Nog één maal slapen + Moeder

Vandaag is het de laatste dag van een tot nog toe redelijk turbulent leven. Het leven van een Vlinderman, die zich al eens durfde vergalopperen in zijn drang zoveel mogelijk te zien op één dag, die niet bezig was met de toekomst, die hem van in het begin niet echt leek toe te lachen, het leven van een bestaan vol hindernissen, zo leek het wel. Een kleine vijf jaar geleden kwam er een jongedame in beeld, die zo vol frisse ideeën zat, dat Vlinderman er een beetje beduusd van opkeek. Weg die blik naar zijn navel, om eindelijk eens met echte ogen naar de wereld om hem heen te kijken. Een beetje bij de hand genomen ook, begon hij te verkennen, niet om zich veilig te stellen tegen de stekels die 'het leven' hem konden prikken, maar om de schoonheid van 'het bestaan' te ontdekken. Een lief wezen had hem ten lange leste kunnen doen ontbolsteren (als het gepermitteerd is om zoiets over jezelf te stellen).

Vandaag zal een dag zijn, die absoluut níet gevierd wordt. Het is de dag die zal neergelegd worden ter registratie als de laatste die er gewoon moest zijn. Een beetje verplicht levensuur, zo u wil. Iets dat ondergaan wordt, om daarna verder te stappen op een gloednieuw heraangelegd pad (tweedehands kan ook mooi zijn en als nieuw ogen). Wij malen er niet om. Wij gaan verder gaan dan we ooit hebben aangedurfd en de gids zal uitstekend zijn, zal doen alsof die weg gekend is als de eigen broekzak, terwijl mijn hand zal worden vastgehouden in een gidsende zekerheid dat we wel ergens zullen uitkomen waar het goed toeven zal zijn. Wij zijn sámen onderweg, halleluja, kent u het liedje ook?

Uitslapen is er om diverse redenen vandaag dan ook weer niet bij, al hadden we het ons voorgenomen. Er moeten nog wat laatste voorbereidingen getroffen, laatste handen gelegd aan uitgestelde zaken, om vervolgens nog op onze knieën wat te smeken om op zijn minst droog weer morgen, al zal het alvast mij een rotzorg wezen mocht het onverhoopt toch regenen. Een beetje nattigheid heeft mij nog nooit tegengehouden in wat dan ook, integendeel.

Nee, vandaag zal níet gevierd worden, maar wie wél gevierd dient, dat is moeder. Mama Mia, SM Lenie, ge hebt mijn onverdeelde en dankbare aandacht vandaag, mijn dankbaarheid zelfs onmeetbaar groot. Want zonder U zou morgen niets zijn, laat staan dat er dan sprake van 'ons' zou geweest kunnen...

Nog twee maal slapen

Goedemorgen, deze morgen. Even meegeven aan de niet altijd even aandachtige volger onder u: vermits we nogal wat te doen hebben deze laatste dagen, durft er al eens een antwoord op een gestelde vraag achterwege te blijven. Dat is niet omdat we onbeleefd zouden zijn, maar omdat we er niet meer aan gedacht hebben... Bij deze dus een sorry aan al die mensen!

Soit, vandaag gaan we (Nip en Bibi) nog een laatste spurtje trekken, zodat we morgen lekker feestdagje kunnen spelen zonder nog wat dan ook te moeten regelen. Het zal trouwens moeilijk worden, want dan zijn alle winkels en aanverwanten gesloten :p Nee, morgen gebeurt er nog wat praktische rommelarij, maar verder willen we uitslapen en van die dingen. In alle nederige kleinburgerlijkheid, dat spreekt voor zich. Mochten we Van Saksen-Coburg heten, zou het misschien in een andere stijl zijn...

De spanning lag de laatste dagen bij de moeders (dames, kalmeer eens, er dient hier genoten te worden door ons en ook door uzelven!), maar nu voelt Vlinderman toch ook vanalles tussen middenrif en broeksriem, zonder dat daar een tafelwasbordje verschijnt... Hm, aan de slag maar weer en verslag later, veel later, als we veel verder zijn en jullie ook en de wereld blijven draaien en de vogels nog steeds aan het fluiten en Miss Jackie T nog steeds in de gordijnen en ...

Nog drie maal slapen

Na maanden lang talmen, zonder dat we ons daar echt bewust van waren (het is nog allemaal zo veraf, weet je wel), is het nu alle hens aan dek. Gelukkig dát er toch al redelijk wat zaken geregeld waren, zodat niet letterlijk alles in de laatste week valt, maar we hebben er ons toch best wel een klein stukje op verkeken. En dan die zaken, waar je letterlijk pas op het laatste ogenblik aan denkt. Ik som een klein rijtje op:

- menukaarten voor op tafel
- een pak dat nog gestreken moet
- kleine dankattenties
- benodigdheden voor bovenstaanden
- fotograaf regelen
- lijsten voor bruidsmeisjes
- tafelnamen verzinnen
- en wat we nog allemaal aan het vergeten zijn...

