Le Perigord #2

Om een beetje afwisseling in verslaggeving te verkrijgen van deze huwelijksreisachtige toestanden, hebben we het verslag van vandaag op de blog van Nip gezet, zo HIER ergens... Fiets er gerust eens langs en stay tuned for this lovers' travellin' 

We blijven alvast genieten en ja, we zullen wel terugkeren als het zover is, maar voorlopig blijven we dus nog even hangen hier, rustig op ons gemak, een koningskoppel zondagskinderen in Frankrijk, waar geen God iets op aan te merken kan hebben...

Groetjes, 

Frans V.

De Perigord # 1

We zitten hier sedert deze namiddag in de Perigord in Zuid-Frankrijk te genieten van een glaasje goede wijn en bedenken ons dat we ons thuisfront ook nog een beetje op de hoogte moeten stellen van onze eerste wittebroodsweekdagen... Wel, all is well! Na twee dagen reisplezier (de gekken die het in één dag klaarspelen met de wagen tot hier te rijden, die mogen het wat ons betreft hebben) zijn we hier hartelijke verwelkomd door Chris en Theo en die bedolven ons deze avond gelijk onder hele borden streekproducten en met hele karaffen streekvloeistof. Tof allemaal en we hebben voor de komende dagen nog een heel arsenaal aan suggesties af te werken om er in ieder geval een mooie huwelijksreis van te maken. 

Mensen die ondertussen vragen aan ons te stellen hebben, zullen nog even op hun honger moeten blijven zitten, vermits er andere zaken voorrang hebben en sommige toegangscodes niet aanwezig zijn te alhier. Soit, tot een volgende bijdrage, hopelijk morgen, misschien pas overmorgen of de dag erna, u ziet het wel.

Frans V. & Nip.

Doegdoeg

Het gaat er van komen, zodadelijk stappen we in de wagen en zijn we er even van tussen. Voor de katten wordt goed gezorgd (thanks, Britt!) en zo hoeven we ons geen zorgen te maken. Een paar dagen, meer moet dat niet zijn, en de familie krijgt ons adres mee, zodat ze ons weten te bereiken. Normaal gezien stopt de blog niet, vermits er waar we heen gaan ook internetverbinding is, maar het zal niet bijzonder druk worden (alhoewel, met mijn lichte verslaving aan dit stukje Vlinderman weet je maar nooit). Ik wens jullie het beste toe en tot binnenkort, wanneer we terug naar school mogen en van die dingen. En uiteraard komen hier ook nog foto's en zo...

Een huwelijkse foto

Het zijn en blijven speciale dagen, zo voor, op of na een huwelijk. Na het geven van honderden kussen, het schudden van (bijna) honderden handen denk je er te zijn en verder te kunnen gaan, maar dan komen die - altijd geapprecieerde - digitale handkusjes er nog bij (de enkele rancunceuse oetlul met zijn eigen grote onzin daar gelaten) en dan wordt het pompen of verzuipen. En vermits we nog even thuis zijn, is het alle hens aan de dekpomp geblazen. Gelukkig zijn we optimistische bruidsmensen en doen we het allemaal met de glimlach. Er zijn trouwens al wat foto's te bewonderen op Nip's blog, maar ik heb er een andere hier (beetje verstopt voor mijn nustaande). De rest volgt later wel eens...

Nicht Els met Nip (foto © FV)

Het huwelijk: een moeder aan het woord

Het is zover: Nip en Vlinderman zitten in het bootje en roeien zúllen ze! Nip en Vlinderman, dat zijn ook Nina en Kurt, en ook al is dit de blog van Vlinderman, soms moeten we hier ook eens het moederhart aan het woord laten. Mocht u dus vragen hebben over het feit of Vlinderman het gisteren droog heeft kunnen houden, dan bied ik u een inkijkje in een moment waarop dat (naast enkele andere momenten, maar daarover later meer) het moeilijkst was. Bedankt, Mama Mia!!! En u, blogbezoeker, lees mee en leer Vlinderman weer wat beter kennen, gezien door de ogen van een fantástische mama.

