Tot nader order: gesloten.

Vlinderman komt even online om te melden dat hij een spirituele zoektocht wil ondergaan. Na ruim twintig jaar internet en andere technologische toepassingen wil hij namelijk uitvorsen in hoeverre hij eraan verhangen is. En hoe beter dan gewoon de stekker daartoe uit de muur te halen. Gedurende een week, met ingang van een fractie tijds na middernacht dezes, zal hij zich afsluiten van deze al dan niet virtuele wereld. Geen Facebook, geen Google, geen mail, geen TV, geen gsm, niets meer. Bereikbaarheid? Postduif of vaste lijn. Herkenbaarheid? Probeer een oude foto te vinden. Zichtbaarheid? Tenzij je naar Berchem afgezakt komt. Doel? Zichzelf. Vrouwlief doet trouwens mee. Wat hij verwacht? Pure onthechting aan een wereld die er eigenlijk geen had mogen zijn...

En toch. Wat zijn we heden ten dage zonder YouTube, MySpace, Flickr? Als we niet kunnen communiceren vanachter het klavier? Valt er nog wat aan de toog te hangen zonder dat we daar een digitaal equivalent van de wereld moeten insturen? En wat stelt die hele wereld zo ondertussen nog voor, na alle mogelijke Arabische Lentes, recordpogingen regeringvormen, verrechtsingen van emoties, Robinsonontdekkingen, kant-en-klare-maaltijden-live-streaming?

Jahaa (bron afbeelding: KLIK!)

We gaan het zoeken, het antwoord, en we gaan naderhand melden of het antwoord ons tevreden stelt. Via de multimedia, dat spreekt voor zich. En of iemand er nu een boodschap aan heeft of niet, wat zou het. Vlinderman wil er één en wat Vlinderman wil, zal toch wel één iemand interesseren in al zijn resultaat: hemzelf. Tot later. Ergens. Wanneer.

Gedicht: Zuid-Koreaans postorderbruidje

Laat ons eens valsspelen. Met internet is immers veel mogelijk en dus ook deze bijdrage van mij vandaag gisteren...

Iemand een date? (bron afbeelding: KLIK!)

Zuid-Koreaans postorderbruidje

de vrouw van zijn dromen
die maar niet wilde komen
heeft hij eindelijk gevonden
zijn duivels nimmer ontbonden

in zijn buurland woont zij
al zoveel jaren zo nabij
dat hij er droef van wordt
nul op zijn levensrapport

maar nu gaat hij er dus voor
hij weet zich op het juiste spoor
en klikt verder op het wijde web
abonnement voor een uitlaatklep

en als hij haar te pakken heeft
vraagt hij wat zijn gemeente geeft
voor elke partner alzo dan toch gevonden
een duit voor bruiden die aldus ontstonden

Frans V.

Gedicht: ontspoord

Lekker laat op de avond, gelukkig heeft niemand mij echt gemist. Denk ik toch. We gaan eruit met een beschouwend gedicht over de mens. Uiteraard over een bepaald type mens, Bibi kan ze niet allemaal in één enkel dichtsel verwoorden, daarvoor is het Shakespeare-gehalte met amper 0.01% wat aan de lage kant. Toch hoop ik dat je er wat aan hebt. En anders, surf gerust lekker verder, er is zoveel online te ontdekken...

Bron foto: KLIK

ongehoord

de dader een doener
zo iemand met mouwen handen
die de pakken niet laat zitten
onderwijl wat anders plant
om later te verkopen

nee, de dader een mens
op zijn rouwgerande vingers getikt
bestookt met wederloos betoog
dat hij en hij alleen
ja, niemand anders
zo gaat dat altoos door

de dader, de mens
die niet beter kon
zich vergist heeft
schromelijk onbesef
dat hij dader werd
toen en daar
hij deed wat gedaan
nooit meer ongedaan

de dader, het slachtoffer
waar haat eenmaal gezaaid
slechts woekerrente kent
en morgen ook de galg
zodra de eer hersteld
de daad alsnog
voor even ongesteld

de dader
de doener
een mens
ontspoord

Frans V.

Eindelijk terug online van thuis uit

Vlinderman heeft zijn internetconnectie terug beet. Na het lange wachten en de vele vloeken die daarbij horen, kan ik eindelijk vanuit mijn luie bureauzetel de letteren terug aan de wereld richten. Of er wat interessants tussen zit, laat ik over aan de lezer, die zoals steeds het laatste (volledige) woord heeft. Ik zit hier gewoon terug met een open venster op mezelf en mijn bezigheden langs de ene zijde en u als lezer of voortklikker aan de andere zijde.

