laptop + gedicht

Vlinderman was er een dagje tussenuit. Niet uit het werken of zo, gewoon, geen tijd om online te gaan. Nadat ik gisteren immers een namiddagje overuren gepresteerd had, ben ik samen met Nip aansluitend naar Broer Jurgen en Schone Zus Joke gebust. We werden daar immers verwacht voor een heerlijk avondje met Semi-Schone Zussen Liesbeth en Inge en hun respectievelijke Ben en Hans. Ook Neefje Sander en Nichtje Silke waren even van de partij, evenals de nieuwe gelapte top van Broer. Pas aangeschaft in de GB, een heerlijke Toshiba, die nog moest klaargemaakt worden voor het Grote Werk op de internetsnelweg...

Om kort te gaan: oververzadigd van de vele op Tapas-leest geschoeide Happerij werd het nogal laat (ik schat iets van een half vier) vooraleer we de koffer indoken. Daar werden we weer uitgejaagd door een bijzonder vroeg koppel kinderen, zodat ik om een uur of half tien terug beneden stond om het nieuwe lettermachientje in gebruik te stellen. Zowat alles is nu geïnstalleerd, zodat Broertje weer naar hartenlust kan surfen. En zo zijn we opnieuw met weer wat meer volk in space-land.

ruisvogel

hier fluister ik stilte
een gat in de atmosfeer
dat gevuld moet worden
met een stevige streep leegte
om even te vergeten

geen geluid is onmogelijk
één al evenzeer zo
zal ik me troosten met
het ontbreken van gereutel
telkens hersenraderen ratelen
om te voelen hoe
alleen ik dan toch nooit

al blijf ik fluisteren
ooit zal iemand toch
mij horen doorheen het ruis
van zoveel leven

Frans V.

Belastingen + gedicht

De opbrengst uit belastingen zou beter meevallen dan vorige week nog geraamd. Stond zomaar in mijn krant vandaag. Ik was al een hele dag aan het sakkeren dat het een lieve lust was, want ik vermoedde een stevige brief in mijn eigen kleine (gehuurde) bus te vinden. Wel, hij was er vandaag.

Vlinderman denkt altijd dat wie veel belastingen moet betalen, ook veel verdiend heeft. Vermits hij de vorige jaren altijd al moest betalen (ook al verdiende hij niet zoveel), dacht hij eerst nog de brief van Financiën maar gewoon in de vuilbak te keilen. Hetgeen hij dus niet gedaan heeft.

Geloof het of niet: Bibi gaat zowaar wat centen terugkrijgen! Wat dus wil zeggen (volgens mijn eigen onwrikbare logica), dat ik verdomde weinig verdien. Maar bon, merci, Vadertje Staat, om mij dan een paar jaar na (werk)datum toch nog wat terug te schenken. In een huwelijksjaar zijn de uitgaven immers net dat ietsje meer. En ja, je mag nog twee maanden wachten met terug te geven wat je al jaren terug teveel hebt afgeroomd van mijn armzalig 'preke'. Zolang je maar doet wat je me per brief beloofd hebt. Terugbetalen.

strak, strakker, straks(t)

dagen die zich ontvouwen
uren netjes achtereen
zorgvuldig geplande actie
na reflectie de extractie
gevolgd door extase bij
geslaagde realisatie

zijn wezen is opgedeeld
in functie van eerst eerst
later misschien wat meer
van dromen onder constructie
de plannen uitgetekend te bed
pleegt hij geen woorden vuil

het is ver gekomen al
zijn de plassen er nog wel
springen doet hij niet meer
vaak, er moet nog zoveel
eerst afgewerkt, dan pas
klaar om nog wat te leven

Frans V.

Mededeling: Donderdagen van de Poëzie

Donderdagen van de Poëzie 08

Twee poëzielezingen per maand

Het derde seizoen van De Donderdagen van de Poëzie startte op Gedichtendag, 31 januari 2008, in bibliotheek Permeke. Het nieuwe seizoen biedt twee poëzielezingen per maand, in het Letterenhuis en bibliotheek Permeke.

In het Letterenhuis ontvangt gastvrouw Jelle Van Riet (van De Standaard) elke maand een auteur die een keuze uit eigen en andermans poëzie leest en becommentarieert. In bibliotheek Permeke interviewt Johan De Boose elke vierde donderdag van de maand een dichter die onlangs een nieuwe bundel heeft gepuliceerd.

