Gemijmer + gedicht

Ik zit hier wat te staren naar al die lettertjes en beeldjes op al die sites en ik word een beetje stil. Zomaar, out of the blue, into the blue. Ik was bezig met een gedicht te zoeken om hier te plaatsen en kwam uit op mijn opa, wat ik enkele dagen geleden geschreven heb. Hij is nu toch al weer enkele maanden geleden gestorven en er is ondertussen zoveel gebeurd... Goede dingen, slechte dingen, normale dingen, rare dingen, ze blijven maar aanschuiven om ook eens aan mijn voordeur aan te mogen kloppen en mijn koffie te proeven. Veel van de laatste maanden is bijna op automatische piloot gepasseerd, ik onderging bijna lethargisch wat er allemaal op me afgekomen is. Moeder bijna weg, broer bijna weg, je zou voor minder even overschakelen op stand by. Er zijn natuurlijk ook leuke dingen geweest, zoals gisteren met Nip, verjaardagsfeestje voor nichtje Silke, de Muzevalavonden en al die andere optredens met leuke warme mensen. Dan kom ik even aan die pauzetoets, ga ik weer even spelen. Nu ja, morgen is er weer een nieuwe dag en ook die zal dan weer overgaan in een nog nieuwere.

mijn opa

haar als het zilver
dat in kerstbomen hangt
engelentranen draden
vol levensgetuigenis

een stem die alleen
weerklonk om te verhalen
over hoe goed en wel
toen en af en toe ook
nu onder de mensen

hij is er niet langer
bij om te vertellen
hoe graag hij zijn vlees
zelf had gesneden
gekauwd, vermalen
door de tijd

maar nog steeds
in gedachten hier
bij ons, bij mij
opa, jij
en ik
nog eenmaal?

© Frans Vlinderman

Mededeling: Deed u het al op water?

Een echte Vlinderman draait nergens zijn handvleugel voor om. Te bewijze alweer dit leuke initiatief van Stichting Zondag, waar ik mijn geletterd steentje op poëtische wijze aan mag bijdragen:

donderdag 23/8
afvaart van 19u30
Maarten Inghels
Zointments for Haemerrhoids

afvaart van 20u45
Inneke 23
5 Day Boon

vrijdag 24/8
afvaart van 19u30
Guy Seret
The Senators

afvaart van 20u45
Pisteffo
Mijnheer Zee

zaterdag 25/8
afvaart van 19u30
The Chocolate Lovers
Karl Eckhardt

afvaart van 20u45
Vitalski
Rio de Amberes

zondag 26/8
20u00 Xavier Roelens
20u30 Havana 1
21u00 Frans Vlinderman
21u30 Jan, Patrik en de Plooicaravans
22u00 Simon Van Buyten
22u30 Fixkes

Antwerpen, neen, de zomer is nog lang niet gedaan ;)

Sauna + gedicht

Het is ondertussen al bijna gebruikelijk dat wanneer Vlinderman de hort op trekt, dat ie dan een hele resem (al dan niet geslaagde) foto's maakt om er ook hier een verslagsken in beeld over neer te poten. Vandaag zou niet anders mogen zijn, maar het is het toch. Vermits Nip en ik de hele dag uitgebreid in de sauna in Herselt hebben rondgehangen, waar het allemaal nogal weinig om het lijf heeft, vond ik het beter het fototoestel maar thuis te laten. Al dat vocht zou er trouwens toch niet goed voor geweest zijn en veel toestemming zou ik er evenmin voor gekregen hebben. Laat staan goesting.

Vlinderman zit ondertussen weer zo fris als een hoentje thuis. Nog na te relaxen. En nip staat beeldig in haar nieuwe jurkje met haar nieuwe vintage bottekes (nou ja, zo goed als nieuw)!

saunapplaus

brede lijven bergen
de kleren op, weg ermee
wordt wat de natuur bracht
teruggebracht tot de essentie
zonder schaamte, sans gène
zelfs de oma's laten die laatste
voor wat het is
iets ongemakkelijks

op de houten banken
bij het vale licht van
een weggedoken peertje
wordt gezeten en gezwegen
maar vooral geluisterd naar
het hooglied van het zweet
dat zacht gedruppel, ondersteund
met het droog gesmoord gezucht
van een uitgelekt mensenlijf

om dan al dansend het plezier
van een koude douche mee te rillen
de tintels de sintels doen vergeten
en het lichaam weerom klaar voor
de strijd tegen virus en bacterie
het heet gezond te zijn
al die warmte

© Frans Vlinderman

Saunagenot + gedicht

En wij zijn ribbedebie, en niet naar Walibi!

