fietsen is gezond

We hebben nog niet veel te melden vandaag, dus houden we het alvast op een poëzietje. Kwestie van u als trouwe blogbezoeker niet in de steek te laten in tijden dat er moet gehefd, getild, versleurd, verhuisd worden. Ik beloof u plechtig vandaag niets te verschotten of scheuren, al weet je dat maar nooit. Tijdens de pauzemomenten zal ik dan de krant doorspitten, op zoek naar het verdere relaas van een staatshervorming die er geen is, een regeringsbeleid dat er geen is, een land dat zichzelf kannibaliseert, en Jef van achter de hoek die weer voldoende uitgevreten heeft om zowaar in mijn krant te verschijnen. De geneugten van een half geplande zaterdag, zal ik het maar noemen.

de fiets of zoiets

een terras vol beslommering
vuilbakken die buiten gezet
struikel ik over een pedaal
verwijt in mijn kuiten
dat er niet genoeg gefietst

blauwe knie en ook enkel
ze strijden tegen het verdict
dat ik sloom zou zijn
te traag voor donder en helpen
versmacht aan het autoblik

maar ondertussen staat de fiets
groen en bekend van stevig merk
veilig één hoog te wachten
tot er minder sloten geknipt
en goesting genoeg in de wereld
om nog eens een ritje
bergop of -af
maakt niet uit

Frans V.

hersenactiviteit = nul

Het is nog eens vrijdagavond en content dat ik ben! De hele zomer gaat het er spannen op het werk, want al met al is er steeds wel iemand met vakantie en moet het liggende werk verdeeld worden over de overblijvenden. En vermits we nog steeds in de opleidingsperiode zitten wat betreft mijn medewerkers, is het soms echt wel achter de feiten aanhollen. Nu, we doen wat we kunnen en gelukkig is dat al heel wat, zodat we met het feitelijke werk ook niet al te veel achterop geraken.

Morgen gaan we broer helpen met de verhuis naar zijn nieuwe huis. Daarom houden we het vandaag maar weer even heel kort. Het moet niet altijd uitgebreid zijn en daarbij, ik heb zin in een frisse Duvel. Na zo'n week kan dat deugd doen, nietwaar? En ook even niet aan iets speciaals mijn gedachten moeten geven, dat is ook behoorlijk ontspannend en ben er wel aan toe. Wanneer het genoeg is geweest, dan is het ook daadwerkelijk genoeg geweest, dan gaat het slot erop en krijg je enkel nog gekwijl en een onverstaanbaar antwoord als je beroep doet op mijn hersencellen...

Nog een prettig lang weekend aan wie het geluk heeft daarover te mogen beschikken en nog een prettig leven aan wie dat niet heeft :)

Over worsten

België ligt momenteel een beetje op zijn drietalig gat, maar bon, dat doet het nu al meer dan een jaar. Terwijl de kranten en internetfora uitpuilen van de berichtgeving over een premier-ke dat nog maar eens de handdoek in de ring gooit (driemaal is scheepsrecht, toch?), ploegen wij Vlaamse en Waalse boeren gewoon verder. Op het einde van de dag moet er nog steeds eten op tafel komen, en of dat nu met of zonder regering gebeurt, wie zal dat wat kunnen interesseren? In ieder geval niet den deze. Dan heb ik meer vragen bij dorststakers die er dezer dagen nogal erg aan toe zijn, bij voetbalrelschoppers die ondanks overduidelijk beeldmateriaal, verzameld door de ordehandhavingsdiensten als niet vervolgbaar worden ingeschat door sommige parketten, zichzelf en kroost dodende scheidende vaders, pistachenoten die zo goedkoop blijven dat ze altijd uitverkocht (b)lijken, deadlines die te dichtbij komen om gezond te zijn en nog van die dingen.

We liggen dus niet wakker van het feit dat we leven in een land dat bestaat uit een aantal kampen die elkanders bloed kokend lusten, waarin het overleg bestaat uit een vragende partij en een nee-zeggende tegenpartij, waarin regerende politici zich bezig houden met hun eigen (partij)navel eerder dan het volk te geven waar het recht op heeft, namelijk (een vorm van goed) bestuur, waar een opslag in procenten omwille van de index leidt tot het verlies van letterlijk honderden euro maandinkomen omdat sommige belastingschalen (of hoe die ingewikkelde toestanden ook mogen heten) neit mee geïndexeerd werden, waarbij de oplossing altijd opnieuw veel te laat na datum (nadat de staat er eerst een stukje beter van werd) wordt gevonden, en ga maar door.