Januari

31/01 Special Gedichtendag / Permeke
Stijn Vranken: 'Vlees mij!' - Jess De Gruyter: 'It was a boring conversation anyway' - Ruth Lasters: 'Vouwplannen'

Februari

21/2 Simon Vinkenoog / Letterenhuis
28/2 Willem M. Roggeman: 'Blue notebook'/ Permeke

Maart

20/3 Kristien Hemmerechts / Letterenhuis
27/3 Leonard Nolens: 'Bres' / Permeke

April

17/4 Adriaan De Roover / Letterenhuis
24/4 Peter Holvoet-Hanssen: 'Navagio' / Permeke

Telkens van 12u30 tot 13u30.

Letterenhuis, Minderbroedersstraat 22, Antwerpen
Bibliotheek Permeke, De Coninckplein, Antwerpen

het hectisch leven + gedicht

Lange dagen, aangename nachten. SK schreef het in zijn opus magnum, De Donkere Toren, als vorm van een begroeting tussen elkaar welgezinde vreemden. Ik wens iedereen hetzelfde toe, bekenden zowel als onbekenden. zomaar, omdat ik zin heb in gewoon wat wenserij. Er gebeurt immers zoveel iedere dag, dat ik me af en toe afvraag of het nog normaal is. Via krant en pc krijg ik iedere dag de wereld over me uitgestort. Tussen dat gebeuren door is er ook de dagdagelijkse omgang met een hele hoop mensen. En daar nog verder tussendoor koester ik mijn relatie met Nip. Al durft dat wel eens rare vormen aannemen.

Neem nu mijn voornemen om de afwas alvast gedaan te hebben tegen dat Nip vanavond zou thuiskomen van de unief. Belt ze toch wel een pak te vroeg dat het college voor vandaag erop zat. Waarop ik zowaar bitsig reageer. Nu kan ik haar niet meer verrassen met een propere keukenplek... Of wat voor kieken ik toch kan zijn, alsof Nip er aan kan doen dat een les vroeger gedaan is dan gepland.

Als voorlopige afsluiter een inzending van een kleine maand terug op Gedichtenfreaks, met een onderwerp dat te linken valt aan de hele thematiek van het ongeregelde draagmoederschap. Weet gelijk iedereen hoe ik daar over denk...

draagmoeder voor valuta

ze vraagt geld voor een daad
uit pure mensenliefde begaan
stelt het helpen voorzien in
een kleintje voor later
zoveel mooier voor zichzelf
het groeien van een rekening
bij de bank waar zij gekend
het mooie weer wil maken

dat het daarbij dan blijft
schone liedjes die niet lang
en mensen dieper in de put
hoe zou zij dat moeten voelen
waar de knip erop de hartenklop
slechts vertaalt in dollartekens

ze is het voorbeeld van
eigen wereld eerst en dan
hoeft er over de rest
nooit meer nagepraat
want de kist ingepest
door wat modern heet
een beetje moreel
onvermogen

Frans V.

Carmen & Food

Gisteren werd ik attent gemaakt op een blog (dankuwel, Branco) van een levenminnende jongedame. Carmen heet ze, ze blogt en ze schrijft poëzie. Het moet gezegd, er was geen woord van gelogen. Ben een beetje onder de indruk, en dan lieg ik het hele '-je'-gedeelte. Voor iedereen die wel eens een piepje durft wagen in andermans leven en met een appetijt voor poëzie (is dat de reden waarom je hier nu alweer langsgelopen komt?) kan ik deze blog aanraden. Gaat lezen en geniet, gij linkgerichte zoeker des levens!

Ondertussen geniet ik van Nips heerlijk klaargemaakte gerecht, zomaar weggeplukt van het kooklabo. Een eerste maal klaargemaakt en gelijk een schot in de Vlindermanroos. Een warme oproep dus aan al diegenen die op zoek zijn naar eenvoudig te bereiden en toch speciale gerechten: verzamelt u allen en deel het Britt en Nip alle mogelijke culinaire geneugten waarover je maar zou beschikken. Dit proefkonijn zit al te watertanden...

