteit
curiositeit uit kinderjaren
toen hij nog les kreeg
in de wijzen van mens-zijn
zonder moeder en zeker
zonder slam-vadsige vader

zijn tic vandaag op nieren
van een kruid dat kreunt
alsof het hem zou vertellen
van de wereld der geslaagden
van ouders en diep behaagd

verblijft hij tussen oren
die alles horen doch doof blijven
voor het gekerm rondom zijn wezen
heel de wereld mag en zal
maar hij en hij alleen blijft

Frans V.

Zo wittekes...

De wereld in Vlaanderen is momenteel een schaatsbaan, compleet met discolichten en al, terwijl iedereen rondjes draait en kunstjes toont. De wereld op de 'aarde' vertoont een zelfde beeld: veel pirouettes, gewaagde sprongen, sierlijke maneuvers en kijk: niets verandert. De boer, hij ploegde voort, maar voor welke oogst?

We kunnen er over blijven doorbomen, maar ik laat u liever genieten van wat oud zot gecombineerd met winterse pret. Geniet mee met het ontstaan van onze nieuwe buurman-terraswachter, Simon.

Hier goed, zo?

Nee, die van mij wordt beslist groter, Nip!

Zouden er ook armen aan moeten?

Wacht, hier ben ik met de ogen!

Zou je die hoed er op laten staan, lieverd?

Yep, folks, my name is Simon for the time being.

laatste van wacht

het huis is afgebrand
platgegooid met bommen
door de Bermudahoek gehaald
volledig uit beeld verdwenen
Twilightwoning op de loop

in de eens volgebouwde straat
gaapt een stukje groene leegte
waar een diepe omtrek doet vermoeden
dat er ooit iets heeft gestaan
nog niet zo lang geleden zelfs

vraagt een brievenbus zich af
hoe eenzaam en hol het leven
soms kan zijn als ook bakstenen
al pootjes kunnen krijgen
en wacht op de postbode

Frans V.

Gedicht: geheeld

Nip is niet thuis vandaag, en dus kan ik mijn blikje ietwat kleffe liefdesgedichten nog eens opentrekken om me wat te koesteren in de warmte daarvan - hoe tegensprekelijk dat ook moge lijken. Het was tenandere ook alweer een tijdje geleden dat ik hier nog eens wat poëtisch kwam posten, terwijl je op mijn Facebookprofiel nu al meer dan een maand om de dagelijkse oren kan worden geslagen met een haiku/senryu of twee. En verder heb ik veel te veel werk met voorbereidingen voor de volgende Muzeval (neen, niet die van overmorgen, maar die van december) dat ik me mijn tijd beter moet ingedeeld zien te krijgen om alles goed te laten verlopen...

Vlinderman on new age-terms... (bron afbeelding: KLIK!)

geheeld

zij is gekomen
hem te troosten
in zijn smart
het hart te helen
met een vederlichte zoen

bloeit hij open en
treedt hij uit zijn schaduw
in het warme licht te koesteren
welk leven hij vergeten was
in de kerker van zijn verdriet

in de bek van morgen
staan wat gouden tanden
hij ziet ze schitteren maar
wil ze niet bekijken hij is
een man vandaag zolang het duurt

in zijn armen
kan zij zich vinden
warmen aan zijn bron
voor eeuwig jongeling
aan haar helersziel verpand

Frans V.

gedicht: deurenman

Niet veel nieuws te rapen en dus ook niet de moeite van het vermelden waard, dus gaan we nog maar eens aan de poëzie. Deze dateert al van aan het begin van mijn 'vrijage' met Nip en ze lijkt me toch indruk gemaakt te hebben, toen... Wandel gerust weer even mee met één van mijn talloze mannen ;-)=

deurenman

hij loopt ze plat
door heel de stad
de deuren en de poorten
hemelbogen en gewelven
maakt hij overal en bovenal
altijd een beetje mensentijd
voor zijn entree met stijl

waarbij hij heel gewoon
van buiten naar binnen schrijdt
zijn naam in boeken schrijft
waar vooraan het woordje gasten lonkt
en van binnen weer naar buiten glijdt

behalve in de nacht waar
hij spaarzaam is met zijn bezoek
ontvangt hij graag zijn schone
in zijn eigen vlindertuin
die deur staat altijd open
voor haar sleutelloze minnehart

Frans V.