Ondertussen leef ik samen met Nip het leven dat ik wil leven, compleet met aftellen naar binnenkort, naar nog meer van ons, in de wetenschap dat dit leven niet ingericht wordt door welke pipo op het hoogste politieke vlak whatsoever. Zij en ik, wij liggen dus niet wakker. We slapen op vier oren, dromen de dromen der verliefden, verloofden ook, en verder bakken we alles wat ons worst zal wezen. Ik zei het al, een mens moet ook eten, nietwaar?

over dichters en andere onzin

Het is me weer maar eens opgevallen, hoeveel nijd en afgunst er kunnen heersen tussen dichters onderling. Niet altijd gefundeerd op objectieve feiten, maar meer iets van net achter het vel. Er zijn exemplaren bij die, mochten ze het kunnen, de andere en dus vijandige dichter letterlijk het lot van een openbare steniging laten ondergaan, om daarna hun grote gelijk van de daken te debiteren. Waaruit dat grote gelijk dan zou moeten bestaan, dat is een paar andere mouwen. En gelukkig zal het ook nooit zover komen. Iedere dichter bekijkt immers de wereld door de ogen die hij of zij in het hoofd heeft hangen en verwoordt van daaruit wat is opgevallen. Liefst in een poëtische vers of drie, om maar een voorbeeld te noemen.

Voorbeelden van dergelijke dichters ga ik u besparen, maar dat ze bestaan, dat zult u moeten proberen op mijn woord te geloven. Omdat ik er al mee in aanraking gekomen ben, omdat er nogal wat stevig invliegen om Bibi als een onwaarschijnlijke idioot af te schilderen, omdat hij niet 'waarachtig' zou zijn. Omdat zij degenen zijn die vinden dat je je eerst moet wentelen in de diepste krochten van ziel en aards bestaan, vooraleer je je daar over mag uitspreken. Ziet u al voor u de verbazing op het gelaat van mensen, als je durft stellen dat deze dichter wérkt? Ik vind het onwaarschijnlijk dat zoiets een afbreuk zou doen aan mijn (al dan niet, dat laat ik in het midden) poëtische bijdragen! Een échte dichter moet dus werkloos zijn (een erkenning als invalide om wat voor reden dan ook is trouwens eveneens acceptabel voor de dichtersstatus), moet kunnen schrijven/dichten in onbegrijpelijke frasen of ontiegelijk lang kunnen dralen in de wereld der bestudeerde stilstanden (wat dat ook moge betekenen), moet lak hebben aan het volk dat hem ondersteunt, er sjofel bij lopen en oh ja, voor ik het vergeet, moet kunnen bogen op een verslaving of twee, drie, om u tegen te zeggen. Als kers op de taart moet de vrij-gezellige dichter uiteraard, en wie durft dat nu tegen te spreken, een onwaarschijnlijke slag van de molen gekregen hebben, om zo te kunnen komen tot al even onwaarschijnlijke ideeën, die hem dan weer in staat stellen tot het neerkwakken van de meest (ver)gezochte stellingen.

Deze dichter hier is echter anders. Het is maar dat u het weet.

ietwat verhuld

hij dacht al
een beetje koud
deze zomer, wie wil er
een klein beetje stoken

ligt hij op zijn wenken bediend
gaar te staren naar het narrige
van groot en klein en middelmatig
vingers zomaar door de snor
een Antwerpse met resten
van de Laatste Maaltijd

verstopt

hij zwijgt uiteraard
omdat hij zwijgen moet
anders zou er te veel
te vroeg, te laat dan ook
en wie wil dat in een land
waar gevraagd wordt naar
mensen, wie vertrouwt ze nog?

Frans V. aka François Papillon-Mâle

huwelijksvoorbereiding

Hoever zou het nu werkelijk staan met de huwelijksvoorbereidingen? Ik som even op waar we van denken dat het allemaal in kannen en kruiken is:

- verlovingsring: al lang geleden, afgeleverd, ok
- aanzoek: knie zegt ok
- ondertrouw gemeentehuis: vier maanden te vroeg, vier maanden later vastgelegd (amai, zo vroeg), ok
- ringen: gekozen, besteld, afgehaald, gekeurd, ok
- receptie: locatie gekozen, vastgelegd, hergekeurd, aantallen snackjes en dergelijke bepaald, ok
- feestzaal: locatie gekozen, vastgelegd, hergekeurd, bijkomende arrangementen afgesproken, ok
- traiteur: gezocht, bezocht, geproefd, gevoorschotterd, bijna ok
- muziek: gekozen, vastgelegd, ok, enkel nog setjes discolichten bestellen
- uitnodigingen: ontworpen, gedrukt, verzonden, ok
- bloemen: uitbesteed, ok
- bruidsmeisjes: één paar, ok
- getuigen: twee en twee, ok
- vrijgezellenavond: uitbesteed, ok
- trouwjurk: gebudgetteerd, aangekocht, half betaald, half ok
- bruidegomskledij: waar blijft die das? Verder ok
- suite: uitbesteed, ok
- transport: uitbesteed, ok
- huwelijksovernachting: opgezocht, vastgelegd, nog afdokken, verder ok
- openingsdans: gezocht, gezucht, gekozen, opnieuw gezucht, opnieuw gekozen, momenteel nog twijfel, nok
- verlof: twee dagen sociaal verlof aangevraagd, ok, uitgebreid met een weekje vooraf
en nog een dikke week erna, zeker ok
- huwelijksreis: gezocht, gepiekerd, aanbod gekregen, geaccepteerd, ok, alleen nog TomTom Moeder Mia in orde krijgen, alsook camera, dan rijden we alvast niet verloren ginderachter
- tafelschikking: nog te bepalen, werkje van het laatste moment, als eindelijk iedereen heeft bevestigd of afgezegd
- menu's: bepeinzen, ontwerpen, bekritiseren, affin, nog niet ok