Vriendin voor de dood + gedicht

Het leven heeft iets tragisch. Klinkt misschien wat zwaarmoedig, maar dat moet dan zo maar even zijn. Een tijdje terug heb ik gebeld met A. A. is een prachtvrouw. A. cijfert zichzelf weg voor een ander. A. heeft al heel wat meegemaakt in haar leven, maar blijft altijd lachen. A. geeft stevige duwtjes in Vlindermanruggen. A. woont in het hart van velen, waaronder het mijne, gewoon om wie zij is. A. beleeft ook haar laatste jaar. Hoe moeilijk kan het zijn om over een naderende dood te spreken tussen zij die blijven en zij die gaan? Bijzonder moeilijk, want de onmacht langs beide kanten verlamt ieder normaal gesprek. Er wordt al eens gesteld dat de dood bij het leven hoort, maar dat maakt niemand iets uit die ermee geconfronteerd wordt in zijn dagelijkse omgang. Niets. Het blijft aartsmoeilijk en daar zit deze Vlindervent nu mee.

over-leven gesproken

sterven gaan, is dat
de wagen nemen
bestemming onbekend
en nooit meer weer
je foto op een poster

word je dan een bloem
na wat jaren of zo
of is het gewoon maar
stof en as en stof
op het kerkhof weg te vegen
van een vervallend graf

dat je foto niet verbleekt
dan soms per ongeluk gewist
en je stem nog lang te horen
maar wat als ik nog
zo een warme knuffel
dan ook niet meer

dood gaan
laat ook sterven
het hart binnen sluipen
van zij die verder mogen
om de tijd te laten helen
wat een mensenleven minder
heeft nagelaten

Frans V.

fiscale waanzin + gedicht

Wat vind je nu van dit bericht? Een heertje of dametje op de fiscale dienst van België vindt het een lucratief idee om een reeks achterstallige belastingen met een waarde van € 100 miljoen effie gewoon maar blauw blauw te laten. Kost te veel om erachteraan te gaan en het volk dat we daarmee niet hoeven in te zetten, kunnen we best gebruiken om de meer recente belastingen te innen.
Ik mijmer een eind terug en denk dan aan die schrijnende verhalen in menig oude krant over volkse mensen, die een deurwaarder aan hun deur kregen omdat ze nog een openstaand saldo bij de fiscus hadden staan van bijvoorbeeld € 50,00. Of die administratieve boeten kregen, omdat ze nog vergeten waren € 0,12 van een rekening van vadertje mee over te schrijven. Ik dwaal dan ook met mijn gedachten tot in de woonkamer van al die verbaasde brave betalers die dit nieuws op hun zaterdagse of zondagse teljoor gekregen hebben. En dan ga ik me ook vragen stellen: wie is hier nu feitelijk de pineut? En vandaar kom ik bij de volgende vraag: wie is hier nu eigenlijk de idioot? Om min of meer te eindigen bij: eerlijk duurt toch het langst? Lastige vragen om zomaar een eenduidig antwoord op te formuleren, neem het maar gerust van me aan.

Vanop het werkse thuisfront van Vlinderman niets dan goed nieuws: een collega opnieuw out voor twee weken en nog wat dringende opdrachten die voorrang op de andere taken krijgen. In de wandelgangen wordt gespeculeerd over de omvang van de achterstand na die paar weken. Bibi staat er stil bij en kijkt ernaar. Alweer.

uit het zelf

laat dit de voorspelling zijn
dat deze dag in jou zal blijven
herinnering tot op het laatst
wanneer je dan niet anders kan
dan toegeven dat het misplaatst

al je dromen, al die idealen
verkwanseld voor instant goud
dat goed dat niet meer doet dan
verleidend glinsteren tot je oud

een heel leven, weenzaam en zo
met jezelf, die je niet meer was
maar ook die pijn zal wel slijten
al blijf je hetzelfde gelijmde glas

iedereen en alles zal zo zien
dat ook jij ooit bezweken bent
aan 't idee van niet met mij
waarna je eeuwig toch maar
die eeuwig veranderde vent

Frans V.

Stephen King, DKZ + gedicht

Zodadelijk zet ik me in de zetel met een boekje Stephen King. De marathon nog eens herlezen. Mijn favoriete auteur blijft me verbazen, al heb ik al zijn verhalen al minstens tweemaal gelezen. Ik kan gewoon toch zo genieten van hoe hij zijn karakters beetje bij beetje in hun hemd zet, de mens ontbloot van alle franje. Wat je dan krijgt, dat zijn bijna pervers aandoende cynische figuren, in al hun povere pogingen er al dan niet bij te horen. Dat beeld van de mens, dat komt wel zo een beetje overeen met hoe ik soms ons wereldbevolkers ervaar. Uiteraard zijn er de uitzonderingen die voor dat tikje overstijgend meer gaan, maar die zijn toch zo schaars op een totaal van al die miljarden anderen...