Een wisselbadje (foto © klikken)

zeer verstoorbaar

hij vermoedt een verhaal
achter elk geluid
digitaal versterkt
zonder bron aan de bron
van zijn gehoorkanaal

of hij nog wel eens luistert

drukt hij zijn oren dicht
tegen het schriele hoofd
tussen zijn benepen ogen
een neus die speurt
naar de angst die
als altijd
hem verteren wil

of hij ook wel eens snuift

en dan de deur luid
in het veel te slappe slot
nooit meer
vandaag toch niet
wordt hij bemind
door iemand die gelooft
dat hij het zelf ook

© Frans Vlinderman

Wijlie nog eens (voor de liefhebbers)

3 jaar Nip + sonnet

Niet echt veel te melden vandaag: mijn nieuwste collega, die ik mee mocht opleiden, zal verhuizen van afdeling. Dag nieuwe administratieve loonslaaf. Je was/bent een kanjer en ben er zeker van dat we je nog stevig gaan missen, met die vreemde humor van tijd tot tijd.



Verder ga ik er hier niet te veel letters tegenaan gooien. Morgen vieren Nip en Vlinderman iets dat al drie jaar aan de gang is. Gezellig naar de sauna, de hele dag lang. Geen telefoons, geen mails, geen gsm, geen nikske. Ook geen kleren. Lekker zweten, broebelen, genieten.

Voor jou, Nip, mijn voorlopig laatste sonnet en dan vooral het eerste octaaf ervan (vergeet trouwens die laatste 2 terzines maar, die kans krijg je gewoonweg niet). En al moet ik je al lang niet meer verleiden, ik doe het nog even graag elke dag opnieuw ;)

minnespel (sonnet)

ze liggen eindelijk stil te bed, daar
aan het begin van opnieuw een lange nacht
waar ze zolang beiden op hebben gewacht
tussen koele lakens wat hij en wat haar

met de sterren als onaanraakbaar getuigengestaar
eindeloos getwinkel boven de minnekracht
als eerst hij en dan zij aanvankelijk zacht
onvermoeibaar zwelgen kan in elkanders liefdesgebaar

onder dezelfde hemel wordt in alle talen
hetzelfde lied weer doodgezwegen
in het krakend nest alleen nog maar gerust

mag hij nog enkel warme koffie halen
elke ochtend zo rond een uur of half negen
terwijl zij alleen in Morfeus’ armen berust

© Frans Vlinderman

Dagverloopje + sonnet

Dag één van de nieuwe werkblok zit er weer op. Ik zag er helemaal niet naar uit, maar of het nou echt tegengevallen is? Ik dacht het niet. Het deed ook wel ergens deugd er opnieuw de mouwen voor op te rollen en er zonder al te veel nadenken tegenaan te gaan. Ik heb me boven geïnstalleerd, ver van alle telefoons, en ben begonnen met een lichte opruimactie om verder in alle rust door te kunnen werken. En dat beviel dus best.

De collega's waren er voor het grapje tussendoor, ik was er voor af en toe een luisterend oor. Niet teveel lijken in en/of uit de kast en wat is er dan mis met dat gaan werken? Voorlopig nog niet al te veel. Het onthaasten kon ik nog ruimschoots na die uren gaan doen, terwijl Nip met Schone Mama Lenie over de Meir struinde op zoek naar dat mooie stukje bij die nieuwe bottekes... En dan nog een terrasje... Ik mag dan al wel volop terug in de werkweek zitten, het blijft nog augustus ook eh, en dan moet je er wat meer van genieten. En dat laat ik mij niet zomaar ongelegen.

De enige die er wat klagerig bijloopt, dat is Miss Jackie T. Die snapt er waarschijnlijk niet al te veel meer van. Eerst is er altijd wel iemand in de buurt, dan zijn ze weer met zijn tweeën een hele dag weg. Tsja, zo gaat dat, poes, maar het levert je misschien wel een mooiere krabpaal op dan die je nu al hebt.

Frans & broer Jurgen bij Marina-Cabrio

Een tweede sonnetje om u te verleiden hieronder:

kwaliteit (sonnet)

de stilte in hun moe gedragen hoofd woog
dan toch maar voor heel even, ze vulden het gat
met zachte armen om elkander, terwijl zij zat
te wachten tot hij opnieuw tot actie bewoog

sloot zij met een trilling opnieuw haar laatste oog
en voorvoelde alvast in haar gesmolten lenden dat
waarvoor hij eerder op de dag tot haar gekomen was, wat
beduidend meer was dan die ander, die haar zo bedroog

hij staat zijn man zijn met de fierheid
van een overjaars hippiefiguur
wat moet zijn zal zo ook wel zijn

voor hem telt dan ook niet de hoeveelheid
maar pure kwaliteit ieder stukje van het uur
en dat ze gebei elkander genegen zouden zijn

