zomerse maandagen

Hehe, blij dat de werkdag erop zit. Vlinderman heeft zich zonder al te veel extra daarvoor te hoeven doen vandaag eens helemaal in het zweet gewerkt, zoals daar waarschijnlijk vele tienduizenden anderen zullen zijn, die in verouderde gebouwen zonder deftige verluchting en dezer dagen dus met ongemene verhitting aan de slag moesten. Nu, je hoort me niet (overdreven) klagen, als 't regent of anderszins sombert, ben ik veel en veel ongelukkiger dan ik me nu voel. De zomer breekt door, dat is wat telt en na mijn dagtaak schieten er nog genoeg uurtjes zon over om met volle teugen daarvan te genieten.

Mama Mia heeft het dan toch wel een streepje beter dan Bibi. Als (moeder van) God in Frankrijk, heerlijke genieten van uitstapjes en zuiderse vergezichten, misschien dat ik toch wel in haar schoenen wil staan. Niet dat daardoor het werk zou af geraken, dat moet ik niemand wijsmaken, maar na alweer bijna een jaartje, die ene week in januari niet te na gesproken, er nog eens de zweep kunnen af leggen, het lijkt me wel stilaan weer eens tijd. We zullen echter nog wat geduld aan de dag leggen en nog een kleine paar maanden doorbijten, dan komt ook dat wel weer voorbij aan het raam van dit gevulde leven.

Ondertussen verteren we verder het voorbije feestweekend, want het is deze vent niet zomaar meer gegeven pas te gaan slapen als alle vogels opnieuw zijn uitgevlogen bij de dampende zonnestralen van alweer een nieuwe zon(ne)dag. Dat hangt zo nog wat te hangen in mijn versgestreken kleren en laat zich toch wat langer voelen dan in mijnen jongen tijd. Niet dat we daar zo hevig naar terug verlangen of zo, maar het feit blijft dat het allemaal toch ietsje bedaarder geworden is. Dat heet dan ouder worden, is het niet?

een avondje uit

Vlinderman en Nip hebben deze avond de poëzie aan de kant gelaten voor een gezellig en ouderwets avondje uit met vrienden. An en Christie, twee iconen uit het Vlindermanverleden, waren samen in 't Stad en wij waren uitgenodigd op dat heuglijk feit. We zijn dus begonnen op een terrasje naast De Muze, om vervolgens te relaxen in 't Oerwoud. Getetter, geouwehoer, geleuter, gelach, herinneringen ophalen, u kent het allemaal best wel, daar hebben we ons onledig mee gehouden. En plezant dat het was, voor dat Bibi het door had, was het al elf uur in den nacht gepasseerd en werd het tijd om huiswaarts te keren. Temeer daar er morgen nog gewerkt dient te worden.

Vandaar het eerder korte relaas vandaag op deze blog, waar het niet elke dag sterren plukken is (daar moet u maar voor kranten kopen of verder surfen, er staan er een stuk of 56 onderweg te branden om geplukt te worden), en soms moeten we het kort houden, gewoon omdat de nacht in al haar duistere pracht op me wacht, me mee te voeren naar nostalgische dromen over vroeger, zodat ik de volgende ochtend me gelukkig kan prijzen met het wonder dat naast me mee ontwaakt. Het geluk resideert hier immers samen met ons in het nu en maalt niet om het toen. Toen het zoveel beter zou (geweest) zijn. Deze zinnige mens geniet nu en hoopt van u hetzelfde. Nog één dagje en dan komt er nog eentje ;-)

uw draai of niets!

Wil je weten welk soort ei jij bent? Welke speciale Hollywooddame? Wil je weten welke filosoof je aankleeft? En ben je bereid daar enkele idiote vragen voor te beantwoorden, waarvan je je afvraagt of de antwoorden het niveau ervan ooit kunnen opkrikken? Ben je zo nieuwsgierig dat je zelfs al weet je al de uitslag, je nog wil deelnemen aan allerlei triviale, zelf ontworpen quiz-jes? Wat doe je hier dan nog??? Maak dat je op Facebook zit, waar er vrienden huizen waar je nog nooit van gehoord hebt en waar ze je om de oren slaan met de meest onmogelijke vraagpartijtjes. In enkele seconden, tegenwoordig ook wel uitgedrukt in klikken met de muis, ben je lid van één van de grootste sociale netwerken ter wereld én kan je je volledig laten gaan in stompzinnigheid. Bibi doet er dagelijks aan mee ;-)