In de krant vandaag (en uiteraard ook gisteren) weer een discussie over het voederen van dieren met dierlijk meel. Op acht jaar tijd is men blijkbaar al vergeten hoe dát is afgelopen met de veestapel (BSE, nog iemand van gehoord?) Als alles genoeg gecontroleerd wordt, zou het wel lukken zonder een nieuwe opstoot van DKZ. Voldoende controle? En wie gaat dat doen? Willen we nog terug dioxinevlees op ons bord of een aangetaste ossentong in madeirasaus? Dan moeten we vooral in val van de controle-illusie trappen. Prettige zondag iedereen, geniet er nog maar wat van.

hij het onverschil

op het hart getrapt
de lagen van een leven
vol zin maar veelal onzin
dag na dag bijgegroeid
samen met het onvermogen
tot zomaar mededogen

hij kijkt naar links
waar rechts een appel
hem niet kan beroeren
tot het uitstrekken van
een stukje reddende hand

rechts rijdt hij soms
de scheefste schaats
met een flair van ego
sum, ergo de boom in
moi d'abord en de ander
altijd op de tweede plaats

hij schijnt een mens te zijn
vooral bij nacht en stevig
met een zaklantaarn verlicht
tot hij weer verdwenen
met hangende schouders
slechts een schimmige herinnering

Frans V.

afrondingske

Nip en Britt hebben het behoorlijk gedaan: reeds omstreeks 12u30 meldde Nip me dat de jurk voor getuige Britt een feit was! Bravo, Britt (om het eens alliterair in de verf te zettten). En naar ik verneem van Nip ziet het er bijzonder geslaagd uit. Zolang Nip in augustus maar de schoonste mag zijn :p
Yoeri, vriend van Britt, is er uiteindelijk ook nog bijgekomen, net zoals ikzelf, en we hebben al afgesproken dat we begin april (vrijdag de vierde om duidelijk te gaan) allemaal verzamelen blazen hier in de Kroonstraat om te Kolonisten (van Katan). Er zal dan ook gemojito't worden en Nip gaat voor ons koken, waarvan uiteraard verslag zal uitgebracht worden op de kooklaboblog van de dames...

Dat was het voor de kleine weetjes, nu over naar de orde van de dag: er moet nog een filmpje meegepikt worden: You kill me, zwarte humor met een misdadig ondertoontje. Ben er benieuwd naar en als het meegevallen is, kom ik dat hier nog wel laten weten. Morgen, uiteraard. Doeg doeg, blogpezers, en nog een fijne zondag aan allen.

illegalen + gedicht

Na de heerlijk ontspannende dag van gisteren gaat deze Vlinderman vandaag op stap door 't Stad, samen met Herman J. Claeys. Dat wordt keuvelen, poëtische ontboezemingen delen, kritische blikken op het stads gebeuren werpen. Terwijl Nip samen met haar bruidsgetuige Britt op zoek is naar een geschikte outfit voor in augustus, zal ik met Herman op bezoek gaan bij de locaties voor de affiches van De Muzeval. Kwestie van op die plaatsen de mensen ook te leren kennen en zij mij. Het zonnetje schijnt trouwens naar hartelust en dat doet mijn humeur deugd. Zeker als je weer midden in de nacht gewekt werd door een onzinnige sms van iemand die mij niet meer hoort te sms-en. De kleine ongemakken van het leven zien er gelukkig altijd draagbaarder uit als de zon er haar licht de dag nadien over laat schijnen.

Onderstaand gedicht naar aanleiding van opnieuw een artikel inzake asielzoekers en illegalen. Laat ik daar voorlopig mee afsluiten.

paspoort van een mens

zijn claim rust niet op het land
waar hij toevallig ter wereld kwam
waar per nieuw ingeschrevene een ander
per losgeslagen kogel uitgeschreven
en nog een andere per direct
verdwijnt uit het straatbeeld
wegens een individuele overtuiging

zijn claim rust op het land
aan de andere kant van de wereld
welke taal hij niet spreekt noch
welke zeden en gewoonten hij kent
maar waar hij over heeft gehoord
als het paradijs dat het zou zijn
melk en honing in de straten
met agenten zonder vergunning
zomaar te schieten met scherp

voor zijn claim verbrandt hij
in zijn honger naar rechtvaardigheid
maar al te graag elke oude brug
met gevaar voor eigen leven overgestoken
leert hij zijn afkomst te verloochenen
door zich voor te doen als iemand
die hij nog nooit is geweest

hij is een man met een missie
waar geen grenzen voor bestaan
die zijn rechten durft opeisen
als kind van zijn eigen mensensoort

Frans V.

