effie uitblazen

Weinig toe te voegen deze avond. De werkdag zit er op, nog één te gaan en dan kunnen we ons voorbereiden op wat een bruisend weekend lijkt te worden, vol plezier, muziek, poëzie en hopelijk ook een stevige streep zon. En hoewel Nip er een beetje verkouden bij loopt dezer dagen en vol snot het park afschuimt met onze gesitte dog Juul, kijkt ook zij er naar uit. Niet moeilijk, eens ergens je zinnen kunnen zonder mee den boel te moeten organiseren, dat is ook al eens iets, nietwaar? Allez, niet mee organiseren, dat is uiteraard weer een groot woord, vermits ik altijd wel iets om handen wil hebben (ook al zijn die dan bijlange nog niet verlost van een vorige opdracht), maar de dag zelf kan ik gewoon medewerker zijn en Nip half om half ook. Gesjellie, zoals ze dat boven de Moerdijk al eens plachten uit te brengen.

Over de voorbije dagen wil ik nog even kwijt dat er toch wat (absurde) humor in het ware leven te rapen valt. Zo was er dat verhaal van die dierenarts die her en der wat dure apparatuur had gestolen. De man gaat door het leven met de naam Stelemans - what's in a name??? Of wat dacht je van het bericht dat Antje De Boeck, één van onze glorieactrices, die nog aan de zijde van dat ander Vlaams Icoon, Jan Decleir, schitterde in de film 'Daens van X aantal jaren geleden? Die mag van de RVA achter het loket plaatsnemen van de vestiaire voor de toneelproductie van... Daens. Ironie o ironie. Of is er wat anders aan de hand? Het blijven faits divers, maar wel eentje om eens stevig om te glimlachen. Of was het nu grimlachen?

Allez, ik hou het hier weer voor bekeken, moet nog een rommelkwartiertje houden van mijn bevallige (snotvallige dezer dagen) en dan ga ik me nog wat ontspannen, Miss Jackie T mauwend door het kot, voeten voor me uit gegooid en verstand even op nul voor de beeldbuis. ZZZZZzzzzèèèeeeeeeèèèènnnnnnnnNNNNN!!!! (zoals dat soms zo zangerig door mijn bureelgangen kan weerklinken vanuit de boekhoudkundige cel...)

Steun de Scouts!!!

Yoeri, onze vriend uit Bergen op Zoom, stuurde ons onlangs een mailtje. Hij is al jaren actief lid bij de scouts en nu bestaat de kans dat ze met hun groep Petrus en Paulus van Rabobank genoeg geld krijgen om een grote tent aan te schaffen. Gedaan dan met het vloeken op buitenactiviteiten onder een stevige plens regen. Met z'n allen onder het zeil, en 't is nog gezellig ook, samen luisteren naar het geroffel van een nat natuurkoor. Nu, het is dus 'maar' een kans. Eerst moeten ze zoveel mogelijk mensen via de site van de Rabobank loodsen en gedurende een maand elke dag een lel laten geven op hun voorstel (nummer ZES). Dat is dus een werkje van lange adem en veel, heel veel inzet van de vrienden en sympathisanten, om het dus niet over te slaan.

Vlinderman laat zijn vrienden niet in de steek en heeft nu al voor de tweede dag op rij zijn stem uitgebracht. Die tent, die moet er komen. En als u nu eens zou mee willen helpen, door a) dit ook elke dag te gaan doen (HIER) en b) die bericht zoveel als mogelijk door te sturen naar uw sympathieke vriendenkring, dan komen ze misschien wel aan genoeg stemmen. En dat je daarvoor langs een site van een bank moet passeren, daar val ik alleszins niet over. Gewoon rechtstreeks gaan via deze LINK en je hoeft geen reclame te slikken (enkel een soortement logo, natuurlijk, maar dat is niet echt groot).

Doen?

Gratis: Den Dam Davert!

Voor de tweede maal op rij organiseert JOC Oase uit de Damwijk (Antwerpen Noord) een gratis festival. Wie erbij wil zijn, streept alvast komende zaterdag aan in zijn agenda.


