1 mei, dag na Koninginnendag 2009

In het licht van de aanslagen met vliegtuigen zoals we die ons goed kunnen herinneren van 9/11 enkele jaren geleden is de aanslag gisteren van een automobilist met zijn wagen tegen de Nederlandse koninklijke familie nauwelijks een fait divers te noemen, maar dat heel Nederland en bij uitbreiding (een stuk van) de buurlanden momenteel half in shock verkeren, is waarschijnlijk het understatement van het moment. Elke dag kunnen we zien, lezen, horen, voelen dat er weer wat opmerkelijks dient toegevoegd te worden aan ons lijstje van abnormaliteiten waartoe onze medemens in staat is. Ik denk aan verkeersongevallen, plotse hartinfarcten bij topsporters, griezelige pandemische griepgolven, uitgemoorde volkeren, gekidnapte kinderen, recidiverende verkrachters in het park achter de hoek, crescendo gaande sterfte door hongersnood, het lijstje verdient al lang geen verkleinwoord meer.

Eten of gegeten worden, daar draait het bij ons mensen al lang niet meer om. Hoe basaal dat gegeven ook moge zijn bij de 'lagere' diersoort, wij mensen hebben het over nog meer dan meer, om niet met minder te hoeven achterblijven wanneer we ons in onze sociale kringen begeven. Het is niets om erg vrolijk om te worden, integendeel, het zou moeten aanzetten tot bezinnen of het misschien eventueel toch wel met wat minder kan. Waar afgunst om het hoekje komt kijken, ligt ook het gevaar op de loer om minder geëigende methoden toe te passen om een bepaald punt duidelijk te maken. En als een mens niet meer mee kan in de sociaal verwachte richting, dan krijg je excessen. Zoals dolle chauffeurs als die van gisteren tijdens Koninginnendag. Het is niet de bedoeling dat ik hiermee iemand met een schuldige vinger wijs, maar het zou niet slecht zijn om ons maatschappelijk systeem wereldwijd eens te (her)bekijken.

Tot zover de Vlindermanbeschouwing van de week, op naar de restanten van deze eerste mei. Ik besluit met het gedicht dat ik vorig jaar hier ook al op de lezer losliet, omdat er nog niet al te veel veranderd is ten opzichte van toen, integendeel zelfs.

Bron foto: KLIK

werken maar

de straten kleuren rood
schouder aan schouder
scanderen ze de leuzen
van de laatste geuzen
over arbeidsvreugde en
de ethiek van allen samen
tegen het patronaat

toch, dag na dag
jaar na jaar
jaagt het verleden hen op
onverbiddelijk terug naar
het kille land van Daens
lange uren, korte nachten
leven om te zwoegen voor een zwoerd
van het goedkoopste spek op zondag

betalen ze zich bont en blauw
voor de gunsten van de baas
voorman, onderchef, allen delen ze
hun eigen klamme lakens uit
als waren het gulle snoepjes
terwijl rekening na rekening
hun elektronische cijfers weg vreet

het feest van 1 mei
niet langer nog
aantrekkelijk
dan wel grondig
een aanfluiting
zonder veel melodie

Frans V.

1 mei - feestjeuh

Morgen is het 1 mei en behalve dat het dan Feest van de Arbeid is (Antwerpen zal dan traditiegetrouw weer rood kleuren van alle 'socialisten' die zich nog eens op de straten willen manifesteren, ook al valt er momenteel niet veel te vieren), onthoud ik persoonlijk dat ik niet moet werken. Heerlijk, een dagje vrij, en dan wil ik gillend naar de winkel, om te kopen wat ik anders niet kan kopen omdat ik zou moeten werken. En dan komt de aap uit de mouw: er is geen ene winkel open, behalve de nachtwinkel, en die heb ik niet nodig voor wat ik wil. Dus ben ik verplicht een dag niets te doen, rond te lummelen, orde op wanordelijke zaken te stellen, maar dat wil ik dan weer liever in mijn vrije tijd doen, als ik er zelf voor kies.

Vlinderman in den Gouwen Ouwen Tijd

Het lijkt erop dat ik niet echt blij ben met die eerste meidag, maar niets is minder waar. Morgen kan ik immers lekker uitslapen zonder mij schuldig te voelen. Gewoon blijven liggen, verstand nog in rust, en me verder niet te veel aantrekken van wat er toch niet in de kranten kan verschijnen, vermits er toch geen krant van komt. En dat brengt me wel ergens waar ik af en toe moet zijn: bij De Rust. Even niet bezig zijn met wat dan ook, weten dat de zaken hun beloop wel zullen kennen en dat de wereld gewoon verder zal gaan met wat die al millenia lang zo doet: ronddraaien. Griep of geen griep, recessie of andere si of la, moi pas vu demain, ik zal pitten.