© Frans Vlinderman

De Muzeval 105

Poechi 2007

Poechi 2007 + sonnet

Het is iets na de tienen, ben net terug van Leuven. Jaaahaaa, Marktrock, ik hoor het jullie al hardop met een brede smile op het gelaat uitroepen. Niet dus. Mijn reden van aanwezigheid in dat stadje, waar ik lang geleden nog eens heb gewoond, was een derde aflevering van poechi, een evenement georganiseerd door Stanislaus Jaworski en Ann Van Nuffel met muziek, tai chi en poëzie, in de Kruidtuin aldaar. Van de tai chi mocht ik enkele nog een stukje Taiko bewonderen, dat is een stukje drumgeroffel op drums om u tegen te zeggen, en verder voordrachten van Pom Wolff, Sylvie Marie, Norbert De Beule, Alain Delmotte, Herlinda Vekemans en ook een stukje muziek door Andy en Di.

Ergens wat weken geleden had ik me ook opgegeven voor het vrij podium bij Stanislaus. Die stuurde me een mailtje terug met de toezegging voor drie minuten, zijnde dus de tijd om drie sonnetten ten berde te brengen. Nergens stond erbij dat hij dat beschouwde als een maatstaf qua tijd, dus ik deze ochtend nog alles opgezocht om een degelijk sonnet te kunnen schrijven... Affin, de dag bleek vruchtbaar, want ik heb drie sonnetten geschreven, met als thema verleiding... Ik plaats er alvast eentje hieronder, de andere twee volgen nog wel eens.

Een bijkomende reden om in Leuven te zijn, waren de bottekes van Nip. Die had ze online besteld bij iemand op het internet, en ik zou ze daar gelijk gaan ophalen, samen met een jurkje. Behalve het feit dat ik de verkoopster vooraan het station aan het zoeken was, terwijl zij aan de achterkant aan het aftellen was om met bottekes en al terug naar huis te rijden, is ook dat gelukt. En het zijn schoon bottekes!

Morgen begin ik terug te werken, dat zal wat anders worden. Ik ben er een beetje uit... Gelukkig was vandaag een leuke dag, met dank aan een goede vriendin. En dan nu een sonnet ;)

wielermanie (sonnet)

te elfder ure na een leven lang maar yes
barstte een tijd terug de liefde los
beklimt hij fier gezeten op zijn stalen ros
de hoge Mont Ventoux, die koele minnares

met stroeve spieren en jammergele fluohes
het taaie vuur bedwingen van het rotsenbos
koppig overeind te blijven om dan total loss
terug te denken aan zijn allereerste lerares

ze sprak toen zwoel en vrij en ongedwongen
van de beste en de mooiste aller dopingsporten
op welhaast de kaalste berg van ’t Fransenland

tot alle dikkerds samen met haar mede zongen
dat ook de laatste ponden konden ophorten
en zij de besten van het magere wielerland

© Frans Vlinderman

Freaky + gedicht

Iemand is vandaag de kleine mijlpaal van hit nummer 10000 gepasseerd, en dat zonder te laten weten dat ie er was! Ik herinner mij nog wie 8888 was (ikzelf dus), en nu vroeg ik me af wie nummer 11111 zal worden. Als jullie me zo blijven bezoeken, dan zal dat waarschijnlijk ergens in de loop van maandag of dinsdag in september iemand worden. Ben jij die alerte bezoeker, neem dan een printscreentje, plak dat in een Worddocument (control v) en mail het me gerust door op frans_vlinderman @ vlinderman.be (zonder de spaties uiteraard). Ik peins er namelijk sterk aan iets speciaal te doen voor die gelegenheid. Kwestie van toch iemand van jullie te laten delen in mijn vreugde bij het bloggen.

Voor ik zodadelijk nog een gedicht plaats, toch even een verwijzing naar een pagina, waar in het levensgroot staat hoe het NIET moet. En mocht er iemand me kunnen uitleggen who the devil die Oxygénée eigenlijk is, mag het me ook altijd laten weten...

