U verhuist graag?

Het is stilaan onvermijdelijk om vast te stellen: Vlinderman houdt niet van verhuizen, maar nog minder van het herinrichten van de nieuwe stek. Dozen die onverklaarbaar blijven zoals ze onder het verscheiden van liters zweet binnengedragen werden: ongeopend en bijzonder gevuld, kasten die nadat ze maagdelijk ongeschonden in elkaar gezet werden zich schijnbaar moeiteloos lijken te vullen met allerhande rotzooi die uit die zichzelf hervullende dozen moet zijn gekomen, DVD's die maar niet willen opduiken met trouwfoto's, stofnesten die verhalen vertellen van rondwervende kattenegootjes, affin, u snapt het plaatje. Feitelijk wil ik hieronder best eens een opsomming proberen te produceren van waar Vlinderman tot nog toe al overal verbleven/gewoond heeft en u zal versteld staan...

- Hamme, Legen Heirweg
- Hamme, nen anderen weg
- Koksijde, ergens bij dienen grote, vierkant belapte bol aan de zijkant van het militair domein
- Duffel, Mechelsebaan nummer zoveel
- Duffel, Mechelsebaan 22
- Leuven, J.B. Van Monsstraat
- Heverlee, Groenstraat
- Duffel, Netelei
- Duffel, Gele Weg
- Dilbeek, in de buurt van de Schoolstraat
- Duffel, Stationsstraat
- Duffel, Stationsstraat bis
- Duffel, Rietlei
- Duffel, Kapelstraat
- Duffel, Voogdijstraat
- Antwerpen, Vleminckveld
- 's Gravenwezel, Constant Joossenslei
- Borgerhout, Kroonstraat
- Hoboken, Scheirlinckxstraat
- Deurne, ergens aan 't Rivierenhof

En waarschijnlijk vergeet ik hier en daar nog wel een adresje, maar aan dit gemiddelde zit ik amper 1,8 maanden per locatie mezelf wijs te maken dat het nu wat langer zal duren... Nog één maal, en nu meen ik het, echt wel! En Nip zal wel meehelpen om die belofte te houden ;-)

PS: Limburg zal ik als enige Vlaamse provincie nooit aandoen, al zou dat het plaatje compleet gemaakt hebben van deze Vlaming...

Gedicht: feestnachten

Blog sluit voor een aantal dagen, tot nieuwe aansluiting op nieuw adres geregeld is. Misschien af en toe toch een bericht, maar dat hangt van de mogelijkheden ter plaatse af. Verhuis is in ieder geval goed verlopen.

Nog een gedicht om wat te verstrooien...

feestnachten

ze jagen door de straten
bij nacht op 't vroeg getij
tussen vier en zes
als alles onbestemd en
verstoken van het licht
geen enkele zin behoeft

zonder ook maar één complex
kraken ze nog een fles of twee
zolang er maar champagne
vieren ze het ongebreideld leven
in het weten dat morgen nog
even op afstand kan gehouden

bij het gerinkel van de leegte
leggen ze zich dan ter stede
het hoofd tollend van een roes
die hen met vaart weg zal lokken
naar een wereld waar nog meer
hun grenzen zullen vervagen
tot ze op de bodem het grauwe
toch weer moeten ontmoeten

dan dempt het feestgedruis
de laatste vrolijke noot
en is het tijd weer door te gaan
met het leven zoals het hoort

Frans V.

Verhuizingdag

Zeer kort: wij gaan verhuizen!!! Dus geven we niet thuis vandaag en morgen dan weer wel, zo simpel is het zie. En nu maar hopen dat er niet teveel accidenten onderweg gebeuren en we in niet teveel files terechtkomen. Aan alle liefhebbers van de Ronde van Vlaanderen: blijf op jullie fietspad als er een 'camionette' begint te toeteren om voorbij te raken!!

Gedicht: blijverman

Welkom op deze vrijdag, dan misschien niet dé Goede, maar wel een goede vrijdag. Nog één nachtje slapen en dan verkassen naar ons nieuwe stekje, om er eindelijk een nieuwe start te nemen. Met het wegvallen van enkele helpers morgen stonden we deze ochtend al voor een stevig probleem, dat misschien toch verholpen is geraakt, we zullen wel zien.

