Eén jaar getrouwd!

Bibi houdt het rustig vandaag. Een feestje voor één jaar huwelijk is er niet echt, maar we genieten wel van dat besef en van elkaar. Net op het terras elkaar partij gegeven in een spelletje schaak, met een flesje Codorniú erbij om het toch dat ietsiepietsie feestelijks te geven, later gaan we nog wat met z'n tweetjes romantisch rondstruinen door het Rivierenhofpark achter de hoek en verder denken we dat dat allemaal heus niet meer moet zijn. Tenslotte, zoveel is er niet veranderd, nietwaar? We wonen net zoals het afgelopen jaar nog steeds in ons appartementje in peis en vree, morgen ga ik als vanouds werken, de zon blijft opkomen en dalen - vanuit onze perceptie tenminste, in feite blijft die vurige bol hangen waar ze hangt en voeren wij dagelijks een globaal terradansje daarrond - en wij zijn niet veranderd van lijf of zo. Same-o-same-o, weet je wel...

Even zag het er naar uit dat Vlinderman vandaag het podium zou bestijgen op Park Spoor Noord Speakers Corner, maar dat doe je echt niet op je allereerste huwelijksverjaardag. Als ik er even bij stilsta, op geen enkele van die huwelijksverjaardagen trouwens. Een mens moet prioriteiten stellen, nietwaar? Soit, ik hoop dat Vitalski zich genoeg heeft kunnen uitleven met degenen die er wel op aanwezig waren en tel alvast af naar het laatste weekend van deze maand. Dan krijgen we Antwerpen Cultuurmarkt met een extra Muzeval-editie en een dagje ervoor spannend nieuws uit/in Doel.

Deze week gaat Vlinderman eens dwingend dringend door al het beeldmateriaal op de pc, vermits hij erin geslaagd is vele gigabytes aan data daarmee vol te pleuren en hij onlangs zelfs schijfruimte te kort kwam. En dan weten dat ik ooit met mijn eerste pc van MB 800 en een sjiek online gegaan ben... 't Is straf, maar dat hoort blijkbaar bij deze moderne tijden. De dinosaurus Vlindermanus gaat gewoon mee met zijn tijd ;-)=

Ne gelukkige, Sire, en wat nu?

Nog één nachtje rest ons, één nacht waarin we ons kunnen bezinnen over de keuze die we morgen mogen maken in naam van de democratie. Terwijl de hele politieke scène onze kop heeft zotgemaakt over het besturen van dit land de voorbije twee jaren en de pro's en contra's daaraan, zijn ze bijna vergeten duidelijk te maken dat het over Europese verkiezingen gaat, en over Vlaamse, dus dat hun gebazel over de Belgische regering er in wezen helemaal niet toe doet. Die rekening hoeft pas gepresenteerd te worden over enkele jaren, bij de volgende federale verkiezingen. Of staan we aan de vooravond van een politieke aardverschuiving, met voelbare trillingen tot in de federale regering? Een politiek analist is aan mij niet doodgegaan, dus we zullen het morgen pas weten.

Ondertussen viert onze koning vandaag zowaar zijn vijfenzevigste verjaardag, en geen enkele Belgische vorst die hem dát al ooit heeft voorgedaan. Via deze weg, Mijnheer de Koning, een gelukkige verjaardag, viert ze goed, daar in Uw paleis en weet dat ik met U meeleef. Immers, als ik links en rechts goed heb opgelet, dan ligt de gemiddelde leeftijd waarop de al even gemiddelde Belg met pensioen kan/gaat zo ergens halverwege de vijftig. En Gij, Sire, Gij wordt er vandaag 75 en Gij moogt nog gewoon verder werken. Het is dat Uwen job nu niet bepaald de moeilijkste is, maar wel één waarbij Gij zelf niet veel in de protocollaire pap te brokken hebt, toch durf ik stellen dat ook Gij recht hebt op een pensioen (van de Staat, wat had U gedacht). En vermits er geen openbare aanbesteding dient te gebeuren om op zoek te gaan naar een vervanger, kan het allemaal nogal vlug in zijn werk gaan, nietwaar? Het is maar een balonnetje, Sire. Niet ernstig te nemen, twee koninginnen volstaan al meer dan genoeg ;-)

Nichtje Thyne, eerste communie 6 juni 2009

GB Jurgen en SB Joeri, altijd wel te vinden voor een grapje

Het is hier in ieder geval goed çavakes na een geslaagd communiefeestje, Bibi gaat ze dus nog eens allemaal op een rijtje zetten (CD&V, Open VLD, SLP, SP.a, Groen!, NVA, ...) en morgen, jongens toch, morgen is het toch wel zondag, zeker!