Chinees + senryu

Een laatste bericht, om het af te leren. De Chinees vandaag was bijzonder 'splendid'. Humoristische bediening, een meer dan de klanten morsende sommelier-never-in-spe, een overdaad aan Oosters aandoende hapjes en -pen, een Mama Mia en pleine forme en Broer Jurgen die de bedienende garçon vooral wilde bewijzen géén gulzige jongen te zijn, ook al bestelde hij twee hoofdgerechten... Lachen en gieren, geloof me vrij. Uiteraard ging het er ook af en toe wat ernstiger aan toe en kwamen kinderen en (andere) toekomstplannen aan bod, zoals dat bij een intiem familiediner wel meer gebeurt. Affin, Nip zo vol als een ei, Vlinderman niet meer in staat op te stijgen, er zitten hier een aantal buikjerondmensen Miss Jackie T te plagen...

Om jullie extra te verwennen nog snel een senryu, en dan kap ik ermee voor vandaag. Denk ik :-D

opgediend (senryu)

de rij ribbekes
hoeft niet echt meer gekieteld
geserveerde lach

Frans V.

aanvulling

Nog een korte aanvulling, wie weet wanneer ik nog eens deftig tot hier geraak. De sauna was zalig, Nip heeft voor het eerst van haar leven een massage gekregen (en ik was zowaar een tikkeltje jaloers op die man die haar onder handen genomen had) en we verkeren vanaf heden ook definitief in de mogelijkheid onze ondertrouw te gaan regelen op 't districtshuis in Borgerhout...

Dat gezegd zijnde en een nieuwe verliefde ziel in blogland gevonden hebbende, pak ik zodadelijk mijn en Nips biezen om ne keer gezellig te gaan eten bij de Chinees ergens ter hoogte van den Beerschot. Om eindelijk een vreemd 2007 volledig achter ons te laten en te toasten op verhuizingen en andere auto's en nieuwe bestemmingen en gelukkige Mama Mia's.

intermezzo + senryu

We vertrekken zodadelijk naar de sauna. Met andere woorden: we zullen niet thuis geven voor even, op geen enkele manier. Tenzij je Adam of Eva wordt en aldus een babbeltje komt slaan met ons in Herselt :-)

levensvreugde - senryu

bekleed met slechts vel
bekijken ze de wereld
met een open hart

Frans V.

bijkomend + senryu

Er is niets nieuws te melden. De Muzeval is en werd weer geopend en opnieuw stapten een paar nieuwe dichters met de ogen open er in. Wat meer kan een organisatie zich wensen? Af en toe flitste er een fotograaf voorbij terwijl iemand de microfoon aan het beflirten was, maar nee, het stoorde niet. Elke uitgesproken letter kwam tot zijn recht...

drankuwel - senryu

geen gezever hier
elke slok telt gewoonweg
als bekentenis

Frans V.

Valentijn + gedicht

over een goed halfuur is het richting De Muzeval in Den Hopsack, maar eerst nog even hier wezen. Ik kan er kort over zijn, over dat dagje van mij, het is zo voorbijgevlogen, allerlei kleine snertjobkes heb ik zien passeren, maar dan is daar toch al een kleine 40% van gedaan. Voortaan plan ik ze allemaal op donderdag, dan heb ik een vast moment in de week voor het broodnodige klassement en zo.

Een beetje gek was het bericht dat onze would but could not be premier ineens 't ziekenhuis heeft moeten opzoeken. En nee, 't was geen griepje of zo, maar wat dan wel, dat mogen we zelf invullen. Hij zal mijn blogske toch niet gelezen hebben en nu zijn ego moeten gaan laten uitdeuken? Nee, grapje, ik hoop dat hij snel herstelt, dat iedereen die in het ziekenhuis vertoeft zo snel mogelijk mag genezen. We zijn het tenslotte allemaal uiteindelijk: slechts een mens onder de mensen.

