Medische keuring

Vlinderman is een beetje aan het bekomen. Om 16u30 werd ik immers verwacht bij de bedrijfsarts om nog eens nagekeken te worden en van die dingen, kwestie dat den baas weet dat hij nog wat kan vertrouwen op zijn medewerker(s). Om de zoveel jaar gebeurt dat trouwens, dus niets speciaals aan het handje. Bibi meldde zich om 16u29 stipt aan en kreeg gelijk een vragenlijst in zijn handen geduwd. Netjes ingevuld, die hap, waarna ik nog wat ogentesting mocht ondergaan bij wat ik vermoed een doktersassistente, al kan ik me altijd miskeken hebben. Alles bleek in ieder geval in orde te zijn en vervolgens mocht ik naar een rood hokje, waar alle kledij eraf moest, op mijn slip en hemd na. De dokter zou mij daar wel komen halen als ie klaar was met degene waar hij dan mee bezig was.

Bron foto: KLIK

Daar zat Vlinderman dus, halfnaakt, met zijn blote voeten stevig op de koele vloer, zijn krant wat te lezen. Op de achtergrond speelde radio één en verder was er niet veel om me zorgen over te maken. Tot ik het nieuws van 17u00 te verwerken kreeg. Die vorige te onderzoeken werknemer neemt toch wel heel veel tijd in beslag, de gedachte passeerde tussen de concentratie om het nieuws op de radio te volgen en de krantenpagina verder uit te lezen. De minuten bleven zich echter opstapelen, tot Vlinderman het vage vermoeden begon te krijgen dat er iemand gewoon vergeten was...

Dan maar die broek terug aangetrokken en de deur open om dan vast te stellen dat er van een doktersassistente niet veel te bespeuren viel en van een dokter nog veel minder. Verderop in de gang echter wel een schoonmaakster, die bij het zien van deze verschijning op blote voeten en licht openstaande gulp - die had ik niet gesloten - verbaasd aanhoorde hoe hij haar meldde dat hij dacht vergeten te zijn. Vermits zij reeds die goeie vergeetachtige ergens op een hogere etage van het gebouw had gezien, bevestigde ze mijn vermoeden. Met een onwaarschijnlijke snelheid verdween ze vervolgens door een matglazen deur om hem voor mij te gaan opsnorren. Wat uiteindelijk dus niets opleverde, want hij had het pand gewoonweg al helemaal verlaten. Ze heeft het echter wel zo geregeld dat een andere dokter het zou overnemen, zodra die klaar was met een zwangere patiënte.

Soit, morgen telt Vlinderman welgeteld 45 minuten bij zijn overuren op, want het was 17u46 toen ik eindelijk kon vertrekken. Oh ja, voor ik het vergeet, Bibi is gezond en wel bevonden en mag blijven doorgaan ;-)=

Vrije planningen

Wat doet een modale werkmens op de eerste dag van zijn vakantie? Lekker niets, uiteraard. Vlinderman verschilt er in niets van. Heerlijke rondhangerij, mijmerend over wat er de komende weken allemaal (vooral niet) kan gedaan worden. Genietend van die eerste frissere dag na enkele laatste en bovenal genadeloos hete werkdagen zie ik mij misschien naar een stadje in een omtrek van enkele honderden kilometers afzakken met Nip. Net zo goed vind ik ons beidjes heerlijk cocoonend genieten van ons stilaan volledig ingerichte stulpje. Of eens een uithaal doen naar te lang blijven liggen zijnde papieren met het etiket 'versnipperen'. Wie weet krijgen zelfs de hal en het gastentoilet hun laagje verse verf, worden die laatste kabels weggewerkt, stapelen de laatste verhuisdozen zich leeggemaakt op in de verzamelkelder, alles is werkelijk mogelijk.

Feit blijft dat uw - soms poëtische - blogger het er eens goed van gaat nemen. In de hoop uiteraard dat de collega's op het werk het hoofd koel houden en het stapeltje voor bij mijn terugkomst niet al té hoog gaan optasten. Want dat is het enige dat Bibi wat zorgen baart: in het verleden lag er altijd zo een gigantische berg te wachten bij zijn terugkeer, dat ik steevast wilde beslissen nooit nog langer dan een week afwezig te blijven. Nu, we zien wel wat het dit jaar wordt als ik op zeven september opnieuw mijn opwachting maak bij de firma 'werkgever. Ik heb tenminste nog een job, en dat is iets waar we tegenwoordig dankbaar voor mogen zijn en ik ben me daar dan ook bijzonder bewust van.