Om vandaag wat te veraangenamen heb ik hieronder een gedicht gekozen, dat qua titel een beetje tegen de gang van zaken in gaat, maar verder is er geen enkele overeenkomst :p

blijverman

schrijf opdat je blijft
de jongen herinnert het zich
en pent zijn jeugd voorbij
het advies zo oprecht gegeven
tot jaren voorbij de dood

zijn schakel in de keten
verbroken voor het kleine zijn
het blijven na zijn daden
geweken voor wat zou

is hij een man geworden
ruig van baard en nog steeds
in de weer met pen en papier
noterend wat hij ziet passeren
in zijn kleine ruimte

korte tijd

lijkt hij buitenaards afwezig
voor geliefden die hem missen
in het hier en zeker nu
weggedoken in een verslag
dat nimmer ooit het zijne

nu zit hij daar alleen
te midden onbekende vrienden
in getaalde onverhalen
te wachten op de grijze dood
die hem nog even lijden laat
omdat hij zo graag
nog wat gebleven was

Frans V.

verhuisgedinges

Overmorgen wordt er verhuisd. Nip en Bibi trekken dan in in hun langverwachte droomappartementje (tot we weer beginnen dromen van iets anders, uiteraard) en stilaan stijgt de koorts. Hebben we wel handen genoeg (not!), zal alles binnen tijd verhuisd geraken (dat moet!), is er niet te weinig voorbereid (inpakken hoefde niet, alles staat al in dozen te wachten in onze opbergruimte!), zal de zon schijnen?

We zien wel wat het wordt, want wij zijn dat soort mensen. Laissez vivre en zo, genieten van het moment. Ons druk maken in planningen X & Y, dat ligt ons niet zo. Waarom zouden we ook? Er kan (en doorgaans zal) altijd wel iets niet verlopen zoals voorzien en wat heb je er dan aan dat je alles tot op de seconde en tot in de handeling uitgeschreven hebt? Wij durven denken 'niets'...

We gaan er wel voor, zoveel is zeker. Trouwens, wie nog een handje wil toesteken, altijd welkom, wij zorgen voor de vloeibare en vaste behoeften...

Gedicht: almanakman

We zijn gaan kijken naar het nieuwe appartement en het moet gezegd: het ziet er bijzonder goed uit! Nu nog één en ander beginnen regelen en de avonden lekker vol plannen met al onze goede voornemens en het wordt prachtig... over enkele weken dan toch. Daarom weinig verhaal, maar wel een gedicht voor de trouwe lezer onder u te alhier. Geniet van mijn almanakman, hij weet tenminste waarover hij spreekt ;-)

almanakman

uit obsessie groeit hij
elke dag een appel
omdat fruit gezond zou
en bananen nog gepeld
naast noten te kraken
te vervelende zaak

hij plukt zijn appel elke dag
het mes doorheen gewillig vruchtevlees
en als roomwit teveel de kleur
gaat het richting huisvuiltuin
voor andere teelt laatst

en elke verse appeldag
proeft hij rond geluk
vers uit de pers of
rood op een gesuikerd stokje
of gewoon met groene tanden

zijn tegelwijsheid is heilig
bij iedere stap die hij zet
raadpleegt hij zijn almanak
of het tijd tot zaaie
dan wel oogste is

slechts zelden
wijkt hij af

Frans V.

Duplex of niet?

Zo vroeg komt een Vlinderman op zaterdag doorgaans niet uit bed, maar er in blijven, was niet echt een optie. Kent u dat ook, dat je wakker wordt en omzeggens vergaat van de rugpijn, omdat je ofwel een nieuwe matras hebt aangeschaft, ofwel slecht gelegen hebt? Het is zoiets als het laatste dat me af en toe parten speelt. Dan kan ik me amper (ver)draaien zonder een scheut door en tussen mijn ruggewervels, dan doet het zelfs zeer om een teugje adem naar binnen of buiten te werken en bovenal, dan komt er van verder slapen niet echt veel meer in huis. Vandaar dus deze vroege bijdrage te alhier.

