de dood + gedicht

Hugo Claus, de man die schreef, die dichtte, die regisseerde, is niet meer. Met het vooruitzicht van een gedegen aftakeling in het vooruitzicht, heeft hij voor actieve euthanasie gekozen. Je moet het maar doen. Tot op de laatste dag van zijn kunnen een bijzonder heilig huisje verder intrappen. Waar vind je ze nog zo consequent? Niet per se snel en dichtbij, naar mijn gevoel.

Waar ik even naar toe wil. Een vriendin heeft een tijd terug uiteindelijk ook een bepaalde - zelfde - keuze gemaakt. Zij hield ook van de waardigheid en de mogelijkheid dus om daarbinnen eigen keuzes te maken. En eigenlijk is het ongelooflijk hoe snel een mens steeds weer de draad van het leven oppikt en er verder mee gaat, alsof er geen gemis mag of kan zijn. Eventjes wel, maar dan moet het maar gedaan zijn met al dat emotioneel gedoe. En de doorsnee mens, die pikt dat allemaal zonder meer - ben ik daarmee ook (zo) doorsnee?

Vermits ik geen zin heb die laatste vraag te beantwoorden, bedenk ik u nog met een wedstrijdgedicht van enkele weken terug. Beetje zinnen verzetten met een dichtersstreepje.

gij en ik

bij leven en welzijn
groet ik u de mens
waarvoor respect, gij ook
zoon van een moeder van
een voorvader van de stam
die niet anders kan dan
vertakt en verspreid

en mocht het zo zijn
dat uw wereld verder
gij nog steeds onderweg
naar God en zijn gebod
en ge hulp zoudt aanvaarden
bied ik u de laatste
euthanasie zonder cel
omdat ge niet beter weet

en ik zal daarna zwijgen
als het graf dat gij dan
gedolven en zult zijn
waar ge kiemen zult
bestaan en ontwikkelen
gij het laboratorium
van moeder aarde, uw natuur
getrouw tot in den dood

Frans V.

Grillig gedicht

Vrijdagavond, ze zal welgevuld zijn. Met Nip en mezelf en de stilte van het afscheid van A. morgen kraakhelder voor ogen. En dus heb ik eigenlijk niet veel zin om veel te blogposten. Het wordt al lastig genoeg morgen en overmorgen. En toch moet ik hier even langs. Voor mezelf, maar ook voor de lezer, voor u dus. Ik zie u niet maar ik weet wél dat u er bent. Sommigen onder u zelfs meermalen per dag. Ik ken uw naam niet altijd, maar weet waar u woont. En misschien laat u niet vaak een reactie achter, dat is ook geen verplichting, maar gewoon het feit dat u er bent... Prachtig toch?

onverschrokken zij

hij volgt haar hand die slaat
met het blote oog erboven
de plek die zomaar ontstaat
waar hij vlak wordt geraakt
voor zij de strijd weer staakt

zij schrikt en blikt verstrikt
op een liefdeloos district waar hij
zomaar zonder haar zou durven
mocht het voor hem geschikt
met een nieuw leven herschikt

ze vallen beiden stil
de liefde niet zo pril
doet haar werk, de wil
om onwil te counteren
is geen gril, zij wil en hij
vergiffenis op de lippen
zoent een rare dans voorbij
de spil van zijn leven

Frans V.

Vriendin voor de dood + gedicht

Het leven heeft iets tragisch. Klinkt misschien wat zwaarmoedig, maar dat moet dan zo maar even zijn. Een tijdje terug heb ik gebeld met A. A. is een prachtvrouw. A. cijfert zichzelf weg voor een ander. A. heeft al heel wat meegemaakt in haar leven, maar blijft altijd lachen. A. geeft stevige duwtjes in Vlindermanruggen. A. woont in het hart van velen, waaronder het mijne, gewoon om wie zij is. A. beleeft ook haar laatste jaar. Hoe moeilijk kan het zijn om over een naderende dood te spreken tussen zij die blijven en zij die gaan? Bijzonder moeilijk, want de onmacht langs beide kanten verlamt ieder normaal gesprek. Er wordt al eens gesteld dat de dood bij het leven hoort, maar dat maakt niemand iets uit die ermee geconfronteerd wordt in zijn dagelijkse omgang. Niets. Het blijft aartsmoeilijk en daar zit deze Vlindervent nu mee.

over-leven gesproken

sterven gaan, is dat
de wagen nemen
bestemming onbekend
en nooit meer weer
je foto op een poster

word je dan een bloem
na wat jaren of zo
of is het gewoon maar
stof en as en stof
op het kerkhof weg te vegen
van een vervallend graf

dat je foto niet verbleekt
dan soms per ongeluk gewist
en je stem nog lang te horen
maar wat als ik nog
zo een warme knuffel
dan ook niet meer

dood gaan
laat ook sterven
het hart binnen sluipen
van zij die verder mogen
om de tijd te laten helen
wat een mensenleven minder
heeft nagelaten

Frans V.