Voor wie meer wil dan dat, kan je natuurlijk gewoon je schoenen aantrekken en aan een wandeling in het dichtsbijzijnde park beginnen. Kuieren, luieren en luisteren, het kan nooit mis gaan. Laat je apparatuur, waar toch ieder jaar opnieuw je broekzakken kapot aan gaan, gewoon thuis, trek de stekker uit, laat je verrassen door het groenste groen, zoals je het nog steeds niet op je scherm tevoorschijn getoverd krijgt. Leef!

te bed of niet te bed

Er staat een heus bed in onze living sedert enkele minuten. Beetje gek zicht, maar ergens ook weer niet. Nip en haar Vlinderman genieten immers van al waar ze ook maar iets of wat affiniteit mee hebben. En vermits Nip in haar jeugd in datzelfde bed heeft geslapen in het ouderlijke huis, krijgt het nu een prominent plaatsje in haar nieuwe leven met Bibi.

Verder is het te alhier al bij al een rustige dag geworden, waarbij Nip de bovenetage ietwat onder handen heeft genomen, terwijl Bibi gesjouwd heeft met dozen en dergelijke (kwestie van plaats te maken voor dat bed) én tot de vaststelling gekomen is dat sommige waterpas-meters niet altijd waterpas meten, vermits de behuizing van dat luchtbelding niet altijd muurvast zit... Gelukkig dat er nog een andere waterpas in huis was, want we zouden nogal scheve muurplanken gecreëerd hebben :p

De kleine dingen des levens, ik kan er nog uren over doorgaan, maar dat wil ik jullie niet aandoen. Tenslotte moeten jullie ook nog wat feestvieren op deze Dag Des Heren, nietwaar?

Let's Kiss!!!

Terug thuis

We zijn terug thuis! Na een spannende voormiddag, want we moesten nog langs Parijs geraken :) Na aankomst in België zijn we eerst langs Mama Mia gereden, om vervolgens te stoppen bij SM Lenie. Het was bij allebei en langs alle kanten een hartelijk weerzien. We waren dan misschien amper een goede week weg geweest, maar toch. Vlinderman deed voor het eerst zijn 'Route du Soleil', anderzijds waren nog hij noch Nip al eens als getrouwd stel onderweg naar wat dan ook (behalve het motel voor onze huwelijksnacht, maar daar praten we niet over).

We hebben net ons frietje achter de kiezen (wat zijn we toch geweldige Belgen zo af en toe), Miss Jackie T heeft ons met een uitgebreide conversatie begroet en zit nu naast Vlinderman vanalles te likken, ook al blinkt ze als een vers geperst kacheltje, en Bibi heeft zijn mailtjes binnengetrokken. Nu, dat waren er zoveel, dat ik terstond beslist heb het nodige morgen af te handelen, of de dagen die daarop volgen. Eerst met de kersverse vrouw een filmpje meepikken, vervolgens wat uren doorbrengen in de echtelijke stede en dan zien we wel weer verder...

Wat fotomateriaal betreft, voor wie erop zit te wachten: nog even geduld, het komt eraan, maar nu eerst op adem komen. Er valt immers nog zoveel te verwerken dat tijdens ons reisje is blijven liggen, het lijkt wel alsof het nooit op zal houden. En gelukkig maar ;-)

Le Perigord #2

Om een beetje afwisseling in verslaggeving te verkrijgen van deze huwelijksreisachtige toestanden, hebben we het verslag van vandaag op de blog van Nip gezet, zo HIER ergens... Fiets er gerust eens langs en stay tuned for this lovers' travellin' 

We blijven alvast genieten en ja, we zullen wel terugkeren als het zover is, maar voorlopig blijven we dus nog even hangen hier, rustig op ons gemak, een koningskoppel zondagskinderen in Frankrijk, waar geen God iets op aan te merken kan hebben...

Groetjes, 

Frans V.

Huwelijksstress?