We gaan nog tweemaal slapen en dan zullen Nip en ik met 100% zekerheid weten of ons droomappartement nu vrijgekomen is of niet. We gokken op wel en dan wordt het plannen maken. Verhuisplannen, inrichtplannen, schilderplannen, stroomplannen, niet noodzakelijk (en bij voorkeur zelfs niet) in dezelfde volgorde. Als we in ons vorige appartement in de Kroonstraat ons soms al eens heel gericht bezondigden aan cocoonen in plaats van er op uit te trekken, dan zou dat nu wel eens frequenter kunnen voorvallen... Ik ken alvast een héél gelukkig iemand in verband met een badkamer, waar zowaar een ligbad in voorzien is, in verband met het kleinste kamerje ook, waar er per etage zowaar ééntje van bestaat, een terrasje, waar meer dan twee mensen tegelijk op terecht kunnen en nog een aantal surplusjes...

Een appartement met een trap, dat begint op een huis te trekken...

Ondertussen is Vlinderman alvast begonnen met opnieuw zijn agenda een beetje gerichter bij te houden, want er werd zo één en ander dubbel geboekt, waardoor Bibi dus voor verrassingen te staan kwam en hij zich omzeggens in twee tot zelfs drie zou moeten kappen om aan zijn toezeggingen te voldoen. Niet dus en dat werkt niet echt bevorderlijk voor de vriendschapsbanden en voor de sérieux waar ie zich soms toch al eens mee omringt. Voor iemand die binnenkort weer een jaartje nóg ouder wordt, is dat in feite niet meer geoorloofd, tenzij het jongetje in mij gewoon mag verder blijven doen zoals het dat al zoveel jaren doet...

Werk- en verhuisnieuwtjes

Wat een dag, wat een dag, we zijn bijna door het einde van de eindejaars-/nieuwejaarsperiode op het werk en dat zal niets te vroeg zijn. Het is zalig als je hard kan en mag doorwerken, maar er mag ook af en toe een einde aan komen ;-) Na een behoorlijk slechte nacht, met om de vijf minuten het gevoel alsof ik weer door het raam lag te staren, voelde ik het deze ochtend dan ook nog eens langs alle kanten kraken en had ik er niet echt een goed oog in om de dag door te komen. Gelukkig is Bibi geen watje en is dat meer dan behoorlijk gelukt.

Ik heb hier het kot alleen voor mij en ga me bezighouden met een stukje afwas, een stukje Vlindermanschrob in bad en vervolgens een filmpje. Daarna duik ik gewoon mijn bed in en hoop ik op een meer aaneengeregen droomwereld. Ik denk dat dat na vorige nacht best wel eens zou kunnen lukken.

Verder ook nog eens goed nieuws (hout vasthouden, mensen, hout vasthouden). De man die in ons toekomstige appartement maar niet wilde vertrekken, zou er aanstaande maandag dan toch uit trekken. Dat betekent dat Nip en ik ons stilaan kunnen gaan opmaken voor een nieuw rondje verhuizen, maar dan wel naar ons droomappartement... Mocht ik dus één van de weken aan uw telefoon of in uw mail ronddwalen met de vraag om een paar handen zo ergens de eerste zondag van april, dan weten jullie waar ik het over heb, eh ;))

Allez, ik zal mijn handen eens in het sop gaan laten hangen, de rest volgt dan later wel :p

verhuisd naar Hoboken

Ja lieverd, het werkt écht

Het is gebeurd. De verhuis van zowat alles is achter de rug, het eindeloze inpakken ook. Iedereen tevreden: Vlinderman dat het bijna allemaal voor een paar maanden voorbij is, de Kringwinkel, die de aangeleverde goederen zowaar onmiddellijk in de toonzaal plaatste en ze ook zo goed als onmiddellijk kon verpatsen, de huisbaas dat zijn appartement tijdig vrij gekomen is (in tegenstelling van dat van ons, maar soit), SM Lenie omdat het geraas nu eindelijk weer even van de baan is en wij een beetje tot rust bij haar kunnen komen, bon, dat is zowat iedereen. Gelukkig hadden we vandaag hulp van nogal wat ijverige mensen, zoals een GB Jurgen, Britt en Yoeri, Hedwig, allemaal harde werkers. Yeah, zo zou het altijd moeten zijn met een verhuis.