Het is hier trouwens best wel een grappig zicht. Bij gebrek aan bureau's en het nodige geld daarvoor heb ik gisteren een soort zelfgemaakt ding gecreëerd met wat stevige verhuisdozen, daarop wat overblijvende laminaatplanken uit de kelder en verder niet veel meer. Foto hieronder van wat ik bedoel. Allemaal mooi geïnstalleerd oogt het misschien niet, maar het werkt. En dus kunnen we verder. Stel je het trouwens maar eens voor dat er mensen op de wereld zijn die met hetzelfde materiaal zowaar hun onderkomen hebben gebouwd, dan begrijp je dat ik helemaal niet klaag...

Welke Ikea kan daaraan tippen?

Er moet hier nog heel wat in orde gebracht worden, dus af en toe zal je daar hier nog wat over kunnen lezen, maar verder is het mijn bedoeling de draad terug op te pikken waar ik hem heb laten liggen. Dat wil zeggen dat er terug een dagelijkse bijdrage komt, prozaïsch, columnistisch of poëtisch, en dat ik uitkijk naar sommige reacties daarop. De nodige aankondigingen zullen ook hun weg weer terugvinden via mijn klavier en verder zien we wel waar we uit komen.

Om de voorbije tijd zonder bijdragen wat op te vullen, plaats ik in de komende weken hier en daar wat bij de respectievelijk horende dag foto's met een beetje uitleg. Zo vullen we de gaten 'in het verleden' retroactief op ;-)

Tot morgen!

pedofielen online

Miss Jackie T gaat ons binnenkort nog aangenaam verrassen. Nadat ze al weken weigert te drinken uit haar nieuwe waterfontein en nog liever de lekkende kraan of de vaas met tulpenwater, ging haar kleine kattentongetje vandaag dan toch richting bedoeld water. Snel de stekker in het stopcontact om er wat beweging in te krijgen en zelfs toen heeft ze heel even gedronken. Het mag dan wel geen wereldnieuws zijn, maar een opgeluchte vermelding op mijn blog hier mag dat wel hebben, dacht ik zo bij mezelf.

Elders in de wereld wordt er dezer dagen verwoed gedebatteerd over websites met de whereabouts van al dan niet gekende pedofielen uit je buurt. "Inbreuk op de privacy," schreeuwt de ene, "nog veel te laks, er moest nog een foto bij ook," brult een andere. Het is wel opmerkelijk dat er van beide kanten uit weinig nuancering in de respectievelijke standpunten valt te bespeuren. Zodadelijk wordt de hele discussie rond chemische castratie terug in gang gezwengeld, compleet met de herinvoering van de schandpaal - in dit geval misschien een beetje perverse gedachte, Vlinderman bekent kleur - en weet je wat nog het ergste is? Dat we na zoveel decennia vol verlichte geest in ijltempo terug af dreigen te glijden naar nog maar eens een donkere, pikzwarte tijdsgeest...

Nu ja, misschien dat er binnenkort nog eens een grote filosoof (filosofe?) opstaat die de wereld kan verbazen met zijn helemaal uitgedachte ars filosofica, waaraan wij, het grut van deze wereld, ons terug kunnen optrekken. En misschien bestaat de Yeti werkelijk en woont ie bij ons om de hoek. "We zullen wel zien," zei de blinde en hij ging pitten.

over zorgen maken

En wijlie nog even naar 't Stad om te gaan genieten van de laatste resten appartement. In de loop van de week de huisbaas nog naar daar lokken en dan de waarborg regelen. Woehoe. We zijn er bijna, we zijn er bijnaaaa...

Tot zolang hebben jullie nog recht op een beetje stilte van deze kant en dan vliegen we er terug in. Langzaam maar zeker zien we door het bos de bomen weer staan en weet je, zolang jullie dit niet allemaal integraal liggen af te printen, zijn we nog goed bezig voor het bos ook... Of moeten er toch bomen sneuvelen om plaats te ruimen voor pakweg serverruimtes her en der op de wereld en maken wij internetters ons voor niets geen zorgen?

Afgeschoten!