Gedicht: het stel

Wie kent niet dat moment zo af en toe, waarbij de emotie je even bij de keel grijpt, zodat je de zich een weg naar buiten banende snik maar amper kan maskeren voor de mensen rondom jou op de bus, enkel en alleen uit pure ontroering van iets te zien, iets te horen, iets te lezen? Vlinderman is geen watje, dat vindt hij althans van zichzelf, maar af en toe dus kijkt zijn eega naar hem met die prachtige lach op haar lippen en krijgt hij zomaar een spontane knuffel omdat zijn hart door zijn keel sprak op een onverwacht moment. Ach, wat is de liefde soms net diep genoeg om er veilig in te duiken vanop duizelingwekkende hoogten...

Dit Stel in 2005...

het stel

of zij hem houden zal
die muur vol graniet
een blok tegen het leven
dat hij niet wezen wil
haar tranen noch haar lach
slechts hij, slechts zij

gekruld in haar laken thuis
beziet ze de luis in haar pels
zo gekoesterd, hevig bemind
zij wint, ze weet het, voelt
in haar hart de hoop almaar groeien
ziet zijn lach elke dag wat breder

ze spreken niet over morgen of
later, dat is voor dromers
plukken ze ieder moment voordat
het voorbijgevlogen blijkt
twee tortels om te kirren

hij weet het
al jaren

Frans V.

Zuiders gezind

Na een heerlijk gevulde Zuiderzinnense Zondag heb ik nu een al even heerlijk - bijna toch - gevulde maandag achter de kiezen. Veel volk op de been gisteren, een zonnetje dat gewillig van de partij was, mensen die even wilden stilstaan bij wat - onder andere - Vlinderman te vertellen had en vooral super veel ongedwongenheid. De tiende editie van Zuiderzinnen smaakt in ieder geval naar meer en wie weet nu al wat volgend jaar brengen zal. Bibi kijkt er alvast naar uit. En die gevulde maandag vandaag, nou, daar moet ik het ooit nog wel eens met jou als bloglezer over hebben, maar feit is dat ik dus moe ben. Hondsmoe zelfs. Daarom hou ik mijn verslag nog even achter de hand, tot een donderdag of zo, als het er allemaal niet meer zo toe doet :p

Zuiderzinnen: Frans Vlinderman in Chatleroi

Vlinderman gaat zodadelijk nog een artikeltje in een Humo'tje lezen over de Lange Wapper, die heerlijke, vermaledijde brug die aanstaande zondag 18 oktober ter referendum voorgelegd gaat worden aan de doorsnee Antwerpenaar en waar ondergetekende een absoluut voorstander van is. Het is maar dat u op de hoogte blijft van 's dichters bezigheden - waarom anders zou u hier dag na dag komen verwijlen, nietwaar? Trouwens, via deze weg doe ik graag de groetjes aan u allen, met in het bijzonder Tante Lenie (en bij uitbreiding Oma Goes). Zoals u denkt en leest over, denken en schrijven wij hier namelijk wederzijds ;-)

Lamberzinnen: Frans Vlinderman & Pierre Magis

Nog vier dagen werken en het is weer weekend en met deze bijzonder positieve zienswijze wens ik alvast alle werkenden onder ons een hart onder de riem te steken. En aan wie zich desondanks nu reeds verveelt: kijk géén TV, want er is na al die decennia van TV-maken nog steeds amper iets op te zien. Het enige dat het bekijken waard blijft, zijn de bankafschriften, waar zwart op wit weer te vinden is hoeveel u bereid bent te betalen voor een hele hoop niets...

Zuiderse zinnen: Frans Vlinderman, Eega Nip & Trouwe Vriend Nils

Eén jaar getrouwd!