Tot slot dus alsnog een gedicht, ook al over hoe het niet hoeft...

bezig baasje

laat het maar regenen
een druppel per slag
die achterbaks gegeven
van baas tot onderdaan
wat hiërarchie belichaamt

al kan de klacht achteraf
bij het vertrek van alweer
een trouwe voetenknecht
slechts onontvankelijk
geen verklaar je nader
maar vergeef me
want ik was fout

er waait wervelwind
door werkend land
waar de slavenhand
minder gevuld dan
de schoffeermand
zijn klauwen sluit
omheen het eigen goed

ga dan baas en
oogst daar dan baas
wat een ander gezaaid
hier blijft een mens
gewoon een mens
baas over zichzelf

© Frans Vlinderman

Mosselen

Zo, deze namiddag zit er bijna op. De kopers van het huis van Mama Mia zijn nog eens langs geweest, mét een hele hoop dakwerkers en bespeurde ik daar ook iemand die wat weg weet met verwarmingselementen. Ik hoorde termen als strippen, tot op de blote muur, nieuwe daken, poetrels die zullen gestoken worden, ... Ik was blij dat Mama Mia met Nip de deur uit was (Ikea kan toch zo gezellig zijn soms). Straks gaan we nog mosselen eten! Woehahaha, eindelijk, we dachten al dat het er dit jaar niet meer van ging komen. Dat we daardoor een BBQ mislopen, is nou ook weer niet het ergste...

Muzeval & Moeders + gedicht

De Muzeval gisteren opnieuw een schot in de roos. John Moussiaux van Indymedia was er opnieuw bij en legde één en ander op de gevoelige plaat vast. Uw eigen dichter deed natuurlijk hetzelfde, maar kwam vandaag tot de vaststelling dat hij voorlopig niet kan achterhalen waar hij zowel camera als gsm (achteloos) heeft achtergelaten. Het wordt dus even wachten op een reportageken via Photobucket...

Erwee is vannacht gedwee onze gast geweest, hij op de zetel, Miss Jackie T als snorrende nachtwacht aan zijn zijde, mooie combinatie was dat. Terwijl Nip vandaag het mooi weer maakte in de bibliotheek in Hoboken (lees: werkte), kon ik met Jean honderduit praten over, ja, over wat niet eigenlijk. Zalig, zo een dichter naast je bord om even mee woorden te wisselen. Straks komen Mama Mia en Schone Mama Lenie op bezoek, dat worden ook weer woorden. Zal waarschijnlijk vroeg of laat over kinderen en zo gaan, maar we zullen ons niet laten vangen/overtuigen! Miss Jackie T, c'est ça, l'incontounable!

gekruide tuin

er kruipt papier
door de tuin
kleine strookjes uitleg
met plastiek omgeven
tegen het regenweer

het hek staat scheef en
onverschillig voor de slang
die zich rond haar spijlen
als een hitsig touw drapeert
het zijn immers de mensen
de kleine mensen
die hij tegenhoudt

in de kruidtuin
een komen en gaan
van nieuwsgierige leuters
blijft het papier
zijn weg kruipen
vol Latijnse kronkels

© Frans Vlinderman

ons protest

MOORDENDE VLIEGTUIGEN

In deze tweede week van augustus herdenkt men in Japan de slachtoffers van de atoombommen op Hirosjima (6 augustus) en Nagasaki (9 augustus 1945).

Dat was een holocaust. Geen “collateral damage” maar een weloverwogen massamoord, waartegen onze Nederlandse en Belgische regeringen niet protesteerden. Wel integendeel, ze waren medeplichtig als zijnde ge(al)liëerd met de Verenigde Staten. Medeschuldig dus.

Het blijft een Onvoltooid verleden tijd, zoals de titel van mijn eerste gedicht hieronder luidt, even onvoltooid als die andere en grotere Holocaust in datzelfde decennium. Ik bracht het gedicht bij de 40ste herdenking en draag het sindsdien elk jaar in augustus ergens voor. Dit jaar op 9.8 tijdens de Muzeval te Antwerpen

Toen in New-York in 2001 Seven-Eleven de wereld verbijsterde, zag ik een parallel met Hirosjima/Nagasaki: moordende vliegtuigen.

Die vergelijking wordt bitter verwoord in mijn tweede gedicht hieronder: Terreur. Alleen was in het ene geval de staat, de overheid de terrorist.


Herman J. Claeys, 6-9 augustus 2007

Onvoltooid verleden tijd

I.

Het laaiende licht van augustus
anno nu
dooft niet uw ogen,
de weldoende warmte
verbrandt niet uw brein,
de zoele wind
blaaast uw huizen niet omver,
de wollige wolken
belommeren geen puin
en de lessende regen
bestraalt as noch gewas.

Volg uw omfloerste blik
naar het ver-van-uw-bedstee land.

II.

Het verblindende licht
en de zengende hitte
en de verwoestende wind
en de paddestoelwolken
en de dodende neerslag
van augustus vijfenveertig
teisterden deze argeloze contreien niet
noch u, zorgeloze bewoner.

Volg uw wazig oog
naar de onvoltooid verleden tijd
toen gij nog kind waart
of nog niet verwekt

maar reeds erfelijk besmet
met medeplichtigheid.

