Gedicht: kaderman (voor Patrick Swayze)

Patrick Swayze is niet meer. De man/acteur die het (wilde) dansen tot in de harten van zoveel duizenden mensen heeft gebracht met zijn Dirty Dancing is overleden aan de gevolgen van kanker aan de pancreas. Onderstaand gedicht draag ik aan hem op, omdat ik nu eenmaal een boontje voor deze acteur had.

Bron foto: KLIK

kaderman

de muur draagt hem
met gehoekte schouders
waar de einder vol korrel
de lens zich vergaloppeert
in alomvatting stil berustend
zijn ogen zich lieten vangen

een koperen plaat
gepoetst te blinken
redt zijn naam
van de vergetelheid
diep van drukte
en zwaarmoedigheid

onsterfelijk is hij
maar bovenal dood
schijnt hij te leven
in memoriam hij is
herinnering zelf

Frans V.

Gedicht Thierry Deleu: eeuwig

Vandaag hou ik het sober, omwille van het overlijden vorige week van een gekende. Vermits het mij nog steeds te moeilijk is één en ander onder woorden te brengen, leen ik onderstaand gedicht van Thierry Deleu, omdat het enkele van mijn - al dan niet prangende vragen - in de juiste woorden weergeeft. Er is immers sprake van liefde en leven, naast de immer wachtende dood, die voor ieder van ons zal komen.

Eeuwig

De dood is het einde niet, alleen
over het nieuwe begin heb ik
mijn twijfels: kan ik afwerken
waar ik aan begonnen ben?

En indien ik dit zou kunnen,
wie zal mij daarin helpen:
de vrouw van mijn leven of zij
die mij is toegewezen?

Ik kan het niet vatten, mijn geest
zet de krijtlijnen uit voor een
eindigend leven dat bij herhaling
nieuw leven baart en een toekomst.

© Thierry Deleu

(Bron gedicht: KLIK)

Gedicht: uitgekookt

De dood heeft weer maar eens aangeklopt bij iemand die we kennen en waar we de knekelman absoluut niet verwachten. Bizar, maar blijkbaar realiteit waar niemand omheen kan. In gedachten ben ik nu bij de nabestaanden. Onderstaand gedicht geeft iets weer, maar zeker niet alles, lang niet zelfs.

uitgekookt

er zijn van die dagen
waar voortdoen het aflegt
tegen opgeven het woord
neen gesteld genoeg
er zal geen verandering dan
nog zou het niet volstaan

die dagen die dan kleuren
bloedrood het vergeten hart
nooit geloofd, nooit gehoord
in zijn duizend slagen
door een echt bestaan

bij leven gelezen
in dood verrezen
na het overkoken pas
de maaltijd ontdekt
zonder nadruk onnatuurlijk
op te dure ingrediënten
waar geen huisvrouw wat

geen topchef, neen
maar dichter
met goesting

Frans V.

Misschien weet Ed het nu

Het weer buiten is zoals de stemming binnen: naargeestig, kil, klam. Er zit niet veel beweging in vandaag. Er moet nog zoveel gebeuren, maar het lijkt alsof Vlinderman maar niet in beweging geraakt. Na een bijzonder leuke avond bij vrienden Britt en Yoeri eergisteren, gevolgd door een bezoekje aan Oma Goes en Ko & Lenie, die ons huwelijksalbum voor het eerst onder ogen kregen, dachten Nip en Bibi er een rustige avond aan te breien gisteren, maar toen kwam dus dat onbevattelijke nieuws dat Ed er niet meer was. Waar we vorige week samen nog lustig plannen smeedden om Ed eindelijk tot in onze koekenstad te krijgen, zullen we nu verder moeten in het besef dat dat er nooit meer van zal komen. Worden we bestookt met gedachten aan zijn echtgenote en zijn dochters, en hoe het nu met hen verder moet. Het hoofd gaat er van malen, alles lijkt ook opeens zo futiel, betekenisloos.