Ik dank de voorzienigheid die me nog een ruime week vakantie deed plannen voor het allemaal in het honderd zou gelopen zijn. En dan moet je weten dat we toch voor een vlekkeloze dag gaan, of het nou regent of niet. Laat het er trouwens nu nog maar met bakken uit vallen, dat raakt onze kouwe kleren niet. Dat geeft het allemaal trouwens iets knus, zoals Nip en ik dan gezellig met z'n tweetjes met de regen buiten hier aan onze pc van katoen geven...

Deze voormiddag is er ook al zo eentje geworden: buiten nat en kil, binnen knetterend van gezelligheid, terwijl we verder onze eigenste dag der dagen aan het klaarstomen zijn. En we nemen ons daarbij niet al te serieus, dat kan ik je zo verklappen zonder uit de biecht te spreken ;-)

Ditjes en datjes

Het is nu iets over tien uur en Nip en haar Vlinderman zijn al volop bezig met de laatste hand te leggen aan de festiviteiten voor zaterdag. Laatste oplijstingen, laatste aantallen, laatste verwittigingen en contactnames, en het gaat maar door. Wat een mallemolen is zo'n feestje eigenlijk. Nu, het is met veel plezier, maar ook met ergernissen hier en daar dat zo'n dag in elkaar wordt gebokst. En dan zal je zien dat zo'n dagje veel te snel voorbij gevlogen zal blijken. Gelukkig maar dat er dan ook nog een heel leven aan gebreid zal worden, want daar doen we het dus voor, eh!

Tussen de blogsoep en -patatten door hebben we dan ook nog eens voor mezelf en Nip een Facebookske uitgeprobeerd. Het is maar dat we tijd teveel hebben, moeten we maar denken :p En dan hebben we als vrolijk nieuws meldt Nip hier net met een vrolijk gegrinnik dat er in China een Japanner met zijn Willie vast zat in een klein gaatje in een bankje in een Chinees park... Zie je, je hoeft het allemaal niet te verzinnen, wij mensen zijn zo speciaal geconstrueerd in ons hoofd, dat werkelijk alles mogelijk is! Een Olympische gedachte is er hier niet bij, maar wel eentje over afmetingen... En ik vraag me ook af wat dat zou opleveren, een Japanner met een bank, maar ik ben er nog niet uit. Wie weet, als ik wat ouder en wijzer zal geworden zijn. Of Confucius zal doorgrond hebben.

Soit, ik verlaat het pand, moet nog wat mutualiteit gaan regelen en parkeerplaatsen voor zaterdag. En dan nog vanalles. Tot de volgende zitting en geniet van uw al dan niet te werken dinsdag, we'll be back again later.

Vrij gezellig

Hoe later op de avond, hoe vrolijker, maar daar wil ik me niet op laten vastpinnen. We zijn vandaag gewoon laat, omdat we eerlijk gezegd nog na aan het genieten waren van een leuke vrijgezellenavond, die niet ontspoord is of andere kwalen gekend heeft. We zijn als een bende echte venten gaan carten, waarbij ik minstens Kozijn Rik op de zenuwen heb gewerkt en ook Vriend Yoeri heeft een stukje mogen balen omdat hij achter mijn karretje mocht blijven hangen, waarna we zijn gaan bowlen. Waar het met het racen niet zo wilde vlotten, ging dat al een pak beter, enkel de Polle moest ik laten voorgaan (en misschien Broer Jurgen ook, maar dat zal ons heden toch wel worst wezen, niet?) waarna we met onze kleine bende 't Stad in trokken. Op zoek naar wat vertier en zo, je kent dat wel...

Eigenlijk wil ik gewoon meedelen dat het fantastisch was gisteren en dat Jurgen dé getuige van het jaar mag zijn wat mij betreft! Foto's worden hier zodadelijk bij gevoegd, dus even geduld, en misschien dat ik morgen wat uitgebreider en 'normaler' blog, maar dat staat dus niet vast. Vlinderman zit op een uitgebreide huwelijksroetsjbaan, dus dat blijft speciaal...

Trouwen & Muzeval

Zo, deze ochtend ben ik met Zus Silvie in het Waasland Shopping Center in Sint-Niklaas de laatste hand gaan leggen aan mijn huwelijksoutfit. Het was er gigantisch, nogal een geluk dat Silvie erbij was, want ik zou zo verloren gelopen zijn. Eén item hebben we nog laten reserveren in Antwerpen, wegens niet voorradig waar we waren - ik ben het ondertussen in de gietende regen al gaan ophalen - en nu is het aftellen naar mijn vrijgezellenavond morgen. Ik weet al dat we gaan starten om 15u00 in een café met de naam Stoop of zoiets op de Groenplaats in Antwerpen en dat er een paar vrienden pas om 18u00 hun treintje mee zullen aanhaken, maar verder is het onmogelijk te raden wat Broer Jurgen allemaal in petto heeft voor deze arme Bruidegom in spe...