------------------------------

Terreur

Ooit vloog er een vliegtuig
doelbewust met als doelwit een grootstad.
Het keerde terug naar zijn basis:
opdracht volbracht, mission accomplished.
Alle woontorens waren ingestort, alle huizen in puin,
tweehonderdvijftigduizend doden,
vijfhonderdduizend gewonden en terminaal bestraalden,
burgers allemaal. Mission Hirosjima accomplished.
De piloot werd in de States als een held ingehaald.

Drie dagen later nog een moordend vliegtuig,
doelbewust met als doelwit een grootstad.
Een half miljoen slachtoffers, doden, terminaal bestraalden,
burgers allemaal. Mission Nagasaki accomplished.
De piloot keerde triomfantelijk terug en werd gedecoreerd.

New York 11 september 2001.
Door mijn hoofd vliegen nog steeds
die twee Pentagon-toestellen naar het Oosten,
met een lading,
met een opdracht.
Een overheidsopdracht.
Terror accomplished.

De Muzeval + gedicht

Deze avond is het De Muzeval, nummer 105 alweer! Pieter Hemerijck zal er een ferme lap op geven, dat heeft hij al eens kort gedemonstreerd vorige week op het Conscienceplein.
Ik heb ook iets horen fluisteren over Nathalie De Jongh en over Erwee, de laatste een debutant voor De Muzeval. Het wordt dus opnieuw primeuravond. En Staf komt ook, brengt zelfs een gedicht met zich mee! Ik geniet nu al. Merci, Hopsack! We zullen er wel op moeten letten dat het vrije podium een beetje gelijkmatig verdeeld wordt over de deelnemende dichters. Om 23u is het feestje immers afgelopen, dan wordt de laatste dichter onverbiddelijk het woord ontnomen. Voor de buren en hun nachtrust (waarom moeten die mensen daar nou uitgerekend 's nachts slapen???)

slaapprotest

een gedicht, jawel
een gedicht, wie weet
schrijf ik wel over de buren
die joelen en schreeuwen
over hoe lief wel
en de dood en scheiden

ik dicht misschien beter
over de stervende cynthia
pas ontloken in de pot
vergeten bij de waterronde
herdacht bij de ophaling
iedere week verzand
in het jaarbiljet

ik zit en ik schrijf
boven het gekijkf
hier de onmacht
en slaap, zoveel slaap
die niet komen wil

schiet maar, Klaas
en laat me dan
eindelijk eens

© Frans Vlinderman

Hekeldichterij

En laat iedereen maar zeggen dat die Vlinderman toch nergens geraakt. Of laat die iedereen het maar niet zeggen. Snoer ze de mond met degelijke linken. In de pekel ermee, hekel hun ongelijk, verdedig de vlindereer. Of ga gewoon eens lezen ;)

Gedicht 'erachter'

Ergens in de digitale archieven van deze Vlinderman vond ik nog een gedicht. Waarover het gaat, wanneer het werd geschreven, wat hem heeft gedreven? Ik moet het antwoord schuldig blijven. Ik plaats het hier, zoals zo vaak, met de bedoeling dat jullie als lezers er mee naar kijken en er jullie mening, eerlijk en open en bloot en nog van die dingen, over geven. Ook al luidt de diagnose dat ik schizofreen zou zijn, dat ik de reïncarnatie van Mahatma Ghandi ben, dat Vlinderman niet vlindert maar fladdert, dat de wereld zonder mijn pen verder moet, het maakt niet uit. Laat je gaan. Dat doet Vlinderman immers ook.

erachter

het drama kijft
boven het hoofd
ze schrijven niet meer
maar brullen de letters
van het behang
dat stilaan
naar beneden komt

ik blijf stijf
mijn lijf ook al
stijf van de zenuwen
en ik brul uiteindelijk mee
dat ze me niet motte hebbe

de stilte spreekt voor zich
net zoals ik momenteel
de advocaat mag niet
wil ook niet, zo bang
maar eenzaam, nee
dat is teveel gezegd

al knelt de vraag hier
nog steeds dat schoentje
dat niet verder gedragen
hoe zit dat nou
met dat stel daarboven?

© Frans Vlinderman

Gepubliceerd worden?

Zegt dit je wat?



Of dit?

Als je hier eens gaat kijken, dan begrijp je onmiddellijk wat ik nou weer bedoel...

Laat zo'n gouden kans je niet ontglippen!

