Binnen of buiten?

Het Vlinderpaleis raakt stilaan ingericht. Vandaag is er wéér een doos gesneuveld, dankzij teerbeminde Nip, die nog op zoek is naar wat nog niet opgedoken spulletjes. Ondertussen verdiende Vlinderman het zout op hun patatten en hier en daar nog een extraatje ook. Vermits we te alhier nogal sober te keer gaan, zijn we al snel tevreden met wat er zoal voor handen is: een dak boven het hoofd, eten op tafel, vocht in het glas en verder elkaar. Die dikke bak voor de deur hoeft niet per se, het duurste servies doet ons niet meer eten en die jacuzzi, ach, een broebelbad van tijd tot tijd in de sauna volstaat zo ook wel.

Anders is het gesteld met de wereld die aansluit bij onze voordeur. Iedereen loopt er nogal opgejaagd bij. Verkiezingen, ontslagen, brutale en ongestraft blijvende overvallen, dichtslibbende wegen, ge noemt het maar, de mensen lijken er werkelijk onder te lijden. En op zich is dat een goed teken. Mocht het anders zijn, mocht de lethargie greep beginnen krijgen op onze medemensen, dán was het pas erg. Nu is er nog wat hoop op een vorm van protest, stil of luid, tegen de gangbare gang van zaken. En waar er protest heerst, daar kan verandering ontstaan. Eigenlijk hoop ik daar wel op, want het begint groteske vormen aan te nemen als je al scheef bekeken wordt wanneer je een nobele onbekende op straat durft te groeten terwijl je onderweg bent naar je werk.

We houden het hier dus nog even knus en gezellie, laden onze batterijen verder op en trekken dan resoluut terug de hort op. De baan ook, nu onze vermaledijde Vlindermobiel het toch weer uitstekend blijkt te doen. Nog zoveel te gaan beleven, weet je wel ;-)

Misschien weet Ed het nu

Het weer buiten is zoals de stemming binnen: naargeestig, kil, klam. Er zit niet veel beweging in vandaag. Er moet nog zoveel gebeuren, maar het lijkt alsof Vlinderman maar niet in beweging geraakt. Na een bijzonder leuke avond bij vrienden Britt en Yoeri eergisteren, gevolgd door een bezoekje aan Oma Goes en Ko & Lenie, die ons huwelijksalbum voor het eerst onder ogen kregen, dachten Nip en Bibi er een rustige avond aan te breien gisteren, maar toen kwam dus dat onbevattelijke nieuws dat Ed er niet meer was. Waar we vorige week samen nog lustig plannen smeedden om Ed eindelijk tot in onze koekenstad te krijgen, zullen we nu verder moeten in het besef dat dat er nooit meer van zal komen. Worden we bestookt met gedachten aan zijn echtgenote en zijn dochters, en hoe het nu met hen verder moet. Het hoofd gaat er van malen, alles lijkt ook opeens zo futiel, betekenisloos.

Meer nog dan op 1 november, de dag van Allerheiligen, drukt deze gebeurtenis ons met de neus op de feiten: waartoe leidt dit alles ons? Wat is de betekenis van een leven vol gejaag en gedaas, als morgen zomaar de stekker eruit kan getrokken worden? Welke zingeving is de beste, als het enkel jezelf ten dienste staat? Leven in het nu, zoals Ed het deed, volstaat het wel om de dagen door te komen? Zoveel vragen alweer en Vlinderman laat het even los. Ademen, in, uit, in, uit, zal er nog een morgen komen? Zal er nog een bewust einde aan vandaag te beleven vallen? Futiel allemaal. En toch zal ook nu weer de tijd een vage mantel vol heling op onze schouders komen draperen, zoals dat gebeurde na Papa, Victor, Micha, Jan, Bonbonneke, Bonma, Bonpa, Paula, Marcel, Remy, en al diegenen waar ik nu even niet aan denk, maar die ik nog zo vaak moet missen. That's life? Right.

Help Steven Strobbe en teken!

Het is alweer weekend, zie. En na een hele dag, vergeef de volgende uitdrukking, strontweer, besluit het zonnetje alsnog te gaan schijnen. Met genoegen neem ik dan ook afstand van mijn bureel en gooi ik mezelf in het bruisende leven van een vrijdagavond- tot zondagnamiddagperiode. Voor ik dat echter doe, wil ik een oproepje lanceren, eentje om iemand alsnog de nodige kansen te geven tot zelfontplooiing. Het gaat over Steven Strobbe uit Deinze.

Wie is Steven Strobbe? Niet iemand die ik persoonlijk ken, maar wél een kerel die ik wil helpen. Steven heeft een aangeboren hersenletsel, waardoor hij langzaamaan volledig blind wordt. Voor een aantal mensen is dat het eindpunt en zij beslissen dan te berusten. Steven niet. Deze jongeman wil per se wat van zijn leven maken en besloot dat hij drumles wilde gaan geven aan slechtzienden. Daartoe startte hij een opleiding aan het conservatorium in Brugge. Dat doet hij nu al een aantal jaren, al was hij het vorige schooljaar niet al te vaak op de schoolbanken te vinden, omwille van diverse operaties en daarbijhorende revalidaties.

