Even terugschakelen voor hoger

Morgenavond gaan we nog eens richting Muzeval (zie mededeling later hiero), maar vanavond geeft Vlinderman even gewoon en vooral rustig thuis. Vanaf morgenavond wordt het immers redelijk hectisch. Klein schemaatje:

Elke dag wat anders (Bron foto: KLIK)

- Donderdagavond: De Muzeval
- Vrijdagavond: cocktailavond op Den Dam
- Zaterdagnamiddag: mee gaan helpen op Buurtfeest Den Dam
- Zaterdagavond: feestavondje om een frisse 50-ster van Nips familie te vieren
- Zondag: communiefeest neefje Sander

We gaan ons dus stevig mogen weren om al die verschillende festiviteiten heelhuids door te komen. Daarom nemen we nu dus alvast even een klein beetje gas terug. We gaan een filmpje zien en verder niet al te veel drukte creëren. En gelukkig hoef ik vrijdag niet te werken, dat scheelt ook al een pak.

Op bezoek bij Maxim - Gedicht: hun liefde

Deze namiddag gaan Vlinderman en Nip op bezoek bij Maxime, het nieuwste neefje van Vlinderman. Dat ging trouwens best wel eens tijd worden, want hij is ondertussen toch al weer enkele maanden oud... De schaamte valt hier met grote lappen van de roodbehangen kaken, al is er de stevige verontschuldigingen van een compleet bezopen verhuistoestand, tot metalen puin vervallende Vlindermobielen, af en aan lopende verkoudheden, overrompelende werksituaties en noem maar op.

In ieder geval, vandaag gaan we het rechtzetten, GB Jurgen komt ons ophalen met de voormalige trouwmobiel en dan gaan we gezellig met zijn allen dat blozende gastje ne keer schouwen, daar aan de andere kant van het woattere...

Ondertussen kunnen jullie genieten van een driejaarsgedichtje - met een knipoog naar de ondertussen overleden Ian Dury (en zijn groep The Blockheads) - van uw Vlinderman, toen er ook al zoveel liefde...

hun liefde

zij heeft toegang
tot zijn archief
mag snuisteren in
wat stoffig bedekt
zijn ziel voorzag
van een laagje eelt

zij is vrijheid
onder haar vel
klopt zijn hart
haar typisch ritme
hit me hit me hit me
with your loverstick
en de nacht blijft
duren tot de noen

hij is gewoon zichzelf
waar zij verliefd
een ander deuntje zingt
maar niet van Abba
dat is van hem
nooit voor haar

ze houden van elkaar
maand na maand na jaar
volgen de seizoenen
elkaar per 21ste op
en hij blijft en zij
doet net hetzelfde

Frans V.

Familiedag

1 november, vandaag spreken de doden op hun eigen manier in katholiek Vlaanderen, hierbij meer dan een handje geholpen door de achtergeblevenen. Met honderden, nee, duizenden begeven die laatsten zich, liefst in het gezelschap van de nog levende dierbaren, naar de collectieve verzamelplaatsen van die eersten, ook wel begraafplaatsen of kerkhoven genoemd. Daar worden dan in een goed geoefende traditie ontelbare momenten van stille groet gedebiteerd, stopt de tijd even met verder tikken.

Ik vind het een mooi gebeuren, ondanks het vele leed van afscheid dat er ongetwijfeld mee gepaard gaat, vooral bij zij die dit jaarlijkse ritueel voor het eerst moeten ondergaan. Het doet goed even stil te staan bij het graf van een mens die ons is voorgegaan op de weg die wij ooit allen zullen moeten volgen - leven doodt immers ieder van ons. Het is OK even te verwijlen bij de eigen ademhaling, het oog al dan niet getroebleerd gericht op het graf, de zerk, het gras, de urne en te beseffen dat jij nog wat leven achter de kiezen moet. Of is het mag?

Vandaag was een familiedag voor Vlinderman, en dat ondanks of toch dankzij onze doden. Ik betreur ze dus niet, maar ben hen feitelijk dankbaar voor het laten aanhalen van die kostbare familiebanden.

laptop + gedicht

Vlinderman was er een dagje tussenuit. Niet uit het werken of zo, gewoon, geen tijd om online te gaan. Nadat ik gisteren immers een namiddagje overuren gepresteerd had, ben ik samen met Nip aansluitend naar Broer Jurgen en Schone Zus Joke gebust. We werden daar immers verwacht voor een heerlijk avondje met Semi-Schone Zussen Liesbeth en Inge en hun respectievelijke Ben en Hans. Ook Neefje Sander en Nichtje Silke waren even van de partij, evenals de nieuwe gelapte top van Broer. Pas aangeschaft in de GB, een heerlijke Toshiba, die nog moest klaargemaakt worden voor het Grote Werk op de internetsnelweg...

Om kort te gaan: oververzadigd van de vele op Tapas-leest geschoeide Happerij werd het nogal laat (ik schat iets van een half vier) vooraleer we de koffer indoken. Daar werden we weer uitgejaagd door een bijzonder vroeg koppel kinderen, zodat ik om een uur of half tien terug beneden stond om het nieuwe lettermachientje in gebruik te stellen. Zowat alles is nu geïnstalleerd, zodat Broertje weer naar hartenlust kan surfen. En zo zijn we opnieuw met weer wat meer volk in space-land.

ruisvogel

hier fluister ik stilte
een gat in de atmosfeer
dat gevuld moet worden
met een stevige streep leegte
om even te vergeten

geen geluid is onmogelijk
één al evenzeer zo
zal ik me troosten met
het ontbreken van gereutel
telkens hersenraderen ratelen
om te voelen hoe
alleen ik dan toch nooit

al blijf ik fluisteren
ooit zal iemand toch
mij horen doorheen het ruis
van zoveel leven

Frans V.

Nip is back!

Nip is terug en Nip vond onze nieuwe slaapkamer goed. Ze moest eens weten hoe blij ze me daarmee gemaakt heeft. Dankzij Niels gisteren had ik immers alles nog rond gekregen, maar stel je voor dat ik zo een lauwe flauwe reactie zou gekregen hebben... Miss Jackie T heeft ondertussen het bed opgeëist: kom je te dichtbij, dan kan je een flinke knauw krijgen. Al viel het deze middag nog best mee...

Nog enkele foto'tjes van Nip op bezoek bij de noorderburen, dan laat ik jullie alweer met rust vandaag (tenzij er nog wat in de mailbox te rapen valt...

Nip & Els (Foto © NL)

Nip & Lenie (Foto © NL)

Zonsondergang (Foto © NL)