Vlinderman weer aan het Bloginfuus

Na bijna twee weken niet ter land, niet ter zee en al helemaal niet ter lucht maar simpelweg ter bed, ter zetel en ten huize was Vlinderman vandaag nog eens zo blij als de achttienjarige die net de schoolpoort achter zich dicht getrokken heeft en een dag later van een werkgever de kans krijgt om zoveel domheid om te zetten in pure, daadkrachtige handenarbeid die hij ooit was. Om maar te zeggen dat we de heropstanding als mens van toen nog eens dunnetjes hebben overgedaan. Niet dat het zich vandaag op dezelfde werkvloer als toen afspeelt, twintig jaar evolutie doen duidelijk iets met een dichterlijk aangelegde jonge ziel, vooral ook met het jeugdig sentiment en de roekeloze onbezonnenheid van een bevlogen veulen, al zoekt Vlinderman nog steeds na al die jaren naar de onweerlegbare en onderbouwde zin aan 'Het Al'.

We hadden alvast gisteren al aangekondigd nog eens aan de blog te gaan op FB, waar ik mijn ontrouw ten opzichte van deze blog maanden aan een stuk met ongebreidelde passie heb geëtaleerd, en vermits we proberen een man (ja ja, het is dan toch ergens gebeurd!) van ons woord te zijn, bij deze. De aankondiging van een Vlinderblogrevival! Meer van het oude, af en toe ook weer dat streepje poëzie (tenzij ik die alweer iedere dag op jullie loslaat), een vlinderkijkje op het leven zoals het blijkt te (moeten) zijn en leuke dingen, die ik met jullie wil delen. Back to basics voor deze (inter)nette(nde) poweet met somtijds woelige gedachtengangen bij schijnbaar onschuldige fenomenen in het straatbeeld. En blij dat ook jullie er terug/ook nog zijn! Speciaal voor jullie een herneming van een drie jaar oud gedicht hier ergens onder.

En toen moest het alleen nog ingericht worden

CV - FV

zijn komst werd voorspeld

terwijl hij in moeders buik

als wind in de zielen

alsmaar boller wordend

trainde met rondjes zwemmen

om later kampioen

in de vlinderslag

het kind ter wereld

opnieuw een bad

een woordenbad

kleine lieve woordjes

gefluisterd in gretige oortjes

die dan maar dienden

ter volmaking van de vlindertaal

de man uit het kind

uit de kronkels van een jeugd

die nooit vergeten zal

hoe flauw dient opgekruid

met lach en vooral met liefde

de man een jongen binnenin

elke dag wat meer vlinderman

Frans V.

Vlaamse Feestdag: Miss Jackie T in the picture

Vandaag wordt de Vlaamse Feestdag gevierd met talloze optredens her en der in het Vlaamsche Land. Uiteraard is het zo dat elk excuus voor de doorsnee Vlaming goed genoeg is om er een lap op te geven, maar verder ontgaat het Vlinderman helemaal. Een feestdag vieren waarvoor je nog geeneens vrijaf krijgt van het werk, wat voor feestdag is dat immers? En die Vlaamse Feestdag, wat stelt dat nou helemaal voor? Kan er dan misschien ook eens een Antwerpse Feestdag in het leven geroepen worden? Bibi houdt namelijk van zijn Stad, maar verder dan 'Ik *hartje* van A' komt het spijtig genoeg niet. Nu, We moeten natuurlijk ook niet overdrijven, ooit stelde ik al dat 'Ik *hartje* van B' en ondertussen zitten we aan 'Ik *hartje* van D', dus het kan verkeren...

Miss Jackie T tijdens ochtendlijke 'dab' vandaag

Affin, we zitten hier in het Deurne van ons leven en we hebben vandaag uitgebreid de opruimhanden en schoonmaakdweilen gevierd. Niets te maken met op bezoek komende vrienden en vriendinnen, noch met van reis teruggekeerde Mama Mia's, maar een noodzaak voor de twee rommelmakers die Nip en Bibi zijn. Ineens ontdekken we terug de kleur van vloeren en sommige kasten, stellen we vast dat morgenavond dringend het één en ander moet klaargezet worden om mee te geven met de Witte Tornadovrienden van de ophaaldiensten én dat we een harige huisvriendin hebben rondklauwen... Een gevulde dag, jawel, en het resultaat schittert ons ondertussen in de gretige oogjes. Prachtig, we kunnen er weer een tijdje tegenaan, en we beginnen er uiteraard aan met de beste voornemens, in de betere traditie van een midjaarlijks nieuwjaarsbriefje. Dromen doen we altijd weer opnieuw, opruimen achteraf ook ;-)=

Miss Jackie T tijdens de hitte laatst: uitgeteld

Met meer wil ik u vandaag niet vervelen, we nemen nog wat optie op privacy ook :p Tot hier of daar weer eens en onthoud: wat niet onthouden wordt, zal vergeten zijn.