Ondertussen legt hier iemand de laatste hand aan een laatste opdracht. Ik wens Nip alle succes toe die ze verdient en tel samen met haar af. We spreken hier over een deadline die we zullen halen met ons beidjes...

Wat we samen (niet) doen, doen we altijd beter ;-)=

U wordt gepest door uw baas?

Vandaag in de krant een heel artikel gelezen over 'pesten op het werk' (de helft ervan lezen vond ik maar niks) en de vaststellingen na 7 jaar wetgeving daarover zijn niet echt om bij te juichen. Je zal maar eens gepest worden op het werk, alle geijkte kanalen volgen om je gram te halen en uiteindelijk moeten vaststellen dat er maar een kans is van amper 7% dat je ook erkend wordt in je probleem. Een verklaring hiervoor geven blijkt niet moeilijk te zijn. Ten eerste is het gegeven nogal subjectief. Jij vindt dat je gepest wordt, maar misschien ben je gewoon te gevoelig, kleinzerig ook. Jij vindt dat je ergens recht hebt op een promotie of loonsverhoging (of beide), maar misschien vindt je werkgever dat je toch ondermaats presteert en dat je daar dus geen aanspraak op kan maken. Een ander feit is dat je met je klacht over pesterijen vaak heel alleen blijft staan, omdat je collega's, die er naar alle waarschijnlijkheid van op de hoogte zijn, er niet om staan te springen om jou middels een baas-belastende getuigenis te steunen. Eigen geld eerst is dan het motto van de doorsnee werkvriend(in). En daar draait het nog altijd om.

Geld. Of het nu gelukkig maakt of niet, feit blijft dat in deze materie je als mens, groot of klein, toch alleen blijft staan. En wie alleen staat, heeft naar mijn mening meer nodig dan enkel de wet om zich staande te kunnen houden. De wet dient immers doorgaans zij die er het meeste aan kunnen hebben. In dit geval dus de werkgever, want die brengt geld in het overheidslaatje, meer geld dan een simpele werknemer ooit kan opleveren. En dus is de wet zo gemaakt dat het een spelletje van interpretatie wordt, eens je begint met een klacht. Wie zich daar niet van bewust is, laat het boeltje beter blauw blauw en biedt zichzelf aan bij een andere werkgever. Wat voor zin heeft het immers je onmiskenbare professionele talenten te verspillen aan een werkgever die dit niet naar waarde weet te schatten? We zijn toch niet vergeten dat een werkgever iemand in dienst neemt omwille van diens welbepaalde kwaliteiten, hm?

Trouwens, we leven hier in een land, waar je als werknemer nog altijd terug kan plooien op één van de beste sociale systemen van de hele wereld. Wie ziek valt, wordt gedragen door de gemeenschap. Wie werkloos wordt, kan rekenen op een werkloosheidsuitkering, in afwachting van een nieuwe aanstelling. En wie van geen van beide kan genieten, kan zich nog altijd wenden richting leefloonloket. Alledrie sociale voorzieningen, getroffen om de mens die de arbeider/bediende toch is, een blijvend gevoel van menswaarde te geven. Welke idioot van een pestende werkgever kan daar tegenop?

Het kan natuurlijk ook anders ;-)

boodschapke van algemeen nut (voor de vrienden toch)

Vlinderman zit met huiselijke zorgen, maar probeert er zijn humeur niet door te laten. Zodadelijk trek ik met mijn bevallige eega Nip naar 't Zeezicht om tussen pot en pint de zinnen wat te verzetten. Dat is soms al eens nodig zo midden in de week, maar het is dan ook bijna weekend, want morgen is het de laatste werkdag tot maandag 22 december, en ook die week is een lekker verhakkelde week. We gaan dus niet veel meer werken van 't jaar :p

We gaan de activiteiten hier op de blog misschien een klein beetje terugschroeven, want Verwimp & Vlinderman hebben het tegenwoordig echt wel te druk om hier nog elke dag trouw langs te komen. Het is ook niet de bedoeling hier wat te komen zeveren en lullen over onbenullige (onbelullige?) dingen, en we moeten stilaan toegeven dat er af en toe ook een non-event-dag tussenzit. Dat zullen jullie ongetwijfeld ook wel ((h)er)kennen. Vlinderman wil in ieder geval wat meer tijd gaan besteden aan het schrijven van zijn eerste volwassen verhaal, terwijl Verwimp zich nog voldoende bezig wil houden met hun beider Nina'tje... Ach, misschien blijf ik hier toch trouw elke dag passeren, we zien wel.