De steunende schouders onder dit festival vind je gemakkelijk hieronder terug. Je kan er ook een klikje op geven, dan kom je op de betreffende Myspace terecht.

de waarde van een diploma

Aangezien de politiek er qua beleid momenteel niet echt veel van bakt, zijn de immer ijverige journalisten in dit land naarstig op zoek naar ander nieuws om lezers- en kijkersgaren bij te spinnen. Een item dat nogal heftig de gemoederen beroert is dat van ene hoge politiefunctionaris, die een tweetal secretaressen buitensporig zou hebben gepromoveerd, zonder rekening te houden met hun diploma's. Van alle kanten wordt er gefulmineerd op deze zogeheten over het paard getilde benoemingen en alle koppen moeten en zullen rollen vooraleer de verongelijkte doorsnee Belg, die dergelijk geluk beroepsmatig niet en nooit heeft meegemaakt, zijn gram zal hebben thuis gehaald.

Kijk, daar word ik dus niet goed van, eh. Los van het feit of diene functionaris nu in recht en rede heeft gehandeld, noch of die dames dat nu al dan niet verdiend hebben, stel ik mij vragen bij het huidige systeem in dit land om 'loon naar diploma' als de norm te hanteren bij het bepalen van iemands verdienste, in plaats van 'loon naar werken'. Doorgaans is het terecht iemand te waarderen naar dat ooit behaald vodje papier met officieel gewicht van vorming. Echter, er is ook nog zoiets als levenservaring, meer lyrisch omschreven als 'the college of knowledge' of 'the university of life'. Daar bestaat geen diploma voor, geen getuigschrift, geen attest. Dat staat op het lijf van de betrokkene geschreven en dat blijkt uit de manier waarop hij of zij de zaken op de werkvloer aanpakt.

Plaats trouwens gerust het gros van die universitairen en hoger opgeleiden daar op een gegeven moment maar eens naast en zie hoe zij hun werk klaarmaken op een 'gedegen' manier. Een normaal mens zal daarvan verschieten, ik geef het u graag mee, uit eigen ervaring trouwens. Iemand die nog maar net vijf jaar zijn broek heeft versleten op de schoolbanken méér betalen dan iemand met 20 jaar ervaring, het is eigenlijk te belachelijk voor woorden. Wat zou dat broekie nu een meerwaarde hebben, zo uit de theorie in de praktijk gepleurd? Nou?

Affin, we zullen het wel verder in de kranten volgen, maar vooralsnog ben ik pro de gedurfde aanpak van die functionaris. Of was het nu commissaris?

Wedstrijdje

Nog even meegeven dat er binnenkort een wedstrijd voor singer/songwriters loopt. Wie geïnteresseerd is hierin, geeft maar een lel op de affiche hieronder, zodat je terechtkomt bij de juiste persoon voor meer inlichtingen.

Over het dichtersschap

Het is toch wat met het dichtersschap. Om zoveel mogelijk de vinger aan de pols te houden, vindt Vlinderman het nodig om zoveel als mogelijk zijn neus aan het venster van het bestaan te steken. Dat betekent dat er veel dient gelezen, veel gevolgd, veel opgenomen, om er vervolgens in poëtische verzen een interpretatie aan te geven, inhoud ook, die voor de dichter in hem belangrijk genoeg is om hem te ventileren.

Waar veel poëzie vooral om de vorm lijkt te gaan - staat dit woord hier wel goed, klinkt dat wel een beetje zoals het zou moeten klinken, ligt de rijm wel juist - is het in mijn geval vooral de onderliggende boodschap die telt. Dat het dan een beetje klinkt met de klank, dat is meegenomen, omdat ik mijn werk heel graag voor het publiek (u dus) op een podium breng, maar een conditio sine qua non is het niet. En als ik dergelijk gedicht dan ergens op een site post, dan krijg ik daar wel eens reacties op. Ik hou wel van feedback, al heb ik ondertussen mijn eigen richtlijnen in het schrijven uitgewerkt, dus gebruik ik FB enkel als ze in dat straatje passen. Misschien dat ik wel moet oppassen om niet te verstarren, vast te roesten, in mijn eigen tunnelvisie'tje (al zal mijn eega mij daar wel voor behoeden, God behoede haar voor al het onheil dat in de wereld rondwaart!)