Over punaises en zo

Terwijl Telenet dus verder klooit aan de leidingen om één en ander te verbeteren, foefel ik hier nog wat door het weinige webgat dat zich nog af en toe open stelt voor de lijdzaam ondergaande klant die van geen wijken weet. 't Zal wel eigen zijn aan de doorsnee blogger om niet de eerste uren, de daaropvolgende trouwens ook niet, er zomaar het bijltje bij neer te gooien.

Vermits er zo weinig mogelijk is, kunnen jullie voorlopig niet genieten van meer foto's van ons fraaie nieuwe appartement, dus dat zal nog even wachten zijn. Voorlopig is er ook nog geen sprake van enige housewarming, daarvoor heerst er nog wat teveel chaos. Dat gaat zo, niets aan te doen. Een mens is een mens, die kan je eventueel nog doen springen door er een punaise of zo in te duwen, maar zo een in te richten appartement, daar gaat wat langer overheen en die muren, die geven geen krimp onder wel duizend duimspijkers (die duimen nadien, dat is een ander paar opgestroopte mouwen).

En toch gaat het de goede kant uit. Ons eerste etentje wat dagen terug met Mama Mia en SM Lenie mogen we toch beschouwen als een voltreffer. De dames kwamen, zagen en aten. Ondertussen spraken ze van mooi en goed en hou het in orde. Dat laatste is uiteraard wat moeders dienen te zeggen tegen hun kinderen en we danken ze daarvoor op beide paren blote knieën. Toch iemand die beseft wat een goddeloos stelletje zooimakers Nip en haar Vlinderman zijn...

Zondags ochtendberichtje

Zondagochtend iets voor acht uur en Vlinderman bevindt zich alweer vertikaal in de wereld. Terwijl het nieuws over steekpartijen her en der, politionele malpraktijken op de hoogste niveau's als nieuwe norm en meer van dat fraais in de politiek me om de oren vliegt, bereidt ik me mentaal voor op de zwarte muur. We gaan 'm slopen vandaag, met niets meer dan een edele kwast, we gaan licht brengen in de toekomstige slaapkamer. Hm, dat is best een beetje tegenstrijdig, bedenk ik me net, maar hoe moet ik het anders uitdrukken, eh?

Met een beetje doorwerken is het trouwens de laatste verfdag. Dan moet er enkel nog een keertje stevig doorgepoetst worden en is het appartement klaar voor de verhuis. Dagje dat ook dichter en dichter bij komt. En hoe leuk het ook doorgaans was bij SM Lenie, het wordt stilaan best wel tijd om samen met Nip terug een stapje in onze eigen wereld te zetten. Vlinderman gaat ook genieten van de eigen spullen, nadat die maanden lang opgeslagen hebben gelegen in een kille bergruimte van Shurgard.

Ook de bovenburen hebben blijkbaar besloten vroeg aan de slag te gaan deze zondagochtend. Wat ze allemaal uitvreten, laat ik in het midden, maar het is een stel gezonde jonge mensen, als u begrijpt wat ik bedoel :) Zo, we gaan eens richting bus vertrekken, zodat we tegen halftien ter plaatse ons gekleurd ding kunnen gaan doen. Misschien dat ik er nog een gedicht vind, want het is al een poosje geleden dat er nog eens wat nieuw werk uit mijn wezen is gevloeid...

de betere verf, amai

We zijn net terug van een verfwinkel in 't Stad. Een lieve collega (GO!) had er ons naartoe verwezen, met de boodschap dat het daar 'iets duurder' was, maar dat het over een goede kwaliteit verf ging... Nou, iets duurder, dat is volgens ons een licht eufemisme geweest. De winkel op zich, daar viel niets op aan te merken, Spic & Span, de betere Mercedes-winkel in de verfbuurt, maar toch wel een categorie te hoog gegrepen voor deze Vlinderman, éénverdiener-voor-twee. De tweede offerte, voor verf van nog steeds goede kwaliteit maar toch iets minder dan de eerste, begon al te neigen naar het bedrag dat Bibi in zijn hoofd had, maar is naar zijn smaak toch nog steeds een tikje aan de té-kant.