Steven werd onlangs geschrapt als gesubsidieerde leerling omwille van die medische afwezigheden. Omdat de administratieve regels van de overheid zijn (medische en met attesten gestaafde) afwezigheid niet individueel kunnen bekeken worden, omdat Steven een nummer is en geen menselijk wezen met zowel beperkingen als te koesteren en ontwikkelen talenten...

Befehl ist befehl, jaja, hebben we iemand die niet bij de pakken blijft zitten, kan hij het schudden om zijn droom waar te maken omdat hij niet 'in het hokje' past. Vrienden van hem zijn een petitie gestart en ik stel voor dat u eerst HIER wat meer achtergrondinfo gaat rapen en vervolgens HIER een petitie gaat tekenen om Steven te helpen een uitzondering te bekomen. Omdat we mensen zijn die andere mensen al eens een hart onder de riem willen steken. Wat denkt u?

Frans V.

zonnige klap

Wat een weertje, eindelijk, eindelijk is het dan toch aan het zomeren geslagen. Niet dat de andere zomerdagen mij tot nu toe deden denken dat het geen zomer zou zijn, daarvoor ken ik dit land veel te goed, maar een echt vakantiegevoel had ik nog niet eerder opgepikt de laatste tijd. En nu is het zover, de zon schijnt, de Frans zweet, iedereen lekt, sommigen vloeken in het druilerige buitenland bij het vernemen van onze stevige en droge temperaturen, het werk sleept zich loom doorheen de dag, en Bibi zit al met zijn hoofd in de wolken te dromen van bruine velletjes, rode ook, vooral de eerste dagen zonder bovenkledij met een semi-vloekende Nip dan op de achtergrond, die me later die eerste avonden met zacht hand zal behandelen tegen zonnebrand...

Bibi vorige zomer (TWC) na de eerste zonnestralen

Ik zie het zo voor, terwijl ik na een lange broeierige dag huiswaarts keer en langs loop bij Morocconuts, dé winkel in onze straat waar het zo zalig shoppen is om groenten en olijven en feta en brood.

Terwijl ik aan de kassa mijn beurt afwacht, zie ik mensen regelmatig passeren, zo één om de drie minuten en pakweg elke derde daarvan houdt even halt aan de uitgestalde stukjes watermeloen om dankbaar een gratis monster mee te nemen. De eetbare dorstlesser bij uitstek, nietwaar, en zeker als het zo een weertje is dus als vandaag. Soit, terwijl ik dat sta te beschouwen, valt ineens mijn frank (het kan ook een cent geweest zijn, maar mijn verstand rekent nog steeds om). Weken terug al viel het Nip en mezelf op dat er in onze straat toch wel heel veel stukken afgegeten watermeloenschellen in de goot, op het trottoir/stoeppad, onder geparkeerde wagen lagen. Dat ze van dat fijne winkeltje kwamen, dat hadden we al heel snel door, maar pas vandaag legde ik een andere link. De mensen appreciëren het als ze iets gratis krijgen, maar willen er daarna geen moeite voor doen om van de afval verlost te geraken. Die is namelijk ook gratis. En als je dan in een straat woont waar de gemeente nog niet aan gedacht heeft om er openbare vuilbakken te plaatsen, dan regent het dus schellen. Niet dat ik nu de gemeente als verantwoordelijke aanduidt, en ook niet de vriendelijke uitbater van Morocconuts, want die heeft wél een vuilbak voor de zaak daartoe staan...

Affin, genoeg geblogd, er dienen zonnen geklopt te worden, altijd beter dan een medemens wat af te lappen uit verveling of voor de kick of whatever excuse might be.

Beleefdheid?

Sommige mensen zijn toch straffe gasten als het aankomt op beleefdheid. Kreeg ik daar iemand op het scherm, die vroeg om zijn adres te laten schrappen. Antwoord terug dat ik zijn adres niet kende en dus niet kon schrappen. Waarop weer een reactie om gelijk ook twee andere adressen te schrappen. Mijn reactie daarop dat ik geen adressen van iemand anders schrap omdat een derde dat van mijn verlangt. Zijn volgende reactie is dat hij daar zijn mailbeheerder niet voor wil aanspreken. Waarop ik dan maar toegaf, met de nota erbij dat ik zijn manier van communiceren niet bepaald je dat vond. Adressen geschrapt en denk je dat mijnheer tevreden is? Nee, nog een mailtje terug om zijn gedacht te zeggen. Wel, ik heb ook mijn gedacht gezegd. En ik zal het hier nog eens herhalen: ik hou niet van onbeschofte mensen en ook niet van onbeleefde mensen, misschien van het één wat minder dan van het ander. En wie dan met mijn voeten wenst te komen rammelen, die krijgt mijn mening. Benieuwd naar de volgende reactie, alhoewel, als 't er ene is met een beetje verstand, dan laat hij het daarbij.

Zo, en nu op naar De Muzeval met de wonderbaarlijk genezen camera (bespaart me alweer een zoektocht naar een verloren geklasseerd kassaticket om op de garantie terug te vallen voor een herstelling door fabrikant...)