Over bruidegommen gesproken, we hebben hier een zalige week voor de boeg, Nip en Bibi. Lekker met z'n tweetjes de dagen zien passeren, hier nog een ditje, daar nog een datje, zalig luieren ook, genieten van de tijd samen, ongeringd maar wel verbonden in onze liefde (klinkt kleffer dan ik het bedoel, maar heb even geen zin er wat poëtischer woorden voor te zoeken), Miss Jackie T dient verder geknuffeld te worden om er tegen te kunnen dat we even afwezig zullen zijn, en verder plannen maken, plannen maken en nog eens plannen maken. Voor een nieuw leven samen, dat nog verdacht veel op dat oude van ons zal lijken, maar toch net dat tikkeltje anders. Geen 'en dit is mijn vriendin Nip' maar 'mag ik u mijn vrouw voorstellen?' Jaaaaaaaaa!!!! En dat woord gaan we dus niet vergeten volgende week zaterdag, or I'll eat my shorts without chewing!

Allez, tot het volgende stukje maar weer, ik moet er nog even vandoor. Wie trouwens nog wat info wil aangaande volgende Muzevalavond, die kan alvast eens gaan kijken bij Pom Wolff, hiero.

Toch nog snel een oproep: wie suggesties heeft voor een fantastisch muzieknummer op onze huwelijksavond, die mag dat altijd hier als reactie achterlaten of het mailen naar frans underscore vlinderman at vlinderman dot be, of bij Nip gaan deponeren...

Miss Jackie T uitgevlooid

Het is zwart en wit en krijgt de stuipen als ze iets moet ondergaan dat afwijkt van het bakje met prakje krijgen: Miss Jackie T. Het was nog eens tijd voor een pipetje Frontline tegen al te veel zomers vlooien en ander ongedierte. En dus dienden er een aantal druppels in haar nek aangebracht te worden, waar ze zelf niet bij kan om het allemaal binnen de tien seconden weer weg te likken. Vorige jaren hebben we het al meegemaakt, dus wisten we dat we ons mochten verwachten aan een net niet grommend maar toch stevig wegklauwend katje, waar eigenlijk best inderdaad wat handschoenen aan te pas kunnen komen. In ieder geval, het spul zit op het beest, ondertussen ook in het beest, en hopelijk springen binnen dit en een aantal dagen de reislustige zwarte stippen met drommen van ons poezebeestje.

Verder zijn we momenteel erg zoet met de laatste praktische regelingen. Eindtotalen doorgeven aan de verschillende betrokken 'leveranciers', muzieknummers uitkiezen, poëtische letters bijeenscharrelen, tandartsen platlopen, werkgevers voorbereiden op een weken durende afwezigheid, gokken op zonneschijn de zestiende, parkeerplaatsen zoeken, appartementen aan kant krijgen, rommel buitenkieperen, overschrijvingen uitvoeren, stressexperimenten uitvoeren op aanstaanden, ochtendhumeuren terug wegwerken naar waar ze al meer dan een jaar verdwenen waren, denken aan waar je ongetwijfeld vergeten bent te denken, kortom, roezen! Want dat is het ook: ernaartoe leven in een absolute roes, beetje verdoofd ook, en toch intens, beseffen dat de grote dag op tien nachten van je af staat...

Om het helemaal compleet te maken, heeft een tante van Nip (ja, jij, Addy!) ergens op één van mijn blogbijdragen een taalfout gevonden, zo wist SM Lenie mij te melden, maar die vergat dan weer te zeggen dewelke! En ik hou niet van taalfouten, dus moet ik daar ook weer wakker van liggen... Jahaaa, absoluut, hoor, ik lig wakker van onze dag en van tandpijn, maar niet daarvan. Al zou het leuk zijn dat opmerkzame Tante Addy (ik mag toch al wat familiairder uit de hoek komen, toch?) mij eens liet weten wat en waar. Kwestie van die stress ná het trouwen geen kans te geven ;-)

Noot van de blogsiteredactie: geplande onderbreking om 4:00PM PDT. Vermits dat toch al effie achter de rug is, kan u deze noot samen met mij gerust negeren...

Aftellen

Afgelopen weekend was het hier in Borgerhout blijkbaar Kerkstraat Plage, en dat hebben we dus gemist. Spijtig, want ons district komt niet altijd met de leukste onderwerpen in het nieuws, én het was schitterend weer. Misschien een verborgen en toch openbaar gemaakt voornemen voor volgend jaar... Als het is om te feesten, zul je Nip noch haar aanstaande Vlindervent immers snel nee horen zeggen. Het is maar dat er al genoeg gewerkt moet worden, dat er ook tussendoor af en toe eens een leuk feestje mag meegepikt worden.