Allez, en dan vergeet ik waarschijnlijk nog 't één en ander, maar wie laat dat aan zijn hart komen. Ik nu nog niet, ik geniet teveel van het moment. En als ik de gezichten van de Moeders vandaag zag bij het aanschouwen van de zaal, dan zijn Nip en ik niet alleen... We houden u verder op de hoogte :-)

En het goeie nieuws vandaag is dat mijn bewonersvignet er na amper 6 werkdagen eindelijk is. Dat vignet is dus gratis, maar omgerekend kost me dat toch ongeveer € 20,00 voor al die tijd dagticketten en zo nemen aan de parkeerautomaten. 't Zal in ieder geval goedkoper zijn dan een boete riskeren door die stadsmaten niet te voeden...

Schilderdichten + gedicht

Vlinderman is net thuis van weer een dagje stevig werk, snel wat boterhammekes naar binnen werken en dan naar Mechelen, voor onze laatste schrijfsessie. Daarna komen voor even de rustige maandagen terug, tot ergens in september, wanneer de Stedelijke Academie voor Beeldende Kunsten Hoboken mij zal bijspijkeren in de kunst van het schilderen. Een artiest moet al eens nieuwe wegen inslagen en andere uitingsvormen exploreren. En als alles goed gaat, zal ik later schilderijen maken bij sommige van mijn gedichten en andersom, gedichten schrijven bij sommige van mijn schilderijen. Dat is alleszins voorlopig het plan. Het kan natuurlijk dat uw blogger absoluut geen talent heeft voor het penseel, en dan zullen we snel 'uitgeklapt' zijn.

Ondertussen hebben we een teller die niet stil staat. Nog 33 nachtjes slapen, waarvan de laatste ongetwijfeld niet al te veel, en dan gaan we er helemaal voor, voor elkaar. Niet dat we dat nu al niet doen, maar het wordt toch weer een verdieping naar de buitenwereld toe. Kunnen we grapjes gaan maken over halve trouwboekjes en zo, pronken met elkanders ringen, met onze liefde ook, want anders trouw je niet. Tenzij misschien om papieren en dergelijke te kunnen verkrijgen in een land dat niet het jouwe is. Maar daar is bij ons geen sprake van. Enkel de wil om er samen wat van te maken, van dat leven samen uit te roepen tot het hoogst haalbare goed op vlak van gelukkig zijn. Een mens wordt er zowaar clichématig van, dichter of niet.

Over dichter zijn gesproken, hier nog eens een exemplaarken. Voor u, zomaar. Omdat ik weet dat jullie hongerig zijn (of dat toch in mijn hoofd haal).

opbouwend genoeg

verder bouwen, ja, in steen
ik ben waarachtig om te blijven
zoals mijn huis onverwoestbaar
uit vele delen één geheel
gemetst, gesmeed, gestaald

hier is dan mijn groet
die laatste van de soort
de vuist hoog genoeg geheven
dat iedereen ze zou kunnen zien
zonder te twijfelen aan het waarom
omdat dat er niet altijd hoeft

en wat er dan later gezegd
daar worden nu geen woorden
verspilling is al genoeg
in onze huizen, waar gestookt
hoeft niet langer verder betoogd
en dat we zwijgen zullen, ja,
daarover ben ik het eens
nog steeds

Frans V.