In ieder geval: voor de aandachtigen onder jullie die ook wel eens een dichtsel van mijn hand lezen: smakelijk! Mijn pizza is klaar ;-)

Ja, 't is Valentijn en ja, wij houden van elkaar!

snackman

voor het vallen van de avond
thuis, hij denkt erover na
bij het licht van de volgende
in de flitse filerij van hier
tot ver ergens ginderachter
voorbij het mooiste groen
dat hem zo hard wenkt

wielen om sneller vooruit
raken bedrukt het asfalt
van moderne jachttaferelen
in ongegeneerde neuzelgangen
waar verveling zich opgehoopt
en uitgeblust vangen laat door
onbewuste kernen van bezigheid

zij staat aan het fornuis
zijn eten te behoeden voor
diens aangebrande reactie
niet helemaal op de hoogte
van zijn vele snackjes onderweg

Frans Vlinderman

Effie razen + gedicht

Ik heb het elders al eens geschreven maar grotendeels ook gezwegen: het is me wat met die politici van tegenwoordig in ons speldekopkenland. Heeft de ene de politieke melkmuil vol van goed bestuur, levert ie daarna gewoon geen bestuur, maar wel met uitgestrekte hand zijn politieke pree opeisen. Laat een andere zich overhalen om het bedrijfsleven te verlaten voor een verliespost in het politiek bedrijf, neemt ie uit ongeduldige frustratie zelf ontslag en moet daarbij nog een opstappremie incasseren. Dan heb je nog wat ouwe getrouwen, die getrouwd zijn met neanderthalig kerkplammuursel, of zakkenwassers die openlijk wat eerbiedwaardige koningen koudweg afdreigen met als gij nie dan zal ik ne keer en dat dan daarna even rechtzetten met een zelfverklaarde rechtzetting.

Ondertussen is den deze zijn boterham met choco iets minder smeuiig dan vroeger, want het zijn grootwarenhuissnekes geworden met een ferm dunner laagske choco. Ah ja, en het is niet waar dat het leven duurder is geworden, allemaal flauwekul, iedereen verdient nog altijd genoeg tegenwoordig, zelfs zij die het niet verdienen. Uhuh.

Bakkeleit nog wat verder, waarde politiljonnen, ge zult mijn rekening wel ne keer gepresenteerd krijgen. En dan bedoelen we niet die van in het elektronische stemkotteke, dat zogezegd veiliger en sneller zou zijn dan toen het nog rode bollekes waren. Ah nee, ik verzin wel wat anders. Misschien dagvaard ik jullie hele zootje ongeregeld wel. Want van veel werken komt er niet echt iets in huis, is het wel? En goed bestuur? Goed watte??? Wie gelóóft die mensen nog...

Zo, dat is er ook weer even uit. Respectabel België is belachelijk kleuterlandje geworden en dat straalt op zoveel zaken af. En dan die kleuters die elkaar de leiding ervan betwisten...

Laat ik het maar over wat vrolijkers hebben. Alles is paraat voor de grote dag overmorgen: Nip en Bibi 3,5 jaar samen en nog 0,5 jaar te gaan tot aan die schone augustusdag... We zullen genieten: de auto staat paraat (dankuwel, toffe Dame Pascale!), de badjassen hangen gereed (dankuwel, Schone Moeder Lenie!), den bon ligt klaar (dankuwel, zalige sauna Jona!) en onze goesting is navenant. En het gaan eten voor Valentijn, dat kunnen we rustig overslaan, aangezien Mama Mia dus 's avonds trakteert met ne Chinees (dankuwel, Mama Mia!) Ziedaar, het gelukkig leven zonder een politiciaans sausje erover.

Vlinderman tijdens een gelukkige dag op Den Dam

over-ge-heid

als ik morgen maar mag
een tram nemen voor zeven 's ochtends
de flierefluiters horen vogelen
voor dag en dauw zoveel aangenamer
dan 's noenens buiten op de stoep
het geweerd kringeltje rook in de kou

als wij morgen maar mogen
onze kinderen zelf bij- en opbrengen
tot ze voor een jaar of tien verplicht
de broeken moeten slijten op boeken
en stoelen zonder banken stil blijven
zitten tot de laatste les gegeven
hen met huiswerk huiswaarts laat

als morgen maar mag komen
en wij en zij nog samen naast elkaar
de armen durven spreiden zonder klacht
van veel te dicht op des anderens huid
of haar te lang en te veel bling
in eigengereide oorlelletjes

dan lijkt het leven zoet
genoeg om verder door de stroop
te kijken naar die ferme snee
waarop 't zo verdomd fijn lopen
naast alle randjes er ook nog af

Frans V.

