Enquête + gedicht

Vlinderman heeft bij zijn laatste wedstrijd lelijk op zijn donder gekregen. Volgens de jury daarvan kan hij niet dichten. Volgens mij valt daar iets voor te zeggen, maar net zo goed veel meer tegen. Om dat laatste dan weer tegen te spreken, moeten de mensen van de jury dan weer iedereen ongelijk geven die mij de laatste jaren al ooit de bemerking heeft toegevoegd dat ik dat wel kon. Bibi zit dus in een vacuüm. Ofwel kan hij het, ofwel kan hij het niet. Daarom dat ik hier ergens rechts boven een enquête heb opgengesteld, waarop iedereen zomaar een stem kan uitbrengen. Mag Vlinderman zich een dichter noemen, of moddert ie maar wat aan? Er is genoeg materiaal op deze blog voorhanden en elders te internet of in bloemlezing of hoe je zo een gedichtenbundels ook maar moge noemen. Ga er eens bij zitten en geef me een seintje. Ben best wel nieuwsgierig naar jullie mening. Ook als je hier nooit of zeldzaam reageert omdat je dat niet wil of omdat je niet weet hoe dat reageren zou moeten. Geef me je mening. Gewoon effie klikken en klaar. Niet omdat ik onzeker ben of zo, maar om het eens van jullie te horen. Je hebt een kleine twee weken de tijd.

puzzelman

de laatste weken
hij puzzelt verwoed
een einde aan de dag
met een cijfer per vak
wil hij Sudokukampioen
voor het eerst, het laatst
of gewoon eindelijk

ergens de beste in zijn
al was het maar even
morgen zal een ander
opstaan en gaan lopen
terwijl hij nooit meer
uit zijn uitgezeten rolstoel
maar hij spreekt niet van
verbittering, geen gif
voor zijn getrainde geest

terwijl de dag hem verlaat
de zon zijn getaande huid
niet langer in rimpels belicht
vult hij negen in, de derde
voor het duister komt
de verpleegster hem sommeert
zijn ogen toe te doen

het is half negen
slechts drie cijfers
scheiden hem nog
van het einde
waar de glorie wenkt

Frans V.

lentegevoel + haiku

Volgende week wordt het weer een weekje poëzie. Vooreerst is er het Gastvrij Podium in Wijnegem met gastdichteres Raymonda Bertels en haar vertolking van Joodse poëzie, vertrekkend vanuit de Bijbel om te eindigen met enkele hedendaagse Joodse schrijvers, om donderdag opnieuw present te geven op een internationale 114de Muzeval, opgeluisterd door gastdichter Barry Fitton, huidige semi-burgervader van de Amsterdamse vrijhaven Ruigoord. Ik kijk er al naar uit, nu nog even die vervloekte vaatwasmachine 'arrangeren' en dan in volle gemoedsrust aan de tweede zondag van dit lange weekend beginnen...

lentehaiku

frisse lentezon
gloeit op een bleek winterhoofd
terrasjes-weer daar

Frans V.

vaatwasmachine + gedicht

Een vrijdag die vandaag een echte vrije dag is. Zo zijn er niet veel in een werkjaar, dus geniet ik er met Nip met volle teugen van. Na een nachtje catsitting op Mollie, de poes van Schone Moeder L, zijn we weer thuis, om ook Miss Jackie T de nodige aandacht te geven. Buiten is het een beetje vreemd weer: het zonnetje wil wel, en als het even lukt om door de wolken te breken is het ook effectief een gezellige lentewarmte om met korte mouwen even in te gaan verpozen, maar het lukt dus niet de hele tijd. In ieder geval, we luieren de dag door en genieten van elkaar. Of om het anders te omschrijven: we hebben allebei nu reeds een zondagsgevoel, terwijl er nog twee dagen overheen zouden moeten om dit te rechtvaardigen. Bof, na de eerder pessimistische vaststellingen van gisteren ben ik daar niet rouwig om.

Zodadelijk ga ik eens kijken hoe ik efficiënt en afdoende onze keuken kan herinrichten. Er is vorige week namelijk een vaatwasmachine tot hier geraakt en die moet zijn plekje krijgen. Niet zo evident, want dan moet de diepvries verhuisd, de koelkast omhooggezet en een andere plek gezocht voor de koffiezet. Maar we komen er wel. En weet je wat zo leuk is aan die vaatwasmachine? Hij komt oorspronkelijk van Grote Broer J, die hem aan Kleine Zus S heeft geschonken, die hem op haar beurt weer aan Tussenbroer Bibi heeft overgelaten. Zeg nu nog, waar vind je nog een schoner voorbeeld van broederlijk delen (en zusterlijk opeten)?

vaatwasmachine

het opent de metalen mond waar
tanden van mandgevlochten staal
blinkend wachten op maaltijdresten
te ontdoen van overbodig gekruimel
om dan voorzien van laagjes glans
het eetgerei weer vrij te geven
voor een volgend eetfestijn

ze stoppen zonder zorgen zomaar
een zeker half uur werken weg
in hun controleknoppenkast
met een warme druk vol bar
gorgelt het zacht gegons
als meiklokjes in hun oren

kinderen zonder enige tijd
zonder minitijd voor onderhoud
met hand en doek, dat niet,
Electrabel achter de deur met
prijsje dat geen prijsje blijft
al malen ze daar niet om
nu nog niet tenminste
andere zorgen eerst

Frans V.