Na mijn debacle van gisteren, waarin ik zowaar berichtte dat ene Sartre in plaats van Sastre mij was opgevallen in de Tour de France, heb ik in ieder geval een ander, meer concreet voornemen: als ik nog eens bericht over wat mij in het hoofd is gaan zitten inzake de actualiteit, dan ga ik me ietwat ernstiger documenteren. En niet opgeven wanneer ik bij het zoeken naar de wielervaardigheden van ene wielerkampioen zowaar steevast op filosofische beschouwingen stuit. Want geef nu toe, een coureur, die houdt zich doorgaans niet bezig met de verheven (on)waarheden des levens, laat staan dat hij daar heelder verhandelingen over zou neerpennen. Er had me dus een lichtje moeten gaan dagen. Niet dus. Bij deze: Sartre, mijn excuses voor het jou plaatsen op een véloke. Gaat me tegenwoordig goed af, zo een beetje sorry links en rechts :p

Aan al wie er nog aan zou twijfelen: het komt dichterbij! Nu nog diene plastron erbij en dan is dat weer een puntje minder om mee rekening te houden voor onze huwelijksdag. Nu, ik hou wel van een aftellerke hier en daar, dus tel ik voorlopig alvast af naar mijn laatste werkdag, vooraleer ik me kan bezighouden met de zaken in de laatste rechte lijn. En u mag mee aftellen, zie.

zaterdag, een veeldag

Tegen de volgende afstapbeweging in Herselt (saunadorp, moet je dus echt ook eens gaan bezoeken) moet er een routebeschrijving in de auto liggen. De waanzin om telkens opnieuw verkeerd te rijden naar een plaats, waar je al járen naartoe gaat, is niet te beschrijven. En het is nu vastgesteld, zonder verwijten uiteraard, dat mijn aanstaande niet tot de betere klasse behoort wat het kaartlezen en convoyeuren betreft. Gelukkig zit dat wat andere categorieën betreft, zowel binnen als buiten, behoorlijk snor. En dat doet ook iets aan het idee van perfectie. Stel je voor dat ik haar zou omschrijven, aanzien, aanbidden als de vleesgeworden perfectie, dan zou ik zomaar mijn werelds geloof moeten afzweren, dat de perfectie slechts kan heersen in haar imperfectie, en dat zelfs daarin geen perfectie mogelijk is. Eindeloze ping pong, maar een zekerheid die gegarandeerd leidt tot een besliste onzekerheid, waaruit het lekker leven puren is. En dus kan ik ook naast Nip staan en zij naast mij en wij samen op dezelfde hoogte of laagte of gewoon op een level waar we moeten zijn. En fier glunderen dat twee mensen elkaar zo hebben gevonden, natuurlijk.

We gaan vandaag nog heel wat werk verzetten, wij tweetjes. Zo hebben we ons bij te werken overzicht om finaal te weten wie er nu allemaal wanneer op 'onze dag' erbij zal (willen/kunnen) zijn. Grote oefening daarna is de tafelschikking ontwerpen. Iedereen die al eens gehuwd is mét een feest erbij, kent dat fenomeen. Je kan niet eender wie naast eender wie deponeren, wil je vermijden dat er achteraf gezever en geroddel van komt. Van dat geroddel, daar wil ik me niet al te veel van aantrekken, maar gezever, daar heb ik niet veel zin in. Nip ook niet, als ik haar een beetje ken. Dus wordt het een dansje op het slappe koord om die oefening tot een goed einde te brengen. Gelukkig zijn daar Mama Mia en SM Lenie, die er hun ervaren licht op kunnen laten schijnen en ons suggesties kunnen geven om hier en daar wat bij te sturen.
Verder is het vandaag ook kattenbakdag, wasverdeeldag, Molliebezoekdag, Delhaizedag, opruimdag. Ergens tussendoor ook nog verslagdag en wie weet, telefoneerdag. Om al die niet bevestigenden hun mond te doen openbreken. Ik ben er dus maar weer eens mee vandoor.

huwelijksvoorbereiding

Hoever zou het nu werkelijk staan met de huwelijksvoorbereidingen? Ik som even op waar we van denken dat het allemaal in kannen en kruiken is:

- verlovingsring: al lang geleden, afgeleverd, ok
- aanzoek: knie zegt ok
- ondertrouw gemeentehuis: vier maanden te vroeg, vier maanden later vastgelegd (amai, zo vroeg), ok
- ringen: gekozen, besteld, afgehaald, gekeurd, ok
- receptie: locatie gekozen, vastgelegd, hergekeurd, aantallen snackjes en dergelijke bepaald, ok
- feestzaal: locatie gekozen, vastgelegd, hergekeurd, bijkomende arrangementen afgesproken, ok
- traiteur: gezocht, bezocht, geproefd, gevoorschotterd, bijna ok
- muziek: gekozen, vastgelegd, ok, enkel nog setjes discolichten bestellen
- uitnodigingen: ontworpen, gedrukt, verzonden, ok
- bloemen: uitbesteed, ok
- bruidsmeisjes: één paar, ok
- getuigen: twee en twee, ok
- vrijgezellenavond: uitbesteed, ok
- trouwjurk: gebudgetteerd, aangekocht, half betaald, half ok
- bruidegomskledij: waar blijft die das? Verder ok
- suite: uitbesteed, ok
- transport: uitbesteed, ok
- huwelijksovernachting: opgezocht, vastgelegd, nog afdokken, verder ok
- openingsdans: gezocht, gezucht, gekozen, opnieuw gezucht, opnieuw gekozen, momenteel nog twijfel, nok
- verlof: twee dagen sociaal verlof aangevraagd, ok, uitgebreid met een weekje vooraf
en nog een dikke week erna, zeker ok
- huwelijksreis: gezocht, gepiekerd, aanbod gekregen, geaccepteerd, ok, alleen nog TomTom Moeder Mia in orde krijgen, alsook camera, dan rijden we alvast niet verloren ginderachter
- tafelschikking: nog te bepalen, werkje van het laatste moment, als eindelijk iedereen heeft bevestigd of afgezegd
- menu's: bepeinzen, ontwerpen, bekritiseren, affin, nog niet ok

Allez, en dan vergeet ik waarschijnlijk nog 't één en ander, maar wie laat dat aan zijn hart komen. Ik nu nog niet, ik geniet teveel van het moment. En als ik de gezichten van de Moeders vandaag zag bij het aanschouwen van de zaal, dan zijn Nip en ik niet alleen... We houden u verder op de hoogte :-)

En het goeie nieuws vandaag is dat mijn bewonersvignet er na amper 6 werkdagen eindelijk is. Dat vignet is dus gratis, maar omgerekend kost me dat toch ongeveer € 20,00 voor al die tijd dagticketten en zo nemen aan de parkeerautomaten. 't Zal in ieder geval goedkoper zijn dan een boete riskeren door die stadsmaten niet te voeden...

Schilderdichten + gedicht

Vlinderman is net thuis van weer een dagje stevig werk, snel wat boterhammekes naar binnen werken en dan naar Mechelen, voor onze laatste schrijfsessie. Daarna komen voor even de rustige maandagen terug, tot ergens in september, wanneer de Stedelijke Academie voor Beeldende Kunsten Hoboken mij zal bijspijkeren in de kunst van het schilderen. Een artiest moet al eens nieuwe wegen inslagen en andere uitingsvormen exploreren. En als alles goed gaat, zal ik later schilderijen maken bij sommige van mijn gedichten en andersom, gedichten schrijven bij sommige van mijn schilderijen. Dat is alleszins voorlopig het plan. Het kan natuurlijk dat uw blogger absoluut geen talent heeft voor het penseel, en dan zullen we snel 'uitgeklapt' zijn.

Ondertussen hebben we een teller die niet stil staat. Nog 33 nachtjes slapen, waarvan de laatste ongetwijfeld niet al te veel, en dan gaan we er helemaal voor, voor elkaar. Niet dat we dat nu al niet doen, maar het wordt toch weer een verdieping naar de buitenwereld toe. Kunnen we grapjes gaan maken over halve trouwboekjes en zo, pronken met elkanders ringen, met onze liefde ook, want anders trouw je niet. Tenzij misschien om papieren en dergelijke te kunnen verkrijgen in een land dat niet het jouwe is. Maar daar is bij ons geen sprake van. Enkel de wil om er samen wat van te maken, van dat leven samen uit te roepen tot het hoogst haalbare goed op vlak van gelukkig zijn. Een mens wordt er zowaar clichématig van, dichter of niet.

Over dichter zijn gesproken, hier nog eens een exemplaarken. Voor u, zomaar. Omdat ik weet dat jullie hongerig zijn (of dat toch in mijn hoofd haal).

opbouwend genoeg

verder bouwen, ja, in steen
ik ben waarachtig om te blijven
zoals mijn huis onverwoestbaar
uit vele delen één geheel
gemetst, gesmeed, gestaald

hier is dan mijn groet
die laatste van de soort
de vuist hoog genoeg geheven
dat iedereen ze zou kunnen zien
zonder te twijfelen aan het waarom
omdat dat er niet altijd hoeft

en wat er dan later gezegd
daar worden nu geen woorden
verspilling is al genoeg
in onze huizen, waar gestookt
hoeft niet langer verder betoogd
en dat we zwijgen zullen, ja,
daarover ben ik het eens
nog steeds

Frans V.

Huwelijksstress?