Gedicht: innuendo op de bol

We volgen het ritme van het weekend. Morgen vieren we de verjaardag van Schone Broer Joeri en diens tweeling, neefje Merijn en nichtje Erinn. Maar eerst gaan we naar de herdenkingsviering voor Papa. Veertien jaar is het nu al, dat hij er niet meer is om wat dan ook tegen me te zeggen, van man tot man ondertussen. Dan ga je toch denken. Dénken, terwijl het leven verder gaat.

innuendo op de bol

wie weet het dan
waarschijnlijk nog voor
de aarde blijft draaien
ietwat schuin rond zijn as
en hij wentelt maar mee
niet zeker meer van boven en onder
het geluid van zijn vingers
ze blijven hem ontglippen

ze blijven hem ontglippen
woorden plaatsen waar ze niet horen
steeds verder en verder gaat het
niet, soms wel, meestal niet
de focus ligt bij hem
nooit op het centrum,
nooit op het midden
nooit op de buitencirkel ook
daar is het te koud

de wereld
de wereld
de wereld

hij hangt
alsof er nergens anders ooit
de bedoeling geweest was
dat hij daarmee verder zou
typen om te verstaan
dat gewoon zichzelf
hij meer dan
een stuitermens

Frans V.

over feestjes en zo

Vlinderman komt snel even bloggen, voordat hij de douche induikt ter voorbereiding op een trouwfuif later op de dag. David en Ingrid hebben immers net hun jawoord uitgewisseld en vieren dat deze avond verder met een hoop ouwe getrouwe vrienden en familie. Bibi is samen met Nip uitgenodigd en daar gaan we graag op in. Ieder excuus om te vieren is groot genoeg hier, en van huwelijken gaan we al helemaal uit de bol...

Binnenkort gaan deze Vlinderman en zijn Nip zich terug buigen over alweer een nieuw feestje in Het Zeezicht naar aanleiding van onze verjaardag. Hou dus jullie mailbox in de gaten, want de vorige jaren is al gebleken dat het best wel plezierige feestjes kunnen zijn. Voor wie tenminste houdt van ongedwongen samen komen met wat vrienden, al dan niet al gekend.

Verder heb ik niet zoveel te melden, dus hou ik het hier maar bij. Geniet van het weekend, geniet van elkaar, geniet van het leven en doe dat allemaal met mate(n) en dan loopt alles wel los. Tot de volgende!

Nikske, nada, noppes, maar wel poëzie

Weinig zin om wat te posten, maar ik ben een verslaafde blogger, dus bijt ik even door. Veel valt er niet te melden, dus melden we ook niets. Enkel nog even herhalen dat we morgen aan de Valentijnspoëzie gaan op de Wapper, zijstraat van de Meir, vanaf 14u00. Met Anjers, je hoeft ze niet naar Sandra te brengen ;-)

Nog een man-gedicht om mee af te ronden, dat gaat wel...

verjaardag

hij woont op een eiland
waar de toon van zijn muren
de buren het gluren belet op
grauw grijs met zwarte banden
boven vermolmde plinten
waarachter het wel zeer moet krioelen
van hordes kakkerlakken, wel honderd
per halve vierkante meter

maar als hij buiten komt
zit hij strak in het gesteven pak
de vlinderdas strikt geknoopt
onder zijn witzilveren knep
en een glimlach van oor tot oor
alsof hij het geluk van de wereld
in een welgevulde broekzak draagt

nog een futiele week
tot zijn jaar honderd
vullen zijn doorrookte ogen zich
met herinneringen aan de zijnen
die hij al heeft overleefd
en hij groet de dagen
met steeds minder geestdrift

alleen op zijn eiland
van vergrijzing

Frans V.

