Vrijdags logje

Vrijdag vandaag. Voorlopig niet veel te melden, het weer buiten spreekt van weinig beloften, dus kleden we ons alvast een streepje warmer dan we dat doorgaans doen in deze periode van het jaar. Vlinderman amuseert zich tussen alle andere bedrijven door kostelijk met zijn account op Facebook en bereidt zich verder voor op zijn nieuwe uitdaging met het penseel. Al heeft hij wel vastgesteld dat hij het niet zo heeft op tekenen met houtskool en priem. Het eerste verleidt hem altijd tot het teveel aanbrengen en dus te snel te donker te gaan in zijn schaduwen, het tweede blijft vooralsnog een ware kwelling voor zijn met wiskundige wetmatigheden gevulde geest. Vanaf heden wordt dan ook het schone adagio 'Oefening baart kunst' hoog vooropgesteld, in de hoop dat het enige grond van waarheid inhoudt.

We moeten vandaag niet werken, dus kunnen we het wat kalmer aan doen. Al staat er toch wel het één en ander op het programma (winkelen voor de opleiding, mutualiteit, districtshuis, beetje opruimen, laatste kastje in elkaar vijzen, oude kastje naar Kringwinkel terugbrengen). Tussendoor nog wat genieten van de uitzonderlijk gelukkige situatie van Nip en mezelf, kijken naar de toekomst met twee paar ogen in plaats van een enkel paar, terugblikken op wat ons zover heeft gebracht, in elkanders armen bekomen van de soms opstekende harteklop, genieten van elkaar, quoi. Het kán dus schoon zijn...

Vanaf zondag gaan we nog eens op Juul passen, de hond van onze huisdokter/vriend, zoals we dat al enkele malen hebben gedaan. In de tussentijd kan Miss Jackie T leren dat ook het eten waarvoor ze nu haar neus ophaalt, niet zal vervangen worden door een prakje dat ze wel al kent. In casa Vlinderman & -vrouw is het eten wat de pot schaft, ook voor de inwonende katten!

Blogjes

wat zal ik aandoen vandaag? Gewoon kleren zoals ik ze elke dag? Of een beetje afwijken van de bende en een halve weekse baard erbij? Misschien een vliesje vriendelijkheid voor de mensen rondom, een laagje begrip voor de dakloze, een petje verstand om zinnig de week af te ronden, een paar combatshoes om de onaardigen in de buurt met ferme pas achter mij te kunnen laten. Of toch maar gewoon? Hm, moeilijk en we moeten naar een feestje. Een feestje voor SM Lenie, omdat ze jarig is. Beetje gezellige boel gaan maken met nog een hoop volk, schoon begin van het weekend. We zullen het in ieder geval niet zo gemakkelijk verleren, feestjes bouwen.

Hoe het verdere weekend er nog gaat uitzien, is nog wat onduidelijk, al geeft Bibi zondag wél present op de Cultuurmarkt in Antwerpen en draag ik poëzie voor tussen 15u00 en 16u15 in Den Hopsack (ge weet wel, Grote Pieter Potstraat 24 te 2000 Antwerpen). Het lijkt trouwens al lang geleden dat ik nog eens op een podium gestaan heb, nu ik de laatste Muzeval enkel even goeiendag ben gaan zeggen (nog teveel te doen toen), met andere woorden: Vlinderman wil er nog eens een stevige lap op geven.

Soit, wat zit ik hier nog te doen, moet naar Hoboken, zie! Lenie, here we come!!!

vrijdags blogje

Momenteel bevind ik mij ten huize Mama Mia, waar de camera niet naar behoren zou werken en waar de TomTom ook al niet zou doen waar het voor aangeschaft werd: werken en de weg wijzen. Nu, na één en ander, met de gebruiksaanwijzing in de hand, nageplozen te hebben, zie ik weinig problemen, dus vermoed ik dat ik eerstdaags eens met MM een rondje gebruikersinstructie zal doornemen ;) Ondertussen bevindt Nip zich met SM Lenie op de Dageraadplaats, waar een kennis van ons over een klein half uurtje een optreden zal geven. Ik hoop dat ik er nog op tijd geraak, want het nemen van een back-up van firma TomTom duurt zowaar al zeker twintig minuten en nog is dat ding niet klaar... En dan wil ik het even niet hebben over mijn tandpijn, ook al zijn betrokken zerken sedert gisteren vakkundig verwijderd...