Mededeling: De Muzeval

Donderdag 14 februari 2008

De Muzeval 111

Philippe Van Beek
&
Fronk Poetry Systems

Het ene in het vele


Grote Pieter Potstraat 24
2000 Antwerpen

deuren 19u30

Inkom gratis

kapotte pc's en zo + gedicht

Net terug van Mama Mia, die eindelijk (voor de tweede maal) haar pc terug heeft van de hersteldienst. De eerste maal was om het moederbord te vervangen, de tweede maal om het vervangende moederbord te vervangen... Ik noem dat goed bezig zijn van haar leverancier. 't Zal wel gemakkelijker zijn om in plaats van iets na te kijken maar gelijk het moederbord te vervangen, maar waarom er dan niet ineens een goed exemplaar in pleuren? Weken en weken heeft zij nu zonder pc gezeten... Soit, de schade is geleden, voortaan is Krasse Mama terug online. Voor zolang het duurt natuurlijk :p In ieder geval: welkom terug in mijn virtuele wereldje, Mama ;-) En de rest: mail Mama Mia eens een keertje, zodat ze weet dat ze ook terug welkom is in jullie virtuele wereldje (lijkt ferm op 'Kaartje sturen' uit de krant, vind je niet?)

Nip moet nog een half uur les volgen, dus heb ik nog even tijd. Tijd om te genieten van zachte geluid van een stel vlindervingers die vliegensvlug hun aangeslagen lied zingen op het vlinderklavier. Niet om iets te zeggen, maar gewoon om te oefenen in het gedachtenloos juist kiezen van de nodige lettertoets. Dat is wel leuk, dat je zo gewoon kunt typen wat je denkt, zonder je af te vragen wat er zich nou weer juist waar bevindt. Den baas staat er nog altijd versteld van dat wat hij dicteert sneller op het scherm verschijnt dan dat hij zijn zin af kan maken. 't Is wel niet snelle prater, maar toch, de nauw verholen verwondering (bewondering?) is er niet minder om... Zie, een Vlinderman vindt toch ook zijn plezier vaak in de kleine dingen des levens. En zo zou ik het dus graag houden.

En terwijl ik dat hier aan het typen ben, verschijnt er een geruststellend scherm van een of andere scan, die beweert dat mijn pc'tje volledig in orde is bevonden. Geen bedreigingen, geen infecties, niets aan de hand. Dat mijn e-mailprogramma geregeld 'niet reageert' zal dan wel door Vlindermans gigantische uitstraling komen, zeker? Jaja, beetje gelul op een stokje, ik weet het wel...

Vlinderman ergens eind 2006 aan zijn pc'tje

- KLIK -

de sterren zijn gedoofd
na door het oog verleid
nu herleid tot de orde
van hun maatschappij
die slechts het doven wil

de handen voelen alweer
hoe ze welgemeend gedrukt
de draad zullen opnemen
van elke dag behalve
die vol uitbundigheid

oudjaar kwam en ging en gisteren
net zoals eigenlijk eergisteren
de belofte van een nieuwe
dag met het handje
en zwaaien, je bent
een camera, klik
en weer voorbij

Frans V.

lenteweertje + gedicht

Wat een heerlijk weertje. Sven Ornelis werd er helemaal lyrisch van in zijn dagelijkse column en ik moet hem gelijk geven: dit is gratis Prozac voor de mensen. Niet dat ik vind dat iedereen aan de Prozac zou moeten - alhoewel... Nee, we worden met z'n allen spontaan wat vrolijker nu die winter die er bijlange na nog steeds geen geweest is, voorbijgehold wordt door een supervroeg lentesfeertje. Geef nu toe: veel norsigheid valt er dezer dagen toch niet te bespeuren, op die overvolle terrassen, zwartgepakte stranden, groengeschuurde parken, overal zie je hele rijen wit van mensen die hun tanden nog eens durven (kunnen?) blootlachen. Jawel, ik ben er helemaal voor te vinden, die nieuwe seizoensregeling. Het bespaart me op termijn trouwens een verhuis naar 't zuiden, nu het zuiden zelf me is komen zoeken in mijn noorden...