Bibi houdt het rustig vandaag. Een feestje voor één jaar huwelijk is er niet echt, maar we genieten wel van dat besef en van elkaar. Net op het terras elkaar partij gegeven in een spelletje schaak, met een flesje Codorniú erbij om het toch dat ietsiepietsie feestelijks te geven, later gaan we nog wat met z'n tweetjes romantisch rondstruinen door het Rivierenhofpark achter de hoek en verder denken we dat dat allemaal heus niet meer moet zijn. Tenslotte, zoveel is er niet veranderd, nietwaar? We wonen net zoals het afgelopen jaar nog steeds in ons appartementje in peis en vree, morgen ga ik als vanouds werken, de zon blijft opkomen en dalen - vanuit onze perceptie tenminste, in feite blijft die vurige bol hangen waar ze hangt en voeren wij dagelijks een globaal terradansje daarrond - en wij zijn niet veranderd van lijf of zo. Same-o-same-o, weet je wel...

Even zag het er naar uit dat Vlinderman vandaag het podium zou bestijgen op Park Spoor Noord Speakers Corner, maar dat doe je echt niet op je allereerste huwelijksverjaardag. Als ik er even bij stilsta, op geen enkele van die huwelijksverjaardagen trouwens. Een mens moet prioriteiten stellen, nietwaar? Soit, ik hoop dat Vitalski zich genoeg heeft kunnen uitleven met degenen die er wel op aanwezig waren en tel alvast af naar het laatste weekend van deze maand. Dan krijgen we Antwerpen Cultuurmarkt met een extra Muzeval-editie en een dagje ervoor spannend nieuws uit/in Doel.

Deze week gaat Vlinderman eens dwingend dringend door al het beeldmateriaal op de pc, vermits hij erin geslaagd is vele gigabytes aan data daarmee vol te pleuren en hij onlangs zelfs schijfruimte te kort kwam. En dan weten dat ik ooit met mijn eerste pc van MB 800 en een sjiek online gegaan ben... 't Is straf, maar dat hoort blijkbaar bij deze moderne tijden. De dinosaurus Vlindermanus gaat gewoon mee met zijn tijd ;-)=

gedicht: meer van dit?

Vlinderman is terug op komst, tijd dus voor een liefdesgedichtje. Al enkele jaren oud, maar het heeft nog geen letter ingeboet aan wat de schrijver ervan toen gevoeld heeft...

Nog steeds, jawel ;-)

meer van dit?

hij laat zijn gedachten vliegen
doorheen de nevels van zijn geheugen
op zoek naar elke zoete herinnering
die zich niet langer vangen laat

sinds hij haar leerde kennen
niet enkel bij haar volle naam
maar ook naar die fraaie geest
loopt hij niet langer op de grond

zijn bestaan als één grote leegte
woorden slechts gestamelde boodschap
van wat zij in hem durfde wekken
met enkel haar ongekunsteld lachen

haar eeuwige slaaf te zijn
in goede en kwade momenten
vraagt hij zich af en toe af
is meer van dit nog mogelijk?

Frans V.

Van de wereld gevallen

Nip en Bibi hebben vandaag uitgebreid gebabbeld over de wereld waarin we leven en hoe en waaraan en waaraf sommige systemen ons eigen leven zullen (blijven) bepalen. Het is verrassend hoe vaak we samen op hetzelfde kruispunt uitkomen, mijn bevallige en deze gevallige, maar het maakt dat we samen waarschijnlijk een goed levensspoor aan het volgen zijn. Ook al komt er dan al even waarschijnlijk in het jaar dat Onze-Lieve-Heer-Jezus-Van-Nazareth ophoudt met Zijn Telling een einde aan de huidige kalender, maar wie daar zijn eigen agenda van zou gaan laten afhangen: zoek gelijk die boom!