Ondertussen staat de pc van Vlinderman lustig te ronken op het - tijdelijk - nieuwe adres in Hoboken. Alle halve paniekaanvallen ten spijt van deze Vlinderman, kan ik gewoon online komen en verder doen met waar ik mee bezig was de laatste maal. Raar maar waar. Ik zoek nog steeds naar het addertje onder het gras, maar vind voorlopig alleen maar veel groen. Zolang het duurt, zullen we dan maar zeggen.

Bon, de dag was lang (Nip op om kwart na zes en Bibi om zeven), dus we gaan er een eind aan breien. Geniet nog van de zondag voorhanden en we lezen elkaar later nog wel terug. En als je nog wil weten wat Nip hier allemaal over te melden heeft, dan ga je maar eens bij haar kijken, ik ben ervan overtuigd dat er spoedig een update zal geplaatst worden.

verhuisperikelen in uitvoering

Nip & Vlinderman gaan vandaag offline. Er wordt verhuisd & gestockeerd, waarna we hopelijk vandaag nog en anders morgen ten laatste elders opnieuw de weg naar binair land terugvinden. Met wat geluk zonder al te veel brokken, al is het eerste brokstuk zonet, een kleine tien minuten geleden, al een feit. Dag, antiek marmeren dekblad!

In the name of love...

Ik geef u hier nog een laatste gedicht van een tijdje terug mee vanuit de Kroonstraat, Borgerhout, en tot later maar weer, ik moet nog wat gaan afbreken voor de helpers hier zijn - over een klein uurtje is dat.

hoe snel?

het zomert al jaren in Afrika
droge druppels op droge hoofden
sneller weggelikt dan verschenen
met onder de loden zon de voeten
die ongeschoeid de weg trotseren
naar het eeuwig brongenot

ontelbare stappen roffelen
een lied van overleving
overgeleverd van vader op zoon
moeders en dochters ook
dat de weg afgelegd dient
om een glaasje Nirvana

tot die ene dag
een bleke zool onverwacht
kaboem en dan de hel
de hemel misschien
voor een streepje mens
weggevaagd na een teen
verkeerd geplant
families uiteengereten
met slechts één vraag

hoe snel kan het veranderen?

Frans V.

ASPRO vzw voor het voetlicht

Na een halve dag naarstig zwoegen, geeft Vlinderman er voor vandaag de brui aan. Morgen nog aan de doopvont van ASPRO vzw gaan staan en zien dat het goed is en vervolgens breien we een eind aan een week van inpakken, verpakken, weggooien, verhuizen, beschouwen, Nip minnen, frigo's leegmaken, diepvriezen ook, poesjes herlocaliseren, in de zetel slapen, overuren gaan kloppen, vallende regeringen zien bevestigen wat al langer dan vandaag is geweten, broers bellen, schoonzussen ook, bevallingen vergeten, huwelijken zien stranden, de meest onnozele onderzoeken en de resultaten daarvan zien staan in de krant, kamers zien kleiner worden zodra ze ontdaan zijn van hun meubilair.

Dan gaan we terug werken.

Trouwens, suggesties zijn nog steeds welkom voor nummer duizend hier op de blog. En als je denkt dat je geen suggesties kunt doen, omdat een ander dat beter zou doen, wees er dan maar van overtuigd dat die ander net hetzelfde denkt...

Vlinderman onder het motto: schoon scheef is ook niet lelijk

verhuisperikelen in meervoud

Vlinderman vloekt op zijn situatie van niet kunnen verhuizen, maar vloekt nog een eind harder bij het lezen van artikels over gastjes die niet beter weten met hun verveling dan jonge moeders van hun fiets te sleuren en een beetje af te liggen stampen. Het snaakje wist te vertellen aan de jeugdrechter dat ie zich verveelde... Komaan, wandelend stukske biefstuk, als je je verveelt, dan ga je mee helpen met het verspreiden van de Daklozenkrant of zet je je in voor Moeders voor Moeders. Nu zit die kerel ergens bij ergere kerels en wie weet wat daar nog van gaat komen.