Voorlopig is de poëzie nog aan de orde van de dag, vermits literatuur en schilderijen nog een verre en stevig aan te werken toekomstdroom zijn. Bij deze nog een streepje van een poëzietje van Vlinderman.

ik blik

een mens uitgeteld
uitgesteld naar later
hopen hoop op de vloer
uitgestald verlangen
naar het grote vergeten
in dagen dat het beter zou

ik word achtervolgd
door een vreemde naam
die teveel wil beschrijven
en toch zo niets zeggend

Frans V.

uitgesneeuwd

Goh, na zo een weekend vol dichters, sneeuw en meer dichters, was het zelfs een hele verademing om zomaar te mogen/kunnen gaan werken. Dat hebben we dan ook uit volle macht gedaan, er staat zowaar zelfs een sollicitatie open voor een nieuwe collega! Zou er dan toch een einde aan de tunnel bestaan? Is er licht om in te baden? Het heeft er alleszins een beetje schijn van en daar ga ik me toch wel even in wentelen. Spinnen is er nog niet bij, er moet eerst nog wat opgeleid worden (na het aangeworven, uiteraard), maar de optimist in Vlinderman roert zich. En nog geen beetje ook, dus moet ik mezelf wat afremmen hier.

Dat het gisteren gesneeuwd heeft, hebben we allemaal kunnen ervaren of erover lezen. Dat het vandaag opnieuw zou sneeuwen vanaf de middag, nou, laat ik stellen dat ik dat maar een bijzonder mager beestje vond. Ik hoefde na het werk niet door de brij te ploeteren, hoorde geen friswit geknerp onder mijn huiswaartse pas, niks, nada, de weerman (navrouw?) had het alweer lekker verkeerd voor. Of hield een potje stemmingmakerij mijn tram deze ochtend zomaar overvol, met een onbeschoft wicht van een jaar of veertien dat me dacht te moeten aanspreken omdat ik per se af die tram wilde en zij erop? Wie zal het zeggen (dat wicht alvast niet). Ik tel gewoon de dagen af naar volgend weekend, dat ga ik doen, en dan gaan we sneeuwballengevecht houden, lijkt me wel wat.

Vlinderman zaterdagochtend (zo vaag, ja)

Bof, ik zou nog wat uit de krant kunnen aanhalen, maar ga jullie daar vandaag niet al te veel mee opzadelen. Er komen nog dagen en het begint alweer wat later te worden. Zodadelijk nog een boodschap van algemeen nut inzake Filmforum en dan houd ik het hier voor vandaag weer voor bekeken.

Voorbij inside

Vlinderman heeft een hectisch dagje achter de rug, vermits hij heel alleen één en ander mocht ver'werken' op zijn bureau'ke. Geen enkele collega te zien en dat is heus niet zo een pretje, maar al bij al heb ik het er toch goed van af gebracht. En het werk dat niet gedaan is, dat blijft wel wachten tot morgen. Of tot overmorgen of nog later voor sommige zaken ;) Misschien komt er wel een nieuwe collega aan, ik hoorde alleszins voor de meer dan derde maal zoiets over de lippen van een geconfronteerde baas komen... We blijven dus alleszins hopen en als echte zotten (met wat kruimels van diezelfde hoop als zoveel maanden lang) in vreugde verder ploeteren.

Met dit weekje vakantie valt het me toch wel op dat engagementen opnemen niet zomaar wat is. Veel tijd schiet er al niet over met een voltijdse job, dus als je iets of wat breed geïnteresseerd bent en aan de slag gaat met lessen, poëzie, projecten allerhande, dan ben je al snel een overbevraagd en -bezet man. Alles organiseren tot op de minuut wordt het dan en dat is niet echt mijn stijl van dingen beredderen, dus blijft er al eens wat achterwege, vergeten en zo, waardoor ik me vrij geregeld kan oefenen in het uiten van mijn verontschuldigingen omdat ik ergens niet was - om de doodsimpele reden dat ik mijn agenda niet bij de hand had bij het maken van sommige afspraken... Nu, het ding ligt hier wel ergens, maar wáár?!? Gelukkig is het bijna sinterklaas en dan komt er een nieuw exemplaar aan. Eentje dat ik een vast stekje ga geven én eentje dat rigoureus ingevuld zal worden! Elk jaar beloof ik immers beterschap en elk jaar gaat het ook wat beter, maar ik ben er nog niet. Nog enkele jaren oefenen en het komt wel...