En nu ga ik eens kijken naar wat er daar allemaal aan het handje is in Nederland, met afgelaste festiviteiten ter ere van Koninginnendag en zo. Ik hoor immers van dramagehalte en zo en daar wil ik toch wel het fijne van weten. Aftoetsen aan wat andere drama's heten te zijn.

Gedicht: traumaman

Het is hier dezer dagen behoorlijk spannend. Geraken we online of niet? Heel het IP-gedoe heeft ons immers onze verbindingen gekost, maar voorlopig ziet het ernaar uit dat we toch alvast met één pc online kunnen. Dat is toch ook al iets met een hobby als die van Bibi. Wat een beetje goede raad en dergelijke al niet kunnen doen. Nu nog ooit eens iemand tot hier krijgen die er ook in slaagt om pakweg de router er terug tussen te krijgen zonder dat we van de bits- en byteswereld vallen en we zijn weer geïnstalleerd voor vele genoegzame momenten tussen de vele enen en nullen.

Om iedereen weer met verstomming te slaan, plaats ik hieronder een gedicht - u dacht toch niet dat ik er nu ineens mee zou ophouden, na mijn bedenking gisteren? Oesje dan en anders bedankt voor het geduld ;-)

traumaman

bij de ochtenddauw
staat een man schaak
vooruit of achteruit
een pas opzij misschien
blijft er nog uitweg

na jaren op de vlucht
voor het trauma van toen
werd het eindelijk tijd
- teveel verloren zandkorrel -
zijn woestijn te ontstijgen

de zon neigt ter kimme
en hij staat pal
eindelijk op zijn strepen
met bloed en zweet verdiend
zal hij misschien geen poëzie
dan toch levensproze geschreven

genoeg ook
als hij volhardt
het door te geven

Frans V.

even stilstaan, jongen, even stilstaan

Het is al haast twee maanden geleden dat er nog eens een gedicht uit mijn gedachten is gevloeid. Voelt een beetje vreemd aan, want waar is de tijd gebleven dat ik per dag voor wel zeker vijf verschillende sites een apart gedicht maakte en het dan ook nog eens plaatste? Zou de inspiratie opdrogen naarmate een mens meer met andere dingen bezig is? Wordt het allemaal wat te veel om toch maar die drang om 'zich te uiten' te blijven voeden met nieuwe schrijfsels? Ik heb er het raden naar, maar ik zit toch maar op een nog een gezellige voorraad, die ik gaandeweg kan publiceren hier en verder zien we wel of er nog wat meer uit komt.

Komende weken staat er nog heel wat op het menu, zoals verhuizen (niet wij ditmaal), te halen werkdeadlines, recepties en feestjes allerhande, den Ikea overvallen, opsnorren van verloren gelegde boeken en kabels, op orde stellen van gezinsadministratie, uitwerken van gedichtenselecties voor diverse podia in binnen- en buitenland, nog de nodige adresveranderingen doorgeven her en der enz. We gaan ons dus niet vervelen en af en toe laat ik hier wel wat weten over hoe ons dat allemaal vergaat. Leuke weg trouwens om Leny in naam van Nip te bedanken voor het leuke kaartje in de mailbox ;-)

Bulletin: Vlinderman zoekt medewerker

Hoed u, gij mensenkind, want de varkenspest is in de wereld - alweer. Van heden af aan zult gij uw geliefde niet kussen, uw medemens niet groeten dan vanop 1,8 meter, een vreemd varken geen overnachting aanbieden in uw bed en bovenal: gij zult vrezen voor uw leven! De boodschap van een mogelijke pandemie verlamde mij allerminst, vermits al voorgaande richtlijnen niet van toepassing zijn op deze wereldvreemde vlindervent. Al wat ik al zou laten, is het mijn handen niet wassen na mijn dagelijkse wc-bezoekjes om de jongeheer te wandelen uit te laten. En als er een bacterie of virus of ander onooglijke vijand het op mij gemunt heeft, zal ook dat niet helpen. Dus why bother?