De Muzeval #177 - Kristo, Manu, Charles, Barbara

Over De Muzeval gesproken zonet, we hebben een knaller van een affiche voor u klaar op donderdag 14 augustus 2008: Kristo, Manu Bruynseraede, Charles Jarvis en Barbara Brewaeys, allemaal verenigd op één podium. Poëzie, muziek, interactie, u krijgt het allemaal gratis voorgeschoteld tijdens onze 117de Muzevalavond. Zeg nu nog eens dat wij u niet verwennen in het midden van de komkommertijd...

uitslapen

Zondag rustdag, wat doe ik dan in godsnaam uit bed voor 9u00??? Het lijkt wel alsof ik het uitslapen verleerd ben. Met weemoed denk ik terug aan de jaren 90, toen ik er op sommige zondagen (toegegeven, er zaten ook nogal wat zaterdagen tussen) niet voor 15u00 mijn bed uitkwam. Wakker worden, plasje gaan doen en terug het nest in, dat was toen de enige activiteit die plaats kon vinden voor de noen. En ik voelde me daar volstrekt tevreden mee. Er waren toen zelfs dagen bij dat ik er helemaal niet uit kwam. Dan deed ik een 'slaapkuur' tot een gat in de namiddag, om vervolgens een boek erbij te nemen, tasje koffie, asbak in de aanslag en heerlijk luilekkeren tot de avond. Dan gleed ik alsnog van tussen de lakens, om me te installeren voor de tv, zakje chips, asbakje om de zoveelste film te verslinden. En dan terug het bed in. Heerlijke beddagen, jawel.

Nu, het is wat veranderd. Er is meer te doen, meer aandacht te schenken ook, aan Nip bijvoorbeeld, of aan Miss Jackie T. Er is De Muzeval om me mee bezig te houden, 't Gastvrij Podium ook. Er zijn verslagen te maken, vergaderingen bij te wonen, dichters te contacteren. En tegenwoordig ook bruiloften voor te bereiden. Dat maakt dat het niet verantwoord meer zou zijn om hele dagen in bed te doen verzinken zonder een klop uitgevoerd te hebben. En ach, ik klaag toch vaak genoeg dat er niet genoeg uren in een dag zitten...

Als u zich nog steeds het hoofd ligt te breken over wat dat technisch schema van gisteren moet voorstellen, kan ik u de moeite besparen.

Het is een Crosstrainer uit Decathlon, die we eergisteren gaan halen zijn om wat aan onze conditie te doen. En uiteraard raadt u het al: het is voorlopig alleen nog maar Nip die het beest al uitgeprobeerd heeft. Mijn voornemen is daar morgen ook mee te starten. Misschien. Anders wordt het dinsdag :p

Zaterdags blogje

Vlinderman is 'en pleine forme'. Voor dag en dauw alweer het bed uit, om de parkeermeter te gaan voorzien van muntjes, vervolgens naar de krantenwinkel voor een Humo en de weekendkrant, alwaar ik gelijk met krijt moest laten schrijven, want de laatste benodigde € 0,10 stak al in de parkeermeter. Vervolgens ticketje in de Vlindermobiel gaan leggen. Het is trouwens een echte Vlindermobiel geworden, vermits broer gisteren nog een oud collectors item van mij in zijn garage teruggevonden heeft...

De Vlindermobiel

Zot zijn doet geen zeer, dus genieten we dezer dagen nog volop van het vrij van hot naar her kunnen vroemmen, zonder hier rekening mee te houden en daar op beletsels te kunnen stoten. Gewoon instappen en wegwezen. Uiteraard zal dat allemaal nog wel luwen, het is nog een beetje nieuw allemaal. En nieuw heeft zo zijn charmes.

En vroemmen maar

Wie wil, mag proberen te ontcijferen wat Vlinderman vandaag zowaar in elkaar geknutseld heeft. Het ziet er allemaal ingewikkelder uit dan het is, maar toen ik het voor het eerst zag, moest ik toch even slikken. Soit, binnenkort zie je een stevig afgetraind Vlinderpaar voor het burgeraltaar, en dan kan jij zeggen dat je weet hoe dat zo gekomen is.

Moet u hiervoor technisch onderlegd zijn?

Gut, het is iets na elven, en de rest van de dag komt er alweer aan in een rotvaart. Ik laat u daarom weer even en misschien dat ik deze avond nog even langs kom gefietst... Geniet van deze zaterdag, met zijn streepje zon en zijn geutje regen.

Vlaamse activiteiten

De Muzeval gisteren was weer een voltreffer. Een nieuw debuut, een vurige en toch bedaarde Ruth Lasters die met proza en poëzie de juiste sier kwam maken, oude vrienden die even langs liepen, fijne dichters en muzikanten aan het woord en aan de noot, zo wil ik er nog vele mogen beleven. We hebben ook al een voorproefje gekregen van het programma voor in augustus en ook dat belooft. We kijken er dus naar uit, al belooft het ook een spannende 117de editie te worden. Twee dagen later staan Nip en ik immers voor de één of andere ambtenaar om minstens één maal ja te zeggen en wie weet welke woorden er dan nog zullen volgen, zo twee dagen voor die grootse deadline...

Ondertussen op My Space: via Antje een heerlijke artiest uit Londen leren kennen. Hou je van dat typische Londense sfeertje, dan moet je zeker eens gaan luisteren naar Andy Stedman. Het zou me niet verbazen mocht die kerel binnen niet al te lange tijd zijn laarzen planten op een aantal Vlaamse podia. Eenvoudig gitaarspel, meeslepende stem, heerlijk geluid, meer moet dat niet zijn.