1 mei + gedicht

Naast Onze-Heer-Hemelvaart is het 1 mei vandaag. De werkende mens mag eens een keertje het werk laten voor wat het is om de straten te veroveren. Het zal een bijzondere dag worden, want er staat nogal wat op het spel. Iedereen, jong of oud, arm of rijk, bleek of donker, werkelijk iedereen voelt het, heeft het de laatste jaren al gevoeld: het gaat niet bepaald de goede richting uit met dat wereldje van ons. Ik denk maar even aan het vele gratuite geweld om idiote tuigen als I-pods en MP-3-spelers aan te schaffen zonder een cent uit te geven, busladingen misnoegde reizigers van en naar het werk, treinen die al dan niet stilstaan omdat ze 'op overschot' staan of omdat er gestaakt zou kunnen worden, een stilaan overhitte wereldeconomie, globale machtsverschuivingen door het ontstaan van nieuwe grootmachten, religieuze overtuigingen die niet meer samen maar in verticale richtingen hun plek onder dezelfde zon opeisen, veranderende klimaten, over en weer gepsychologiseer voor de huis-, tuin- en keukenman met de pet, vaders die hun dochters misbruiken om nieuwe dochters te creëren, die dan op hun beurt misbruikt kunnen, sociale verkiezingen in het verschiet, een regering die uitblinkt in het niet regeren, laat staan dat ze goed zou besturen, superwinsten voor hoge bazen en lage lonen voor de basis, die almaar moet inleveren op loon naast meer presteren op de vloer, affin, de hele reutemeteut.

Daarnaast zijn er natuurlijk ook andere, betere tendensen waar te nemen. Weliswaar in de verdrukking, maar toch onmiskenbaar daar. De wereldopinie, die stilaan begint te wegen op het wereldbeleid, nieuwe Olympische Spelen in het verschiet, de bio-industrie die haar opmars verder zet, ... Al is dit rijtje natuurlijk een pak kleiner dan bovenstaand. En dan vraag ik me af of ik hier depressief dan wel gewoon voorzichtig van moet worden. Aangezien ik niet depressief wil zijn, lijkt het antwoord op die laatste vraag me duidelijk. Ignore it!

(Bron: Klik)

werken maar

de straten kleuren rood
schouder aan schouder
scanderen ze de leuzen
van de laatste geuzen
over arbeidsvreugde en
de ethiek van allen samen
tegen het patronaat

toch, dag na dag
jaar na jaar
jaagt het verleden hen op
onverbiddelijk terug naar
het kille land van Daens
lange uren, korte nachten
leven om te zwoegen voor een zwoerd
van het goedkoopste spek op zondag

betalen ze zich bont en blauw
voor de gunsten van de baas
voorman, onderchef, allen delen ze
hun eigen klamme lakens uit
als waren het gulle snoepjes
terwijl rekening na rekening
hun elektronische cijfers weg vreet

het feest van 1 mei
niet langer nog
aantrekkelijk
dan wel grondig
een aanfluiting
zonder veel melodie

Frans V.

Quote + gedicht

Een letterlijk opgepikt bericht uit mijn reacties, ik geef het gewoon een forum hier. Omdat ik erachter sta, dus daar hoeft niemand zich vragen bij te stellen. En verder: de dag was sneller voorbij dan ik hem geleefd kon, dus er komen nog vervolgstukjes op, net zoals in een echte soap. Daarover dus later meer. Lees het onderstaande in ieder geval als een reactie op mijn bijdrage van gisteren, dat verklaart alleszins de aanhef.

"En dat alles terwijl mensen als Norbert De Batselier en Fons Borginon (250 000 euro) zonder verpinken hun afscheidspremies in ontvangst nemen na enkele jaren een parlementaire functie te hebben uitgeoefend. In die tijdspanne hebben ze zich alvast vol overgave ingezet om de staat te hervormen waarbij we vooral meer bestuur (en complexer, duurder, logger en ondoorzichtiger) in plaats van beter bestuur krijgen.

Een gouden handdruk betekent voor een gewone loontrekkende in het beste geval een gouden horloge (na een volledig uitgediende loopbaan). Deze excellenties bepalen echter zelf welke uitkeringen ze zich uitbetalen voor onbewezen diensten. Zij zijn dan ook de grootste uitkeringstrekkers terwijl zij zeker niet tot de grootste behoeftigen in onze samenleving behoren.

Niet behoeftig zijn en toch de meeste middelen uit het systeem ontrekken - behoor je dan niet tot de grootste profiteurs ?