Nog een oude sfeerfoto neerpoten, want met al die tekst hier zou een mens nog vergeten dat een andere mens maar wat graag plaatjes kijkt...

De datum erop verklapt al één en ander. Ik help je wat verder, beste blogbezoeker: dit is waarschijnlijk de foto waarop vastgelegd is hoe Vlinderman (toen nog onder de naam Papillon) stukje bij beetje beginnen vallen is voor Nip...

Herstvakantiewerk

Er valt niet veel te melden vandaag, behalve dat het herfstvakantiegevoel ook op het werk heerst met een collega out met een weekje verlof en morgen Bibi helemaal alleen op twee etages opgesloten met zijn baas, dus dat wordt lachen en huilen tegelijk en proberen te achterhalen of ik nu werkelijk zoals een vrouw verschillende taken tegelijk kan uitvoeren, want dat wordt zowat verwacht: tegelijkertijd telefoon opnemen, administratie opvolgen, gedicteerde brieven uittikken, klassement opvolgen, deadlines respecteren, beleefd blijven, de deur openen voor wie daartoe op de deurbel heeft gedrukt, blijven lachen alsof je mondhoeken opwaarts vastgelijmd werden, pauze nemen wanneer je daar de mogelijkheid toe ziet, affin, ik bespaar jullie de rest.

Neen, dan kan ik beter een leuk evenement aankondigen, namelijk 'Tussen Koffie en Kaneel', editie twee, over enkele weken in De Kleine Wereld op de Vlasmarkt in Antwerpen. Wees op tijd erbij om te reserveren, want de plaatsen zijn beperkt...

En zo krijgen jullie af en toe eens iets aangekondigd op wat ruimer margeschoeisel dan amper een dag ervoor ;)

Arbeiten mahl!

De eerste werkdag na een vakantie van bijna drie weken zit er alweer op. Fantastisch gevoel trouwens om terug te keren naar een job, waar tijdens je ontspanning het werk zich niet noodzakelijk heeft blijven opstapelen, wachtend op je terugkeer. Op deze manier wil ik nog wel enkele jaren na elkaar doorgaan met relaxte vrijafjes, zoveel is duidelijk. En dus zeg ik via deze weg tegen mijn collega's een welverdiende proficiat!

We zijn in ieder geval terug in het normale patroon gestapt van het leven van alledag. Bibi uit huis werken, Nip in huis de boel beredderen. Meer moet dat voorlopig niet zijn, dachten we zo. Uiteraard zijn er die ringen die plots aan onze vingers prijken, maar wat dat nou helemaal verandert? Feitelijk niet zoveel in de praktijk. We zien elkaar gewoon nog steeds graag, belijden dat op dezelfde manier als we dat al vier jaren doen en knuffelen nu niet meer of minder dan voorheen. Het is meer een gevoel van 'ha' en een soort fierheid die tussen onze twee oren zit. Ook een vaag vermoeden van nieuwsgierigheid naar de toekomst, zo van 'hoe gaan we dit verder beleven', een belofte ook aan een lekkere toekomst. Zalig, feitelijk, zeker als je beseft dat het maar 'een boterbriefje' is, en dat de liefde hier al lang geleden bezegeld en binnengelaten was...

Laat ons even eindigen met een grappige voetnoot in het ondertussen nog maar prille Borgerhoutse parkeerbeleid: sedert 10 juli ben ik de trotse eigenaar van een bewonerskaart, zodat ik de Vlindermobiel niet betalend moet parkeren voor mijn deur. Nu, amper anderhalve maand na afleveren en goed amper iets meer dan twee maanden na het invoeren van het betalend parkeren in onze buurt, krijg ik al een nieuw vignet in mijn bus gedropt. Er zijn wat wijzigingen, beetje overlappen met andere zones, beetje meer ruimte. Waarschijnlijk, en dat zal ik niet tegenspreken, is er heel wat denkwerk voorafgegaan aan het invoeren van al die parkeerzones in Antwerpen en zo, maar konden 'ze' nu echt niet voorspellen dat het vorige vignet een maat voor niets geweest zou zijn? Al die bomen die nu blinkend geel verdeeld worden omdat er weer eens wat veranderd is, ik mag er niet aan denken. Vlinderman een streepje groen door de rekening? You bet!

