Nieuwe Vlaamse Primitieven

Lieve Nip ligt hier weer door te razen over mensen op gedichtensites die maar niet begrijpen waar een moderator voor staat. Mensen, die bij problemen, niet even contact met die mods opnemen om hun probleem voor te leggen, maar zelf het heft in handen nemen en vervolgens in problemen komen met die mods die hen er (terecht overigens) op wijzen dat ze dezelde shit aan het uithalen zijn als die waarmee het allemaal begonnen is. Zo vergaat het volgens mij ook het principe van water naar de zee dragen. Oeverloos in zijn oneindigheid van nutteloosheid. Ik mag Nip zo wel graag, dat vuur, die niet-gespeelde verbazing over het onvermogen van mensen om het pad van de logica te bewandelen.

En nu ga ik samen met Nip en Schone Vader Ton naar de opening van een tentoonstelling van een soort Nieuwe Vlaamse Primitieven (grappig, in het verhaal van Stephen King dat ik aan het lezen ben, gaat het onder andere over de onverwachte opstanding van een Amerikaanse Primitief, dus dat is een speciale link), dus later op de dag meer. Ik kan al meegeven dat de tentoonstelling vandaag opent in de - Ontwijde - Kerk, Provinciestraat 112 te Antwerpen (om de hoek, alles ligt hier om de hoek).

cocoonen + gedicht

Terwijl de teller verder aftelt, bewegen Nip en haar Vlinderman zich in de cocon van hun bestaan. Samen een boekje lezen, samen wat op de pc, samen te water voor een kilometertje sportief zwemmen, samen aan de Chili Con Carne, samen uitwaaien in Het Zeezicht op het zo geliefde plein. Enkel de dagen tussen zondag en zaterdag verbreken die gezellige sfeermomenten (en -avonden), omdat Vlinderman dan aan de bak moet om het dak boven het hoofd, het loof op tafel, de extraatjes hier en daar, te bekostigen. En weet je wat? Hij doet het nog graag ook. Al zou een maandenlange vakantie niet afgeslagen worden om pakweg een eindje aan het schrijven te slaan. Schrijven, niet bloggen.

Die interesse in schrijven heeft waarschijnlijk nogal wat te maken met het laatste boek van Stephen King, Duma, dat ik zuinigweg aan het verorberen ben. Ik blijf er fan van, al meer dan 20 jaar is dat zo, en weinig kans dat ik het ooit ga laten. King is voor mij dé man, die verhaalkracht combineert met een heldere taal, razendknappe personagetyperingen, afgewerkte scèneomschrijvingen, dialogen die me soms verbluft doen herlezen. Een psycholoog, maar dan zonder diploma. Ik hou ervan. En ik wil er van schrijven. Verhalen, uiteraard, wie daagt me uit?

digidichter

zijn pen ligt roerloos
in het hoekje van vorige eeuw
naast de ganzeveer, op een bed
van lang vervlogen perkament
verschaalde ideeën en wezen
die smeken om wat inkt
door hun letteren aderen

vandaag zijn zijn ogen gericht
op het licht van een plasmascherm
waar een cursor naar hem knipoogt
uitdagend met sensuele toetsen
die maar wát vingers willen voelen
hem te vervoeren tot het manna
van bits en bytes online

in het midden van toen en nu
treft hij zichzelf nog steeds
met verwondering telkens hij
zich laat leiden door het moment
van déjà vu, en toch ook weer niet

Frans V.

Bloggerij + gedicht

Ben een beetje aan het rondsurfen. Zo stuitte ik op een interessante manier om een heikel thema (kinderpornografie en -misbruik, alsook kindexploitatie) op een zo weids mogelijke manier onder de aandacht te brengen. Ga er gerust zelf eens naar kijken, het behoeft enkel een klikje hiero...

Uit Amerika volgt dan weer ander lekker nieuws: Roland van Gilead, de stoere scherpschutter uit Stephen Kings 'De dondere toren' krijgt er nog maar eens een staartje: Marvel Comics brengt een stripversie uit, met ruimte voor nieuwe feiten... Wil je meer weten en schrikt het Engels je niet af, dan moet je maar eens gaan kijken door op de afbeelding hieronder te klikken.


Heb zonet ontdekt dat het lezen van andere dichters bijzonder aanstekelijk kan werken voor het eigen schrijven. Jaren lang heb ik stelselmatig gesteld dat ik me niet wilde laten beïnvloeden door andere stijlen en gedichten, maar hoe zou ik anders groei kunnen genereren? Alsof mijn eigen bodemloze vat dan alles zou bevatten om telkens opnieuw mezelf uit te vinden. In nederigheid geef ik toe dat ik fout was. En dat ik zal lezen, boekenbundels leeg, tot ik verzadigd ben, tot ik schrijven kan.

uit het hier het nu

we vrijen vandaag
alsof het de laatste maal
tijd voor een hernieuwd begin
jij alvast aan de volgende
sensuele ronde voor mij

adem van mijn adem
genieten wij elkaar
jouw hand op mijn bil
of ik nog verder wil
spreken mijn kussen voor zich
de woorden laten horen

dit is dan onze dag
wat de wereld ook bewere
wij tellen het minnekozen
op ontelbare vingers
waar ringen te ontwaren
ergens in ons later

Frans V.

(Nip, heb ik je gisteren nog gezegd dat ik je graag zie?)

het hectisch leven + gedicht

Lange dagen, aangename nachten. SK schreef het in zijn opus magnum, De Donkere Toren, als vorm van een begroeting tussen elkaar welgezinde vreemden. Ik wens iedereen hetzelfde toe, bekenden zowel als onbekenden. zomaar, omdat ik zin heb in gewoon wat wenserij. Er gebeurt immers zoveel iedere dag, dat ik me af en toe afvraag of het nog normaal is. Via krant en pc krijg ik iedere dag de wereld over me uitgestort. Tussen dat gebeuren door is er ook de dagdagelijkse omgang met een hele hoop mensen. En daar nog verder tussendoor koester ik mijn relatie met Nip. Al durft dat wel eens rare vormen aannemen.