En wie horen we altijd maar uitroepen dat men het systeem dient te zuiveren van de profiteurs (een absolute noodzaak om het voortbestaan van dat systeem te waarborgen, zo houden ze ons belerend voor) zodat het geld naar de echte behoeftigen kan gaan... Zijn dat niet net diegenen die er zelf het meest in graaien? Waar hebben deze "profiteurs" dan ook het meest verwantschap mee - met de uitkeringstrekker of met de dief ?

Dit jaar vallen de Dag van de Arbeid en Rerum Novarum heel uitzonderlijk samen op 1 mei. De uitgangspunten van deze erg sociaal bewogen feestdagen zijn, hoewel ze van verschillende oorsprong zijn, toch heel vergelijkbaar. Uiteindelijk wil men met deze vieringen vooral het belang van internationale verbondenheid over alle grenzen heen en de solidariteit met de zwakkeren in de samenleving beklemtonen.

In eigen land is er geen betere manier om als burger zijn steun aan deze waarden te betonen dan de gevels van onze woningen op deze feestdag te sieren met de Belgische driekleur. Hoe kan men immers ooit tot internationale lotsverbondenheid komen als het binnenlands beleid (tot meerdere eer en glorie van eigen profijt) onophoudelijk lijkt af te sturen op confrontatie in plaats van dialoog, op uitsluiting in plaats van verbroedering, op afscheiding in plaats van samenwerking?

Maak op deze dag voor iedereen duidelijk dat je niet langer meer akkoord gaat met dit apartheidssysteem, kies voor eensgezindheid, kies voor een eendrachtig België.

Ik heb trouwens nog een weetje voor wie het interesseert. 'Hoe zullen we wonen in de toekomst' lijkt het gedicht zich twijfelend af te vragen ? Als we zeggen dat Amerika vooroploopt op Europa en dat wat ginder gebeurt ons kort daarna te wachten staat, dan ziet het er niet goed uit. In de USA leven er tegenwoordig mensen in tentenkampen bij gebrek aan middelen voor een eigen woning en reeds 28 miljoen Amerikanen leven niet, maar moeten noodgedwongen OVERLEVEN op voedselbonnen. Anno 2008..."

© Branco

toeristenrichtlijn

ze zijn te bezichtigen voor
een reisje voor een prijsje
de mensen zonder centen toch
nog met een lach op overschot
de zot, de arme, de troffee
krijg je er bovenop
als je niet hebt gemist

maar wees voorzichtig
vertel niet over het land
van melk en honing aan een mens
die droomt van ochtenddauw
in een land zonder regenval
het laatste jaar of vijf of zo
verhaal niet of zekerheden
sociaal joviaal berekend
op gemeenschappen met inkomens

verspreid de mare niet
dat je reizen kan omdat je niet
zoals op zoveel bestemmingen wel
je werken moet om te overleven
zwijg over het gouden aandeel
in rijkdom op de hulpeloze kap
van een gekolonialiseerde medemens
ergens in nog niet zo lang geleden

reis je leeg
dat doe je
maar al te goed
zonder hulp
zonder geweten
zonder wat dan ook
zolang je maar
jezelve stomme blijft

© Frans V.

Koopkracht + gedicht

Deze avond gaat aan de vooravond van het Feest van 1 mei in Den Hopsack een poëtische luik vooraf. Gedichten die zullen voorgedragen worden zijn onder andere te lezen op de webstek van De Muzeval. Bibi gaat er ook aanwezig zijn, omdat het onderwerp me niet onberoerd laat. Er is al zoveel te lezen en te schrijven geweest de laatste maanden (de sociale verkiezingen in de pijplijn van een late lentedag zullen daar niet helemaal vreemd aan zijn), maar ik zie rondom mij en ervaar het ook zelf aan den lijve, dat meer en meer mensen het moeilijker en moeilijker krijgen. En dan word ik bijvoorbeeld woest als ik berichten oppik van het gemiddeld inkomen en het gemiddeld bezit van de doorsnee Belg. Of dat er met de koopkracht niet zo veel aan de hand is als sommigen willen doen uitschijnen. Of bij het lezen over de toplonen van de sommige toplui, de topwinsten van sommige topbanken (zo niet alle banken), waar je je blauw betaalt aan allerlei verrichtingen die aanvankelijk gratis waren.

En dan passeer ik daar bovenop nog steeds quasi elke ochtend opnieuw die dakloze onbekende, soms nog slapend onder zijn karton in een premetrostation, soms met zijn gezicht naar een hoekje van de muren gekeerd lezend in de Metro van gisteren... Het zijn maar een paar redenen waarom ik vandaag erbij moet zijn. Om mijn zegje ook te doen en het zegje van andere geestesgenoten te aanhoren.

ze zullen wonen

ze wonen in de toekomst
waar dromen dromen gebleven
in huizen toegewezen per mens
enkele vierkante meters privacy
en camera's op elke hoek
die registreren van waar
naar waar en liefst ook
waarom en wanneer en hoe

zullen ze kaarsen branden
om 's avonds uit te vlooien
met hoeveel truien een winter
het beste uitgezeten wordt
zonder teveel blauw op 't vel
of ze ronde pluimen kunnen blazen
bij 't verwarmen van hun kroost

de generatie van na de oorlog
in geglobaliseerde wereldeconomie
met hun plastiek vol identiteit
een volgnummer voor de administratie
en te weinig geld voor 't vele werk
ze zullen wonen in de toekomst
zo ergens einde volgend jaar

Frans V.