Nip komt hier net wat vragen over wenkbrauwen en doen en trouw, dus laat ik het voorlopig hier maar weer bij. We moeten trouwens nog naar Decathlon én naar Media Markt, de tandarts verwacht uw Vlinderman, er zit een verzekeringsagent op ons te wachten, de Lidl wenkt, affin, nog heel veel te lopen en rennen vandaag. Hopelijk heeft u het wat rustiger. Vier ze op z'n Vlaams, deze vrijdag de elfde!

gedicht: misschien moordenaar

In wat een prachtige wereld leven wij toch met zijn allen. Ieder voor zich en als het niet meezit, nou dan ga je maar wat rotzooien. Kan ik daarna erover dichten.

misschien moordenaar

hij wacht zijn dagen
met verstomming door de krant
is dat zijn eigen soort
moeders, vaders, kinderen
voor een habbekrats vermoord?

in de spiegel blijft hem
het antwoord dood
maar altijd weer die schim
van een echo onverwoord
met de schemer van herinnering
in de net verborgen hoek

hij schaamt zich niet
voor de hand die slaan wil
zo net buiten zicht
waar alomvattend weten
van niets meer weten wil

Frans V.

ontslagen door het woord

Vandaag in de krant (gisteren al op het internet, maar dat wil je toch altijd eerst gedrukt zien staan): een werknemer van 'De Lijn' krijgt zijn ontslag nadat hij op zijn eigen blog een kritische bedenking had geformuleerd naar aanleiding van een aanwervingscampagne voor nieuwe chauffeurs. Vijftien jaar trouwe dienst, u heeft misschien bij hem in bus of op tram gezeten, teniet gedaan door misschien niet helemaal doordachte uittypsels op 'ons' internetplatform. "Dag Jan, en ga het elders maar uitleggen, Jan!" Het doet me slikken. Ik ben zelf een (ondertussen welgeweten) verwoed blogger naast mijn dichter zijn, maar dat je daar ook je job door kunt verliezen, door als kritische mens je mening te uiten, te ventileren, kenbaar te maken aan de wereld, dat is verdorie hard om slikken. Uiteraard moet je niet je werkgever 'afvallen' op een medium dat bij uitstek open staat voor het grote publiek, maar moet je dan echt enkel berichten over hoe 'mooi' en 'goed' het (l)allemaal wel is op straffe van broodroof?!?

Hoogst waarschijnlijk is er nog een stuk van het verhaal tussen blogger en werkgever waar we geen weet van hebben, maar toch verontrust dit mij. Het lijkt me een variant op 'tais-toi ét soi belle', maar dan op een ander niveau. En eender welk niveau van die uitspraak doet me gruwelen.

Het is natuurlijk altijd zo geweest dat je je mag en kan ventileren na de uurtjes, in het gezelschap van gelijkgezinde al dan niet collegae, hangend aan de toog van je lievelingsplekje, zonder de mogelijkheid als 'werkgeversverrader' bestempeld te worden, maar als de tijden zo veranderd blijken als nu, wat moet je dan nog? Dankzij Europa (hallelujaaaaaah!!!!) sluit dag na dag minstens één kroeg de deuren en verminderen de kansen op die uitlaatklep, terwijl het internet steeds meer en meer een toevluchtsoord wordt. En om dan net daarop koud gepakt te worden, komaan zeg! En weet je wat nog het ergste is? Die man heeft zich van zijn meest kritische zijde getoond, maar vertolkte gewoonweg dát waar iedereen tegenwoordig de mond vol van heeft. Go figure!

Om kort te gaan: ik hoop dat die man zijn job via de arbeidsrechtbank terug krijgt, vervolgens zelf ontslag neemt en dan elders op zijn pootjes terecht komt. En Bibi zal toch enigszins nauwlettend (mooie woordspeling, vindt u ook niet?) zijn eigen bijdragen over zijn werkvloer in de gaten houden. Omdat ik verplichtingen heb inzake dak boven het hoofd, eten op tafel, aanstaande vrouwen, noem maar op. We leven in een vrij land, weet u wel?

Huwelijksstress?

We gaan stilaan naar de zone waarin het ook voor deze Vlinderman uit zal zijn met een stressloos aftellen naar zijn huwelijk. Terwijl de bevestigingen en sommige losmakingen blijven binnenlopen, kort ons tikkenderwijs de tijd tot het ultieme moment van plechtigheid. Het betekent schijnbaar dan ook niet veel dat we feitelijk alhaast vier jaar geleden ons elkaar toezegden... Nu gaat het immers gaan om het boterbriefje, de knieval voor elkaar met de goegemeente om het allemaal toe te juichen, het vaarwel tegen de toch nog steeds bestaande vrijwilligheid van ons samenzijn.