Vakantie!

We hebben het gehaald. Op het nippertje, met een gratis half overuurtje voor de baas, maar we zitten in verloftijd! Bijna drie weken mag ik me onttrekken aan de werkgerelateerde aangelegenheden om me vol te gooien voor wat enkel mij aanbelangt: ontspanning, trouwen, bijwerken van huiselijke achterstal, om er maar een paar dingen bij te sleuren. Ik kan het nog niet goed geloven, maar ik denk dat het vrij snel duidelijk zal worden dat er meer is dan arbeiten alleen. Ha, en genieten gaat dat worden! Nog nooit heb ik zo lang verlof achter elkaar genomen, twee weken was zowat het maximum, en nu is het zover. Een primeur dus! En we stapelen de primeurs op elkaar, want ook trouwen ga ik voor de eerste maal doen. Met een echtgenote op reis gaan ook al. Miss Jackie T voor het eerst meer dan een week uit het oog verliezen, met de eigen wagen op reis (ik begin me te herhalen, dus zoveel stapelen is er niet echt, maar bon). En laat het maar af en toe regenen, dat doet het verlangen naar (en genieten van) de uiteindelijke zon alleen maar vergroten.

Zodadelijk gaan we kennis maken met onze fotograaf. Als het lukt, plak ik hier later vandaag nog een fotootje online, zodat jullie de artiest die ons huwelijk beeldelijk gaat verslaan alle égards kunnen aanbieden die dergelijk man verdient. mochten jullie hem tegen het lijf lopen. Kwestie van hem nu al te aanbidden, zomaar werken op een dag in onze omgeving, waar verder iedereen gewoon feest en geniet...

Ik heb nog wat te fulmineren op iets dat in de brievenbus stak, maar dat hou ik nog een dagje bij, ben echt al in vakantiestemming. Een andere dag misschien, terwijl Nip haar vrijgezellenavond ondergaat, we zien nog wel. Van mij krijg je in ieder geval al een bijzonder prettige laatste werkdag morgen toegewenst en voor de niet-werkers een fijn stofzuigdag ;-)

Werk werk werk + haiku

De werkdag is weer voorbij en daar ben ik niet rouwig om. Als dit het tempo wordt voor de komende maanden, dan gaat deze Vlinderman nog letterlijk afzien. Afzien van overbodige prutsen, afzien van teveel regeltjes, afzien van zichzelf, afzien tot enkel nog het meest basale overblijft. De rest zal dan moeten wachten tot de nieuwe collega's ingewerkt zijn (ongeveer een half jaartje, reken maar uit, ik zal moeten zien dat ik niet uitgeblust of platgewerkt aan mijn trouwdag begin...)

Verder wil ik via deze weg iedereen nog eens warm bedanken voor hun steunbetuigingen, via deze blog of gewoon, gezicht naar gezicht. Het geeft me steun en doet gewoon deugd. Doet me ook weer wat verder kijken ook, voorbij de pijn en de woede die eerst op de voorgrond traden.

En nu ga ik wat ontploffen, want na printer één heeft ook printer twee het ondertussen begeven. Fijn is anders en ook al zijn er belangrijker dingen aan het vlinderhoofd dezer dagen, er kan écht niets meer bij.

hemelster - haiku

ster aan de hemel
tot leven gevallen god
weer opgehangen

Frans v.

één kleine neger + gedicht

Even over het werk dus: vandaag tot de vaststelling gekomen dat ik na half april als enige oudgediende op mijn afdeling zal overblijven. Al de anderen zullen dan in de eregallerij van verdwijners opgehangen zijn, met foto's die te donker of te licht bevonden werden om te (laten) (be)werken. Dik acht jaar na mijn intrede heb ik er immers al velen zien komen en net zo goed gaan. Ben zelf ook min of meer gegaan, maar dat lag anders, vermits ik dezelfde baas volgde naar een andere werkplaats en daarna teruggekomen ben. Maar dus nu: Bibi blijft alleen achter. Een rots in de branding? Een koppigaard? Een vreemde kerel die net dat ietsje genoeg afwijkt om vol te kunnen houden? Wie zal het zeggen...