Tot zover het hoofdstukje recent nieuws in behandeling door uw Vlinderman, en geloof me, meer nieuws valt er voorlopig niet echt te rapen in uw krant (papier of digitaal, blijft hetzelfde) en dus focussen we op wat belangrijker is. Zoals: wie wordt mijn nieuwe medewerker? wie durft het aan met Vlinderman te surfen op de soms geweldig stevige golven van de Bijzondere Jeugdzorg? Iemand met een roeping en nog geen voldoening gevende job, misschien? Iemand met haar op de tanden, die niet bang is van een deeltje loon naar veel enthousiasme en zin voor avontuur? Ben eens benieuwd wie er zich geroepen voelt. Enne, wacht er niet te lang mee, de berg groeit, binnenkort kan zelfs Mozes er zonder liftje niet meer afgeraken.

Gedicht: gevoelman

De Antwerpse Ten Miles is bezig en dus gaan we eens proberen of we er door geraken met het openbaar vervoer. Terwijl Nip en ik dat doen, kunnen jullie verpozen bij een gedicht. Alweer een man, er lopen er dan ook teveel van rond om ze allemaal met rust te laten, toch?

gevoelman

icoon tegen wil en dank
tracht hij uit te delen
wat per celdeling in hem
tot leven komt iedere nacht
wijl hij wakend de rest weet
rusten, berusten ook

waar hij vrienden kent
bij het gezworen leven van glas
na glas vergeten daar te zijn
af en toe zelfs wat wijn
of sterker water waar nodig

slaat hij elke avond
gitaar in de aanslag
over liefde en geluk
na ellende en misfortuin
akkoorden aan over weten
dat het allemaal ooit beter
of net ook niet

om 's avonds heel alleen
nieuwe lyrieken te putten
uit zijn bodemloos verlangen
een beetje minder gevoelig

Frans V.

Zaterdagse berichtgeving

Vlinderman heeft zonet zijn Senseo opgegeven voor vervanging, vermits het ding net zoals een klein half miljoen andere Belgische apparaten in staat is om te ontploffen. We moeten het lot niet tarten, nietwaar? Verder hebben we met zijn tweetjes (nou ja, in hoofdzaak Nip, ere wie ere toekomt) met een opruimende actie het nieuwe Vlindermanstekje klaargemaakt voor het bezoek van Nips nichtje Els en haar vriend. Ben eens benieuwd wat zij van ons appartementje zullen vinden...

Verder valt er niet echt veel te melden en op de actualiteit ingaan, daar heb ik voorlopig niet veel zin in. Teveel van hetzelfde, elke dag weer, terwijl ik me momenteel liever bezig houd met aandacht schenken aan degene die dat het meeste verdient (elke dag weer): Nip. Ze staat in ons leven met beide voeten netjes naast elkaar en houdt zo ook Bibi van het gaan zweven van tijd tot tijd. We moeten het toegeven: Nip is het zout op Vlindermans patatten, het stiksel op de naden van zijn broek, de creme op zijn Senseo. Nip is hét.

Ik krijg hier net een bevestigingsmail van Senseo dat ik geregistreerd ben en Els is in aantocht, dus tot de volgende zitting (tenzij u staand uw internet bedient, natuurlijk, dan is het tot de volgende staïng)

en wijlie weg

't Is weer weekend, de zon schijnt, het podium wenkt en dus ga ik hier niet te neig lang vertoeven vandaag. De dag was immers lang genoeg, genoeg job ook voor slechts één VTE in de namiddag en dan nog eens een medewerkster die haar ontslag aankondigt, bon, ik kijk gewoon uit naar deze avond en dan geef ik er een vrije lap op. Een boze lap ook.

Van boze lappen ga je soms aan de verf

Iedereen nog een prettig weekend toegewenst, sommigen onder u zal ik nog wel tegen het lijf lopen en de rest, daar hoor ik het misschien later wel weer van, hoe het nou geweest is, zo tussen vrijdag en maandag, met samba's op de keukentafel, dichterlijke orakels die doem en onwee over mensenhoofden afroepen, enz.

Aankondiging: Nacht van de Boze Dichters

Morgen Frans Vlinderman nog eens op wat planken, te beluisteren vanaf 20u, in 't Meetjesland. Back to the real roots of zo... In ieder geval, hieronder de mail waarin alle info terug te vinden is om u te brengen naar waar ik gehoord kan worden :p

Beste,

Hiermede nodigen wij jullie uit voor de 20ste Nacht van de Boze Dichters, die zal doorgaan op vrijdag 24 april 2009, vanaf 20 u, in het Masereelhuis, adres zeker gekend (Truweelstraat 85, 9100 Sint-Niklaas).