Zo, even een kleine mijmering over mijn hobby, mijn stukje doel in dit leven. Vlinderman groet iedereen op deze zonnige zondag en wenst dat de komende werkweek een fijne moge worden voor iedereen. Voor je het weet, zitten we met z'n allen immers weer in de eindejaarsperiode en de daarbijhorende deadlines en afsluitingen...

Weekendstuff

Ben even gaan kijken naar de petitie inzake Steven Strobbe en ik wil bij deze graag Mama Mia bedanken voor de moeite haar naam daar achter te laten - ook al helpt het misschien (en waarschijnlijk zelfs) niet. Nu, als we allemaal zo zouden redeneren, dan gebeurt (lees: verandert) er inderdaad niet veel... Deze appel is in ieder geval niet ver van zijn boom gevallen ;) Wie alsnog wil tekenen, gewoon even een dagje hier zakken en dan op de tweede HIER klikken (ja, dat woord in het rood).

Om nog even wat achtergrondinfo inzake dit Vlindermanweekend te geven: morgen is het vergaderdag met mijn collega's van De Muzeval. Er valt nog wat te programmeren, nog wat te bespreken ook, en dan laat ik het programma op jullie los voor elke tweede donderdag van de maand voor de rest van het jaar. En als je weet dat we volgend jaar exact tien jaar bestaan, dan heeft u alle reden om aan te nemen dat we gaan trachten er ook volgend jaar een stevige edoch poëtische lap op te geven, zoals dat hoort bij elke vereniging die een dubbel lustrum van haar activiteiten mag vieren.

Vermits ik hier toch van de hak op de tak aan het springen ben: zonet even voor taxi gespeeld. Een ouder stel mensen, bijgestaan door een jonger koppel, verkeerde overduidelijk in nood toen ik van Nip en Juul naar huis toe reed. Ik heb de Vlindermobiel even aan kant gezet om te informeren naar het waarom de oude man van het gezelschap ineengezakt op de stoep zat. Bleek dat het oude stel al meer dan een halfuur aan het wachten was op de taxi, die maar niet kwam opdagen en dat hij niet meer op zijn benen kon blijven staan. Bon, lang verhaal ingekort, ik heb ze dan maar naar huis gevoerd, want dat vond ik dus geen doen: een stel ouden van dagen zonder opgegeven uur zomaar laten staan schilderen tot er eens een wagen langsgestuurd kan worden. Taxi-score vandaag: min minstens één punt. En neen, ik heb me er niet voor laten betalen, ook al stonden ze erop.

Zonet Miss Jackie T trachten te bespuiten met antivlooienspul (het arme poezenbeest stikt ervan) en dus moet ik me nu volkleven met pleisters. 't Katje heeft immers niet echt graag dat ze tegen wat dan ook behandeld wordt en zonder te willen bijten of krabben, haalt ze mij (en bij gelegenheid ook Nip) het vel steeds open in verwoede pogingen het hazenpad te kiezen. Nu, ze heeft ook de volle laag gekregen (kostte slechts vijf pleisters aan deze zijde, dus dat viel mee) en nu maar hopen dat er beterschap op komst is.

Meer valt er niet te melden, behalve dat Nip en ik vandaag welgeteld vier weken getrouwd zijn! En ja, nog altijd van harte en vol dromen!!!

Help Steven Strobbe en teken!

Het is alweer weekend, zie. En na een hele dag, vergeef de volgende uitdrukking, strontweer, besluit het zonnetje alsnog te gaan schijnen. Met genoegen neem ik dan ook afstand van mijn bureel en gooi ik mezelf in het bruisende leven van een vrijdagavond- tot zondagnamiddagperiode. Voor ik dat echter doe, wil ik een oproepje lanceren, eentje om iemand alsnog de nodige kansen te geven tot zelfontplooiing. Het gaat over Steven Strobbe uit Deinze.