Verjaardagswensen

Er is er één jarig, hoera, hoera, allez, allen op naar haar Myspace en gelukwensen en zo van die dingen, ge weet toch hoe ge zelf zoudt zijn op uw eigen verjaardag ;-) Heb er net een telefoongesprekje mee gehad, beetje bijkletsen en zo, plus dat dat toch gewoon hoort om iemand gelukwensen toe te wensen via een rechtstreeks warm contact. Ze klonk OK, maar met jullie erbij misschien toch dat ietsje beter...

Er is de laatste tijd toch wel weer behoorlijk wat gebeurd in de wereld, waar ik wel een woordje over zou willen plaatsen, maar het zijn zo van die verdomd gevoelige thema's. Zelfmoord, aardbeving, tyfoon, aanslag, vrachtwagenongeluk, regeringscrisis, sociale verkiezing, nieuwe controversiële film, noem maar op, het gaat een eind door. Je hebt natuurlijk ook dat ander rijtje, waar een boompje over op te zetten valt: debuterende vrienden, plots opduikende maaltijdcheques, Damfeesten, Parken die openen, regeringen die weigeren te vallen, en ook dat gaat een heel eind mee. Het is echter al na achten en ik moet mijn maandagse biefstuk (omdat het er gisteren zondag niet meer van gekomen is) met peperroomsaus rustig laten verteren, dus stel ik het maar een beetje uit tot later.

Tenzij er natuurlijk iets anders is gebeurd, waar ik A-B-S-O-L-U-U-T over wil bloggen met A-B-S-O-L-U-T-E prioriteit, zal dat morgen zijn.

Verjaardag + gedicht

We zijn er vroeg bij vandaag. Dat moest ook wel, want Nipje moest en zou vandaag van mij een ontbijt op bed krijgen. Beetje geïmproviseerd allemaal, maar het is wel gelukt. Dingen om daarbij te onthouden: we moeten ons een dienblad aanschaffen dat daarbij kan helpen (een ovenschaal lukt nog net, maar of het praktisch is?), een eitje zachtgekookt na drie minuten bevat nog nét dat beetje snot teveel, dat moeten er dus vier worden later, ochtendmix-thee gaat zonder suikerklontje, ... Algemeen besluit: Nip houdt wel van ontbijt op bed :-)

Gelukkige verjaardag, Nip!

Gisterenavond mijn krant bij Schone Moeder L vergeten. De krant, die me elke dag doorheen de wereld helpt. Sommigen lachen mij uit, als ze weten over welke krant het gaat, en dan lach ik eens minzaam terug met de boodschap dat die toch wel vol mensenleven staat. En wat meer wil een dichter, ook al gaat het dan over een hobby-internetdichter, nog hebben? Drie pagina's volstaan om me de pen (het klavier) te laten opnemen, al zijn de indrukken die ik opdoe gewoon door me van en naar het werk te begeven ook niet te versmaden... Affin, een krantendichtsel vandaag op deze (voorlopig nog) zonnige zondag.

krantenlezer

hij leest zijn kraakverse krant
de ronkende koppen door ogen
die willen weten van waarom
en of het wel waar kan zijn
elke dag opnieuw die stukken
waarover eindeloos geschreven
om morgen alweer opnieuw
hetzelfde thema herkauwd

in zijn tuin weet hij
het graf van een kat
nog een kat een hond
drie kanarievogels
wat gouden vis ook
zou dat een goed verhaal?

hij doet het zonder kruis
dode dieren en symboliek
er valt niets voor te zeggen
noch te schrijven, geschreven
wordt er al genoeg over mensen
en wat hen bezig hield
voor het drukken begon

hij leest zijn dagen voorbij
vult zich met andermans lijden
en ongeloof als onderstroom
hoe ongerijmd het allemaal
zo tussen tuin en dagblad

Frans V.