Binnenkort dus op stap naar andere winkeltoestanden om betere prijzen in de maag gesplitst te krijgen. Het mag best wel mooi en zo zijn, daar niet van, maar het is tenslotte wél geld dat je gewoon tegen je muren plakt, en laat ik me daar toch wel enkele andere bestemmingen voor weten, waar ook Nip best wel opgetogen over zal/kan zijn, zonder dat ons nieuwe nestje er als een armoezaaiersplekje zal hoeven uit te zien...

Over wat er verder in de wereld zoal te beleven valt, verwijs ik julile naar de diverse multimediasites her en der, waar je vrij geupdate informatie kan vinden met enkele simpele klikjes met de muis. Ik leg de krant voorlopig maar even naast me neer, zodat ik me kan concentreren op wat werkelijk van tel is: een gelukkige vrouw en een genezen moedertje, dat zodadelijk haar derde nacht zal doorbrengen in het ziekenhuis om te bekomen van vier weken helse rugpijnen... Mama Mia, we denken dus ook en vooral aan jou!

Minder, jongens, gewoon minder

Vandaag zijn we de zeventiende. Dat betekent dat we nog 15 nachtjes moeten slapen tot het punt dat we weer volledige huurders zullen zijn, Nip en Bibi. Het is dan wel geen paleis, maar het nieuwe stulpje zal garant staan voor een hoop huiselijke gezelligheid. Vlinderman droomt al sinds gisterenavond een eind weg bij de volgende stap in zijn leven met Nip aan zijn zijde. Een eerste appartement met twee namen langs de huurderszijde op het contract, een eerste appartement met de decoratieve insteek van Nip op de voorplecht, een frisse nieuwe start voor het pas getrouwd stel dat we dan alweer 7 maand en een half zullen zijn.

Vlinderman vindt het allemaal dolletjes...

Het klopt in ieder geval met kilometers lengte het blijven hikken op de financiële malaise die er wereldwijd lijkt losgebarsten. Waarbij ik trouwens meer dan eens bij mezelf bedenk dat we met zijn allen het toch eigenlijk best met wat minder kunnen stellen zonder ineens diep ongelukkig te hoeven worden. Vooruitgang om de vooruitgang, deze ezel heeft lang genoeg naar die aan een touwtje voorgehangen wortel verlangd, waarbij het gevoel 'geleefd te worden' alleen maar nadrukkelijker aanwezig kwam te staan. Neen, een beetje minder 'ding' en wat meer 'Sein', daar teken ik onmiddellijk voor.

Zodalijk toch maar even aan de slag met enkele getallen om te zien hoeveel liter 'verfding' we moeten aanschaffen...

Gedicht: almanakman

We zijn gaan kijken naar het nieuwe appartement en het moet gezegd: het ziet er bijzonder goed uit! Nu nog één en ander beginnen regelen en de avonden lekker vol plannen met al onze goede voornemens en het wordt prachtig... over enkele weken dan toch. Daarom weinig verhaal, maar wel een gedicht voor de trouwe lezer onder u te alhier. Geniet van mijn almanakman, hij weet tenminste waarover hij spreekt ;-)

almanakman

uit obsessie groeit hij
elke dag een appel
omdat fruit gezond zou
en bananen nog gepeld
naast noten te kraken
te vervelende zaak

hij plukt zijn appel elke dag
het mes doorheen gewillig vruchtevlees
en als roomwit teveel de kleur
gaat het richting huisvuiltuin
voor andere teelt laatst

en elke verse appeldag
proeft hij rond geluk
vers uit de pers of
rood op een gesuikerd stokje
of gewoon met groene tanden

zijn tegelwijsheid is heilig
bij iedere stap die hij zet
raadpleegt hij zijn almanak
of het tijd tot zaaie
dan wel oogste is

slechts zelden
wijkt hij af

Frans V.

Duplex of niet?

Zo vroeg komt een Vlinderman op zaterdag doorgaans niet uit bed, maar er in blijven, was niet echt een optie. Kent u dat ook, dat je wakker wordt en omzeggens vergaat van de rugpijn, omdat je ofwel een nieuwe matras hebt aangeschaft, ofwel slecht gelegen hebt? Het is zoiets als het laatste dat me af en toe parten speelt. Dan kan ik me amper (ver)draaien zonder een scheut door en tussen mijn ruggewervels, dan doet het zelfs zeer om een teugje adem naar binnen of buiten te werken en bovenal, dan komt er van verder slapen niet echt veel meer in huis. Vandaar dus deze vroege bijdrage te alhier.