Vlinderman begrijpt het, hoor

Soit, we doen verder, zoals inpakken en niet achterom zien en hopen dat de tegenslag die Murphy voor ons in petto had, eindelijk voldoende beproefd werd. Het is immers goed genoeg geweest en Vlinderman wil wat normale toestanden voor de kiezen krijgen. Over normale toestanden gesproken: gaan jullie blijven lezen en geen suggesties doen voor topic nummer duizend of hoe zit dat? Het is simpel: je klikt op reageren en dan doe je een voorstel...

Vroem vroem - FLITS

Vlinderman hoopt op een telefoontje vandaag uit Kapellen, meer bepaald met nieuws over de Vlindermobiel, genre 'hij start weer en het kost u nagenoeg niets, want het was een fluitje van een cent, geen moeite moeten doen, slechts vijf minuutjes aan de computer moeten hangen en vermits gij nu een nieuwe klant bij ons bent' enz. Het zal wel noppes worden, maar ging het er zo niet aan toe in de goede oude tijd? Toen er nog een zekere eerbied heerste van een vakman tegenover zijn klanten en omgekeerd? En bespeur ik hier zowaar een vleugje nostalgie bij Vlinderman?

Verhuistoestanden - toen we er in trokken

Ik ga wat verder inpakken in dozen, kwestie van me bijzonder nuttig te maken voor ons verkouden Nipke. En sebiet staan die idiote filmers hier om onze privacy te schenden, dus dat wordt ook een klucht. Volgens mij zullen ze niet veel bruikbaar materiaal kunnen filmen. En dan vraag ik me nog af wat ze zo allemaal kunnen en mogen verspreiden, allez, zo zonder mijn toestemming. Misschien moet ik ze gewoon de toegang weigeren, wordt lachen. Vooral als het over enkele weken over onze waarborg gaat... Dan kunnen ze ook hun medewerking weigeren en zo en kan ik achter de feiten aanhossen. Ach ach, welk snood plan zal wegens kleine opmerkingen alweer niet uitgevoerd kunnen...

zondagblogje

Vlinderman had vandaag een vergadering gepland met De Muzevalgroep, maar die gaat niet door. En dus is er ruimte om wat verder in te pakken. Net enkele doosjes in elkaar gevouwen, nu nog wat tape erover en inpakken. En dat is gelijk het programma voor de rest van deze week. Non-stop. Behalve tijdens mijn nodige pauzeverblijfjes hier op mijn blog. De mailbox blijft zich trouwens gestaag vullen, dus er komen ook heel wat oproepen en boodschapjes op jullie af. Voel je vrij er al dan niet aan deel te nemen.

We kregen hier trouwens net de boodschap dat er weer wat delen zullen verkocht worden van het gebouw waarin we wonen én dat ze daarom morgen komen filmen. Leuke mededeling, had ze liever in de vorm gekregen van 'we gaan weer de verkooptoer op, is het goed dat we morgen komen filmen?' Soit, het is hier een zootje met al die dozen, dus laat ze maar komen filmen, het zullen mooie plaatjes worden. En of we er ons bed voor zullen uitkomen? We zullen wel zien. En laten filmen, ha.

verhuisperikelen

Wat een dag vandaag. Nagenoeg alle beschikbare tijd is opgegaan naar het laten slepen van de Vlindermobiel naar Kapellen om daar het antidiefstalsysteem onklaar te laten maken zodat deze Vlinderman er ook zelf terug mee zou kunnen rondsnorren, gevolgd door een afspraak bij Shurgard om enkele meubels en aanverwante zaken gedurende enkele maanden te kunnen opslaan, waarna we richting Schone Pa Ton trokken om onze trouwfoto's-in-album te laten zien... Pfff, het enige dat heel de dag constant is gebleven was de temperatuur: zowel gevoelsmatig als IRL gewoon onder nul.