Voor wie het interesseert: vandaag waren het hamburgers, zelf gebakken uiteraard, met al even spontaan zelf gebakken vers gesneden ajuin, een bloeiend streepje verse tomaat en broodjes om de hele zwik te bevatten. En geloof me, met looksaus erbij kan in principe niets meer fout gaan! Vlinderman houdt woord en stand aan het fornuis, lekker op zijn eigen manier (Vlinderman is altijd het best te verteren in eigen nat, TIF) en zo kabbelt hij de dagen voorbij. Nip trouwens ook en daarom zijn wij zo gelukkig samen ;-) (uiteraard kan het nog een pak meliger, maar uw blogger heeft medelijden met zijn lezer(es)) .

Jahaaa, we zien elkaar nog altijd graag...

Iemand trouwens binnenkort een lift nodig naar Amsterdam, Ruigoord? We gaan er dit weekend immers heen en er is nog ruimte in de voiture... Laat maar klanken, we spreken eventueel verder af na je weet wel wat ;-)

Nog altijd: ja!

We worden moe. Bibi voelt het aan alles. Te lang met dezelfde intensiteit aan de slag blijven, het bekomt uiteindelijk niemand, ook den deze niet. Gelukkig moet ik nog maar een dikke maand voort doen tot aan mijn verlof/vakantie en kan ik dan even twee weken uitblazen van de voorbije overgebleven vijftig (die week eind januari telt dus niét mee) en kan ik dan mijn batterijen terug opladen voor nog eens vijftig of zo. Het leven van de moderne loonslaaf in het prachtig moderne derde millennium, zou het nog inspirerender kunnen?

Ter ontspanning zijn Nip en haar geliefde zonet wat gaan drinken in hun absoluut geheim gehouden stamcafétje in de buurt, om vervolgens de lokale frietenboer zijn oogst voor ons te laten bereiden met de nodige porties saus. En zo ontspant een gespannen Vlinderman zich met juist die mens waarbij hij dat wil. En terwijl haar lach me tegemoet schalt van voor de beneden gepositioneerde TV, glimlacht Bibi hier boven voor de PC zomaar voor zich uit bij de gedachte aan die kleine, gedeelde dingetjes en die zomaar spontaan gehouden gesprekjes over God of Niet, Opvoeden of Echt Niet, Hustle or Restle, het maakt al niet uit, zolang wij het maar zijn...

Is er gelukkig iemand getrouwd?

Eigenlijk is Vlinderman gewoon verliefd op zijn eega. Nog altijd. & so what?!???

Dag brugdag

Beetje eigenaardige dag op het werk gehad. Vlinderman als quasi alleenheerser over ongeveer drie etages. Door de stilte, slechts af en toe onderbroken door het gerinkel van een verloren gelopen beller, kon je het gekraak horen van een man die eenzaam zijn zure centen aan het verdienen was, terwijl collega's en oversten zich overgaven aan een genoegdoening gevende brugdag. Het moet gezegd, vandaag was ook een uitgelezen kans om een aantal draden terug op te pikken, die de laatste maanden verloren gelegd waren wegens andere en dringender zaken. Al moet het ook gezegd dat de volgende brugdag er toch eentje voor Bibi zal worden ook.

Dan heb ik ook eens overdag de tijd in plaats van 's avonds om wat Ikeaplanken in de muur te vijzen. Dan kan ik ook eens uitslapen - al komt dat er tegenwoordig niet echt meer van, vermits ik het werkritme stilaan zonder wekker 's ochtends vroeg voel aanslaan. En die matras op de grond, dat zorgt ook niet echt voor een super-relaxed bedgevoel...

Vermits alles stilaan in gereedheid is gebracht, ben ik van plan dit weekend nog eens door te trekken en nog wat dozen finaal uit te pakken, dingen hun definitieve plaats toe te wijzen en nog wat klaar te maken om de deur uit te doen vliegen. Zaken die ik al meer dan een jaar niet meer nodig heb gehad en het eerstvolgende jaar ook niet zal benutten, gaan er onherroepelijk uit. Een beetje orde in de verzamelde chaos, quoi?