Verjaardagsfeestje + gedicht

De kogel is door de kerk: Nip en ik hebben erkend dat we zo van die rommelmakers zijn, die nodig een schema moeten aanhouden om onszelf en onze omgeving (lees: appartement) te beschermen tegen onszelf. Het lijkt alsof er hier een bom is ontploft: daar een verloren gezette kast, ginds een vaatmachine die staat te wachten op een vaste stek, wasmanden met kleren om naar de Kringwinkel te brengen, een afwas die smeekt om gedaan te worden (wanneer komt die machine op de juiste plek terecht?), ... We weten dus wat te doen, eerstdaags, om wat orde in de chaos te scheppen. En daarna gaan we een plan de campagne opstellen om ervoor te zorgen dat na onze volgende verhuis, de boel de boel niet meer kan worden. Actieplannen, jawel!

Over plannen gesproken: voor wie morgen nog niet echt iets gepland heeft: er is er eentje jarig! Nip geeft daarom een open feestje, zoals ik het haar al tweemaal heb voorgedaan: afspraak voor wie er graag wil bijzijn in café Het Zeezicht, vanaf 14u00. Allemaal lekker vrijblijvend, en gewoon om het glas te heffen op een nieuw jaar voorbij en een volgend erbij...

Uitnodiging Nips verjaardagsdrinksken

psyches leven

helemaal onderin zijn geest
ligt een geheim begraven
achter muren vol herinneringen
aan tijd die nooit de zijne
toch zijn label draagt

al gooit hij zich maar
al te graag in de menigte
al wat hij daarmee beoogt
is ster te spelen in een spel
dat hem nog steeds niet erkent
als deelnemer met een kans

daarvoor is zijn realiteit
dat muizen soms leeuwen
niet van toepassing op zij
die ware wereld zijn
met alles op een rij

terwijl hij
ongeopend
zijn geheim
niet delen wil
met wie dan ook
uit pure angst
eens geopend
leeg te lopen

Frans V.

jarig + gedicht

Toosten op het nieuwe levensjaar, waarom ook niet?

Jarig zijn. Het heeft iets en het heeft ook niets. De dag valt zoals de dagen vallen en de mensen doen wat de mensen doen. Is het dan iets speciaal? Langs de ene kant ben ik geneigd van nee te zeggen, langs de andere kant dan weer niet. Het voelt immers anders aan, die ene dag per jaar. Twee jaar geleden was het allemaal bijzonder eigenaardig, toen ik geveld was door een herseninfarct, sindsdien doe ik mijn dagje in Het Zeezicht. Lekker vrijblijvend, voor al wie zin heeft om erbij te zijn. En dat maakt het altijd opnieuw een stukje speciaal. Die dag. Soit, bedankt aan allen die erbij waren, bedankt ook aan allen die wel wilden, maar niet konden, om er een fijne namiddag van te maken. De mensen van 't Zeezicht hebben het alleszins geweten ;)

Wie eens een roze blog wil lezen, moet gewoon even naar Nip surfen, die de week van de wijven mee aan het vieren is. Het hoe en waarom lees je daar dan wel...

Naar aanleiding van een artikel dat ik las over en met de zoon van Hugo Claus schreef ik onderstaand gedicht. Meer toelichting krijg je niet, je zal je eigen ogen en verbeelding moeten gebruiken. En nu ga ik verder vieren, verjaardagen komen nu eenmaal niet elke dag aangewaaid ;)

een vaders zoon

in de schaduw van
vlooit hij zijn pels
op zoek naar waarheid
dat hij meer zou zijn
dan een afgeleide variant
op het grootste thema

zijn identiteit op tafel
leidt slechts tot discussie
amper fracties boven het gesprek
dat de koffie vandaag wat lauwer
met de mistige zon door het raam
als koele belichting ter commentaar

zijn conclusie snijdt
ieder mensenhart door twee
dat hij waarlijk de minste
slechts een geschoten trofee
en ooit misschien wel meer
bij het graf van zijn vader
omdat hij dan eindelijk
de zoon van

Frans V.