Een avondvullend programma met jong en oud, nieuw of minder nieuw, met o.a. Bo Venken, Marc Tiefenthal, Jelle Meys, Lies Van Gasse, Jasper De Pagie, Michiel De Malsche, De Antistresspoweet, Jef Steendam, Frans Vlinderman, (enz?)

En voor de muzikale afwisseling zorgen de singer-songwriters van SIMPLE BRAIN, met Pauwel De Meyer, Jan Verstraeten en Jasper De Pagie.

Met dank aan ARCHIPEL en het boekenweekend van 25 en 26 april in onze stad, die zorgen voor de geluidsinstallatie.

Gratis toegang - verdere info: www.ccsint-niklaas.be

Latere fotoreportage op http://masereelhuis.blogspot.com/

Gedicht: Vlinderman

Morgen staat er weer een podium te wachten - ik doe sebiet nog wel een aankondigingsken - op Vlinderman en daarom vind ik het niet al te onnozel om hier een gedicht te plaatsen met mezelf in de titel...

Vlinderman

excentriek beweegt hij zich
eigenzinnig door zijn stad
fladderend als een vlinder
van muurbloem tot paria
soms enkel een bank verwijderd
van het gedogend elkaar

spreekt hij met iedere passant
zij het over dat immere weer
dan wel over ooit of eens
gretig genietend van de nectar
die elk leven voortbrengt
al dan niet gekruid

gaat hij op de foto ook
met wie hem daarom vraagt
hij heeft geen verhalen nodig
die ongestaafd een eigen leven
dan wel de feitelijke waarheid
tot hij ook zelf een ander
volmaakt kan onderscheiden

hij staat absorptie voor
en delen, vooral veel delen
om thuis te zijn
onder zijn gelijken
en zij dan
ook met hem

Frans V.

Wat doe je met een kapotte modem?

Vlinderman heeft eens contact opgenomen met de lieverdjes van Telenet. Op het gewone nummer 015 66 66 66 werd mijn modem getest - "no problem, senor". Omdat ik daar nogal weinig geloof aan hechtte dan maar naar het betalend nummer 070 69 69 69 gebeld (30 cent per minuut voor vaste lijnen van Telenet) en daar testte mijn modem dus wel problematisch.

Om kort te gaan, na een veelvoud van 30 cent en meer, zijn we tot de vaststelling gekomen dat de nieuwe modem niet doet wat ie moet doen. En dat ik ook problemen heb met mijn vaste lijn (geen telefoontoestel, maar bon, mocht het er wel al zijn dan zou het toch ook niet werken). En dus komt er een technicus langs. Morgen al, ik viel van mijn stoel van verbazing. Als dat geen service is! Als het goed is, mag het ook gezegd worden, nietwaar?

We houden de mensen dan maar op de hoogte vanop het werk, tijdens - uiteraard - de pauze. En we duimen dat het morgen dan eindelijk toch in orde mag komen...

Filmforum: The Green Butchers

Beter laat dan nooit - we kennen allemaal mijn ongelooflijke snelle berichten om iets aan te kondigen - nog even meegeven dat het deze avond filmforum in wijnegem is. We spelen de film 'The Green Butchers', lachen, hoor! Vermits Telenet nog steeds zijn kuren heeft, weet ik niet of het mij nog zal lukken om de affiche mee op te laden... In ieder geval: welkom om af te zakken naar GC Het Gasthuis in Wijnegem, we beginnen eraan omstreeks 20u00, zoals iedere vierde woensdag van de maand...

Over punaises en zo

Terwijl Telenet dus verder klooit aan de leidingen om één en ander te verbeteren, foefel ik hier nog wat door het weinige webgat dat zich nog af en toe open stelt voor de lijdzaam ondergaande klant die van geen wijken weet. 't Zal wel eigen zijn aan de doorsnee blogger om niet de eerste uren, de daaropvolgende trouwens ook niet, er zomaar het bijltje bij neer te gooien.

Vermits er zo weinig mogelijk is, kunnen jullie voorlopig niet genieten van meer foto's van ons fraaie nieuwe appartement, dus dat zal nog even wachten zijn. Voorlopig is er ook nog geen sprake van enige housewarming, daarvoor heerst er nog wat teveel chaos. Dat gaat zo, niets aan te doen. Een mens is een mens, die kan je eventueel nog doen springen door er een punaise of zo in te duwen, maar zo een in te richten appartement, daar gaat wat langer overheen en die muren, die geven geen krimp onder wel duizend duimspijkers (die duimen nadien, dat is een ander paar opgestroopte mouwen).