Via deze weg wens ik iedereen een bijzonder leuk weekend toe. Geniet van de kersverse olifant, van een leuk zonnetje, gevuld terrasglas ook, en bovenal van elkaar. En wacht er niet mee tot morgen, want dan kan het dus al te laat zijn, sla er de kranten maar op na. Ondertussen ga ik proberen heel lief te zijn voor een sNIPverkouden en bedhoudende eega.

te bed of niet te bed

Er staat een heus bed in onze living sedert enkele minuten. Beetje gek zicht, maar ergens ook weer niet. Nip en haar Vlinderman genieten immers van al waar ze ook maar iets of wat affiniteit mee hebben. En vermits Nip in haar jeugd in datzelfde bed heeft geslapen in het ouderlijke huis, krijgt het nu een prominent plaatsje in haar nieuwe leven met Bibi.

Verder is het te alhier al bij al een rustige dag geworden, waarbij Nip de bovenetage ietwat onder handen heeft genomen, terwijl Bibi gesjouwd heeft met dozen en dergelijke (kwestie van plaats te maken voor dat bed) én tot de vaststelling gekomen is dat sommige waterpas-meters niet altijd waterpas meten, vermits de behuizing van dat luchtbelding niet altijd muurvast zit... Gelukkig dat er nog een andere waterpas in huis was, want we zouden nogal scheve muurplanken gecreëerd hebben :p

De kleine dingen des levens, ik kan er nog uren over doorgaan, maar dat wil ik jullie niet aandoen. Tenslotte moeten jullie ook nog wat feestvieren op deze Dag Des Heren, nietwaar?

Den Ikea overvallen

Vandaag een eerder lange dag achter de rug, net zoals maandag er eentje was. Bibi is zo ongeveer een half uurtje thuis en voelt aan de voeten dat het geen doordeweekse werkdag is geweest. Gelukkig staat daar tegenover dat mijn baas, mijn voorzitter en Minister-President Vlaanderen hebben gesproken over het engagement dat we met zijn allen nemen om dingen te realiseren. Geweldige boost somtijds en vandaag was dat niet anders. Het helpt deze Vlinderman sommige geleverde inspanningen te relativeren.

Morgen gaan Nip en ik den Ikea overvallen. We hebben immers nog wat spullen nodig en dankzij Oma Goes kunnen we daarin alvast één en ander realiseren, waar we anders op mijn vakantiegeld hadden moeten wachten. Iedereen zal al wel gelezen hebben dat we hier in België officieel in een recessie zitten, wel, als ge het allemaal moet doen met een enkel 'preke', dan weet je waarschijnlijk wel hoe lastig het hier soms is om het einde van de maand te halen met datzelfde enkel 'preke'. Niet dat we klagen, we zijn geen noemenswaardige materialisten en we geraken er best wel, maar ruim en ver over die maandbarrière springen, nou, dat doen we dus niét.

Frans & Nip Vlinderman aan hun vooravond...

Veel meer nieuws valt er momenteel niet te rapen, dus ga ik me toeleggen op het ontleden van de lijst voor Ikea. Nip heeft haar best gedaan daarop en de oerman in mij wil niets liever dan er nog een extraatje uithalen...

Genieten van zichzelf, waarom ook niet?

Vrijdag, nog één nachtje slapen en Vlinderman zet zichzelf te kijk voor heel TV één-kijkend Vlaanderen en Nederland. Hoe gek het allemaal kan lopen. Eerst bots ik vorig jaar op de site Vlaanderen Verzamelt, een hele website met de bedoeling om alle collecties van Vlaanderen op te nemen in het algemeen cultureel erfgoed van Vlaanderen. Iedere verzamelaar kon zich daar aanmelden met zijn eigen verzameling, van sigarenbandjes over minitreintjes tot doodsprentjes. Bibi vond dat zo geestig, dat hij zich ook ingeschreven heeft met zijn eigen collectie zelf geschreven gedichten. U kan hem hier gaan bezoeken.