We gaan deze week nog hard mogen werken om alles ingepakt te krijgen, zoveel is zeker, dus kom ik dezer dagen, ondanks mijn bericht eerder deze week dat ik wat minder zou gaan bloggen, iets meer dan normaal posten. Niet dat ik meer dan anders te vertellen heb, het is sowieso al altijd een stukje inkijk en niets meer geweest. Maar ik denk dat ik jullie eerder ga missen dan jullie mij.

Over jullie gesproken: ga ik hier nu nog suggesties krijgen waarover ik mijn 1000ste blogpost ga laten gaan, of knap ik die keuze eigenzinnig en eigengereid dan toch maar zelf op?

Vlinderman aan het werk op Den Dam Davert september 2008

gedicht: volgbaar volkje

we hebben vandaag iemand helpen verhuizen en verder houden we het op een prettige zaterdag gewenst aan de (al dan niet toevallige en/of kwaadwillige) bezoeker van deze blog. Sedert ondertussen al een hele poos is er nog eens een gedicht ontstaan, dat ik hieronder zomaar met u deel. Uiteraard betreft het een persoonlijk aanvoelen van iets, dat nooit op de hele massa van toepassing is, maar het blijft mijn visie erop. Zij die mij persoonlijk kennen, weten wat ik hiermee bedoel, zij die dat niet doen, kunnen dat vermoeden. Bij poëzie blijft er echter altijd ruimte voor interpretatie en dat gun ik u als lezer dan ook van harte.

volgbaar volkje

onderweg naar ergens
de massa volgt de meute
volgt de massa naar verder
waar er aan te komen dient
om toch iets in dit leven

de vele gevallenen onderweg
ze worden gekoesterd
elk jaar de eerste van november
met een bos of wat bloem
op hun blinkende zerk van steen
te lood om hen nog te laten
gaan laat staan staan

het zijn dromers die peinzen
in hun handen alles te hebben
wat ze nodig in dit leven
maar niet erger dan zij die veinzen
zomaar het antwoord te kennen
op de vragen met waarom
als dodelijk eerste woord

Frans V.

fietsen is gezond

We hebben nog niet veel te melden vandaag, dus houden we het alvast op een poëzietje. Kwestie van u als trouwe blogbezoeker niet in de steek te laten in tijden dat er moet gehefd, getild, versleurd, verhuisd worden. Ik beloof u plechtig vandaag niets te verschotten of scheuren, al weet je dat maar nooit. Tijdens de pauzemomenten zal ik dan de krant doorspitten, op zoek naar het verdere relaas van een staatshervorming die er geen is, een regeringsbeleid dat er geen is, een land dat zichzelf kannibaliseert, en Jef van achter de hoek die weer voldoende uitgevreten heeft om zowaar in mijn krant te verschijnen. De geneugten van een half geplande zaterdag, zal ik het maar noemen.

de fiets of zoiets

een terras vol beslommering
vuilbakken die buiten gezet
struikel ik over een pedaal
verwijt in mijn kuiten
dat er niet genoeg gefietst

blauwe knie en ook enkel
ze strijden tegen het verdict
dat ik sloom zou zijn
te traag voor donder en helpen
versmacht aan het autoblik

maar ondertussen staat de fiets
groen en bekend van stevig merk
veilig één hoog te wachten
tot er minder sloten geknipt
en goesting genoeg in de wereld
om nog eens een ritje
bergop of -af
maakt niet uit

Frans V.

hersenactiviteit = nul

Het is nog eens vrijdagavond en content dat ik ben! De hele zomer gaat het er spannen op het werk, want al met al is er steeds wel iemand met vakantie en moet het liggende werk verdeeld worden over de overblijvenden. En vermits we nog steeds in de opleidingsperiode zitten wat betreft mijn medewerkers, is het soms echt wel achter de feiten aanhollen. Nu, we doen wat we kunnen en gelukkig is dat al heel wat, zodat we met het feitelijke werk ook niet al te veel achterop geraken.