Nip

Het begint stilaan te dagen. Over exact één week zijn Nip en ik drie jaar samen. Drie jaar, een wereld vol leven voor deze vlindervent. Mag ik zeggen dat Nip een paar ogen van mij geopend heeft, waarvan ik het bestaan nog niet wist, laat staan vermoedde? Mag ik stellen dat Nip mijn leven veranderd heeft? Durf ik spreken van een reanimatie? Is het gepast om te gewagen van reïncarnatie zonder al gestorven te zijn? Voel ik me verplicht tot enige lofzang tot meerdere eer en glorie van Nip? Zijn er nog vraagtekens?

Ik antwoord er maar niet op. Fotoreeksje hieronder spreekt voor zich, ik zie er elke foto wat gelukkiger uit. Iets veranderd. Een beetje levendiger. Lichtjes uit mijn asse verrezen. Totaal aan haar voeten. Zonder antwoorden.

Nip & Haar Vlinderman

Vlindermanwerkskes

Afsluitend

Er is echt niets te melden! De krant is niet tot hier geraakt, Vlinderman ook niet zelf tot aan de krant, de TV speelt hier sowieso al geen rol van belang, dus is er geen buitenvlinderlands nieuws.
Wat wel valt te melden, is dat het terras door de simpele (nou ja, simpele, ik vloek nog steeds na bij alle ophangproblemen die we ervaren hebben bij de montage) plaatsing van een eenvoudig rietje een heel zonnig oord is geworden...

Overmorgen mag ik nog eens aantreden bij De Muzeval, het powetisch geweld nog eens de vrije loop laten, en dan is het stilaan alweer vrijdag, de laatste vrije vrijdag van mijn verlof alweer. Gisteren nog een stuk of drie vier telefoontjes van het werk gekregen, vandaag bleef het gelukkig ringstil. Het was alsof ik al zachtjes werd voorbereid op het betere 'werk'...

Aankondiging

Niet vergeten: deze week donderdag om 20u
De Muzeval

Leven of poëzie of beiden + gedicht

De voorbije weken heb ik niet veel meer geschreven op gebied van gedichten. Eerst was er het werk, waar nog één en ander diende afgewerkt te worden vóór mijn verlof aanbrak, dan was er datzelfde verlof, waarin ik eerst wat wou uitblazen zonder iets te doen, en toen was er de slaapkamer, die moest en zou klaar zijn tegen dat Nip terug kwam. Een mens zou er het powetische noorden bij verliezen. Niet dat ik niet met poëzie bezig ben geweest, integendeel, maar dan meer op praktisch niveau. Afspraken maken om te gaan optreden, gaan luisteren naar optredens zelf, nadenken over nieuwe onderwerpen... Maar dat gebeurde dus tussen de lijntjes door. Het gevolg is dat ik hier vandaag mijn laatste ongepubliceerde (en neem dat maar heel ruim) gedicht ga plaatsen dat nog voorhanden is. Misschien dat er later deze week nog nieuwe gedichten volgen, misschien ook niet, dat zal van de goesting afhangen...

Stonehenge

Stonehenge, mensen die
gehuld in geladen stilte
de zonnewende bezweren
in het goud van een dag
die mysterieus wil zijn

Stonehenge, dobbelstenen die
door de tijd hun ogen verloren
nadat ze kunstig neergezet
door een reuzenkind vergeten
in de toekomst kunnen kijken

Stonehenge, het eiland
waarrond de politie een cordon
tussen de gelovers en zij
die het niet willen weten
de hippie en de man met das

snij mij een maretak, druïde
en lauwer mij als kind
van deze onrustige tijd

© Frans Vlinderman

Nip is back!

Nip is terug en Nip vond onze nieuwe slaapkamer goed. Ze moest eens weten hoe blij ze me daarmee gemaakt heeft. Dankzij Niels gisteren had ik immers alles nog rond gekregen, maar stel je voor dat ik zo een lauwe flauwe reactie zou gekregen hebben... Miss Jackie T heeft ondertussen het bed opgeëist: kom je te dichtbij, dan kan je een flinke knauw krijgen. Al viel het deze middag nog best mee...

Nog enkele foto'tjes van Nip op bezoek bij de noorderburen, dan laat ik jullie alweer met rust vandaag (tenzij er nog wat in de mailbox te rapen valt...

Nip & Els (Foto © NL)

Nip & Lenie (Foto © NL)

Zonsondergang (Foto © NL)

Mededeling

Beste gedreven Kalligrafen
Woordkunstenaars
Dichters
Boekenmakers
Auteurs

Antwerpen Boekenstad heeft VZW Werkhuis 41 gevraagd om tijdens "ZUIDERZINNEN" op. 16 sept 2007 het Lambermontplein te overspoelen met Jullie Kunstenwereld.

Dit is een dag met heel veel geïntresseerde bezoekers, die U zullen zien, horen en voelen. Dit is het moment om U te profileren.

