Over tegennemens

We zitten in de laatste rechte lijn naar alweer een jaarovergang. De zesendertigste voor deze Vlinderman. Aan de eerste pakweg dertien ervan heeft Bibi nooit veel aandacht geschonken, de volgende pakweg achttien stelden ook niet zoveel voor, maar de laatste vijf, daar begint het stilaan te lijken op het feest dat het blijkbaar zou moeten zijn. Overboord, die oude onuitgevoerde voornemens, welkom, die schier eindeloze reeks dagen en weken en maanden om alle dromen bot te vieren. Ergens denk ik dat het zo stilaan duidelijk wordt dat het er niet beter maar net zo goed niet slechter op zal en kan worden. Deze mens is er en deze mens zal er nog een tijdje zijn. Inademen, uitademen, meer moet dat niet zijn om te blijven voor(ui)tgaan in dit leven.

We werken nog een drietal daagjes dus en zullen dan wel het nodige geknal horen waarmee gemeld wordt dat iedereen zijn zotste zelf even de deur uit mag laten zonder aan de leiband te hoeven denken. Iedereen globaal gek en niemand voor de gelegenheid even door de mannen in de witte jassen opgehaald, of het moesten die mannen in witte jassen zelf zijn wegens totaal niet sporend op een moment dat wereldwijd iedereen wel iets te vieren lijkt te hebben en er van werken geen sprake kan of mag zijn...

Verlies het hoofd niet... (bron afbeelding: KLIK!)

Het zijn maar wat losse gedachten, zoals u en ik die wel vaker hebben. Noem het maar najaarsnostalgie, eentje van het soort waar geen pilletje tegen helpt...

vrijdagvoornemens + gedicht

Er is een nieuwe afspraak ten huize Nip-Vlinderman gemaakt: vanaf nu is elke vrijdag, tenzij er iets gepland staat, lazy-fridays-night. Wat dat inhoudt? Om te beginnen wordt er niet gekookt, maar gefrietenvreterd of gepittaleerd. Er wordt een filmpje gehuurd en vervolgens geconsummeerd met acht ogen (hulpstukken meegeteld). Knuffels zullen gedeeld worden, poesjes gestreeld (Miss Jackie T mag ook iets hebben, nietwaar?), kleinere blogstukjes gelanceerd, aanbellers geweerd, kortom, we zullen niet thuis geven voor wat dan ook, zelfs al zijn we wel degelijk thuis. Nip heeft soms echt geniale ideeën. Al heb ik onmiddellijk getemperd en gezegd dat we elkaar onderhand al genoeg kennen, dus of het zal blijven zoals nu voorgesteld...

Naar aanleiding van nogal wat euthanasie, al dan niet actief, de laatste weken ben ik zelf nogal bezig met wat en hoe en waarom, alhoewel, met dat laatste waarom wat minder.

eu thanatos

zie hoe het leven dan
na jaren vol geweldig
afglijdt naar het einde
hem onder druk zet
het beste voor
het laatste

onvermijdelijk

finaal zal hij willen
beslissen voor zichzelf
daar en dan, zo moet het
zal het en niemand die
zeker God niet

Hij begrijpt toch

en anders zal hij
welzeker uitleggen
zonder hand, zonder tand
maar met heel veel hart
dat hij het individu
zoals Hij het gewild

nietwaar?

Frans V.