Meer nog dan op 1 november, de dag van Allerheiligen, drukt deze gebeurtenis ons met de neus op de feiten: waartoe leidt dit alles ons? Wat is de betekenis van een leven vol gejaag en gedaas, als morgen zomaar de stekker eruit kan getrokken worden? Welke zingeving is de beste, als het enkel jezelf ten dienste staat? Leven in het nu, zoals Ed het deed, volstaat het wel om de dagen door te komen? Zoveel vragen alweer en Vlinderman laat het even los. Ademen, in, uit, in, uit, zal er nog een morgen komen? Zal er nog een bewust einde aan vandaag te beleven vallen? Futiel allemaal. En toch zal ook nu weer de tijd een vage mantel vol heling op onze schouders komen draperen, zoals dat gebeurde na Papa, Victor, Micha, Jan, Bonbonneke, Bonma, Bonpa, Paula, Marcel, Remy, en al diegenen waar ik nu even niet aan denk, maar die ik nog zo vaak moet missen. That's life? Right.

Familiedag

1 november, vandaag spreken de doden op hun eigen manier in katholiek Vlaanderen, hierbij meer dan een handje geholpen door de achtergeblevenen. Met honderden, nee, duizenden begeven die laatsten zich, liefst in het gezelschap van de nog levende dierbaren, naar de collectieve verzamelplaatsen van die eersten, ook wel begraafplaatsen of kerkhoven genoemd. Daar worden dan in een goed geoefende traditie ontelbare momenten van stille groet gedebiteerd, stopt de tijd even met verder tikken.

Ik vind het een mooi gebeuren, ondanks het vele leed van afscheid dat er ongetwijfeld mee gepaard gaat, vooral bij zij die dit jaarlijkse ritueel voor het eerst moeten ondergaan. Het doet goed even stil te staan bij het graf van een mens die ons is voorgegaan op de weg die wij ooit allen zullen moeten volgen - leven doodt immers ieder van ons. Het is OK even te verwijlen bij de eigen ademhaling, het oog al dan niet getroebleerd gericht op het graf, de zerk, het gras, de urne en te beseffen dat jij nog wat leven achter de kiezen moet. Of is het mag?

Vandaag was een familiedag voor Vlinderman, en dat ondanks of toch dankzij onze doden. Ik betreur ze dus niet, maar ben hen feitelijk dankbaar voor het laten aanhalen van die kostbare familiebanden.

de dood + gedicht

Hugo Claus, de man die schreef, die dichtte, die regisseerde, is niet meer. Met het vooruitzicht van een gedegen aftakeling in het vooruitzicht, heeft hij voor actieve euthanasie gekozen. Je moet het maar doen. Tot op de laatste dag van zijn kunnen een bijzonder heilig huisje verder intrappen. Waar vind je ze nog zo consequent? Niet per se snel en dichtbij, naar mijn gevoel.

Waar ik even naar toe wil. Een vriendin heeft een tijd terug uiteindelijk ook een bepaalde - zelfde - keuze gemaakt. Zij hield ook van de waardigheid en de mogelijkheid dus om daarbinnen eigen keuzes te maken. En eigenlijk is het ongelooflijk hoe snel een mens steeds weer de draad van het leven oppikt en er verder mee gaat, alsof er geen gemis mag of kan zijn. Eventjes wel, maar dan moet het maar gedaan zijn met al dat emotioneel gedoe. En de doorsnee mens, die pikt dat allemaal zonder meer - ben ik daarmee ook (zo) doorsnee?

Vermits ik geen zin heb die laatste vraag te beantwoorden, bedenk ik u nog met een wedstrijdgedicht van enkele weken terug. Beetje zinnen verzetten met een dichtersstreepje.

gij en ik

bij leven en welzijn
groet ik u de mens
waarvoor respect, gij ook
zoon van een moeder van
een voorvader van de stam
die niet anders kan dan
vertakt en verspreid

en mocht het zo zijn
dat uw wereld verder
gij nog steeds onderweg
naar God en zijn gebod
en ge hulp zoudt aanvaarden
bied ik u de laatste
euthanasie zonder cel
omdat ge niet beter weet

en ik zal daarna zwijgen
als het graf dat gij dan
gedolven en zult zijn
waar ge kiemen zult
bestaan en ontwikkelen
gij het laboratorium
van moeder aarde, uw natuur
getrouw tot in den dood

Frans V.