De laatste dagen bazelt uw Vlinderman maar wat af op zijn blog. De bedoeling was vast te stellen of er iemand het zou door hebben dat er kwatsch op zijn blog verscheen, maar blijkbaar maakt het niet uit of er nu wat zinnigs op staat of niet. Voor wie zich dus de vraag stelde of ik ze nog allemaal op een rijtje heb, is het antwoord ja. De meeste dan toch. Het heeft me wel wat geleerd. Bijvoorbeeld dat een blogger geen antwoorden krijgt van zijn publiek wanneer hij vragen stelt. Dat hij gerust in het Chinees wat mag komen posten, zonder dat er iemand vragen stelt. Dat deze blogger meer toevallige bezoekers kent dan trouwe 'volgers' (vier in het totaal). Dat het bloggen maar een bezigheid is gelijk een andere om de tijd die we hier moeten doorbrengen een beetje te veraangenamen. En dat Bibi dat graag doet.

Vlinderman kijkt u zomers in de ogen!

Er is ook de vaststelling dat ene Sven Ornelis geregeld een stukje in zijn krant schrijft, waarover deze Vlinderman eerder al bericht had én dat de toonzetting van beider doorgaans overeenkomsten vertoont, waarbij Vlinderman bij deze zijn sympathie over deze goedlevende en columnerende DJ graag een keertje in de verf zet. Eén en ander doet me trouwens wat denken aan mijn goede digitale columnist Hans Schoevers, waarmee ik graag een lachje placht te placeren over de dingen die we zoal kunnen tegenkomen in het leven. De groetjes, Hans!

Naast het vele inpakken en verhuizen dezer dagen, heb ik hier en daar nog een streepje tijd gevonden om de krant door te nemen. Vandaag staat daar in pole position een danig bleek weggetrokken Yves Leterme in, de man met waarden die qua uitvoering ervan nog ontdekt moeten worden. Hoeveel procent van de stemmen hij nu nog zou halen na zijn schertsvertoning op federaal niveau gedurende meer dan een jaar, ik vraag het me zowaar af. Leven en laten leven, dat is normaal politiek voor mij, maar YL gooit nu al maanden serieus roet in mijn eten. Wie gelooft die man nog, met zijn 'goed bestuur'-gekwijl om toch maar dat hoogste Belgische ambt te kunnen pakken? Bibi niet (meer).

lang leve het internet

Beetje online lezen, het schudt een mens soms eens wakker. Voor de onwetende bakkesboekers onder ons dit online artikel van de site van De Standaard:

"Je bent niemand meer als je niet op Facebook zit. Maar het is opletten wat je op die netwerksite vrijgeeft, want je weet nooit wie meekijkt. Je werkgever, bijvoorbeeld. Of criminelen die je identiteit of je inboedel willen stelen. Zelfs de belastingcontroleur kijkt mee. 'Voor mij is Facebook een goudmijn.'
VAN ONZE REDACTEUR



Facebook ligt onder vuur, omdat het bedrijf het niet zo nauw neemt met de privacy van zijn gebruikers. De sociale netwerksite speelt uw privégegevens al eens door aan derden, waarna die u vrolijk met gerichte reclame kunnen bestoken. Via sommige Facebookdiensten worden uw vrienden automatisch op de hoogte gebracht van uw online-aankopen ('Veerle heeft bij Pabo een massagetoestel gekocht'). Allemaal schandalig, maar misschien moet de gemiddelde Facebookgebruiker toch ook even in eigen boezem kijken. Want de hoeveelheid privé-informatie die hij zonder enige schroom via netwerksites op het internet pleurt, grenst aan het ongelooflijke. En niet iedereen die meeleest, heeft even goede bedoelingen.

Ha, zult u opwerpen, maar alleen mijn vrienden kunnen die informatie zien. Kan zijn, maar kent u al uw Facebookvrienden goed genoeg om te weten wat hun bedoelingen zijn? Zelfs mensen die je heel goed kent, zijn op dat vlak niet altijd te vertrouwen. Vraag maar aan de Britse Emma Forrester. Of nee, dat gaat niet meer, want ze is dood: vermoord door haar bijna ex-echtgenoot Wayne, nadat ze op Facebook had uitgebazuind dat ze net weer single was en andere mannen wilde ontmoeten. Ze had Wayne wel als vriend van haar profiel verwijderd, maar hij had haar berichten op de pagina's van gemeenschappelijke vrienden zien staan. Pech.