begrafenis, verjaardagsfeest + gedicht

Nip en ik zijn net terug van T., waar we voor de laatste maal voor A. bijeen waren. In een welgevulde kerk hebben we met veel vrienden en familie afscheid genomen, terwijl rond die kerk de wekelijkse markt doorging zoals gewoonlijk. Een beetje surreëel, maar hoe logisch ook. Net zo logisch als het feit dat ik me bedacht, bij het zien van de urne vooraan in de kerk, dat op diezelfde plek zo vaak twee mensen plaatsnemen om zich in de echt te laten verbinden. En dan drijven de gedachten steeds verder weg, zou je ook in de vals kunnen verbinden? En hoe verbind je nu eigenlijk? Om uiteindelijk uit te komen op het feit dat het vandaag alweer exact 13 jaar geleden is dat Papa Frans overleed. En dat maart niet zo een goede maand is, vermits ik twee jaar geleden in die periode een dissectie van mijn PICA (voor de nieuwsgierigen onder ons: Posterior Inferior Cerebralis Aorta) mocht ervaren en vorig jaar op mijn verjaardag mijn grootvader Pet mocht ten grave dragen... Maar we drijven af.

Vlinderman viert 35 in Zeezicht (2007)

Over twee weken is het Pasen, maar dat wist u al. Wat u misschien ook weet, is dat Pasen en Vlindermans verjaardag dit jaar bijna samenvallen. Bijna, omdat het maandag 24 maart mijn feestdag is & Paasmaandag (moeten we ook niet gaan werken en zo) en omdat ik zondag 23 maart 2008 daarom opnieuw mijn vrienden en familie wil uitnodigen om een glas op het zoveelste jaar te komen heffen met mij. Ga hier of zeker en vast hier maar eens kijken. Vermits één en ander toen zo goed is meegevallen en het toch wel een unieke bedoening is dat ik in dit leven een 36ste jaarblad mag omslaan, zet ik de deuren voor iedereen die mee wil vieren weer open in café Zeezicht op de Dageraadplaats in Berchem, vanaf 14u00 (plannetje vind je HIER). Laat ons vieren dat de jeugd de Vlinderman nog steeds niet verlaten heeft!

iemand die wil weten

hij hult zich in stilte
deken tegen de regen
van teveel nattigheid
wordt hij opstandig
altijd weer teleurgesteld
met dromen die gaan over
het beste uit iedereen
zomaar in eenieder

zoekt hij antwoorden
verborgen in duizend vragen
maar geen tijd om te zoeken
naar de meest rechte weg
verdwaalt hij zichzelf
als een vallende ster in
zijn komisch kosmisch geheel

misschien dat morgen
misschien ook niet
waarschijnlijk zelfs
neemt hij een biertje
om die dorst te lessen
naar altijd maar meer
naarmate tijd vordert

Frans V.

Zondags verjaardagsfeestje + gedicht

Zondagmiddag, we zitten met z'n beidjes aan de pc. Buiten schijnt het zonnetje, maar we cyberen eerst nog een eindje weg. Nip moet een taak maken en leest daar een Engelstalige tekst voor op het scherm (afdrukken is niet mogelijk, omdat de prof zijn teksten nogal magertjes heeft ingescand en ze dus onleesbaar zijn op papier), Vlinderman heeft gewoon zin om wat zondags te luieren. Strakjes komt broer Jurgen ons oppikken en dan gaat het richting Nieuwkerken (Sint-Niklaas) om de verjaardag van Vlindermannichtje Thyne te vieren - en in één ruk door die van Vlindermanzus Sylvie. Later op de avond wordt het dan wel weer rustig het weekend uit laten bollen...