We gaan stilaan naar de zone waarin het ook voor deze Vlinderman uit zal zijn met een stressloos aftellen naar zijn huwelijk. Terwijl de bevestigingen en sommige losmakingen blijven binnenlopen, kort ons tikkenderwijs de tijd tot het ultieme moment van plechtigheid. Het betekent schijnbaar dan ook niet veel dat we feitelijk alhaast vier jaar geleden ons elkaar toezegden... Nu gaat het immers gaan om het boterbriefje, de knieval voor elkaar met de goegemeente om het allemaal toe te juichen, het vaarwel tegen de toch nog steeds bestaande vrijwilligheid van ons samenzijn.

Vlinderman voelt de focus steeds scherper komen te liggen, maar verzuipt vooralsnog zoals gewoonlijk nog steeds afdoende genoeg om wat dan ook te merken in het alles absorberende werk, hij draait zijn dichterlijke en vrijwilligerswerkachtige opdrachten al dan niet gammel af (teveel en te weinig tijd ervoor, je kent dat wel, en dan blijft er al eens iets hangen), ..., en dat allemaal terwijl Nip ergens aan de bovenkant van de gordijnen het aantal haakjes telt (nu ze er toch van de stress alvast zo hoog in hangt), Miss Jackie T ontkent, van lieverlee gewoon heel de tijd snorrend en spinnend, dat zij voor al die littekens op ons beider armen heeft gezorgd, de afwas dient gedaan, affin, 'the works'. Het is wat en wat is het leuk!

Na jaren de broek te hebben gedragen, liefst met korte pijpen en met kwajongensstreken in de gescheurde mouwen, gaat er wat veranderen, en eigenlijk best wel voor het eerst in zelf gekozen positieve zin. De bengel wordt een volwassen engel, of zoiets in de aard, we zien wel, maar toch. Ik tel af. 38 nu en verder. Helemaal tot één. En dan begin ik op te tellen. Omdat er een hoop hoop is op vervulling. Van wat, dat laat ik jullie maar 'bevroeden' (voor verklaring in Vandale: klik hier).

Frans V.

eenvoud + gedicht

Ha, hier zijn we er weer mee, zie. Geduldig aftellen naar de avond, het loont telkens weer. En deze avond hadden Nip en ik afgesproken om onze zondagavond in te halen, nu die min of meer weggevallen was door de Sprekende Ezels. Dus zijn we na mijn werk onmiddellijk richting Zeezicht getogen, om daar aan één van die prachtige tafeltjes te causeren over heden en toekomst, te genieten van de mensen, de sfeer nog eens op te snuiven zoals die alleen maar daar valt te proeven, vervolgens de DVD-verhuurwinkel in, gevolgd door het bestellen van een pakje friet met stoofvleessaus, tartaar en mayonaise (yep, alles op één grote hoop), een potje mosselen in het zuur en een kippensaté. Op de mosselen na is alles vlot weggewerkt, én hebben we met elkaar afgesproken dat we het volgende frituurbezoek gaan aangrijpen om eens iets anders dan gewoonlijk te bestellen. Nip en Bibi, twee onverschrokken avonturiers, quoi!

Ge ziet, veel moet er niet gebeuren om wat gezelligheid te creëren: een kroegje, een videotheek en een goeie ouwerwetse frietenbakker, beetje zout erbij en ge komt al een heel eind. Allez, wij dan toch. Omdat we toch wel lijken te houden van eenvoudige dingen eerst. Nu de rest van onze verwende maatschappij nog ;-)

mijn beklag

er heerst geen rouw
in hun hart geen berouw
ze zijn hun eigen kinderen
op zoek naar wat te worden
hoe en waar ze dat wanneer

elke boodschap hen gebracht
verkracht door een opvoeding
is gericht op hoe en wat
te zijn, hun komst
geen enkele verdienste

verdoemden van een wereld
zichzelf overtroffen in niets
dat hen ooit kan raken
laat staan een beetje liefde
voor wat leven zou

en ik schrei
hun zelfde tranen
op hetzelfde moment
dat we allen bloeden
dat wel allen zullen boeten

Frans V.

Hekeldichterij

En laat iedereen maar zeggen dat die Vlinderman toch nergens geraakt. Of laat die iedereen het maar niet zeggen. Snoer ze de mond met degelijke linken. In de pekel ermee, hekel hun ongelijk, verdedig de vlindereer. Of ga gewoon eens lezen ;)