Enige tijd later werd ik gecontacteerd door de mensen achter de website. Of ik geïnteresseerd was in een interview voor Radio 2 om mijn collectie wat toe te lichten. Uiteraard was ik dat, en enige tijd later zag ik mij tijdens mijn pauze op het werk geconfronteerd met een interviewdame met micro en opnameapparatuur, wat later uitgezonden werd. Vlinderman niet alleen online, maar ook on air. Grappig om jezelf dan bezig te horen uit boxen, waar je anders alleen maar het meer bekendere volk uit hoort schallen.

Daarna kreeg ik de vraag of er gedichten van mij mochten opgenomen worden in een boek, dat naar aanleiding van de ondertussen stevige collectie collecties zou uitgebracht worden. Maar natuurlijk, mevrouw, be my guest. Alleen is het er nooit van gekomen, omdat het boek anders te dik zou worden...

Soit, dinsdag dus telefoon van de mensen van Volkskunde Vlaanderen vzw of ze mijn gegevens mochten doorspelen aan de programmamensen van 'Hartelijke groeten aan iedereen'. Woensdagavond stonden ze er al met de camera en wat ik daar allemaal heb uitgeslagen! Ik hoop dat ze een beetje deftig verknipt en geplakt hebben voor de uitzending morgenavond...

Moraal van het verhaal: wees af en toe eens prettig gestoord, doe eens iets geks en je zal merken dat het opgemerkt wordt ;-)

Vlinderman & Nip na het optreden van Pink in het Antwerpse Sportpaleis vorige week

PS: Sommigen concluderen uit dergelijk (bovenstaand) tafereel dat Vlinderman ongelukkig zou zijn. Niet dus, eh, Bibi geniet van het leven aan de zijde van Nip!

Gedicht: donderavond

Luie zaterdag, Vlinderman blijft genieten van het niets doen. Krantje, zeteltje, lampje, vrouwtje, poesje op vrouwtje, Herman Van Veen op de achtergrond, meer hoeft het vandaag allemaal niet te zijn. Deze avond gaan we cocoonen voor de beeldbuis, afgesneden van de wereld hierbuiten, die toch alleen maar uit is op oorlogvoeren, we laten de rolluiken neer, trekken warme wintersokken aan en genieten vervolgens gewoon wat van elkaar. Gezellie, zoals ze boven de Moerdijk dergelijke taferelen omschrijven.

Hieronder nog een gedicht, dat ik vorige zomer geschreven heb terwijl ik buiten op het terras van ons appartementje zat te genieten van een naderend onweder. Daarmee zeg ik jullie een behouden vaart door dit zaterdags gespin toe.

donderavond

de hemel loenst naar mij
in het grauwe groen van
midden juli half de avond
bedrukt ze mijn gemoed
met een amalgaam aan beloften
zwoele nachten, frisse regens
donderende onweders of
de valsheid van de vlucht
naar nog een dagje later

in mijn houten stoel zit een man
hij rookt en kijkt om zich heen
of er wat te zien zou zijn
terwijl binnen zijn vrouw
die geduldig op hem wacht
na haar voorbereiding
op de nacht die niet wacht

de man in mijn stoel lacht
ingetogen en onverwacht
staat hij recht, hij hoort
zijn vrouw, ze vraagt
haar man, die niet twijfelt

ik loens naar de hemel
die ik uit wil dagen
de man zijn zonden te vergeven
met het water dat daar lonkt
en ik weet terwijl ik sta
dat het nooit genoeg kan zijn
om alles weg te wassen

dus leg ik me neer
naast haar, met haar
armen door het warrig haar
de slaap was sneller klaar
dan wij met elkaar

Frans V.

Nieuwjaarswens

Het nieuwe jaar is aangebroken, zowaar zonder nieuwe slechte tijdingen, dus dat is al een positief begin! Hieronder vinden jullie onze wensen, met dank aan Nipje voor het grafisch ontwerp en aan mezelf voor het tekstueel gedeelte (mag ik dat feitelijk wel zo stellen? Ja, dus). Wat gisteren en vorig jaar dus allemaal geweest is, is er misschien nu nog, maar het wordt anders. Omdat we kunnen, ja, yes, we can! Welkom in 2009!