We gaan stilaan naar de zone waarin het ook voor deze Vlinderman uit zal zijn met een stressloos aftellen naar zijn huwelijk. Terwijl de bevestigingen en sommige losmakingen blijven binnenlopen, kort ons tikkenderwijs de tijd tot het ultieme moment van plechtigheid. Het betekent schijnbaar dan ook niet veel dat we feitelijk alhaast vier jaar geleden ons elkaar toezegden... Nu gaat het immers gaan om het boterbriefje, de knieval voor elkaar met de goegemeente om het allemaal toe te juichen, het vaarwel tegen de toch nog steeds bestaande vrijwilligheid van ons samenzijn.

Vlinderman voelt de focus steeds scherper komen te liggen, maar verzuipt vooralsnog zoals gewoonlijk nog steeds afdoende genoeg om wat dan ook te merken in het alles absorberende werk, hij draait zijn dichterlijke en vrijwilligerswerkachtige opdrachten al dan niet gammel af (teveel en te weinig tijd ervoor, je kent dat wel, en dan blijft er al eens iets hangen), ..., en dat allemaal terwijl Nip ergens aan de bovenkant van de gordijnen het aantal haakjes telt (nu ze er toch van de stress alvast zo hoog in hangt), Miss Jackie T ontkent, van lieverlee gewoon heel de tijd snorrend en spinnend, dat zij voor al die littekens op ons beider armen heeft gezorgd, de afwas dient gedaan, affin, 'the works'. Het is wat en wat is het leuk!

Na jaren de broek te hebben gedragen, liefst met korte pijpen en met kwajongensstreken in de gescheurde mouwen, gaat er wat veranderen, en eigenlijk best wel voor het eerst in zelf gekozen positieve zin. De bengel wordt een volwassen engel, of zoiets in de aard, we zien wel, maar toch. Ik tel af. 38 nu en verder. Helemaal tot één. En dan begin ik op te tellen. Omdat er een hoop hoop is op vervulling. Van wat, dat laat ik jullie maar 'bevroeden' (voor verklaring in Vandale: klik hier).

Frans V.

Huwelijkse voorbereidingsperikelen

Het begint stilaan te lopen, onze voorbereidingen lonen dus. Hier en daar lopen bevestigingen binnen dat ze erbij zullen zijn op 16 augustus 2008. Het blijkt voor mij een onderschat luikje te zijn. Terwijl ik de hele dag van hot naar haar jekker op het werk, dwalen mijn gedachten altijd maar af naar wat we net verzonden hebben. Hoe gaan de mensen reageren? Zullen ze het leuk vinden geïnviteerd te zijn? Zullen de mensen zonder invitatie begrijpen dat we niet de hele wereld kunnen uitnodigen? Dat we dus een selectie moesten maken, die ons meer pijn heeft gedaan dan we aanvankelijk dachten? Willen ze erbij zijn? Kunnen ze erbij zijn? Hoe veel te klein zal onze zaal uiteindelijk blijken te zijn? Zijn alle adressen wel juist (sorry Mama Mia, de fout in dat van jou was puur een vergissing)? Kunnen er misverstanden ontstaan in onze huwelijkse berichtgeving? Gaat iedereen die wil komen de weg wel vinden? En ga zo maar een eind door (dat gebeurt wel meer in dit leven, dus waarom zou het nu anders zijn).

Om maar te zeggen dat de snelheid waartegen heel het gebeuren van 16 augustus een eigen leven begint te leiden, ontiegelijk snel aan het ontaarden is in een rotvaart, met toch wel heel leuke kriebels onderweg. Omdat we beseffen dat de trein der traagheid een TGV geworden is en de conducteur onverbiddelijk aan het knippen is. Uitstappen heeft ook geen zin, want waar zouden we willen uitstappen??? Lekker blijven zitten, beetje wee gevoel in je maag als 'oef, eindelijk' interpreteren en verder razen, dat wil ik doen. En ondertussen af en toe een beetje wegdoezelen, wetend dat het allemaal wel in orde komt. Met ons tweetjes. Met u. Met ons allen.

huwelijksvoorbereidingen

Het heeft bloed, zweet en tranen gekost, maar het is ons gelukt: de uitnodigingen zijn de deur uit! Eindelijk en nog net op tijd. De huwelijkse etiquette stelt immers dat de uitnodigingen uiterlijk zes weken op voorhand bij de mensen moeten toekomen. Als De Post nu ook een beetje wil meewerken, dan liggen ze maandag bij de mensen in de bus. Behalve voor die delegatie in Nederland. Daar hoor ik wonderlijke verhalen over tien tot veertien dagen bedelingstijd. Is dat niet ongelooflijk? Nederland, een buurland notabene, dat erin slaagt om Belgische post tot twee wéken na verzending bij de bestemmeling te krijgen??? En wij maar klagen en zagen over onze eigen De Post als de brief weer eens een dagje vertraging heeft opgelopen... Nu, het beeld in mijn hoofd van efficiënte Noorderburen heeft hierbij alvast een stevige knauw gekregen. We zullen in ieder geval eerst even afwachten hoelang het zal duren vooraleer onze post boven de Moerdijk is geraakt.