En toch gaat het de goede kant uit. Ons eerste etentje wat dagen terug met Mama Mia en SM Lenie mogen we toch beschouwen als een voltreffer. De dames kwamen, zagen en aten. Ondertussen spraken ze van mooi en goed en hou het in orde. Dat laatste is uiteraard wat moeders dienen te zeggen tegen hun kinderen en we danken ze daarvoor op beide paren blote knieën. Toch iemand die beseft wat een goddeloos stelletje zooimakers Nip en haar Vlinderman zijn...

Internetsores - alweer

Hectische maandag is bijna voorbij, de Vlindermobiel staat netjes in de buurt geparkeerd nadat hij onlangs hersteld werd - merci, mijnheer de garagist! - en mijn voeten rusten op de poten van een enkele maanden opslag overleefd hebbende bureaustoel. Ik zit narrig naar mijn scherm te staren, waar internetpagina's niet geladen worden en denk terug aan hoe leuk het gisteren surfen was. Het tempo van laden ligt zo laag, dat het wel lijkt of ik terug met een 28k-modem aan de slag ben en dat is toch niet wat het moet zijn.

Er schort wat met het internet, maar wat? Deze leek heeft er niet teveel kaas van gegeten, maar het oranje lampje op de modem, dat aangeeft dat ik goed verbonden ben met de provider vertoont een flikkerrelatie met die daad. En dan wil deze Vlinderman gaan kijken of er wat teruggezet is met zijn up- en downloadlimieten, gaat dat natuurlijk niet. Ik weet zelfs niet of ik dit erop geplaatst krijg, maar wat moet een leek zonder belwaarde en nog geen vast toestel om welke helpdesk dan ook aan de lijn te krijgen? Juist: verder klooien. Morgen mijn licht eens opsteken bij een vriend-kei terzake.

Ik hou het dus kort en hoop dat het morgen wel zal beteren. We zullen wel zien, en als het niet betert, och, dan is er altijd nog wel een andere provider, niet? Zo ergens over enkele maanden of zo, als het eurogat van de autoreparatie weer gevuld is geraakt...

Gedicht: wijnvrouw

Goede ochtend, deze zondag. Voor je gaat genieten van een frisse lentezon, geef ik je onderstaand gedicht nog mee. Je wordt er misschien niet al te vrolijk van, maar daar dient dan later dat zonnetje voor ;-) Het hoeven ten andere ook niet altijd de mannen te zijn...

wijnvrouw

hij kijkt naar haar
zoekend in te rode wijn
naar een silhouet van zichzelf
om slechts dorst te vinden
die zij hoe langer hoe minder
helemaal lessen kan

in zijn hand houdt hij
voor iedereen zichtbaar
de sleutel tot zijn hart
waarin zij alle antwoorden
als zij maar zou willen
in de juiste richting kijken

de tijd doet zijn werk
doodt na het verleden ook
de toekomst die ze
heel misschien op tijd
nog hadden kunnen hebben

zij laaft haar wanhoop
alweer verder met zichzelf
onwetend van zijn bestaan
in haar afgesloten spelonken
slechts aangewezen
op niets meer dan
een illusie van inzicht

Frans V.

Eindelijk terug online van thuis uit

Vlinderman heeft zijn internetconnectie terug beet. Na het lange wachten en de vele vloeken die daarbij horen, kan ik eindelijk vanuit mijn luie bureauzetel de letteren terug aan de wereld richten. Of er wat interessants tussen zit, laat ik over aan de lezer, die zoals steeds het laatste (volledige) woord heeft. Ik zit hier gewoon terug met een open venster op mezelf en mijn bezigheden langs de ene zijde en u als lezer of voortklikker aan de andere zijde.

Het is hier trouwens best wel een grappig zicht. Bij gebrek aan bureau's en het nodige geld daarvoor heb ik gisteren een soort zelfgemaakt ding gecreëerd met wat stevige verhuisdozen, daarop wat overblijvende laminaatplanken uit de kelder en verder niet veel meer. Foto hieronder van wat ik bedoel. Allemaal mooi geïnstalleerd oogt het misschien niet, maar het werkt. En dus kunnen we verder. Stel je het trouwens maar eens voor dat er mensen op de wereld zijn die met hetzelfde materiaal zowaar hun onderkomen hebben gebouwd, dan begrijp je dat ik helemaal niet klaag...