Neem nu mijn voornemen om de afwas alvast gedaan te hebben tegen dat Nip vanavond zou thuiskomen van de unief. Belt ze toch wel een pak te vroeg dat het college voor vandaag erop zat. Waarop ik zowaar bitsig reageer. Nu kan ik haar niet meer verrassen met een propere keukenplek... Of wat voor kieken ik toch kan zijn, alsof Nip er aan kan doen dat een les vroeger gedaan is dan gepland.

Als voorlopige afsluiter een inzending van een kleine maand terug op Gedichtenfreaks, met een onderwerp dat te linken valt aan de hele thematiek van het ongeregelde draagmoederschap. Weet gelijk iedereen hoe ik daar over denk...

draagmoeder voor valuta

ze vraagt geld voor een daad
uit pure mensenliefde begaan
stelt het helpen voorzien in
een kleintje voor later
zoveel mooier voor zichzelf
het groeien van een rekening
bij de bank waar zij gekend
het mooie weer wil maken

dat het daarbij dan blijft
schone liedjes die niet lang
en mensen dieper in de put
hoe zou zij dat moeten voelen
waar de knip erop de hartenklop
slechts vertaalt in dollartekens

ze is het voorbeeld van
eigen wereld eerst en dan
hoeft er over de rest
nooit meer nagepraat
want de kist ingepest
door wat modern heet
een beetje moreel
onvermogen

Frans V.

Stephen King, DKZ + gedicht

Zodadelijk zet ik me in de zetel met een boekje Stephen King. De marathon nog eens herlezen. Mijn favoriete auteur blijft me verbazen, al heb ik al zijn verhalen al minstens tweemaal gelezen. Ik kan gewoon toch zo genieten van hoe hij zijn karakters beetje bij beetje in hun hemd zet, de mens ontbloot van alle franje. Wat je dan krijgt, dat zijn bijna pervers aandoende cynische figuren, in al hun povere pogingen er al dan niet bij te horen. Dat beeld van de mens, dat komt wel zo een beetje overeen met hoe ik soms ons wereldbevolkers ervaar. Uiteraard zijn er de uitzonderingen die voor dat tikje overstijgend meer gaan, maar die zijn toch zo schaars op een totaal van al die miljarden anderen...

In de krant vandaag (en uiteraard ook gisteren) weer een discussie over het voederen van dieren met dierlijk meel. Op acht jaar tijd is men blijkbaar al vergeten hoe dát is afgelopen met de veestapel (BSE, nog iemand van gehoord?) Als alles genoeg gecontroleerd wordt, zou het wel lukken zonder een nieuwe opstoot van DKZ. Voldoende controle? En wie gaat dat doen? Willen we nog terug dioxinevlees op ons bord of een aangetaste ossentong in madeirasaus? Dan moeten we vooral in val van de controle-illusie trappen. Prettige zondag iedereen, geniet er nog maar wat van.

hij het onverschil

op het hart getrapt
de lagen van een leven
vol zin maar veelal onzin
dag na dag bijgegroeid
samen met het onvermogen
tot zomaar mededogen

hij kijkt naar links
waar rechts een appel
hem niet kan beroeren
tot het uitstrekken van
een stukje reddende hand

rechts rijdt hij soms
de scheefste schaats
met een flair van ego
sum, ergo de boom in
moi d'abord en de ander
altijd op de tweede plaats

hij schijnt een mens te zijn
vooral bij nacht en stevig
met een zaklantaarn verlicht
tot hij weer verdwenen
met hangende schouders
slechts een schimmige herinnering

Frans V.

Stephen King + gedicht

Gisteren via Nip Zilverfeetjes site ontdekt. We hangen alledrie al een poosje rond op de Verhalensite, maar het was Nip die me er attent op maakte dat er daar dus meer dan één Stephen King liefhebber rondhing. Ik dus in volle vaart daarheen gesurft en ja hoor, via een mooie banner op een hele hoop info gestuit over SK. Tot en met een Nederlandstalig forum voor SK-fans toe. Uiteraard ben ik diezelfde avond nog lid geworden, wat wil een mens meer als hij in zijn eigen taal bediend kan worden over alles waar het zijn idool betreft.

Ik kreeg ook al van iemand ginds de uitnodiging om eens wat poëzie in SK-stijl te schrijven. Ik denk er alvast over om er inderdaad wat meer te schrijven, eerst nog een paar daagjes genieten van de site...

Roland van Gilead, de Laatste der Scherpschutters (© Michael Whelan)

Rolands ka

stem vanuit een andere wereld
sprak mij van weleer van
mooie dingen geweest tot te komen
noemde mij bij mijn oude naam
beroep op vergane krachten
aansporing tot nieuwe prestaties
belofte van glorierijke toekomsten

zalvend en strelend trachtte hij
beroering, kabbeling in
tot stilstand gekomen diepten
waaide mij een vonk toe
welke ik gedoofd had
opnieuw doofde

het karkas zielloos geworden
vlees verteerd door het niets
alles veranderd in en door mij

het gezicht van z'n vader vergeten
zo sprak ooit Roland van Gilead
de Laatste der Scherpschutters

mijn realiteit hier hoewel
misschien altijd zo geweest
droomde ik alleen maar
van lang voorheen
de wereld verder gegaan
de tijd onbetrouwbaar

ka
zonder khef

© Frans V.

(vrij naar ‘De Donkere Toren’-cyclus © Stephen King)