Dus laat ons ten laatste voor 15 augustus weten of U deel wil uitmaken van dit grootse evenement. Gelieve bij de reservatie te willen vermelden wat Uw discipline is, zo weten wij hoeveel en welke deelnemers er aanwezig zullen zijn. Standplaatsen zijn gratis, Stad Antwerpen belooft ons tafels, stoelen en tentjes te leveren. Alle verdere info krijgt u na inschrijving.

Alle info en inschrijving kan terecht op: Werkhuis 41 vzw, Ketele Christiaan of Vera Engelen, @ ck@kava.be, tel 03-2801599, of bij Regine Wechsler, @ regine.wechsler@pandora.be

Alvast bedankt voor Jullie enthousiasme en tot LAMBERMONTPLEINs.

Vanalles + gedicht

Miss Jackie T is boos op me. Haar oude kamer is weg, foetsie, niets meer om een rommeltje van te maken. De papierversnipperaar zal het geweten hebben. Strook na strook wordt er vakkundig aan ontfutseld, het zwarte pootje met witte 'sokje' diep in de vezamelbak van zoveel interessants, en dan maar door het huis hossen. Misschien moeten we dan toch maar dat belletje van haar halsbandje verwijderen, zodat we het alleen maar zien de dag erna. Een mens wordt gek van al dat geklingel en de wetenschap dat er niets dan deugenieterij aan de gang is...

Gisteren na een helpende hand van Niels is alles nog op tijd in orde geraakt om de schilderwerken af te ronden: de slaapkamer verhuisd, de gang verhuisd naar de ex-slaapkamer, beetje rommel langs de muur geschoven: we zitten weer in de ruimte! Krijg ik nog een telefoontje dat Nip niet gisteren maar pas vandaag thuis zal komen. Nou vraag ik me af waarom ik me zo diende te reppen, al ben ik er niet rouwig om, want zo hoeft er nu niets meer te gebeuren. Vlinderman kan zijn laatste week vakantie met bijzonder veel luiheid tegemoet zien.

En omdat we zo een vroege vogel zijn vandaag, al om 8u49 een gedicht!

stormachtige koopvaardij

het schip rolt
van schots naar scheef
de destabilisator geplaagd
door een virus, legt het aan
met de middeleeuwen
en haar houten barken

de rotsen onverstoorbaar vlakbij
kijken niet naar een eeuw
meer of minder evolutie
heeft hen slechts bijgebracht
dat ze er nog steeds
als de klippen bij kunnen zijn

in morse en andere code
de noodkreten werden alle
zonder uitzondering
voor de statistieken geregistreerd
zoveel koppen, zoveel cargo
zo laat, die dag, verder
geen opmerkelijke sporen
na

© Frans Vlinderman

Ongemeubeld

Het wordt spannend. Alles is droog, de vloer is een stuk verwijderd (vermits er toch nog een goed stuk onder lag), de vloer is eveneens gereinigd... Zou ik nu nog tijd genoeg hebben om enig bed en dubbel nachtkastje enerzijds te demonteren en anderzijds opnieuw te monteren voor mijn geliefde in the house weer arriveert? Ik denk dat ik er even over ga nadenken, bij het genot van een Bastoske om de verfsmaken uit mijn luchtwegen te verdrijven... En zo bleek het dan toch een vruchtbare zondag (en laat het ons gelijk stellen: weekend) te zijn geworden.

Nóg dekking + gedicht

Het is zondag 5 augustus negen uur am en Bibi is alweer uit zijn bed. Gebeten om die tweede laag ertegen te keilen. En misschien toch een beetje minder te smossen bij de plafondafwerking. De verf is droog in amper 1 uur, minder dan de helft van de eerste laag verf gisteren. Als dat geen snelle hap is. Spijtig dat het niet sneller schildert ook... Dan was ik klaar tegen de noen...

Gisterenavond nog het pakje hesp opgegeten dat in onze frigo lag. Er stond een twee dagen oude vervaldatum op, maar Miss Jackie T vond er helemaal geen problemen aan. Ik dus ook niet. Verder niet veel zinnigs te vertellen, behalve dat het vandaag nog eens een Bloody Hot Sunday zal worden (30°, het is hier ook altijd alles of niks). Voor de middag geen zon op de schilderhoek, dus daar moeten we van profiteren.

Voor wie het niet interesseert: onderstaande bergenman is volgens mij een verfakirde nonkel van diene bankfilosoof van gisteren... (Foto: Rabindranath Tagore)

bergenman

hij woont op zijn uitgeteerde berg
een wijsgeer met haar van zilver
de wangen decennialang ongeschoren
en ingevallen ogen gevuld
met het vuur van een ster

zijn band met de wereld
is zijn vlees, zijn gebeente
de gevangenis voor een geest
die transformatie wil
nog tijdens het ademen

zijn laatste woord
eindelijk

© Frans Vlinderman

Dekking!