Wie deze namiddag en avond niet weet wat te doen, verwijs ik graag naar Borgerrio. Naast veel autochtone Belgen, Turken, Polen, Joden en Marokkanen, wonen er nog heel wat meer zuiderse typetjes in ons district. Eén maal per jaar komen die dan de straat op en is het één groot sambafeest op de Turnhoutsebaan. Geïnteresseerd? Dan kom je via deze LINK meer te weten over het programma. Bibi weet nog niet of hij er gaat geraken, want er moet nog een verslag afgewerkt worden tegen morgen, maar dromen mag altijd, eh. Een beetje sneller typen, woordje of zestig per minuut en dan komt dat wel in orde (beetje eigen stoef gaat er bij mij altijd wel in).

Voor de trouwe bloglezer: ik peins er over om deze zomer een rustpauze in Vlinderiaans in te lassen. Zo ergens vanaf de tweede week van augustus tot en met de derde van diezelfde maand. Even rust in de chaos hier brengen, genieten van wittebroodsdagen, beetje herbronnen, voor zover dat nodig is. Ik hou u alvast verder op de hoogte van de mogelijke planning terzake. Nu eerst nog even naar het weekverslag van Nip gaan piepen en dan toch maar dat verslag typen.

GOn-begeleiding bedreigd?

Gisteren nog één dingetje vergeten te melden in het lijstje: uitnodigingen verzenden, verdorie! Gelukkig moet ik dat niet alleen doen én heb ik morgen een dagje vrijaf, nou ja, een half dagje. De andere helft was sowieso al van mij.

Vandaag wil ik het even hebben over kinderen met autisme en/of het Syndroom van Asperger. Het spreekt voor zich dat ik een leek ben op dat gebied, dus over de technische/psychologische/geneeskundige kant van de zaak ga ik mij niet uitlaten, lijkt me iets voor de experts terzake. Wel wil ik het kantje aanhalen dat momenteel nogal gevoelig ligt: door hun 'afwijking' aarden autistische kinderen niet zo goed in het aangeboden 'gewoon' onderwijs. De laatste jaren is daar een (overheids)antwoord op geformuleerd in de vorm van GOn-begeleiders. Dat zijn mensen die autistische jongeren in het reguliere onderwijs begeleiden (Geïntegreerd Onderwijs). Ijverige Minister van Onderwijs Frank Vandenbroucke, die eerder al de grove borstel haalde door het Volwassenenonderwijs zonder veel zin voor realiteit, heeft een nieuw plan ter uitvoering uitgedacht, waarbij net die Gon-begeleiding wel eens een stille dood zou kunnen sterven. En dat maakt me bezorgd. Daarom, aan de vooravond van een welverdiende en vooral ook Grote Vakantie, mijn oproep om hier eens te gaan kijken en eventueel de petitie te aldaar te tekenen. Omdat je een hart hebt voor de minderbedeelden onder ons, waar je desondanks rotsvast in gelooft...

Een ander punt betreft onze uitnodigingen voor het huwelijk deze zomer. Ben ze net gaan halen en ik vind ze persoonlijk toppie. Bedankt, Meesterlijke Hannah! Nu nog de allerlaatste adressen opsnorren en ik vermoed dat Nip en ik morgen zegels a volonté kunnen plakken. Deadlines, het blijft iets speciaal in deze Vlindermanbeleving: hoe scherper, hoe liever!

Pom Wolff gastheer

Voor een nieuw gedicht van deze Vlinderman moet je vandaag bij Pom zijn. Deze avond is het Nacht van de Censuur en ik heb daar een gelegenheidsgedicht op geschreven. En af en toe wil ik dan eens ergens iets exclusief plaatsen. In dit geval dus bij Pom Wolff. Dat is trouwens een site die ook altijd wel opnieuw bijzonder verrassend uit de hoek komt. Boeiend dus voor wie elke dag wat anders wil tussen zijn digitale broodje. Wie trouwens meer voor de horror is, verwijs ik naar Nips nieuwe webhuis, voor een sneetje onvervalste gruwel uit Tsjechië.

Nip en Bibi vertrekken zodadelijk, zoals ik gisteren al wist te melden, naar Hoboken. Maar eerst nog even shoppen bij een enveloppenwinkel. Uitnodigingen voor een stevig feestje verstuur je immers best in een degelijke omslag. En stel je voor dat alles klaar is en je beseft dat er nog geen verpakkingsmateriaal is voorzien... Dat kan dus niet, eh. Vandaar maar een korte bijdrage, misschien dat er laat deze avond nog wat anders van komt, al zal de tijd me daarvoor waarschijnlijk wel ontbreken. Drukke weekendjes, we kennen er hier wel wat van. En dan moet ik nog ergens de tijd vinden om een degelijke autoverzekeringspolis op de kop te tikken...

huwelijksstress

Nog goed 57 nachtjes te gaan tot aan het huwelijk, het begint stilaan te kriebelen. Te stressen ook, want zoals dat doorgaans gaat, zullen we pas op het laatste moment weten wat we allemaal vergeten zijn of waar we doodgewoon allemaal niet aan gedacht hebben. Ik kijk nu al op tegen die verwijtende opmerkingen achteraf, stijl van 'je hebt niet aan mij gedacht' en 'waarom mocht ik niet naar jouw avondfeest' of 'wat deden die en die daar?', het gewone gedoe vlak na een trouwerij dus. Ik heb daar absoluut geen zin in, net zomin als Nip, als ik me niet vergis. Maar het hoort er nu eenmaal bij. Net zoals dat erbij hoort met het hele gebeuren eraan voorafgaand.