Wie is Steven Strobbe? Niet iemand die ik persoonlijk ken, maar wél een kerel die ik wil helpen. Steven heeft een aangeboren hersenletsel, waardoor hij langzaamaan volledig blind wordt. Voor een aantal mensen is dat het eindpunt en zij beslissen dan te berusten. Steven niet. Deze jongeman wil per se wat van zijn leven maken en besloot dat hij drumles wilde gaan geven aan slechtzienden. Daartoe startte hij een opleiding aan het conservatorium in Brugge. Dat doet hij nu al een aantal jaren, al was hij het vorige schooljaar niet al te vaak op de schoolbanken te vinden, omwille van diverse operaties en daarbijhorende revalidaties.

Steven werd onlangs geschrapt als gesubsidieerde leerling omwille van die medische afwezigheden. Omdat de administratieve regels van de overheid zijn (medische en met attesten gestaafde) afwezigheid niet individueel kunnen bekeken worden, omdat Steven een nummer is en geen menselijk wezen met zowel beperkingen als te koesteren en ontwikkelen talenten...

Befehl ist befehl, jaja, hebben we iemand die niet bij de pakken blijft zitten, kan hij het schudden om zijn droom waar te maken omdat hij niet 'in het hokje' past. Vrienden van hem zijn een petitie gestart en ik stel voor dat u eerst HIER wat meer achtergrondinfo gaat rapen en vervolgens HIER een petitie gaat tekenen om Steven te helpen een uitzondering te bekomen. Omdat we mensen zijn die andere mensen al eens een hart onder de riem willen steken. Wat denkt u?

Frans V.

Wat rest van Doel moet blijven

De 118de Muzeval deze avond staat in het teken van Doel, polderdorp op sterven dankzij een politieke (haven)kaste die het niet aandurft de genomen beslissingen bij te sturen, ook al is er van de oorspronkelijke reden om een hele gemeenschap van de kaart te vegen al lang geen sprake meer.

In ieder geval is er naast een stevige streep cellomuziek door Herman Van Puyenbroek veel poëzie hieromtrent vandaag en ook ik ga zeker mijn steentje bijdragen. Daarom hou ik het vandaag maar kort, moet nog één en ander bijeenrapen om er niet met lege handen naartoe te trekken.

ter plaatse om vooruit

de wel degelijk doden uitgezonderd
- zij die zulks onwaardig -
staan waar ze altijd stonden
onder de kerktoren
voeten in het ongemaaide gras
met het licht in open ogen
van de deemsterende zon

hun doel is hun Doel
redden als het kan
opbouwen naar her indien
de politieke lafaards alsnog het lef
- gezond verstand eventueel -
zolang als nodig en langer ook

dus komen en gaan de dagen
met telkens een stukje thuis
in de rugzak van vooruitgang
waar voor geld het hartenzeer
van een oude boreling niet telt

ik zie ze staan
en sommigen ook vallen
bij iedere neergehaalde steen
bloed waar het niet zou mogen horen

gehuil, analoog en digitaal
zonder verhaal tegen het geweld
waarmee hun huizen zomaar geveld
omdat annuleren zo moeilijk

in mijn voorlopig veilig huis
plant ik een strohalm
in de hoop dat in de hoop
toch toekomst kiemen mag
en droom van een Doel
dat mij in leven houdt

Frans V.

Ishtar - O Julissi - om niet te vergeten

Omdat ik er nog steeds wild van ben en ik het niet meer op de radio te horen krijg!

Garage TV - video filmpjes - Ishtar - O Julissi (Live @ Beogradska Arena) - ishtar,eurosong,eurovisie,songfestival,2008,belgië,julissi,belgrado

Posted using ShareThis

Mailshit

Vlinderman is alweer bijna rijk geworden (was het maar waar) Onderstaande mail in mijn spamhoekje gevonden (waarom gaan al die geldmails feitelijk naar daar???)