Thyne op haar verjaardag vorig jaar (Foto © FV)

Over bollen gesproken: Nip bracht gisteren uit Nederland een speciale bol mee voor Miss Jackie T: daar kan je elke dag dan vijf speciale poezensnoepjes in stoppen, die Miss T eruit kan krijgen door met die bol aan het rollen te gaan. Gelukkig hebben we geen onderburen, want dat ding maakt behoorlijk wat geluid op de houten vloer ;-)

deconstructie

het land ooit stabiel wankelt
ingenomen door wat staten
gegroeid uit wat de Oude Wereld
niet langer op haar gronden wenste
tot moraalagent van de Nieuwe Wereld
eerst verslaan en dan weer opbouwen
nooit zo driest en triest
voor een volk dat hongert
naar gewoon een snede vrede

de samenhang viert feest
met bommen en granaten
wel duizend dagen lang
verlichte brokken in de nacht
met stukjes arm en brokjes been
uitgerafeld leven en geen zilverknoop
die daar wat aan verandert

het land aan diggelen
spreekt van extreme daden
haar antwoord pleit onschuldig
priemend naar de overkant van
een zwaar vervuilde oceaan
waar cowboys blijven regeren
ook al ziet niemand er
het nut maar even van
en nee, het zal nooit beter
zolang het eigen gelijk niet
opgedrongen of onderlegd

© Frans Vlinderman

Verjaardagsfeestje Yoeri

Er komt niet veel meer uit deze dichter, het weekend was nogal slopend. Eergisteren bleken we niet meer aan de curryworsten te kunnen, omdat het diepvriesvak volledig toegevroren was. Een Vlinderman neemt dan onmiddellijk en zonder nadenken de beslissing dat dat ding moet ontdooien... Affin, om ervoor te zorgen dat de rest van de etenswaren niet slecht werden en de onderburen geen wateroverlast kregen, diende Frans zijn ogen open te houden tot ver na drie uur.

Gisteren was het alweer prijs: een verjaardagsfeestje voor en door Yoeri. Ik zal het kort houden: het was bijzonder plezierig, bijzonder smakelijk (behalve wat er in dat potje van hem op het vuur klaargekookt werd, dat was gewoon smakelijk), bijzonder om dus nog eens te herhalen, maar bovenal: het was laat! Rond half vier het - overigens bijzondere knusse - gastenbankstel in, deze ochtend rond den elven er alweer uit. Fransje zit hier dus met bijzonder kleine oogjes... en snapt met zijn vermoeide koppeke maar niet waarom hij hier weer geen slideshow opgekleefd krijgt. Dan maar linken dacht ik eerst, terwijl het ondertussen toch geregeld is geraakt.

Gedichtje vandaag: Cujo, vrij geschreven naar de gelijknamige hond/verhaal van Stephen King.


Cujo

het been trilt licht
af, laat dat, hij denkt
controle, hij denkt weg
en aan toen hij kuste
wat verboden was

de tijd trekt zich terug
zoals het vlees dat weigert
te bedekken wat moet gebeten
en komt grauwend tot stilstand
in een gruwelijk moment
van wederzijds erkennen

het been lilt ongecontroleerd
warm nog, hun laatste ontmoeting
was de laatste, het gesnuif
luider dan de reutel
van een hoopje onbegrip

sommige situaties
eisen vroeg of laat
altijd het juiste offer
liefst geslacht

© Frans Vlinderman

Ju, Peerd!

Vandaag wordt Luk Paard toch wel 42 jaar zeker! Ter ere van hem (en met dank voor zijn inspiratie) plaats ik hier nog een gedicht dat ik enkele jaren terug geschreven heb, alsook een foto die hem zo typeert: dat gedrevene tijdens zijn voordrachten, ik vermoed dat het zo stilaan iets legendarisch aan het worden is.

Brood en spelen (vrij naar Luk Paard)

de avond strekt zich
eindeloos voor ons uit
kunnen wij alles kiezen
op ons kanaal of honderd
en tien valt wel iets te zien
voor de sportfanaten zoals wij
want het moet gezegd
wij willen spelen

spelen willen wij
spelen voor het volk
spelen voor het plebs
spelen in gezelschap
spelen om de spelen
spelen om te winnen
spelen met de voeten
spelen rond de toren
spelen voor de goden
spelen op het plein
spelen met de borsten
spelen vol vertier
spelen zonder weerga
spelen met alles erop
spelen met alles eraan
spelen in uniform
spelen zonder einde
spelen voor de Spinyopaat

of is dat wat teveel gevraagd?

Frans V.