Mededeling: koopkr8!

Verwacht : KOOPKR8!

mei 2008



een poëtisch luik naar het

+ + +

Feest aan de vooravond van 1 mei en rerum novarum

met als thema:

Maak 't Stad écht van iedereen
Koopkracht, betaalbaar wonen, geen armoede
in A

Dinsdag 29 april 2008

Den Hopsack
Grote Pieter Potstraat 24
2000 Antwerpen

20u00

Inkom gratis

Met muziek en debat.

Een gezamenlijk initiatief van Antwerpen in Actie, Basta!, CAP, DAK, Encod, Groen!, Indymedia Antwerpen, Ketelpatrouille, KP, LEF, Masereelfonds, PVDA, vzw Pipelines, SAP en VATUV...

+ x +

verliezen + gedicht

Mochten er mensen zijn die twijfelen aan de sfeer gisteren (omdat ze er niet bij waren door omstandigheden en zo): het zat geweldig snor. Prachtig weertje, waar we vandaag alweer alleen maar in termen van verleden tijd over kunnen spreken, een tafel en meer vol gewenst volk, cadeautje hier en cadeautje ginder (om maar te zwijgen van al die vrijwillig gestolen kussen), alleen kon de bar niet volgen. Dat laatste zal wel niet aan Nip of Bibi gelegen hebben, maar net aan dat zomers zonnetje. Ik kan het iedereen aanbevelen: wil je er eens even tussenuit en heb je zin in een terrasje, dan moet je NIET naar de Groenplaats, Grote Markt of aanverwante pleinen, maar naar de Dageraadplaats. Daar klopt een hart nog zoals het zou moeten kloppen, voor iedereen.

Deze week wordt een korte werkweek, en dat is maar goed ook, vermits ik morgen nog eens aantreed met een streepje poëzie. Ik doe dat met zowel eigen als andermans werk (en ergens volgende maand feitelijk ook, alleen weet ik dan Nips gedichten onder woorden). Meer info later nog (alhoewel, zou Rudy zich afvragen, kan het nog later? En het antwoord daarop is uiteraard een volmondig ja, maar dan heet het een afkondiging in plaats van een aankondiging).

Elders ten velde strijdt Vlinderman weer eens mee in een strijd die de zijne naast wel weer niet is. Een potje hobbyistisch ontspannen en ook inspannen, kijken of er wat in zit, bijsturen waar nodig, experimenteren ook. De eerste ronde in een strijd met vijf in mijn poule leverde me alvast de laatste plaats op. Woehoe, en of ik nog verder durf? Bibi zal wel moeten, wat anders met die eer van hem?

Hieronder het "verliezende" gedicht:

vroeg lentekind

door het kruinen der bomen
waar jong geweld hoog
de groene vaandels voert
het knotten van blaadjes aan
een seizoen opgegeven planten
stoomt de lente heiig door
naar oog en hart van allen

de boreling maanden te vroeg
klaagt niet, strekt zijn armpjes
omhelzing van zijn eerste kreet
om het leven vast te houden
alsof hij daarom was besteld
en wie weet was dat de reden
van zijn snel verschijnen

ergens in nabije verte lacht
een moeder om haar naakte zoon
die taalloos maar krachtig
uitdrukt wat hij ervan vindt
of juist helemaal niet
zolang hij maar de lente
- zijn eerste -
zonder averij
overleeft

Frans V.

Verjaardag + gedicht

We zijn er vroeg bij vandaag. Dat moest ook wel, want Nipje moest en zou vandaag van mij een ontbijt op bed krijgen. Beetje geïmproviseerd allemaal, maar het is wel gelukt. Dingen om daarbij te onthouden: we moeten ons een dienblad aanschaffen dat daarbij kan helpen (een ovenschaal lukt nog net, maar of het praktisch is?), een eitje zachtgekookt na drie minuten bevat nog nét dat beetje snot teveel, dat moeten er dus vier worden later, ochtendmix-thee gaat zonder suikerklontje, ... Algemeen besluit: Nip houdt wel van ontbijt op bed :-)

Gelukkige verjaardag, Nip!