Deze namiddag een speciale behandeling gekregen op het werk. Voor het eerst in mijn carrière daar ben ik eens tijdens de uren gaan eten om het afgelopen jaar af te ronden en het nieuwe in te zetten. Nu, ik kan niet wachten tot het weer januari is, al zit het er niet in dat dit een traditie gaat worden (maar dan kennen ze mij nog niet, eh). Jaja, kleine garnaal Vlinderman mee aan tafel met de heren en dames directieleden... Heerlijke maaltijd, overigens, misschien moet ik nu eens kijken hoe ik de cheques ervoor kan binnen rijven...

Over naar Nip. Die heeft zich vandaag eens ernstig beziggehouden met de nieuwe uurrooster van haar Masters en dat ziet er een welgevulde boterham uit. Als ik dat zou moeten doen, ik wist niet waar eerst beginnen. Sommige proffen schijnen zelfs te denken dat de gemiddelde student(e) filosofie zich in stukken kan kappen, vermits ze gelijktijdig vakken doceren... Nu ben ik dan geen universitair, maar ik weet wél wat mogelijk is en wat niet inzake uurroosters. Hallo, Universiteit Antwerpen, uniefje aan de stroom?

Nip en Vlinderman in de Ikea, zonder uniefzorgen

Pola Roid

het is dan toch gedaan
de hype tot geschiedenis
onderin de lade ligt hij nog
stoffig te blinken na jaren
traan en lach vastgelegd
om ze onmiddellijk te zien
op een vierkante getuige

na het statiefgrote wonder
van de allereerste camera's
de decennia van Polaroid
met die kleine voorverpakte
en ruimte langs de randen
voor een instant boodschap
en hoe vaak die spanning
is het gelukt, niet te donker?

nu doet het allemaal klik
geen gezoem meer, geen papier
instant weg met niet geslaagd
en honderden megabytes rommel
op een schijf die zal crashen
samen met eender welke herinnering
richting eeuwige jachtvelden

Frans V.

cadeautjes + gedicht

Nip en ik zijn al enkele dagen bezig met het nummer waarop we onze eerste getrouwde dans zullen uitvoeren. Niet dat deze Vlinderman zo een danser is, ben doorgaans eerder aan den toog terug te vinden dan op een een dansvloer, maar voor één maal wil ik, moet ik een uitzondering maken. En dan kan het maar ineens goed zijn, duidelijk, de boodschap en de muziek en de sfeer gepast... Een ernstige tegenkandidaat hebben we al ontdekt, maar het blijft voorlopig bij onze eerste keuze van eerder. Ik wist trouwens niet dat het me zoveel zou doen, dat eerste nummertje. Ik ben en blijf waarschijnlijk gewoon een sensitieve dweil met een snor :-)

Vlinderbruidje Nip aan het uitpakken en ingepakt in cadeautje

Hedwig, Mama Mia, Nip en Schone Mama Lenie

Vlinderman met een poëtisch cadeau (moet er iemand dringend?)

Feestje gisteren was goed geslaagd. Iedereen had cadeautjes bij voor iedereen (niet dat dat het belangrijkste was/is, maar wie krijgt er nu niet graag een cadeautje of zo?) en de sfeer zat er goed in. Dat Nip bedolven werd onder die cadeautjes, dat is dan weer mooi meegenomen voor mijn aanstaande... We hebben ook weer wat bijgepraat over wat ons zoal bezig houdt en zo vloog de dag voorbij in sneltreinvaart. Het is nu bijna noen en zodadelijk ga ik nog een mailtje sturen naar onze feestzaalman met de vraag hoe het zit met DJ-toestanden. Immers, het slechte nieuws waar ik eergisteren al over berichtte, betreft onze band. Om diverse redenen zullen we hen niet kunnen vragen en dus moeten we het met een DJ doen. Dat doet pijn, maar het kan niet anders zijn. Nu, een tegenslag meer of minder zal onze dag niet onderuit halen...

zo verliefd nog

avondsterren, dag dag
het is het moment waarop
overpeinzing het haalt van drang
naar presteren, even reflecteren
of het goed zou zijn geweest
het antwoord naast de vraag

hij vleit zich tegen haar aan
beproeft de zachte lippen die
hem alleen lijken toe te behoren
en voelt de wereld aan zijn voeten
morgen nieuwe uren te vullen
maar nu even het zwijmelniets

de oneindige kosmos regeert
voor even, deze huiskamer
cocoonen in het hart, ze delen
iedere seconde netjes met twee
staan ze samen geheel en al paraat
duo tegen ego, een verliefd stel
aan het begin van de rest

Frans V.