De laatste joint

Stel u even voor dat u hebt gesolliciteerd bij een bedrijf en wordt gecontacteerd voor een afspraak. Maar eerst wil uw toekomstige werkgever nog enkele zaken over u weten. Kleine details, hoor, niets om u zorgen over te maken: uw geloofsovertuiging, onder meer, en uw politieke en seksuele voorkeuren. En of u rookt en drinkt, dank u. Geen zinnig mens zou op die vragen een antwoord geven, maar heel wat zinnige mensen geven die informatie wel vrij op Facebook. En nog veel meer: kiekjes van uit de hand gelopen feestjes, berichten over slechte gewoontes ('Dit was echt de laatste joint die ik in mijn leven heb opgestoken'), noem maar op. Steeds meer bedrijven gebruiken sociale netwerksites om talent te zoeken (onder meer Deloitte en Duval Guillaume, DS 27 november), maar ook om dat talent te screenen op zijn kleine kantjes. Bedrijven zoeken creatieve mensen met zin voor initiatief, maar ze moeten ook weer niet overdrijven. Houd u dus een beetje in, op Facebook.

Kakkerlakken

Is uw baas uw vriend op Facebook? Dan is dat nog een goede reden om u een beetje in te houden. De Facebook-ontslagen zijn onderhand niet meer bij te houden. Kevin Doyle, een Australiër die in een callcenter werkte, meldde zich ziek na een nachtje stappen, en schreef op zijn Facebookpagina dat hij met een kater in bed bleef liggen. Zijn baas kon dat lezen, Kevin heeft er nog altijd nadorst van. Een Britse trader bij Goldman Sachs kreeg een waarschuwing omdat hij tijdens de werkuren te vaak op Facebook zat. De IT-afdeling van de zakenbank stuurde hem een e-mail 'dat het gedaan moest zijn'. Die e-mail plaatste de jongeman vrolijk op zijn Facebookprofiel, en toen was het voor hem echt gedaan. Dertien stewardessen van Virgin vonden het onlangs nodig om op Facebook hun werkgever, zijn vliegend materieel en de passagiers te beledigen. 'Er zitten kakkerlakken op al onze vluchten', schreven ze onder meer. Of ze daarmee naar de passagiers of de hygiëne op de vliegtuigen sneerden, is niet geweten, maar de dames zijn alle dertien aan de deur gezet. Tot slot was er deze week nog Jon Favreau, de geniale speechschrijver van Barack Obama. Een vriend plaatste een foto op Facebook waarop Jon een kartonnen 'cutout' van Hillary Clinton bij de borst grijpt. Van je Facebookvrienden moet je het hebben. De foto stond maar twee uur op die pagina, maar ging in die tijd de wereld rond. Clinton kon erom lachen, Obama niet. Favreau werd niet ontslagen, maar moest beloven voortaan geen erogeen karton meer te betasten.

Koud kunstje

U zult het niet geloven, maar niet iedereen die op het internet surft, is zo eerlijk als uzelf. Als u vijfhonderd vrienden hebt op Facebook (wat niet eens zo uitzonderlijk is), dan zitten daar vast een boel mensen tussen die u helemaal niet kent. Maar zij kunnen achter het tabblad 'info' wel uw privé-adres zien als u dat hebt ingevuld (doe dat toch niet!) en daar even langslopen wanneer u eindelijk die Indiareis aan het maken bent die u al zolang op Facebook aankondigt. 'We hebben nog geen gegevens over hoe vaak dat gebeurt', zegt Luc Beirens van de Computer Crime Unit, 'maar dat het gebeurt, daar twijfel ik geen moment aan.'

Criminelen maken volgens Beirens overigens massaal gebruik van Facebook, onder meer om misbruik te maken van uw identiteit. 'Het is een koud kunstje om via die netwerksites gevaarlijk veel over mensen te weten te komen: hun woonplaats, hun familie, zelfs de naam van hun hond. Hackers misbruiken die info om zich via telefoon of e-mail voor iemand anders uit te geven.'

Malafide surfers plunderen Facebook ook op zoek naar persoonlijke informatie om 'gerichte aanvallen' uit te voeren. Ze sturen dan gepersonaliseerde e-mails met als doel malware te installeren, die belangrijke info onttrekt uit de computer. De gegevens van uw bankkaart, om maar iets te zeggen. Dat is precies wat 'koobface' doet, een virus dat momenteel Facebook teistert.