Leven & dood

Vandaag is zo een dag, waarop nogmaals alle uitersten gewoon naast elkaar kunnen bestaan. Eerst het vrolijke nieuws: Nip en Vlinderman zijn deze ochtend langs het districtshuis van Borgerhout gegaan (nu ja, een gebouw er vlakbij met de administratie van ons district erin gehuisvest) én hebben officieel € 15,00 betaald voor hun trouwboekje. We zullen ja zeggen tegen elkaar op 16 augustus 2008 (dienen afteller hier op de pagina en bij Nip linksboven al gezien?) ergens tussen 10u20 en 10u40. Wie weet roepen we het wel...

Het minder vrolijke nieuws, intrieste nieuws eigenlijk. Gisteren ben ik op bezoek geweest bij A., waar ik eerder al over berichtte. Zij zal vermoedelijk deze week nog van ons heengaan. Mocht ik (al dan niet diep-)gelovig zijn, de crisis zou niet te overzien zijn. Wie kan geloven in een God (of hoe je zo'n opperst gesuppremeerd wezen ook noemt) die zijn trouwste volgeling schijnbaar achteloos laat creperen aan een onverdiende ziekte? Rijm me dat eens? Ook los daarvan kom ik mezelf tegen in de twijfels van iets dat eerder filosofisch zou benaderd moeten worden als zijnde de redelijkheid van het lijden. Waarom? Voor wie? Hoeveel is genoeg? Ik weet het, ben momenteel niet echt bij de redelijke zinnen, maar wat had je dan gedacht? Ja en amen, volgende dag aub? Hoe moet het dan met mijn genegenheid voor haar?

Frans V.

Vriendin voor de dood + gedicht

Het leven heeft iets tragisch. Klinkt misschien wat zwaarmoedig, maar dat moet dan zo maar even zijn. Een tijdje terug heb ik gebeld met A. A. is een prachtvrouw. A. cijfert zichzelf weg voor een ander. A. heeft al heel wat meegemaakt in haar leven, maar blijft altijd lachen. A. geeft stevige duwtjes in Vlindermanruggen. A. woont in het hart van velen, waaronder het mijne, gewoon om wie zij is. A. beleeft ook haar laatste jaar. Hoe moeilijk kan het zijn om over een naderende dood te spreken tussen zij die blijven en zij die gaan? Bijzonder moeilijk, want de onmacht langs beide kanten verlamt ieder normaal gesprek. Er wordt al eens gesteld dat de dood bij het leven hoort, maar dat maakt niemand iets uit die ermee geconfronteerd wordt in zijn dagelijkse omgang. Niets. Het blijft aartsmoeilijk en daar zit deze Vlindervent nu mee.

over-leven gesproken

sterven gaan, is dat
de wagen nemen
bestemming onbekend
en nooit meer weer
je foto op een poster

word je dan een bloem
na wat jaren of zo
of is het gewoon maar
stof en as en stof
op het kerkhof weg te vegen
van een vervallend graf

dat je foto niet verbleekt
dan soms per ongeluk gewist
en je stem nog lang te horen
maar wat als ik nog
zo een warme knuffel
dan ook niet meer

dood gaan
laat ook sterven
het hart binnen sluipen
van zij die verder mogen
om de tijd te laten helen
wat een mensenleven minder
heeft nagelaten

Frans V.

gedicht: nachtgedachten

Er staat vandaag een rit naar Duffel op het programma. De moeder van iemand die mij na aan het hart ligt is onlangs gestorven. Ik vertrek niet graag, maar ik moet er zijn. Voor haar, voor haar vader. Veel meer hoef ik hier niet over kwijt.

nachtgedachten


in de onbestemde uren
waar onbekenden gluren
om allengs te oordelen
of hij wel kan bevelen
wacht het stil gelegen

dat allerlaatste woord
nog onuitgesproken stil
op het besef dat misschien komt
maar altijd onaangekondigd

valt het wachten hem
te zwaar te moede met enkel
een vage herinnering aan
zijn trouwe metgezel
en zijn geliefden later
dan is er slechts hij

Frans V.