We gaan nog tweemaal slapen en dan zullen Nip en ik met 100% zekerheid weten of ons droomappartement nu vrijgekomen is of niet. We gokken op wel en dan wordt het plannen maken. Verhuisplannen, inrichtplannen, schilderplannen, stroomplannen, niet noodzakelijk (en bij voorkeur zelfs niet) in dezelfde volgorde. Als we in ons vorige appartement in de Kroonstraat ons soms al eens heel gericht bezondigden aan cocoonen in plaats van er op uit te trekken, dan zou dat nu wel eens frequenter kunnen voorvallen... Ik ken alvast een héél gelukkig iemand in verband met een badkamer, waar zowaar een ligbad in voorzien is, in verband met het kleinste kamerje ook, waar er per etage zowaar ééntje van bestaat, een terrasje, waar meer dan twee mensen tegelijk op terecht kunnen en nog een aantal surplusjes...

Een appartement met een trap, dat begint op een huis te trekken...

Ondertussen is Vlinderman alvast begonnen met opnieuw zijn agenda een beetje gerichter bij te houden, want er werd zo één en ander dubbel geboekt, waardoor Bibi dus voor verrassingen te staan kwam en hij zich omzeggens in twee tot zelfs drie zou moeten kappen om aan zijn toezeggingen te voldoen. Niet dus en dat werkt niet echt bevorderlijk voor de vriendschapsbanden en voor de sérieux waar ie zich soms toch al eens mee omringt. Voor iemand die binnenkort weer een jaartje nóg ouder wordt, is dat in feite niet meer geoorloofd, tenzij het jongetje in mij gewoon mag verder blijven doen zoals het dat al zoveel jaren doet...

dag, kleine kamertjes

Nog één dagje en we zijn zover: dan verlaten we definitief ons appartement in de Kroonstraat. Dan komt ergens in de namiddag één van de huisbazen langs en kunnen die zien hoe verzorgd en proper we de boel de boel hebben gelaten. Met dank aan Nip en SM Lenie: Spic en Span, het geurt naar vers geboende vloeren, de muren kunnen dienen als bord om vanalles op te serveren en het is leeg. Helemaal leeg, het oord waar we de voorbije jaren steeds nauwer en nauwer naar elkaar toe gegroeid zijn. De werkplek waar vele van mijn gedichten hun oorsprong gevonden hebben, de uitvalsbasis vanwaar Vlinderman en Nip de wijde wereld samen verkenden en waar ze samen Miss Jackie T in lieten opgroeien...

Nee, ik kan niet lezen, so what? Dat ligt hier goed!

We zullen trouwens best ons plein missen, de Dageraadplaats, al is het uiteindelijk wel finaal de bedoeling er ooit terug naartoe te keren. Meedoen met de Lotto dus, want om daar ooit iets effectief te kunnen kopen, moet een mens al van goede huize zijn - of toch over een welgevulde geldbeugel beschikken. Wij sukkelaartjes, we komen elke maand wel rond, maar het grote geld, dat zijn wij toch niet echt. Dus houden we het voorlopig maar op dromen. En wie dromen kan najagen, die kan best gelukkig zijn. Gelukkiger volgens mij zelfs dan zij die naar eigen zeggen 'alles al hebben'. Zij kunnen immers alleen nog maar wachten op wat ze niet hebben: het eeuwig leven en/of de dood. Het eerste lonkt mij in ieder geval niet, het tweede, dat is een zekerheid voor later. Zeker weten, ja.

Allez, nog twee nachtjes slapen en we kunnen weer aan de champagne - al heet die bij ons dan wel omschreven te worden als schuimwijn. 't Zal in ieder geval smaken. En hoe zit dat bij jullie?

zondagblogje

Vlinderman had vandaag een vergadering gepland met De Muzevalgroep, maar die gaat niet door. En dus is er ruimte om wat verder in te pakken. Net enkele doosjes in elkaar gevouwen, nu nog wat tape erover en inpakken. En dat is gelijk het programma voor de rest van deze week. Non-stop. Behalve tijdens mijn nodige pauzeverblijfjes hier op mijn blog. De mailbox blijft zich trouwens gestaag vullen, dus er komen ook heel wat oproepen en boodschapjes op jullie af. Voel je vrij er al dan niet aan deel te nemen.

We kregen hier trouwens net de boodschap dat er weer wat delen zullen verkocht worden van het gebouw waarin we wonen én dat ze daarom morgen komen filmen. Leuke mededeling, had ze liever in de vorm gekregen van 'we gaan weer de verkooptoer op, is het goed dat we morgen komen filmen?' Soit, het is hier een zootje met al die dozen, dus laat ze maar komen filmen, het zullen mooie plaatjes worden. En of we er ons bed voor zullen uitkomen? We zullen wel zien. En laten filmen, ha.