Vlinderman voelt de focus steeds scherper komen te liggen, maar verzuipt vooralsnog zoals gewoonlijk nog steeds afdoende genoeg om wat dan ook te merken in het alles absorberende werk, hij draait zijn dichterlijke en vrijwilligerswerkachtige opdrachten al dan niet gammel af (teveel en te weinig tijd ervoor, je kent dat wel, en dan blijft er al eens iets hangen), ..., en dat allemaal terwijl Nip ergens aan de bovenkant van de gordijnen het aantal haakjes telt (nu ze er toch van de stress alvast zo hoog in hangt), Miss Jackie T ontkent, van lieverlee gewoon heel de tijd snorrend en spinnend, dat zij voor al die littekens op ons beider armen heeft gezorgd, de afwas dient gedaan, affin, 'the works'. Het is wat en wat is het leuk!

Na jaren de broek te hebben gedragen, liefst met korte pijpen en met kwajongensstreken in de gescheurde mouwen, gaat er wat veranderen, en eigenlijk best wel voor het eerst in zelf gekozen positieve zin. De bengel wordt een volwassen engel, of zoiets in de aard, we zien wel, maar toch. Ik tel af. 38 nu en verder. Helemaal tot één. En dan begin ik op te tellen. Omdat er een hoop hoop is op vervulling. Van wat, dat laat ik jullie maar 'bevroeden' (voor verklaring in Vandale: klik hier).

Frans V.

De Muzeval 116

Niet vergeten: aanstaande donderdag is het weer De Muzeval!

Korte perstekst Ruth Lasters


Naast schrijfster van een roman, korte verhalen en gedichten is Ruth Lasters romanist en in die hoedanigheid lerares te Antwerpen.

In 2006 debuteerde zij met de roman Poolijs bij uitgeverij Meulenhoff/Manteau. Zij schrijft ook columns en korte verhalen die tot hier toe verschenen in tijdschriften als Deus Ex machina, De Brakke Hond en in de bloemlezing Mooie Jonge Honden.

In oktober 2007 verscheen haar poëziedebuut Vouwplannen bij uitgeverij Meulenhoff/Manteau. Losse gedichten verschenen tot nog toe ondermeer in Het Liegend Konijn, Deus Ex Machina, Revolver, En er is, Lava, Krakatau, NRC Handelsblad en in de bloemlezing Op het oog, 21 dichters voor de 21ste eeuw. Zij was naast Stijn Vranken en Kees de Gruyter te gast op de “speciale gedichtendag” van de Donderdagen van de Poëzie in bibliotheek Permeke aan het Sint-Jansplein op 31 januari 2008.

Internetinfo/site Ruth Lasters => KLIK

goedenacht

We hebben er een avondje rond spanningsbogen op zitten, Nip en ik. Hoe krijg je een spanningsboog in een verhaal, hoe lang moet die zijn, mag het ook een rechte zijn? Uiteraard hoorden daar ook de nodige opdrachten bij en één van de dagen laat ik jullie hier zeker en vast wel eens kennismaken met wat er zoal tijdens de sessies uit mijn koker, euh, pen is gekomen. Nu is het echter te laat om wat dan ook hier neer te zetten, dus hou ik het op een goede nacht en tot de volgende maar weer. En voor ik het vergeet: baas, snel beter worden! Niet dat het nu saai is op het werk, maar er zijn zo van die vragen die antwoorden behoeven die jij alleen kan/mag geven ;-)

goedenacht (senryu)

zo vlak voor 't slapen
even denken aan 't leven
wat je er voor deed

Frans V.

gedicht

Vader is nooit ver weg. Af en toe resulteert dat in een gedicht, zoals ik het me voorstel dat anderen hun vader ook ervaren. Nog een prettige zondag, gij allen.

stevig onderweg

dan zal hij juichen
waarbij zijn lach weerklinkt
als het ijsvallend water
van de Niagara in december
en mensen stom verbaasd
zichzelf niet langer bedaren
omdat het soms eens razen moet

maar de weg zal eerst nog
geopenbaard, het vallen
voor het opstaan ingeoefend
om vast te mogen stellen dat
de winst nadien altijd groter
dan het verlies van het moment
een sector met meer levensbytes
in de cluster van zijn ontgroenen

hij hoorde het van vader
die het wist van moeder
toen hij als een echte hoeder
zijn gebelgde telg de les spelde
zo ooit eens ergens na
diens eerste echte valpartij
met deuken in het broze schild
van onbesuisd jonkmoedigheid
toen het huilen nader was
dan de wil weer door te gaan

Frans V.