Ik los dat nogal eenvoudig op. Het is onze speciale dag, die van Nip en mij, en we kunnen niet de hele wereld tevreden stellen. Wel kunnen we ons best doen om iedereen zoveel als mogelijk te betrekken, maar het is niet simpel. Soit, we doen ons best, is dat al niet genoeg? En nogmaals, ik blijf het onze dag vinden. Iedereen zal kunnen genieten, als ze er voor open staan, wat meer kunnen we nog doen? (en waarom denk ik nu spontaan aan de tafelschikking?) Soit (nogmaals nogmaals), ik dank in ieder geval Mama Mia en Schone Moeder Lenie al voor al wat ze voor ons gedaan hebben. Als het goed en schoon is, mag het ook gezegd worden.

Genoeg hierover, ik wil nog een woordje placeren over dat Turnhouts verbod om min 12-jarigen na middernacht nog los te laten op de Turnhoutse straten. Verbodje hier, verbodje daar, en alle problemen lossen zichzelf wel op. Toch? Al vrees ik voor de tolerantiegrens van een vader, die om kwart voor twaalf 's nachts zijn uit de kluiten gewassen zoon nog snel even naar de nachtwinkel stuurde om een pakske melk te halen, want moeder de vrouw wou nog pannenkoeken bakken ter ere van het 14-jarig huwelijk dat vijftien minuten later van start zou gaan om gevierd te worden. Omdat daar in die winkel nog vijf wachtenden voor hem waren, komt zoonlief tegen half twee terug thuis - hij moest eerst nog een uurke of wat geverbaliseerd worden door een overijverige agent, om daar na een gratis uitgedeelde lap van vader en een zielige blik van moeder, uit te leggen dat er een boeteke van € 50,00 op komst is. Jaja, ga er maar aan staan. Als ge moogt, natuurlijk, want de wet is de wet en daar valt niet zomaar aan te tornen, zo getuige uw onwillige betaler van een onzinnige sluikstortboete of twee.

Allez, tot de volgende bijeenkomst, en breng dan gerust uw vriendjes mee, er is hier plaats (mooi woord, Branco geeft me hier gelijk in!) genoeg. En gebruik gerust het kleine menu'tje hier aan de linkerkant om wat te dweilen door mijn 'echte' Vlindermansite ;-)

Huwelijksvoorbereiding + senryu

Heeft iemand het gemerkt? Sinds vandaag zijn Nip en Bibi onder de honderd gedoken. Nog 99 dagen te gaan, met andere woorden, het begint nu symbolisch werkelijk af te korten. En dat terwijl de dagen ongegeneerd blijven lengen. Ze moesten het verbieden, al die krimpende nachten. Soit, Nip heeft gisteren haar 'eerste pas' gehad. Wat dat wil zeggen, moet je maar bij haar gaan lezen. Het gooit me even terug in de wereld van nog schoenen zoeken, een hemd kiezen, geschikte stropdas die het af moet maken, playlist opstellen voor de dj, dj vastleggen, en hoever staat het nou ook alweer met de uitnodigingen? Het verzamelen van de adressen? Het schikken van de tafels en vooral het volk eraan? Er is al veel geregeld, maar het heeft er alle schijn van dat er nog heel wat te regelen valt. Misschien moet ik hier en daar een snipperdagje op het werk inlassen om één en ander te regelen...

Wat de enquête hiernaast betreft, de mensen zijn niet meer te terughoudend om te stemmen. Het gaat echter wel in golfjes: de eerste dag hadden we de tegenstemmers, de tweede dag de twijfelaars, de derde de pro's en nu is het weer aan zet aan de contra's. Moet eens uitrekenen aan welke groep het de beurt is op de laatste dag :p

Zo, nu klaarmaken voor De Muzeval. Barry Fitton, here I come to listen to your words, again. Tussen haakjes, gisteren was het een verademing Raymonda te horen voordragen. En een belevenis, zo eens kennismaken met Joodse auteurs. Om vast te stellen dat die mensen zich geraakt weten door dezelfde thema's als niet-Joden gelijk mezelf.

vaststelling - senryu

er is een verschil
tussen fauna en flora
maar niet 't leven

Frans V.