Gisterenavond mijn krant bij Schone Moeder L vergeten. De krant, die me elke dag doorheen de wereld helpt. Sommigen lachen mij uit, als ze weten over welke krant het gaat, en dan lach ik eens minzaam terug met de boodschap dat die toch wel vol mensenleven staat. En wat meer wil een dichter, ook al gaat het dan over een hobby-internetdichter, nog hebben? Drie pagina's volstaan om me de pen (het klavier) te laten opnemen, al zijn de indrukken die ik opdoe gewoon door me van en naar het werk te begeven ook niet te versmaden... Affin, een krantendichtsel vandaag op deze (voorlopig nog) zonnige zondag.

krantenlezer

hij leest zijn kraakverse krant
de ronkende koppen door ogen
die willen weten van waarom
en of het wel waar kan zijn
elke dag opnieuw die stukken
waarover eindeloos geschreven
om morgen alweer opnieuw
hetzelfde thema herkauwd

in zijn tuin weet hij
het graf van een kat
nog een kat een hond
drie kanarievogels
wat gouden vis ook
zou dat een goed verhaal?

hij doet het zonder kruis
dode dieren en symboliek
er valt niets voor te zeggen
noch te schrijven, geschreven
wordt er al genoeg over mensen
en wat hen bezig hield
voor het drukken begon

hij leest zijn dagen voorbij
vult zich met andermans lijden
en ongeloof als onderstroom
hoe ongerijmd het allemaal
zo tussen tuin en dagblad

Frans V.

Verjaardagsfeestje + gedicht

De kogel is door de kerk: Nip en ik hebben erkend dat we zo van die rommelmakers zijn, die nodig een schema moeten aanhouden om onszelf en onze omgeving (lees: appartement) te beschermen tegen onszelf. Het lijkt alsof er hier een bom is ontploft: daar een verloren gezette kast, ginds een vaatmachine die staat te wachten op een vaste stek, wasmanden met kleren om naar de Kringwinkel te brengen, een afwas die smeekt om gedaan te worden (wanneer komt die machine op de juiste plek terecht?), ... We weten dus wat te doen, eerstdaags, om wat orde in de chaos te scheppen. En daarna gaan we een plan de campagne opstellen om ervoor te zorgen dat na onze volgende verhuis, de boel de boel niet meer kan worden. Actieplannen, jawel!

Over plannen gesproken: voor wie morgen nog niet echt iets gepland heeft: er is er eentje jarig! Nip geeft daarom een open feestje, zoals ik het haar al tweemaal heb voorgedaan: afspraak voor wie er graag wil bijzijn in café Het Zeezicht, vanaf 14u00. Allemaal lekker vrijblijvend, en gewoon om het glas te heffen op een nieuw jaar voorbij en een volgend erbij...

Uitnodiging Nips verjaardagsdrinksken

psyches leven

helemaal onderin zijn geest
ligt een geheim begraven
achter muren vol herinneringen
aan tijd die nooit de zijne
toch zijn label draagt

al gooit hij zich maar
al te graag in de menigte
al wat hij daarmee beoogt
is ster te spelen in een spel
dat hem nog steeds niet erkent
als deelnemer met een kans

daarvoor is zijn realiteit
dat muizen soms leeuwen
niet van toepassing op zij
die ware wereld zijn
met alles op een rij

terwijl hij
ongeopend
zijn geheim
niet delen wil
met wie dan ook
uit pure angst
eens geopend
leeg te lopen

Frans V.

Huwelijksvoorbereiding + gedicht

Deze avond vertrekken Nip en ik naar mijn Schone Zus J, om de koppen bijeen te steken inzake de bloemenversiering op ons huwelijk. J gaat namelijk haar verborgen talenten aanwenden om de eregasten, feesttafels en -muren en al de rest te voorzien van een geslaagde bloemencombinatie. Corsages, bruidsruiker, tafelstukjes, lintjes, blaadjes, noem het maar op. En wij hebben inspraak zoveel we willen. J, je bent de beste!

Op het werk is de rust wat weergekeerd. Nieuwe mensen rond me heen, een nieuw begin. Het blijft razend druk, maar dat is geen al te groot probleem. Liever niet weten wat eerst gedaan dan hele dagen liggen draaien met mijn vingers. Nee, het is ook Bibi die erin geslaagd is de stresshormonen in zijn lijf de mond te snoeren. Nu giert er ZEN door mijn aderen en voel ik me al véél rustiger. Al blijf ik wel nog hopen op nog meer collega erbij. Minstens een halfke of zo...

Vlinderman op De Muzeval 10 april 2008

zaterdagbreuker

hij denkt zaterdag
het donderjagen na
najagen van doordeweeksheid
om na elke vijfde dag
de zesde door het lint
te kunnen rusten
op de zevende gelijk die Ene
dat ooit heeft voorgedaan

moe is het nooit
van het vele werk
wat zitten typen
en printjes maken
voor een baas die toch
geen letters leest zoals hij
ze steevast heeft bedoeld

zijn rusten is herstellen van
een aanval op zichzelf
om de sleur op zijn knieën
eigenhandig in twee te breken
voor dat dat zou kunnen
zomaar met hemzelf

Frans V.