De fiscus, uw vriend

Mensen raken op Facebook verslaafd aan vriendschappen. Ze voelen zich afgewezen als iemand hun Facebook-uitnodiging negeert, en willen zelf zoveel mogelijk vrienden op hun pagina. Twee redenen om niemand te weigeren die hen uitnodigt, ook mensen die ze helemaal niet kennen. Zoals de man die enkele weken later hun belastingaangifte zal komen controleren. 'Voor mij is Facebook een goudmijn', zegt een anonieme belastingambtenaar. 'Als ik een dossier krijg toegespeeld, is het eerste wat ik doe de persoon in kwestie een uurtje googelen. Als mensen een Facebookaccount hebben, ga ik daar ook een kijkje nemen. Als hun profiel afgeschermd is, nodig ik ze uit om vriend te worden. Onder mijn echte naam, ja, maar ik vermeld er niet bij dat ik hun belastingcontroleur ben, ik zal gek zijn.' Wat kan een belastingambtenaar in 's hemelsnaam aanvangen met de flauwiteiten die mensen op Facebook verkopen? 'Je zou ervan versteld staan wat men daar allemaal prijsgeeft', zegt de man. 'Zelfstandigen die volgens hun aangifte zo goed als niets verdienen, maar er erg dure hobby's op na houden, onder meer. Bedrijfsleiders die een “studiereis, naar China als beroepsuitgave inbrengen in hun aangifte, maar op hun Facebookpagina tientallen foto's plaatsen van gezinsuitstapjes aldaar. Mensen die beweren een duur fototoestel nodig te hebben voor het werk, maar op Facebook boudweg schrijven dat ze het gekocht hebben om een nieuwe hobby te beginnen. Je kunt het zo gek niet bedenken of mensen zetten er zich mee te kijk.'

Ook een geweldige bron van informatie zijn de Facebookpagina's van de kinderen, zegt de controleur. 'Die zijn nog eerlijker dan hun ouders (lacht). Zo had ik onlangs een tiener die op Facebook schreef dat hij een nieuwe gsm had gekregen, en voor driehonderd euro per maand mocht bellen. Vader betaalde, die kon dat toch inbrengen in zijn zaak.'

Geen vuiltje aan de lucht

Het moet vreemde reacties uitlokken als belastingplichtigen daarmee geconfronteerd worden. 'De mensen vallen inderdaad uit de lucht', zegt de man, 'maar tegenpruttelen doen ze nooit.'

Bernard Ligot, de woordvoerder van de FOD Financiën, valt ook uit de lucht als hij dat allemaal hoort. 'Dit keuren wij absoluut niet goed', zegt hij. 'Als dit verhaal klopt, is dat het intiatief van één ambtenaar die al te ijverig is. Hij werkt dan niet volgens de afspraken, maar hij is wel de enige.'

'Het klopt dat dit niet in ons opleidingspakket zit', zegt de ambtenaar. 'Maar ik kan u verzekeren dat ik niet de enige ben die zo te werk gaat. Oudere collega's misschien niet, maar voor de jongere generatie belastingambtenaren is het een evidentie het internet als tool te gebruiken.'

Het zou Ligot niet verbazen mocht deze ambtenaar de privacywet overtreden. 'Helemaal niet', zegt Emmanuel Vincart, woordvoerder van de privacycommissie. 'Hij heeft een mandaat, en mag alle informatie gebruiken die publiek toegankelijk is. Zolang hij geen valse naam gebruikt en geen handelingen uitlokt, is er wettelijk niets aan de hand. Ook niet als hij “vrienden, maakt op Facebook met het oog op belastingcontrole.'

'Goed, maar ik betwijfel of de informatie die een belastingambtenaar van Facebook haalt enige rechtsgeldigheid heeft', zegt Ligot. 'Als het tot discussies komt, heeft hij juridisch geen poot om op te staan.'

Dat wordt dan weer weerlegd door Jos Dumortier, specialist cyberlaw aan de KU Leuven. 'De rechtbank aanvaardt informatie van sociale netwerksites misschien niet altijd als bewijs, maar wel als “feit, als betrouwbare informatiebron.'