Affin, om kort te gaan, madam Naomi heeft geld teveel omdat hare vent het hoekje is omgegaan (moet een veeltrouwer geweest zijn, want ze zijn begot allemaal met ene Solomon getrouwd geweest), maar ze kan er niet aan. Als ik nu eens zo lief zou willen zijn om even mee te werken, dan kan ik het geld vrij laten komen, een percentje opstrijken en vervolgens toezien hoe één of ander goed doel gespijsd wordt en ik mijn zitje hierboven heb veilig gesteld. Ik moet alleen maar effie contact opnemen per mail en dan krijg ik het adres van de bank in, godbetert, Abidjan - waar die koterij zich ook moge bevinden. Vervolgens moet ik een kleine bijdrage voorschieten en dan komt ongetwijfeld het aardse manna uit de hemel gevallen...

Serieus, zijn er nu nog echt idioten die hierin trappen? Weten ze dan niet dat die Naomi in 2002 ook al dezelfde mail heeft gestuurd en dat ze toen ook al kanker had en geld teveel? Pfffff...

From Mrs naomi solomon,
Nー38 Rue Des Martyrs Cocody
Abidjan,Cote d'Ivoire,

Attn:
Dearest One Of God

I am the above named person from Kuwait. I am married to Mr solomon anthony.who worked with Kuwait embassy in Ivory Coast for nine years before he died in the year 2005. We were married for many years with out child. He died after a brief illness that lasted for only four days.

Before his death we were both born again Christian. Since his death I decided not to remarry or get a child outside my matrimonial home which the Bible is against. When my late husband was alive he deposited the sum of (US$2.500million dollars in a Bank in Abidjan Cote d'Ivoire west africa).Presently,the fund is still with the bank.Recently, my Doctor told me that i have serious sickness which is cancer problem.

The one that,disturbs me most is my stroke sickness.Having known my condition I decided to donate this fund to a church or individual that will utilize this money the way I am going to instruct herein. I want a church that will use this fund for orphanages, widows,propagating the word of God and to endeavor that the house of God is maintained.

The Bible made us to understand that Blessed is the hand that giveth. I took this decision because I dont have any child that will inherit this money and my husband relatives are not Christians and I dont want my husband efforts to be used by unbelievers. I dont want a situation where this money will be used in an ungodly way. This is why I am taking this decision. I am not afraid of death hence i know where I am going. I know that I am going to be in the bosom of the Lord. Exodus 14 VS 14 says that the lord will fight my case and I shall hold my peace.

I dont need any telephone communication in this regard because of my health hence the presence of my husband relatives is around me always I don't want them to know about this development.. With God all things are possible. As soon as I receive your reply I shall give you the contact of the bank here in Abidjan.I want you and the church to always pray for me because the lord is my shephard. My happiness is that I lived a life of a worthy Christian. Whoever that Wants to serve the Lord must serve him in spirit and Truth. Please always be prayerful all through your life.

Contact me on the above e_mail address for more informations, any delay in your reply will give me room in sourcing another church or individual for this same purpose. Please assure me that you will act accordingly as I Stated herein. Hoping to receive your reply.

Remain blessed in the Lord.

Yours in Christ,
Mrs naomi solomon.

Uw Doel morgen: De Muzeval!

ochtendrandjes

Geen nieuws vandaag, dus een poëtisch moment, omdat ik nog niet kan schilderen en dus geen schilderijen kan laten zien...

ochtendrandjes

jeetje, half acht al
dat ik hier en nu
ontwaken mocht
met aan m'n zij
de schoonste
de beste
de mijnste

en dan achter de façade
van m'n ongeschoren kop
het gezeur van vlees
rood en wit op zoek
naar wat verloren tanden
die toch nooit meer weer
sedert een dag of drie

ik voel de zondag
als lood in de zak
peilsnel op me afgaan
- waar is die tijd alweer -
en ik weiger m'n ogen open
tot zij me dan heeft gekust
op m'n cortisonenwangen

Frans V.