Meubels + gedicht

Vlinderman en Nip zijn een kastje rijker. Een oud kastje. Wie weet zelfs een antiek kastje. Wat de bestemming zal worden, moet nog uitgemaakt, maar het zal alleszins te bewonderen vallen in de living. Waar een oude pc met bureau er plaats voor zal ruimen. Richting werkkamer. Waar een stel muziekboxen, tot nog toe nog nooit aangesloten, plaats zal moeten maken. Richting kleerkast, meer bepaald er boven op. Ik hen altijd de indruk gehad dat we redelijk OK woonden, maar het begint toch wel degelijk krap aan te worden. En dat is niet omdat ik niets weggooi, helemaal niets mee te maken! We wonen gewoon dus echt wel te klein. Denk ik dan, bijna hardop, als om mijn buren deelgenoot te maken van iets dat ze zelf ondertussen ook al lang weten...

Er is ook een kapstok, een gigantisch houten ding met van die antieke haakjes aan en half geroeste 'baren'. Dat wordt dus gaten boren in muren die al genoeg te lijden hadden onder onachtzaam geplaatste openingen. Voorlopig staat het ding dus in de hal-gang, terwijl de meest ideale plek ter plaatse wordt verzonnen. En dan volgt de rest wel weer.

Vlinderman doet tussendoor weer mee aan een gedichtenwedstrijd. Gedichtenstrijd heet het. Elke donderdag een kakelverse inzending, elke zondag het verdict van de jury. We zien wel hoe dat gaat verlopen, vermits er ditmaal geen juryrapporten hoeven geschreven en je er dus sneller dan verwacht uit kan liggen... Allez, zolang we ons maar niet vervelen, denk ik dan altijd maar weer. En zolang we maar bezig kunnen blijven - niet dat ik me zou vervelen, verre van, er is nog heel wat te regelen inzake trouwens...

een overlevende winnaar

hij kruipt omhoog
scheuren in zijn ziel
reikt naar het grijs
waar sinds vele jaren
kleuren hem lijken te wenken
de steven opwaarts te wenden

onderweg pulkt hij
alsof hij nog in het duister
de korsten van zijn lijf
dat jaren heeft geweigerd
onvoorwaardelijk te dienen
opdat zijn geest er beter van

in de verte wenkt wat licht
door de schemering sluipt
als een droom die nooit
en dan toch opeens werkelijk
zet hij voet op vaste grond
hij, Robinson, hij, overlevende
van de wereld
van zich Zelf

Frans V.

Heimwee + gedicht

Een paar tientallen jaren geleden (nou ja, het zullen er wel veel zijn, als ik het onderwerp bekijk) nog maar alleen op televisie te zien, in Neighbours of zo, een stel agenten op de fiets die wat rond patrouilleren. Tegenwoordig zie je ze dus ook in 't Stad, de Vliegwielende Brigades. Ik ga weer enkele tientallen jaren terug: Bibi aan de kant gezet door zo ne stevige flik, die me eens goed uitveterde omdat ik het gewaagd had om zonder handen te rijden. En dat hij dat ook zou gaan bespreken met mijn ouders, zo rondrijden was verboden! Anno 2008: ne mens keert naar huis terug na een dag vol werk en ziet de voor zijn veiligheid zorgende Vliegwielers voorbij-flitsen (hebt u 'm), met de helft van het duo vrolijk wapperend met zijn handjes... En dan zoiets in mijn hoofd als jaaaaaaa, we zijn aan 't rondlopen in 't Stad, waar alles kan, moet, mag kunnen, zal zijn, gewoon gebeurt. Ik heb ook andere gedachten daarbij gehad, maar die horen hier niet thuis. Geen gezeur op mijnen blog, nah.

Terwijl Nip naar 't Filmforum is, wilde ik samen met een vriendin van Schone Moeder wat meubelarij opladen en naar 't appartement brengen, ben ik me daar toch wel afgesproken op de verkeerde dag zeker! En ik weet nog altijd niet wie zich nu vergist heeft, vriendin of Bibi. Allez, ik ben den boel al gaan demonteren voor morgen, we zien dan wel weer verder.

voedsel voor de geest

kraak
krak
tak
boom
boom met loof
en windhoos overzee
waar Amerika liegt
dat het voor de vrede
in Afghanistan, Irak,
woorden die gewikt worden
in loden waarheid gesmoord

eiland
hand
ent
boom
boom zonder kruin
naaktheid zonder Dhali
feitelijk realisme pur sang
voor een gortdroge wereld
die humor slechts verdraagt
als het op tijd wordt opgejaagd

vergeten
eten
en
wat
dan
nog?

Frans V.

Mededeling: filmforum

Voor wie het alweer bijna vergeten was:

Filmforum vanavond

The world according to Garp

En ja, Rudy, plagen mag ook nog, ja :)

Meeting + gedicht

Na mijn bijdrage vorige zaterdag, dat ik het niet per se ging hebben over de dichters op de Schrijfkunstmeeting, kan ik alsnog een tipje van de sluier lichten over enkelen van de aanwezigen daar. Omdat het gewoon op internet staat en ik gewoon kan verwijzen :-) Gedaan met alle voorzichtigheid om mensen niet zomaar te grabbel te gooien, ga het hier lezen en bekijken (en weet dat er veel meer deftigere foto's van Bibi bestaan dan degene die ze daar van mij geplaatst hebben, soms hou ik mijn ogen echt wel open).