Morgen gaan we broer helpen met de verhuis naar zijn nieuwe huis. Daarom houden we het vandaag maar weer even heel kort. Het moet niet altijd uitgebreid zijn en daarbij, ik heb zin in een frisse Duvel. Na zo'n week kan dat deugd doen, nietwaar? En ook even niet aan iets speciaals mijn gedachten moeten geven, dat is ook behoorlijk ontspannend en ben er wel aan toe. Wanneer het genoeg is geweest, dan is het ook daadwerkelijk genoeg geweest, dan gaat het slot erop en krijg je enkel nog gekwijl en een onverstaanbaar antwoord als je beroep doet op mijn hersencellen...

Nog een prettig lang weekend aan wie het geluk heeft daarover te mogen beschikken en nog een prettig leven aan wie dat niet heeft :)

Verhuizen + gedicht

De buren van drie hoog zijn er terwijl ik dit aan het typen ben, aan het achterkomen dat de architect van dit appartementsgebouw er allesbehalve rekening mee heeft gehouden dat er mensen zijn die graag hun zetel verhuizen door de traphal. Zoals ook wij dat al ervaren hadden, zitten ze momenteel strop ergens tussen gelijkvloers en eerste verdieping. De prognose luidt dat ze met touwen en/of ladderliftje zullen moeten werken, willen ze vandaag nog hun burenbillen in hun nieuwe kussens planten. Volgende week zaterdag zullen ze waarschijnlijk wel met ons lachen, want dan gaan onze zetels eruit. Ikea roept al weken vanuit de studeervertrekken dat het daar niet thuishoort...

Soit, om het met Nips woordje te zeggen, we gaan eens kijken naar Den Dam, waar het dus Davert. Pintje drinken, zaakje steunen, genieten van het laatste zonnetje, foto'ke pakken, de hele rimram, zonder teveel verplichting om wat dan ook te doen. Deze avond zijn Nip en ik van de partij in Café Den Draak, waar Het Roze Huis zijn activiteiten ontplooit. Het is de bedoeling dat we daar een bundelvoorstelling meemaken, misschien ook wat genieten van Cubalicious, een Latino Noche. Voer voor de beentjes en de breintjes dus.

vermist

meisje van dertien
meer guit dan borst
de lippengloss vooralsnog
loos, op de wangen de blos
van een lentefris kind
dat meer lacht dan denkt

haar foto prijkt prominent
in bijna elke etalage
van een winkelier met
een vette SOS erbij
iemand of iets
nam haar mee

de wereld zoekt
vervloekt alweer een gruwelfeit
dat verdwenen kind
hoort thuis, hoort geweten
hoort iemand haar nog?

© Frans Vlinderman

kasten verhuizen + engel + gedicht

Ik zit hier eindelijk al een paar kwartiertjes stil op mijn pc'tje te werken. Het ging behoorlijk tijd worden dat ik dat nog eens kon doen. Sebiet ga ik slapen, want ik voel m'n rug nu al na dat verhuizen van kasten van Mama Mia naar Schone Moeder en van Schone Moeder dan ook nog eens naar casa Vlinderman. Onze Jurgen heeft dan ook nog eens zijne vinger stevig gepijnigd bij het verhuizen van een engel, die dan ook nog eens door Nip onthaald werd op een lang gezicht (de engel is niet zo klein en ziet er groen uit, maar Papa heeft 'm ooit gemaakt samen met drie anderen en ik moest en zou 'm bij me houden). Hij staat op het terras, in een zak van den Aldi, zal er ooit wel eens een fotoke van pakken...

Ik ga Nip nu kussen.

mismenst

als een ijle noot
langgerekt, uitstervend
passeert hij de wereld
verbazin uitdelend
als onuitputbare koekjes

zijn glimlach zo echt
als nietuwe werf op
afgebakende muren
verwarmt niet
snijdt plakjes mens
alsof er niets anders

na zijn sterfbed
wordt er niet lang getreurd
anderen zijn gekomen
zachte wezens met
scherpere dromen
en af en toe
echte tranen

© Frans Vlinderman