Bijna maar toch niet

Het is al lekker laat op de avond. Toch kom ik nog even langsgeblogged, niet omdat er wat te vertellen valt, maar omdat ik met een (Belgisch) vraagje zit. Het zit hem namelijk zo: ergens de voorbije dagen heeft een hoofdleidster van een jeugdbeweging een quasi heroïsche daad verricht door een bus met haarzelf en goed vijftig leden van haar jeugdbeweging aan boord te parkeren op de pechstrook van de autostrade op weg naar de Efteling. Naar alle waarschijnlijkheid had de buschauffeur namelijk een beroerte gekregen, waardoor hij buiten bewustzijn raakte en zijn bus schurend begon te flirten met de middenberm. Met voldoende alertheid van geest greep de jongedame in kwestie in en nam zelf plaats achter het stuur, waarna ze erin geslaagd is de bus eerst opnieuw op een rechte lijn te krijgen en vervolgens tot stilstand.

Mijn vraag is nu: zou ze een bovenop een welverdiende huldiging ook een boete krijgen wegens het besturen van een voertuig waarvoor ze niet over het benodigde rijbewijs beschikt? Het is immers in dit warme landje van ons al vaak voorgekomen dat een chauffeur zijn voertuig 'niet reglementair geparkeerd' verliet om hulp te gaan verlenen aan een mens in nood, om vervolgens een bekeuring in zijn bus te vinden voor een parkeerovertreding. Mijn link tussen bus en bus is dan ook snel gemaakt, zeker in dit land waar de regelgeving (ten dienste van haar volk) nog te vaak de bovenhand haalt van menselijkheid in gevallen van nood (ook ten dienste van het betrokken volk).

We zullen het niet te weten komen, vermoed ik toch, en wat zou het? Ik denk dat een bepaalde wedstrijd er een nieuwe kandidaat bij heeft om een troffee in de wacht te slepen... Helden van het volk, die zijn er immers genoeg, maar ze komen niet altijd even duidelijk in beeld. En vragen of niet, ik kijk met bewondering naar de prestatie van deze jeugdbewegingleidster, Kathleen Vandael. Mijn respect!

getrouwheid

Op Pomgedichten komt vandaag de poes in de poëzie aan bod, maar hier op de eigen blog is het al een tijdje geleden dat er nog eens wat poëtisch van mijn hand verscheen. Daarom ben ik in mijn kast gedoken, waar ik dit onderstaande dichtje nog terug vond, helemaal onder het stof van wel zeker 8 maanden zonder aandacht. Dat stof heb ik er dan maar afgelezen, de woorden een beetje opgeblonken met hier en daar een nieuwe letter en nu deel ik dit hier met u. Omdat het zondag is en u nog eens aan de poëzie moet.

En omdat ik aan de poes wil.

getrouwheid

onder de tomeloze liefde
tijdens het langzaam wijken
bespeuren ze ongewilde angst
voor de daad een laatste maal
- hoe zuiver -
toch volbracht

het vlieden van minnekracht
bij het verschijnen van de dag
samen met gedeelde dromen
zomaar weggevlerkt op vleugels
die zich niet lieten vermoeden

voor nog een stuk omwenteling
van hun diep beminde wereld
houden ze elkaar innig vast
geen Adam en ook geen Eva
noch de laatsten ooit bijeen
bevoelen ze hun eigen ribben

Frans V.

ochtendhumeur

Het is zaterdag en de klok heeft nog geen negen uur geslagen. Toch ben ik al wakker. Vloekend op een aantal zaken. Zoals opendeurdagen en dergelijke. Wekkers die zich vakkundig door mezelf laten afslagen zonder hun feitelijke job te doen. Echtgenoten die dan toch nog redelijk op tijd wakker worden en hetzelfde arrangeren met hun wederhelft. Koffie die net niet straf genoeg is.