hongerstaking

Met hoevelen zouden we in hongerstaking moeten gaan om allemaal gelijk bedeeld te worden in dit land? Een paar honderd? Duizend? En hoelang zouden we dat moeten volhouden? Tot we geen nierfunctie meer hebben, we met zijn allen integraal ontslagen zijn wegens werkverzuim, we niet alleen roze olifantjes zien maar ook gele, groene en verdomd fluo? En in welke kerk moeten we dat gaan doen? Eentje in Brussel? Of nemen we gelijk de kathedraal van Antwerpen in? Slaapzakje, boekje om wat te lezen, gsm om de pers te woord te staan wanneer we dat nodig achten, ik zie het al helemaal gebeuren. Alleen, we hebben dat dus niet van doen. Omdat we behoorlijk safe zitten qua gelijkwaardige behandeling. Ik zei behoorlijk, dus er zijn wel (klasse) verschillen, maar daar struikelt al lang het gros niet meer over. We hebben het geluk gehad hier geboren te zijn of met genoeg centen naar hier gekomen te zijn. En we hebben daarbij doorgaans het geluk niet in de gaten van ons sociale vangnet terecht te komen. Alhoewel dat alweer niet voor iedereen zal opgaan. En zelfs al zijn we er ooit doorheen getuimeld, dan stond onder datzelfde vangnet doorgaans een gedreven sociaal assistent klaar om ons opnieuw te lanceren. We hebben geluk gehad.

Dat geldt niet voor arme sloebers uit verre en soms ook exotische landen, die naar ons land van zogenaamde melk en honing komen afgestrompeld, met de hoop een deel van onze koek onder hen te mogen verdelen. Het mogen ook kruimels zijn, vermits dat waarschijnlijk nog steeds een veelvoud betekent van wat ze in hun thuisland op hun bord kregen. En dan staan ze hier aan de poorten van het paradijs, vaak tot op het bot ontdaan van hun laatste centen door een mensenhandelaarke hier en daar. Om dan helemaal gedesillusioneerd te raken door het leven bij de boodschap dat ze hier niet mogen blijven. Geen plaats of zoiets. Geen werk of zoiets. Geen geld of zoiets. Het zal wat. Geen warmte, punt. Geen mensen, punt.

Ik vind 'ons' niet goed bezig. Wij mogen emigreren, omdat we het kunnen. Anderen mogen niet immigreren, omdat ze 'het' niet kunnen. Omdat we ook bang zijn van een infectie die niet met onze Westerse pilletjes in te dijken zou zijn. Omdat we denken dat er geen enkele reden zou kunnen bestaan om je eigen vaderland zomaar holderdebolder achter te laten. Omdat het onmogelijk is dat iemand van aan de andere kant van de wereld zomaar ons landje eruit pikt om er een nieuwe toekomst op te bouwen. Feit blijft dat we met de verkeerde ogen blijven kijken naar het fenomeen en ons onderwijl nog wat laten opjutten door een bende menselijkheidsverlakkers, die niet wéten waar die mensen mee bezig zijn als ze naar hier komen. Die in de spiegel kijken en hun 'job' zien, geen mens.

Ik sta achter de hongerstaker die het eten staakt om in leven te blijven in een land dat de overvloed tot de norm heeft verheven. Er ís plek, er ís eten, er ís werk, er kán warmte zijn. Als wij mensen dat willen, staat elke deur open voor wie daar behoefte aan heeft. Ook de deur van ons land.

Vakantie en Muzeval

2008, het wordt stilaan het jaar van Vlinderman. Nog 42 nachtjes slapen en dan staat hij met vier voeten in de wereld. Op het werk gaat het ook een andere richting uit, met nieuwe collega's die stilaan in vorm beginnen te komen en dan heb ik het nog niet over Pipelines vzw/De Muzeval, waarvoor Antwerpen eindelijk wat centen veil heeft, omdat ze beginnen te geloven in dat (poëtisch) project. Het is altijd leuk om erkenning te vinden voor iets waar je al jaren je schouders onder zet. Daar (Pipelines vzw/De Muzeval) is trouwens binnenkort misschien wel heel speciaal nieuws over te brengen, maar ik stel voorlopig uw geduld nog even op de proef.

Met de nieuwe auto (nou ja, nieuw, 13 jaar oud) kunnen Nip en Vlinderman aanstaande eindelijk naar de sauna op een zelf gepland moment. Geen beter plekje trouwens om iets te vieren, om wat dingen door te nemen, to do-trouwlijstjes te overlopen, plannen te smeden, en dat allemaal tegen een achtergrond van pure relaxatie. Een mens zou voor minder beginnen zweven dat het leven toch zo schoon kan zijn. Zolang hij dan maar niet de krant er op open slaat, want dan is het uit met de cocoonachtige pret. En nu dat zonneke zo zalig straalt, willen we ons niet laten afleiden, toch?

