Waar is Vlinderke?

Vandaag was ik zinnens om hier ook eens de figuren uit het afgelopen jaar op te lijsten, die me zijn bijgebleven. Dat is tegenwoordig de trend, weet je wel, en dat staat ook zo 'sjiek'. Terwijl ik mijn hersenen al aan het pijnigen was over wie daar allemaal in zou moeten, kreeg ik bericht in mijn mailbox dat er een collega-dichter al sedert een week spoorloos is. Dat dat onrustwekkend genoeg bevonden werd, om ook de politie in te schakelen.


Het gaat over Mark Huijbrechts, ook gekend onder zijn schrijverspseudoniem Vlinderke. Ik heb zijn debuut dit jaar mogen meemaken op het Vrij Podium van De Muzeval in Den Hopsack (al was daar nog wat aan bij te schaven, wat hij dan ook heeft gedaan). Nadien heb ik hem nog een aantal malen aan het werk gehoord, onder andere met zijn kaarsgedicht, wat ik nog voor hem met veel plezier voorgedragen heb toen hij er eens niet bij kon zijn op diezelfde Muzeval. En in de Delhaize hier op de hoek zijn Nip en ik hem ook nog tegen het lijf gelopen, waarbij we het over koetjes en kalfjes hadden. Nou, dan weet je het wel, wie hier opgelijst moet worden.

Vlinderke dus. Met een simpele vraag: waar ben je, vent? Of anders nog: wie weet waar je bent? Was het tijd voor vakantie of zo, dacht je dat niemand je zou missen?

voor een vermiste

op de stoel waar jij eerder zat
een regenjas van een onbekende
met zijn handen in jouw spullen
op zoek naar een aanwijzing
een teken voor de richting
die jij zomaar ineens

de schuchterheid waarmee jij
eerder al die schouderklop
met je hoofd een beetje schuin
- heb je hem wel echt gevoeld? -
voor vreemde vogels gelden
bijzondere acceptaties, je zei het
al geloofde niet iedereen dat

uit je kaars, uit je taal
het was niet jouw wereldje
nee, helemaal eraf gevallen
zonder er ooit op te willen
en toch die ziel op een schaaltje
we hebben het gehoord nu
is het tijd voor wat anders
meer voor morgen en mogen
jezelf te zijn

Frans Vlinderman

Verhuizen + gedicht

De buren van drie hoog zijn er terwijl ik dit aan het typen ben, aan het achterkomen dat de architect van dit appartementsgebouw er allesbehalve rekening mee heeft gehouden dat er mensen zijn die graag hun zetel verhuizen door de traphal. Zoals ook wij dat al ervaren hadden, zitten ze momenteel strop ergens tussen gelijkvloers en eerste verdieping. De prognose luidt dat ze met touwen en/of ladderliftje zullen moeten werken, willen ze vandaag nog hun burenbillen in hun nieuwe kussens planten. Volgende week zaterdag zullen ze waarschijnlijk wel met ons lachen, want dan gaan onze zetels eruit. Ikea roept al weken vanuit de studeervertrekken dat het daar niet thuishoort...

Soit, om het met Nips woordje te zeggen, we gaan eens kijken naar Den Dam, waar het dus Davert. Pintje drinken, zaakje steunen, genieten van het laatste zonnetje, foto'ke pakken, de hele rimram, zonder teveel verplichting om wat dan ook te doen. Deze avond zijn Nip en ik van de partij in Café Den Draak, waar Het Roze Huis zijn activiteiten ontplooit. Het is de bedoeling dat we daar een bundelvoorstelling meemaken, misschien ook wat genieten van Cubalicious, een Latino Noche. Voer voor de beentjes en de breintjes dus.

vermist

meisje van dertien
meer guit dan borst
de lippengloss vooralsnog
loos, op de wangen de blos
van een lentefris kind
dat meer lacht dan denkt

haar foto prijkt prominent
in bijna elke etalage
van een winkelier met
een vette SOS erbij
iemand of iets
nam haar mee

de wereld zoekt
vervloekt alweer een gruwelfeit
dat verdwenen kind
hoort thuis, hoort geweten
hoort iemand haar nog?

© Frans Vlinderman