Soit, feitelijk heb ik op dergelijk ontiegelijk vroeg zaterdagochtenduur gewoon een ochtendhumeur, eentje dat zich wel laat (h)erkennen, maar niet verjagen. Terwijl ik gewoon zou kunnen melden dat er dus een opendeurdag is in de Academie van Beeldende Kunsten te Hoboken. Vooral te bewonderen aldaar: een Vlinderman die NIET kan tekenen maar wel tekenend én een Nip die WEL kan tekenen, maar voorlopig nog bakstenen vattend - hoewel er waarschijnlijk vandaag een model op het menu staat. Mocht je dus zin hebben, welkom (alle gegevens vind je door op de foto hieronder te klikken).

In de namiddag nog op zoek naar iets? Welkom in Wijnegem dan, waar je kan gaan proeven van een vrijetijdsmarktdag. Het Gastvrij Podium laat één van haar organiserende zonen op je los in een extra editie, dus dat kan genieten worden. Volg hier de LINK om meer te weten te komen. Soit, en nu op naar Hoboken!

Vrijdags logje

Vrijdag vandaag. Voorlopig niet veel te melden, het weer buiten spreekt van weinig beloften, dus kleden we ons alvast een streepje warmer dan we dat doorgaans doen in deze periode van het jaar. Vlinderman amuseert zich tussen alle andere bedrijven door kostelijk met zijn account op Facebook en bereidt zich verder voor op zijn nieuwe uitdaging met het penseel. Al heeft hij wel vastgesteld dat hij het niet zo heeft op tekenen met houtskool en priem. Het eerste verleidt hem altijd tot het teveel aanbrengen en dus te snel te donker te gaan in zijn schaduwen, het tweede blijft vooralsnog een ware kwelling voor zijn met wiskundige wetmatigheden gevulde geest. Vanaf heden wordt dan ook het schone adagio 'Oefening baart kunst' hoog vooropgesteld, in de hoop dat het enige grond van waarheid inhoudt.

We moeten vandaag niet werken, dus kunnen we het wat kalmer aan doen. Al staat er toch wel het één en ander op het programma (winkelen voor de opleiding, mutualiteit, districtshuis, beetje opruimen, laatste kastje in elkaar vijzen, oude kastje naar Kringwinkel terugbrengen). Tussendoor nog wat genieten van de uitzonderlijk gelukkige situatie van Nip en mezelf, kijken naar de toekomst met twee paar ogen in plaats van een enkel paar, terugblikken op wat ons zover heeft gebracht, in elkanders armen bekomen van de soms opstekende harteklop, genieten van elkaar, quoi. Het kán dus schoon zijn...

Vanaf zondag gaan we nog eens op Juul passen, de hond van onze huisdokter/vriend, zoals we dat al enkele malen hebben gedaan. In de tussentijd kan Miss Jackie T leren dat ook het eten waarvoor ze nu haar neus ophaalt, niet zal vervangen worden door een prakje dat ze wel al kent. In casa Vlinderman & -vrouw is het eten wat de pot schaft, ook voor de inwonende katten!

De eerste parkeerboete is binnen

Vlinderman bezit nu terug een wagen, dus mag hij al eens kankeren op al wat daarmee samenhangt, gewoon, voor de sport. Er is mij immers iets opgevallen: sedert de invoering van het betalend parkeren en het gratis af te halen bewonersvignet, heb ik nog nooit zoveel moeite gehad met een plaatsje in de buurt te vinden. Het lijkt wel alsof de laatste vrije parkeerplaats in de nabije omtrek minstens drie straten verder moet liggen. Als dat één van de perverse gevolgen is van een geregeld parkeerbeleid, dan mogen die klojo's die zich daarmee bezig houden hun huiswerk wat mij betreft helemaal overmaken. Ik zal wel wat tips komen aanreiken daarbij, vanuit de niet-gespecialiseerde leefwereld van een buurtbewoner.