Het is een vreemde gewaarwording vast te moeten stellen dat je niets in dit leven ooit helemaal onder controle hebt. Zelfs die zaken waarvan je dat dacht. En dat hoe ouder je wordt, er steeds meer grenzen op je afkomen, ook al doe je zoals ik al jaren niets anders dan grenzen aftasten en erover heen gaan zelfs. Misschien dat de tijd me aan het inhalen is op mijn jongste oude dag.

af, lief, lig

uit het vuistje
een boterham met ham
op boter, cholesterol
is een vreemd woord dat
niet helemaal lekker bekt
voor een vent van zijn kaliber

hij neemt een hap
uit budgetten per maand
zoveel eten, zoveel plezier
want zo strikt zal hij nooit
ofte nooit en dat is gewoon zo
de helse vent die hij moet zijn

zij schouwt hem gaan
haalt hem telkens aan
hand in koekjestrommel
zachtjes in de hare
- het is liefde -
intiem geminnekoos doet meer
dan hij ooit kan weerstaan

Frans V.

Vanalles + gedicht

Het is een trieste dag vandaag. Nip moet voor wel een hele week haar ring missen. Die moet namelijk verkleind worden... Nu ja, zij heeft dan toch een ring terug na een week, ik mag er netjes naar fluiten. Wie iemand vraagt, geeft namelijk de ring, en dat doe je nou niet echt aan jezelf. Ik ben dus sowieso ringloos. Tenzij Nip...

Sebiet gaan Nip en ik naar voorbereidende vergadering voor Circa 2007. Kunnen we gelijk het terrein gaan verkennen voor haar eerste optreden buiten het kader van de Muzeval. Ik denk dat ze een beetje zenuwachtig is. Al vertaalde zich dat gelukkig niet naar een slecht smakende maaltijd met pasta en pezzo. Heerlijk, en stinken tegen honderd per uur naar de look nu. Allebei, en dat is dan weer pech voor de 'buitenwereld'.

gestaald verdrietig

vergeet me niet mijn verdriet
gaat over iets wat jij
misschien niet ziet
maar daarom niet minder
daar, te zwaar, om alleen
dus blijf nog wat hier

hij verliest zichzelf
niet elke dag helemaal
overgelopen doffe ellende
krijgt hem altijd klein
want hij is het bewijs
dat er meer is dan

zijn dertien in een dozijn
van uitgerangeerde sukkels
die zich niet laten kisten
voor de laatste zuchten
veel te luid hebben weerklonken
een vechter heeft nog nooit
geweten wat rusten

© Frans Vlinderman

Nip + gedicht

Zoveel ik hier schrijf, ik laat af en toe toch mijn Nipje stevig in de kou staan. Nip, de dichteres, die het met weinig woorden maar met even zoveel beelden durft te zeggen, de studente, die bijna een afgestudeerde filosofe is, het maatje, dat niet niets maar alles is voor mij. Nip, mijn muze, mijn klaagzang maar vooral mijn lofzang, mijn stukje veiligheid en zekerheid. Nip, jij, pfioew.

Ben net thuis van een voldoening gevend avondje met een voormalige baas van me. De wereld werd weer helder, de zaken doorzichtiger dan glas, de gemoedsrust zonder pieken. Een goede avond, zo noemen wij van www vlinderman dat. Een prachtige avond ook. Geen puntjes op de i, nee, streepjes onder een hoop punten. Kwestie van duidelijkheid... Merci, P.!

in ons hart

zo had ik het bijlange nog niet
gezegd, jij mijn bij
ik jouw bloem
en dat het steken mag
recht waar het al zolang jeukt
jou tot het einde te verplegen

in het malse lentegras
de vlinders niet meer volgen
op hun dartelwolken vluchten
maar zoet en zacht gevooisd
de lippen op elkander drukken
vergeten adem halen toch
en dan opveren in ons leven

ook de dunne kantjes vet
in één tijd genomen, ze dromen
die zeggen van niet kunnen
alsof ontkennen doden

dan toch niet hier
in onze warme armen

© Frans V.