Welke Ikea kan daaraan tippen?

Er moet hier nog heel wat in orde gebracht worden, dus af en toe zal je daar hier nog wat over kunnen lezen, maar verder is het mijn bedoeling de draad terug op te pikken waar ik hem heb laten liggen. Dat wil zeggen dat er terug een dagelijkse bijdrage komt, prozaïsch, columnistisch of poëtisch, en dat ik uitkijk naar sommige reacties daarop. De nodige aankondigingen zullen ook hun weg weer terugvinden via mijn klavier en verder zien we wel waar we uit komen.

Om de voorbije tijd zonder bijdragen wat op te vullen, plaats ik in de komende weken hier en daar wat bij de respectievelijk horende dag foto's met een beetje uitleg. Zo vullen we de gaten 'in het verleden' retroactief op ;-)

Tot morgen!

Korte boodschap van algemeen genot

Nog één nacht slapen en er zou verbinding op het nieuwe adres moeten zijn, Vlinderman & Nip tellen dus samen af naar wat meer comfort online. Nog even geduld, alles komt weer...

Gedicht: uitge-doof-d

Paaszondag, morgen nog een dagje Pasen en vandaag even over naar het ex-thuis. We vertrekken en we voorzien geen internetaansluiting, kan dat tellen als aanfluiting voor de eigen hobby? Waarschijnlijk wel, dus hou ik het maar even kort en bondig met een verrassingsdicht. Portret van alweer een mens, waarom boeit me dat toch zo? Geniet van deze vrije dagen, en tot binnenkort, dat ik weer wat meer 'thuis' zal zijn in jullie eigen huis...

uitge-doof-d

na een leven vol vergaren
zit ze in haar zwarte zetel
ontelbare malen opgelapt
met excuses van plakband
te wachten op bezoek
dat haar niet weet wonen

centen voor de mensen
voor plezier en al helemaal
voor de dag die nog moet
rust ze bleek en uitgedoofd
het hard labeur van zich af
gesteund door haar banksaldo
als een corset om overeind

ze praat soms met zichzelf
tandenloos gewauwel
dat ze toch niet verstaat
doof als ze al jaren
en geen geld voor
een hoorapparaat

Frans V.

De Muzeval: Luk Paard

π

DE 125e MUZEVAL

Poëzieavond
donderdag 9 april 2009

Gastdichter

Luk Paard


rock’n roll poëzie


Inleiding en presentatie door Herman J. Claeys en Bart van Peer

na de pauze: VRIJ poëzie-PODIUM
begeleid door Frans Vlinderman en Bart van Peer

deuren 19.30 uur - aanvang 20.00 uur
gratis toegang

locatie: literair-artistiek café Den Hopsack
Grote Pieter Potstraat 24
2000 Antwerpen (centrum)
(openbaar vervoer: Groenplaats)

Organisatie:
Pipelines vzw in samenwerking met Masereelfonds Antwerpen
en met de steun van Antwerpen Boekenstad
Links: www.muzeval.tk, www.masereelfonds.be, www.denhopsack.be

Pipelines vzw/De Muzeval: Herman J. Claeys, Jan van Veen, Willem Plugge, Frans & Nip Vlinderman-Luyben, Erwin van Massenhove, Bart van Peer, Stille Beer, Frank Vranckx, Marijke Van Heddeghem, Pierre Magis.

Gesponsord door:

Gedicht: feestnachten

Blog sluit voor een aantal dagen, tot nieuwe aansluiting op nieuw adres geregeld is. Misschien af en toe toch een bericht, maar dat hangt van de mogelijkheden ter plaatse af. Verhuis is in ieder geval goed verlopen.

Nog een gedicht om wat te verstrooien...

feestnachten

ze jagen door de straten
bij nacht op 't vroeg getij
tussen vier en zes
als alles onbestemd en
verstoken van het licht
geen enkele zin behoeft

zonder ook maar één complex
kraken ze nog een fles of twee
zolang er maar champagne
vieren ze het ongebreideld leven
in het weten dat morgen nog
even op afstand kan gehouden

bij het gerinkel van de leegte
leggen ze zich dan ter stede
het hoofd tollend van een roes
die hen met vaart weg zal lokken
naar een wereld waar nog meer
hun grenzen zullen vervagen
tot ze op de bodem het grauwe
toch weer moeten ontmoeten

dan dempt het feestgedruis
de laatste vrolijke noot
en is het tijd weer door te gaan
met het leven zoals het hoort

Frans V.