Iedereen die nog niet met of op vakantie is, wil ik graag bij deze een korte aftelperiode toewensen. En zij die dat zijn, geniet ervan, komt trouwens gerust eens vertellen waar je zit, wat je doet, wat het met je doet, of er al een 'dit moet de hele wereld weten'-moment is voorgevallen... Zo geraken Nip en ik er stilaan ook wel in :-)

Vroem vroem

Vlinderman is mobiel. Na jaren openbaar vervoer (de trein is altijd een beetje lijden, met De Lijn zou je er zo zijn), aangevuld met alle ongemakken van nooit nog op tijd thuis geraken, dus sowieso thuis blijven of overnachtingsoplossingen zoeken, begon het toch te kriebelen. Zou het eens geen tijd zijn om toch een auto aan te schaffen? Zo een klein stads modelleke? Niet om er elke dag mee rond te roetsjen, maar om nu en dan eens gewoon te zeggen: 'We zijn weg,' zonder eerst het internet af te speuren naar de juiste vertrektijden van bus of trein. Zomaar een ritje naar een leuk plekje - we voelen de hete adem van de sauna al in onze nek zonder dat we bij vrienden of familie een auto moeten bedelen...

Na het nemen van de eerste horde, namelijk een auto vinden voor een prijsje, het nemen van de tweede horde, namelijk een verzekering vinden voor een prijsje, moet er nu nog een derde horde genomen: het aanvragen van een bewonerskaart. Want terwijl ik mijn beslissing nam om een wagentje aan te schaffen, besliste het stadsbestuur om ook in Borgerhout-Oost, waar Bibi resideert, het betalend parkeren in te voeren... Soit, onze kleine rode Alfa Romeo is sedert vandaag getooid met verzekering en platen voor en achteraan, maar staat nu op zo een gezegende afstand van thuis, dat ik de tram heb moeten nemen om nog voor middernacht thuis te geraken. En dat lijkt me dan ook weer van het goede teveel, dus morgen effie de rest regelen. Hopelijk dat tegen midden volgende week het één en ander dan in de brievenbus zit. Zodat ik mijn heilige koe een beetje dichter bij huis kan stallen.

Bron Foto: Klik!

ongeloof

Elke dag leest uw Vlinderman zijn krant. En af en toe vindt hij het nodig u daarover te berichten op deze blog. Ook vandaag stond er weer het één en ander in dat bewuste en onbewuste gedachtegangen ontlokte, maar de krant zelf is op dit blogmoment niet meer voor handen. Verloren gelegd, al dan niet bewust. Het betreffende artikel ging over een vrouw in Amerika, 23 jaar oud, die snakte naar een baby. Haar verlangen was zo groot, dat ze het moederlicht in de ogen van een hoogzwangere vrouw niet gunde. Gebukt onder de grootste last van normvervaging dacht het mens waarschijnlijk iets in de aard van 'dat is mijn baby', waarna ze die aanstaande moeder beroofde van het leven en er haar eigenste kind uit SNEED. Sommige dichters verwoorden dit als 'een mens moet ook wat', maar voor mij is dit er dus ferm over. Van nature uit ben ik geen doemdenker, maar het begint toch gortig te worden. Als een schrijver zoiets als drama opvoert in zijn fictieverhaal, wordt hij tien tegen één versleten voor surrealistische fantast, die van schrijven geen kaas gegeten heeft.

Geef het toe: terwijl we met zijn allen aan liefdadigheid doen, loopt er een stelletje losgeslagen idioten rond op onze wereldbol, die compleet van de pot gerukte daden stellen zoals u en ik dagverse groentjes in onze favoriete warenhuisketen gaan halen. Vergeten we daarbij correct te parkeren, is de kans groter dat u en ik een boete in onze bus (of onder de ruitenwisser) aantreffen, dan dat dergelijk schorriemorrie kan rekenen op even veel onverbiddelijkheid bij het systeem dat 'rechtsgang' heet. Het is immers nog niet zo heel lang dat er zoiets als slachtofferhulp in het leven is geroepen, en nog minder lang gelden dat slachtoffers van Stekeblinde Vrouwe Justitia zowaar wat meer (inzage)rechten kregen. Maten en gewichten, daarover moet ik u absoluut ooit eens berichten, kan een heel boek worden, maar komaan. Een man of vrouw die (bewezen) zware misdrijven op zijn of haar kerfstok heeft staan, moeten die - minderheidsgroep gewijs - meer rechten hebben dan de - getormenteerde - meerderheid? Gaan we daarbij niet collectief voorbij aan het even- en rechtsredigheidgevoel van Jan Modaal, die amper een wiel schuin mag parkeren? Nou??

Misschien moet ik maar stoppen met de krant te lezen. Er staat toch niet al te veel zinnigs in.