Over naar het meer ernstige werk nu: voor wie het interesseert, naar aanleiding van een discussie ergens op het forum van Basic Publishing, ga ik binnenkort aan de slag op mijn eigen forum, waar ik week na week een site ga beschrijven in de vorm van een heus rapport. Ik bespreek de voordelen, de nadelen, geef cijfers, uiteraard allemaal zo subjectief als maar mogelijk. Het is de bedoeling een soort interactie op gang te brengen met u, de bloglezer, of met de toevallige bezoeker van een verloren gewaand forum, of gewoon, u weet wel, mijn mening over sommige zaken te ventileren. Wil je meer weten, surf er dan even langs, ben je nog geen lid en wil je toch reageren, schrijf u dan effie in (lidmaatschap verplicht gemaakt met goedkeuring om al die verdomde autobots mijn forum niet kapot te laten verpillen en verlengen en ophitsen).

Valt er verder nog iets meer te melden? Eigenlijk niet echt. Miss Jackie T is nog steeds niet opnieuw krols, de jurk van onze Soetkin (u weet wel, die zangeres die ons land op Eurosong gaat vertegenwoordigen) is veranderd (nog steeds rood, maar gehermodeleerd naar iets uit de fifties), Nip kan nog steeds niet tegen kietelen, ik heb nog altijd geen opslag zien passeren (alleen een indexering en dat bracht mijn koopkracht nog steeds niet terug), enz. Affin, tijd voor een streepje poëzie.

zonnefris

fuchsia in de kleerkast
geuren die meer kleuren
dan een mens verdragen mag
op een weekdag vol lentezon
met bon ton op volle terrassen

zijn gedachten schilderen
een heel eind van hem weg
pleziertuigen en vliegboten
naar oorden waar de sleur
doorbroken kan per elke minuut
seconde of zelfs een vingertel
vertier uit het gehuurde behang

morgen zal hij gewoon blauw
even wat minder lauw als nu
ook zijn kranke zinnegang
hem de weg blijft wijzen naar
ontsnapping per hemelflits
en liefde in een glas wit fris
alle rest komt dan wel
na de gewone k(l)oterij

Frans V.

Weekroutine + gedicht

Het is weer maandagavond en weet u, u en ik moeten blij zijn dat we nog leven. Zoveel weekenddoden (de categorie heeft gewoon een naam!) in België en daar leest een mens dan een stukje over in de krant om vervolgens vast te stellen dat de pauze voorbij is en hij terug aan het werk moet. De pers heeft zijn plicht gedaan, het stond in de krant (op pagina zoveel, als je tenminste koppig door blijft lezen, dan vind je het wel ergens met een klein titeltje terug), de mensen kunnen ermee doe wat ze er mee willen doen (zo snel mogelijk verder lezen, vermoed ik dan, want veel gerucht over dergelijke artikels vang ik niet echt vaak op in een gemiddelde conversatie, dat Standard kampioen heeft gespeeld daarentegen), de buitenwereld kan blijven wat ze is (de buitenwereld, wat anders?)

Grondig foute boel, als je het mij vraagt, maar hoe kan het ook anders? Altijd datzelfde liedje, vakkundig weggemoffeld tussen heel wat interessantere artikels, begraven doden die het geweten niet langer kunnen belasten omdat ze met zovelen zijn, murwe geesten, die overvolle agenda's ook, het steekt allemaal schril af tegen die ene vent, zoveel duizend jaar geleden, of die andere, goed zestienhonder jaar geleden, of nog, die andere grote goeroe (pardon, religieuze leider), dik twee duizend vierhonderd jaar geleden. Ook allemaal doodgegaan (een enkele vond toen het licht uit), en of het nu in het weekend was of niet, zíj leven nog door in de hoofden en harten van miljoenen mensen. Il faut le faire, nietwaar?

En dan nu een staaltje van wat ik net aanhaalde: de overgang naar de gang van zaken, het wentelen in de sleur van jij en wij, samen in de wei, en grazen en blaten, tot er iemand ons de wol over de oren komt trekken en wij rillend in diezelfde weide, terwijl een ander in onze wol gehuld de winter zomaar doorkomt. De gedachten moeten buitelen vandaag, zo lijkt het wel, en waarom ook niet? Hoor ik ook voor de tv te hangen? Mijn ziel in de pc te laten verdwalen? Verslaafd aan één of andere plakkerige toog te hangen? Of hoor ik mezelf te zijn, met alle grote en kleine vraagjes vandien? Ik opteer voor het laatste, laat zoveel duidelijk zijn.

om de routine

zwart op onduidelijk wit
verhalen te vroeg afgebroken
uitnodiging tot bijeenkomsten
met uitgedunde rijen aan tafels
waar koffie koeken bestrijden
terwijl oude banden aangehaald
straffe stoten op groen laken uitgedeeld
vochtige wangen vaak rimpelautostrades
en af en toe geladen stiltes

het vreet hem aan dat hij
er telkens opnieuw bij moet
niet mag versagen, niet klagen
over weggelopen kinderdromen
zijn lot niet eigen handen

hij ondergaat de wereld gelaten
die hij niet geschapen dan toch
gewoon zal blijven verdragen
voor de tijd die weg tikt
geen enkel aanvaardbaar excuus
dan het verstokte ademhalen

Frans V.