Trouwens, nu we het toch over parkeren in 't Stad hebben: via deze weg wil ik graag de uitzonderlijk snelle flikvrouw 'bedanken' voor mijn eerste bekeuring wegens fout parkeren. Zo vroeg op de dag, het was nog geen acht uur, en dat al zo ijverig aan het schrijven, dat verdient gewoon een bloemetje (of een cactus). Ik moet wel zeggen dat ik opgelucht was om te zien dat ze ook de auto's voor en achter mij in de rij netjes een ticketje onder de ruitenwisser had geschoven. Hoe vroeg moet je daarvoor al uit de veren, vraag ik me er stiekem wel bij af. Soit, tot de volgende maal, zeker?

En nu op naar de Academie voor Beeldende Kunsten, om nog wat te oefenen met priem en houtskool, flesjes tekenen in verhouding en nog van die dingen. Eens zien hoe lang het duurt voor mijn leerkracht de moed opgeeft met het deze Vlindervent vormgeving bijbrengen...

woensdag vuilbakkendag, dus

Gisteren nog op deze blog, vandaag in de krant, en zeg niet dat ik het niet voorzien had, eh! Wim Delvoye (waarmee ik dus blijkbaar al ooit eens ergens een klappeke heb gedaan) in volle glorie, gelukkig nederig als altijd, bij de ontdekking dat zijn ambachtelijk werk in de naam van de kunst zomaar eventjes van makerswaarde tot 30 000 maal meer opbracht als kunstwerk. Gegeerd zijn, noem ik dat. En dat de wereld net een klein beetje gekker is dan we doorgaans beseffen...

We hebben net bericht gekregen van onze fotograaf dat de foto's klaar staan voor ons. Dat wordt dus kijken, de ogen uit onze kop en als ze verder zo goed zijn als wat ik er al van gezien heb, dan gaat het nog even duren voor we er helemaal uit zijn wat onze keuze voor het album betreft :-)

Wat deze avond betreft: ons Gastvrij Podium is terug officieel van start gegaan, met Pieter Hemerijck als seizoensopener, een Pieter die trouwens best aardig op dreef geraakt is vanavond. En zijn afsluiter 'Centraal Station' deed wat het moest doen: de kers op een prima voordracht symboliseren, waarbij alvast ondergetekende het niet kon nalaten stevig mee te scanderen bij regel twee. Wat meer is: ik heb het gefilmd, dus als het allemaal een beetje wil lukken, dan staat hij hier binnenkort te beluisteren/bekijken voor jullie.

Tatoeagekunst

Ergens op het internet kan je gaan kijken naar wat digitale kunst, maar daar kom ik later misschien nog wel op terug. Nu wil ik het over levende kunst hebben, met een morbide ondertoon. De Belgische kunstenaar Wim Delvoye, die eerder al in het nieuws kwam met zijn Cloaca-machine (een heuse kakmaker, lees je mee, Rufturiër?) en zijn getatoeëerde varkens (doorgaans zijn het zwijnen die zich laten vangen door de kleurennaald) heeft een tattooafbeelding, die er € 150.000 waard is. Niet echt speciaal, behalve dat het verkocht is aan iemand, terwijl de getatooëerde nog steeds levend en wel rondloopt. Dat is nog eens wat, niet? Voor dat bedrag zijn er uiteraard wel enkele verplichtingen, zoals af en toe eens opdraven en mensen bewonderend naar je blote bast (nou ja) laten gluren en nadat je dan toch het loodje gelegd hebt, je ruggetje laten afstropen om de eigenaar zijn kostbare tattoo te laten houden... Kan dan perfect aan de muur gehangen worden naast de kop van die Afrikaanse buffel en de tanden van oma.

Soit, voor we ons hier helemaal laten gaan, steekt Vlinderman een tandje bij om op tijd in zijn eerste schilderles te geraken, Nip in haar tekenklas te droppen en SM Lenie aan de pottenbakkersschijf. Als het meevalt, zijn we vertrokken voor een boeiende reis door het land van olieverf, borstels, spatels, doeken, ezels, terpentijn, basen, gevloek, kortom, een hele nieuwe wereld. Ik hou jullie hier verder op de hoogte :-)