Soit, voel me een beetje gefrustreerd, maar dat zal de pret niet drukken van alweer een lang verhoopt en afgesmacht weekend in het verschiet, met verjaardagsBBQ van vriend Yoeri in Bergen Op Zoom, verjaardagsfeestjes voor nichtje Silke in Duffel en tussendoor tig knuffelmomenten met Nipje. Wie zou ik zijn als ik daar niet vrolijker van word ;-)

vrijdagvoornemens + gedicht

Er is een nieuwe afspraak ten huize Nip-Vlinderman gemaakt: vanaf nu is elke vrijdag, tenzij er iets gepland staat, lazy-fridays-night. Wat dat inhoudt? Om te beginnen wordt er niet gekookt, maar gefrietenvreterd of gepittaleerd. Er wordt een filmpje gehuurd en vervolgens geconsummeerd met acht ogen (hulpstukken meegeteld). Knuffels zullen gedeeld worden, poesjes gestreeld (Miss Jackie T mag ook iets hebben, nietwaar?), kleinere blogstukjes gelanceerd, aanbellers geweerd, kortom, we zullen niet thuis geven voor wat dan ook, zelfs al zijn we wel degelijk thuis. Nip heeft soms echt geniale ideeën. Al heb ik onmiddellijk getemperd en gezegd dat we elkaar onderhand al genoeg kennen, dus of het zal blijven zoals nu voorgesteld...

Naar aanleiding van nogal wat euthanasie, al dan niet actief, de laatste weken ben ik zelf nogal bezig met wat en hoe en waarom, alhoewel, met dat laatste waarom wat minder.

eu thanatos

zie hoe het leven dan
na jaren vol geweldig
afglijdt naar het einde
hem onder druk zet
het beste voor
het laatste

onvermijdelijk

finaal zal hij willen
beslissen voor zichzelf
daar en dan, zo moet het
zal het en niemand die
zeker God niet

Hij begrijpt toch

en anders zal hij
welzeker uitleggen
zonder hand, zonder tand
maar met heel veel hart
dat hij het individu
zoals Hij het gewild

nietwaar?

Frans V.

Vrijdag + gedicht

Deze vrijdag ligt als een onbeschreven blad aan onze voeten. Het is gewoon een kwestie van een stap voorwaarts te zetten om er onze stempel op te drukken. Dan kunnen we spreken van onze vrijdag.

Slaat dit ergens op? Zit er een verborgen zin in? Wie zal het zeggen, ik denk dat ik gewoon dat pasje ga zetten. Wat daarna komt, zien we dan wel weer. De Muzeval gisterenavond nog vers in het geheugen, met al die mensen die zomaar mijn passie delen, laat ik hier opnieuw een versje voor jullie achter. Ik heb het geschreven terwijl Frank De Vos ons een machtig lied ten gehore schonk. Noem het gerust een impressie.

aureool

de man die zou verbazen
ter wereld als voor hem
zijn vader, zijn moeder
de anderen van het dorp

kijken hem na, wijzen
met bevende vingers
dat hij anders zou zijn
een vergissing, hij ontkent
niet, stapt verder door
het leven dat hem riep

dood is hij nu, de steen
als bewijs, als zekerheid
dat het sterke spieren moeten
die zijn heropstanding

en hij glimlacht, over
zoveel onwetendheid
de zon nog steeds
rond zijn hoofd

Frans Vlinderman

Voor de mensen met verkoudheden onder ons...

loopvocht

de woonkamer ligt er
onverlicht bij, de gordijnen
gesloten, de woorden stil
uitgesproken, heb je het gehoord
van de zeven, de zeven

de mensen op straat
haasten zich blauw verijsd
in wel zeven sloten tegelijk
al is het eerder er op
met kermende handen en knieën

ergens duister verscholen
haalt een man zijn gram
op, net zoals zijn neus
die loopt en loopt, hij
was gisteren nog wezen wandelen

Frans V.