Nieuwe Vlaamse Primitieven bis + gedicht

Al uw informatie om ook naar de Nieuwe Vlaamse Primitieven te gaan kijken deze week, vindt u hieronder terug. Het is speciaal, dat geef ik alvast mee, en misschien daarom de moeite van een verplaatsing waard.


Bijna was ik vergeten hier mijn dagelijkse poëtische bijdrage te leveren, maar dat was dus bijna. Onderstaand gedicht draag ik op aan één, neem maar twee, van mijn vrienden-dichters. Omdat ze tegenwoordig zo heerlijk uit hun ogen kunnen blikken en toch nog steeds zichzelf blijven.

vriendenblikken

ze schijnen goud uit poriën
verlichten van deze wereld
Blauwe God of gewoon Smurf
in hun ogen ligt het licht
dat voor iedereen schijnt
die de bron heeft aangeboord

hij heeft het ook gevonden
draad van Ariadne, zijn gids
die hem verder tronen zal langs
ondoorgrondelijke wegen die leiden
naar waar het lijden minder wordt
om op te lossen wat onverteerbaar
eerder het leven bleef bepalen

ik zie hem deel uitmaken van
een groep, gemeente, gemeenschap
met elkaar, en hij hoort erbij
het staat in zijn azuren ogen
te stralen, ik wil hem nogmaals
om mij die kleur te laten drinken
opnemen met elke vezel aandacht
die ik me maar verschaffen kan
en vriend noemen, dat vooral

Frans V.

Nieuwe Vlaamse Primitieven

Lieve Nip ligt hier weer door te razen over mensen op gedichtensites die maar niet begrijpen waar een moderator voor staat. Mensen, die bij problemen, niet even contact met die mods opnemen om hun probleem voor te leggen, maar zelf het heft in handen nemen en vervolgens in problemen komen met die mods die hen er (terecht overigens) op wijzen dat ze dezelde shit aan het uithalen zijn als die waarmee het allemaal begonnen is. Zo vergaat het volgens mij ook het principe van water naar de zee dragen. Oeverloos in zijn oneindigheid van nutteloosheid. Ik mag Nip zo wel graag, dat vuur, die niet-gespeelde verbazing over het onvermogen van mensen om het pad van de logica te bewandelen.

En nu ga ik samen met Nip en Schone Vader Ton naar de opening van een tentoonstelling van een soort Nieuwe Vlaamse Primitieven (grappig, in het verhaal van Stephen King dat ik aan het lezen ben, gaat het onder andere over de onverwachte opstanding van een Amerikaanse Primitief, dus dat is een speciale link), dus later op de dag meer. Ik kan al meegeven dat de tentoonstelling vandaag opent in de - Ontwijde - Kerk, Provinciestraat 112 te Antwerpen (om de hoek, alles ligt hier om de hoek).

Meeting + gedicht

Een meeting tussen mensen die je van haar noch pluim kent, hoe goed kan het worden? Ik zal het je vertellen. Schitterend. Dat is het woord. En wat meer woord wil een dichter horen dan dat? Er was warmte, er was mens, er was quasi familie, er was hallo en hallo en wie ben jij en he, ik ben, en hey, zo zie jij er uit... Zo gaat dat in de wereld. Mocht ik niet zolang op voorhand mijn bijdrage betaald hebben, ik zou met evenveel plezier op het communiefeest van één van mijn achternichtjes geweest zijn, maar deze namiddag/avond kon er ook wel door. En of ik de mensen die ik IRL heb leren kennen hier even wil voorstellen? Nope, ze staan doorgaans nogal op hun privacy. Ik ook trouwens, dus niet voortvertellen, eh ;-)

Neen wijf

neen, het lelijkste woord
dat tussen mensen gehoord
agenda's zou kunnen bepalen
van botsende knotsende en meer
rammen tegen stieren, dierenriemen
tekens die er nooit feitelijk toe doen

neen, hatelijk vergast
op een podium van gefluit
boegeroep op een bedje van tomaat
en dan de ultieme uitbraakwens
in brokjes op de betegelde vloer
of ze het laten zou willen
kunnen ook

er valt veel te zeggen
voor het onzegbare
liggen de klinkers simpel
voor het oprapen, de rest
mag mede zijn, zoals steeds

Frans V.

Mededelingske

Alvast een korte boodschap van algemeen nut:

Prettig weekend aan iedereen toegewenst

En nu ga ik feesten met de collega's van Gedichtenfreaks. Tot straks dus.