De belastingambtenaar is in ieder geval niet van plan zijn strategie te wijzigen. 'Ik denk dat in dit geval de top van Financiën een beetje achter de feiten aanholt', zegt hij. 'Het voetvolk neemt het voortouw.' (lacht)"

internetsores

Er wordt hier in stilte afgewacht tot de deurbel of die van de gsm afgaat, zodat Vlinderman zich kan spoeden naar het verre Hoboken. Daar zit immers een Vrouwe in nood te wachten tot haar electronische schildknaap genezen kan worden van de ziekte die luistert naar de naam 'semi-gestorven door enen elektrische uppercut'. Enkele dagen terug was er immers een kortsluiting in haar slot, terwijl de E-schildknaap braaf in de lijn stondet te wachten op nieuwe bevelen. De bevoorrading werd daardoor plotsklaps weggesneden en van pure alternatie vindt de E-schildknaap niet langer zijn interne weg naar dienstbaarheid. In kringetjes gaat het almaar, maar dienen is een onbestaande optie geworden. Vriend-ridderlijke heer Johanne zal ons hierin bijstaan.

Ondertussen dood ik de tijd met mijn miljonairsstatus te verstevigen op Facebook, u weet wel, die sociale netwerkensite waar onlangs een Bono, U2-frontman, bijna letterlijk met de billen bloot ging. Het waren gelukkig niet zijn billen maar die van twee redelijk jonge dames. Het internet als probleemhoekje voor de mens, die niet meer veilig is voor wat dan ook. Bestáát er ergens een ietwat compromitterende foto van u online, dan duikt die vroeg of laat wel ergens terug op en dat doorgaans op een moment dat je het het minst verwacht, vanuit een hoek ook die je nooit van z'n leven voor mogelijk had gehouden. Hebt u dus foto's in huis die in die categorie thuis horen? Delete ze, verwijder ze van je systeem, want wie weet waar en wanneer je ze ongevraagd zult kunnen raadplegen.

Genoeg waarschuwingen, ik ga me wat bezig houden met de wedstrijdpuntenuitreikerij op Gedichtenfreaks. Al denk ik niet dat het zo evident is om iemands gewrochte poëzie te quoteren...

Bloggen op internet: niet altijd een pretje

Straffe toebak op het internet te vinden. De ver van mijn bed show, dacht ik altijd al. Maar het komt ineens dichterbij. Tot in de reactievelden onder mijn bijdragen op mijn eigen blog. Anonieme peuters die het de doodgewoonste zaak vinden om wat één van de mooiste dagen dit jaar, mijn huwelijksdag, zou moeten zijn te bevuilen met hun zieke praat (klik HIER en ga maar eens kijken bij de reacties, zo bijna onderaan). Het is om moedeloos van te worden. Er zijn dus écht van die mensen, die niet beseffen dat er een grens bestaat aan het toelaatbare van hun gedrag. Die niets kennen van waarden en normen, van doodnormaal fatsoen ook.

Het is sommigen trouwens ook niet ontgaan hoe er vuil spel gemaakt wordt in het driftige zoeken naar erkenning voor de eigen superioriteit. Wie ook eens wil lezen hoe bijvoorbeeld Rudy Wuytack, hoofdredacteur van de webkrant Antwerpen. Stad en Provincie erover denkt, kan altijd eens op de rode voorgaande linkjes klikken. Dan hoef ik het hier niet meer te herhalen.

In ieder geval, dankzij die peuters (de omschrijving kleuters verdienen ze dus echt niet en bij deze verontschuldig ik mij bij de echte peuter, die gewoon zijn leeftijd uitdoet en er zelf niet aan kan doen) heb ik de mogelijkheid om wanneer u maar wil een reactie te plaatsen, deze ochtend uitgeschakeld. Ik hoef geen beledigende kwijl op mijn blog te vinden en al zeker niet als het laag bij de grond is en absoluut niet als het op de man en zijn aanstaande vrouw gericht wordt. En dan nog anoniem. Zielig. Bijzonder zielig. Geen psychiater die daar wat aan kan doen, aan een in-zieke mens die koppig besluit zielig door het leven te gaan.

Toch wil ik hier nog even een positieve noot aan toevoegen: het is nooit te laat om te stoppen met dergelijke toestanden en op een meer constructieve wijze de uitdagingen aan te gaan die er werkelijk toe doen: ieder op zijn eigen (kunstzinnige) manier uiting geven aan wat er daadwerkelijk bij de mensen leeft, bij de artiesten leeft, en de overheid en aanverwanten een bijzonder confronterend discours aanbieden, een spiegel voorhouden ook, met de hoop dat het ooit beter wordt.