Het begint spannend te worden. Vlinderman ziet er ondertussen uit als zijn muren-in-transformatie: wit met heel veel doorschijnend onderliggends. Ik vrees stilaan dat ik niet ga toekomen met de verf. Het pokkeding dat ik gekocht heb om de plafondlijnen mee te doen, heeft het handvat aan de verkeerde kant zitten, dus kan ik het niet gebruiken. Hopelijk valt er ooit iets dicht te smeren of zo.

Het is nu half zeven ongeveer, ik ga sebiet nog een pakje sigaretten halen, dan leg ik nog een extra laagje over het blauw, dat er nu dus witblauw uitziet, en dan zet ik me voor de beeldbuis. Het is me namelijk net iets te warm om nog veel langer door te doen. Mijn plan om alles geschilderd, gedroogd en vervolgens ook verhuisd te krijgen tegen dat Nip morgen de deur weer platwalst, is in ieder geval vervlogen. Tsja, 'k zal ze dan maar op een andere manier verwennen ;)

Schilderen + gedicht

Alles staat klaar, Nip zit in het hoge noorden, Simon & Garfunkel doen hun oude ding op de achtergrond. Zelfs Miss Jackie T is aan het wennen aan het feit dat de achterste kamer voorlopig off-ground is voor haar. De verf is er, de roller, de borstel, het plafondpaneeltje, ik peins dat ik maar eens ga schilderen. Dag blauwe beertjes op gele achtergrond, hier komt schelpwit!

Vóór!

Ondertussen kunnen jullie, als je al niet op een terrasje plakt, dit dichtje lezen.

naakt in het blootje

of zij nog van hem hield
na zijn solodebuut waarbij hij
moeizame zin na onwennig woord
zijn liefde voor de wereld in

ze keek alsof ze toen pas
voor het eerst en toch
ze wist het al zo lang
zijn kermen, zijn kramen
zijn wezenlijke zijn

toen hij sprak over naakt
niet het bloot van hun
gedeelde baden
waarna een handdoek

ze droogt hem
af met haar ziel
en hij, hij laat haar
zijn meest liefdevolle traan

© Frans Vlinderman

Aankondiging Spinyopaat

Zat 11 augustus 07 podiumcafé A Mi Manera (My Way) Brouwersvliet 12 A’pen 2000

Spinyopaat: Hormonengrieten
Free Stage with Free Entrance








Begin 20 u.......................

• The Tabasco Collective (bekend van Petrol, 0110, Humo’s Rockrally!)
  
  
• Katrien De Winter (Actrice van De Zwarte Komedie)
  
  
• Maarten Inghels (Van Het Rariteitenkabinet)
  
  
• Spin De Swerts (Ghotic Poetry)
  
  
• Sylvie Marie (Zachtduistere Meisjes poëzie)
  
  
• Zelfa Madloem (Erotische poëzie, bekend van Passa Porta 07)

(V.U. Sven De Swerts more info here)

Werkstal + gedicht

Het is hier momenteel een zootje thuis. Overal dozen, rekken die op vreemde plekken plakken, een Vlinderman met stof tot in zijn neusgaten. Nip gaat morgen even feestje bouwen met haar tantes en nicht (het wordt nog een echt fuifbeest) en ik ben zinnens de achterste kamer een lik verf te geven. Schelpwit of zoiets, dat wil dus zeggen geen kleur en ook niet wit. Als dat gebeurd is, kan in de loop van volgende week onze slaapkamer naar daar verhuizen en creëren we een grote 'werkruimte' voor ons tweetjes. Een beetje rommel mag daar wel tegenover staan...

Een tijdje terug las ik in de krant nog een artikel over een man die op gezette tijdstippen op de Groenplaats op een bankje ging zitten om met de mensen te filosoferen. En nee, het was geen bekende van Nip. Het leverde in ieder geval wel dit gedichtje op.

bankfilosoof

hij neemt het nogal
filosofisch, in zijn zee
van tijd, tot tijd
en dan gebeurt er iets
de wereld in beweging

hele dagen op de bank
genieten van het mooi
weer maken, zijn vrienden
de passanten tussen de regen door
en al te vaak over het leven

al heeft hij dan
geen nagel meer om
op te bijten
of beter een appel
voor de dorst

hij hongert er niet naar
zolang hij maar bewijzen kan
dat ook hij zomaar
met reden
mag bestaan

© Frans Vlinderman