Gedicht: innuendo op de bol

We volgen het ritme van het weekend. Morgen vieren we de verjaardag van Schone Broer Joeri en diens tweeling, neefje Merijn en nichtje Erinn. Maar eerst gaan we naar de herdenkingsviering voor Papa. Veertien jaar is het nu al, dat hij er niet meer is om wat dan ook tegen me te zeggen, van man tot man ondertussen. Dan ga je toch denken. Dénken, terwijl het leven verder gaat.

innuendo op de bol

wie weet het dan
waarschijnlijk nog voor
de aarde blijft draaien
ietwat schuin rond zijn as
en hij wentelt maar mee
niet zeker meer van boven en onder
het geluid van zijn vingers
ze blijven hem ontglippen

ze blijven hem ontglippen
woorden plaatsen waar ze niet horen
steeds verder en verder gaat het
niet, soms wel, meestal niet
de focus ligt bij hem
nooit op het centrum,
nooit op het midden
nooit op de buitencirkel ook
daar is het te koud

de wereld
de wereld
de wereld

hij hangt
alsof er nergens anders ooit
de bedoeling geweest was
dat hij daarmee verder zou
typen om te verstaan
dat gewoon zichzelf
hij meer dan
een stuitermens

Frans V.

gedicht

Vader is nooit ver weg. Af en toe resulteert dat in een gedicht, zoals ik het me voorstel dat anderen hun vader ook ervaren. Nog een prettige zondag, gij allen.

stevig onderweg

dan zal hij juichen
waarbij zijn lach weerklinkt
als het ijsvallend water
van de Niagara in december
en mensen stom verbaasd
zichzelf niet langer bedaren
omdat het soms eens razen moet

maar de weg zal eerst nog
geopenbaard, het vallen
voor het opstaan ingeoefend
om vast te mogen stellen dat
de winst nadien altijd groter
dan het verlies van het moment
een sector met meer levensbytes
in de cluster van zijn ontgroenen

hij hoorde het van vader
die het wist van moeder
toen hij als een echte hoeder
zijn gebelgde telg de les spelde
zo ooit eens ergens na
diens eerste echte valpartij
met deuken in het broze schild
van onbesuisd jonkmoedigheid
toen het huilen nader was
dan de wil weer door te gaan

Frans V.

Grillig gedicht

Vrijdagavond, ze zal welgevuld zijn. Met Nip en mezelf en de stilte van het afscheid van A. morgen kraakhelder voor ogen. En dus heb ik eigenlijk niet veel zin om veel te blogposten. Het wordt al lastig genoeg morgen en overmorgen. En toch moet ik hier even langs. Voor mezelf, maar ook voor de lezer, voor u dus. Ik zie u niet maar ik weet wél dat u er bent. Sommigen onder u zelfs meermalen per dag. Ik ken uw naam niet altijd, maar weet waar u woont. En misschien laat u niet vaak een reactie achter, dat is ook geen verplichting, maar gewoon het feit dat u er bent... Prachtig toch?

onverschrokken zij

hij volgt haar hand die slaat
met het blote oog erboven
de plek die zomaar ontstaat
waar hij vlak wordt geraakt
voor zij de strijd weer staakt

zij schrikt en blikt verstrikt
op een liefdeloos district waar hij
zomaar zonder haar zou durven
mocht het voor hem geschikt
met een nieuw leven herschikt

ze vallen beiden stil
de liefde niet zo pril
doet haar werk, de wil
om onwil te counteren
is geen gril, zij wil en hij
vergiffenis op de lippen
zoent een rare dans voorbij
de spil van zijn leven

Frans V.

Geheim te koop?

Net terug van een zalige namiddag bij Mama Mia, Vlindermans moeder dus. Lekker gegeten, luchtig getafeld, vader vandaag herdacht, zwaardere onderwerpen aangesneden. Kortom, een familiedagje.

Frans Verwimp (© Frans Vlinderman)

Zit ik hier te denken hoe een mens extra geld kan maken (verdienen doe je dat niet, want dan blijf je arm). Dacht ik zo ineens, wat als ik nu eens een oproep plaats om mensen te overhalen mij hun geheim te verklappen en mij dan te betalen om erover te zwijgen... Zou dat iets voor jou zijn, laat het me dan gerust weten, ik maak wel een prijsje en dan bewaar ik jouw geheim alsof het het mijne was...


Frans V.