Huwelijk Kurt & Nina
16 – 08 – O8

‘Mensen geven elkaar namen
en er is een naam
die je liever is dan alle andere namen.
Je bent bij iemand thuisgekomen.‘
(Phil Bosmans)

Kurt en Nina,

We mochten er al enkele jaren iets mee van proeven en vandaag wordt het bevestigd: Kurt, jij, en Nina, jij, jullie zijn bij elkaar thuisgekomen. Wat wij zien, horen en voelen, doet ons tevreden zeggen: ‘Het is goed zo, zij én wij, we varen er allemaal wél bij’.

Maar vandaag gebeurt er iets meer: jullie trouwen, jullie laten aan iedereen zien, in het bijzijn van getuigen, dat jullie voorgoed samen door het leven willen gaan en jullie laten het door de wet bevestigen.

Kurt, toen je ongeveer een jaar geleden Nina ten huwelijk vroeg op de heerlijke, ouderwetse, traditionele en ontroerende manier zijn er velen verbaasd geschrokken: ‘Kurt die gaat trouwen!‘ En jij, Nina, je was er ook enorm van onder de indruk, alhoewel jullie er zeker tevoren reeds veel zullen over gedacht en gepraat hebben. Trouwen in deze tijd, ’t lijkt niet meer zo evident…

Gelukkig kennen jullie in de eigen dichte omgeving mensen die ooit hetzelfde deden en die er tot op vandaag gelukkig mee leven.
Maar jullie kennen er ook die de pijn van de liefde gevoeld hebben, de scherpte van de onmacht, en jullie hebben ze – hoe dan ook – andere wegen zien gaan…
En toch zeggen jullie: ‘Wij trouwen!‘ Dank voor die beslissing. ’t Is een geschenk, op de eerste plaats van jullie aan elkaar, maar ook voor ons. Jullie willen de liefde gelijk geven. Proficiat!

Kurt en Nina, jullie hebben beiden ieder apart een stuk levensweg afgelegd, waarin veel werd verwerkt en waarin veel is gerijpt. En dan hebben jullie elkaar ontmoet en beslist om samen verder te gaan, met een hele bagage van wat voorbij is…
Weet dat daar een hele rijkdom in zit.
Vandaag spreekt alles van liefde.
Blijf geloven – ondanks alles – dat er aan het aller begin van jullie reis liefde in de bagage werd gestopt – liefde tussen twee mensen, bij jou, Nina en bij jou, Kurt, liefde die toen zo sterk was, dat jullie mochten geboren worden. Ook die liefde blijft in jullie bagage. Daarna heeft het leven zijn eigen wegen gezocht…
Gelukkig bléven er mensen én kwamen er nieuwe bij die met zorg en aandacht, met respect voor jullie eigen rijkdom én kwetsbaarheid, weer veel liefde in jullie bagage stopten. Al die liefde weegt zwaarder door dan alle ballast. Het is die liefde die jullie bekwaam heeft gemaakt om nu tot elkaar te kunnen zeggen: ‘Ik hou van jou!’ want enkel liefde kan liefde leren…

Welkom in de familie, Nina! Je krijgt er zomaar ineens 2 ‘schone-broers’ bij: Jurgen en Yoeri en 2 ‘schone-zussen’: Joke en Sylvie. En nu ben je écht ‘tante Nip’ van Silke, Sander, Tibor, Thyne, Merijn en Erinn.

Kurt, jij weet dat hier vandaag nog iemand zou gestaan hebben, met weinig woorden, maar fier en gelukkig… Hij is nu in goed gezelschap: Alice zal er een kwinkslag bijhalen en papa zal tevreden glimlachen.
Ik wil écht geloven dat zij meegaan langs jullie weg.
En dan zijn er nog de moeders, Kurt en Nina, noem ze nu ‘schone-moeders’ of anders, maar ’t is een sterk ras en op de achtergrond in jullie leven zullen ze er steeds zijn, ten volle.

Kurt en Nina, we wensen jullie alle geluk van de wereld toe:

‘Geluk
toch broos en ongeneeslijk teer,
geluk, het doet bijwijlen zeer,
maar houdt je in z’n zachte tover
…
en…
dat gaat nooit meer over.'
(Miet Meys)

AUB! Blijf de liefde gelijk geven!

Mama Mia

Trouwerij

En wijlie weg, woehoeeee!!!!

Kortweg

Zenuwen? Mwoah, toch een paar, maar ze zijn onder controle, volgen gedwee de zweep van het stramien van een Vlinderman 'on the road'. Wilde ik nog even met jullie komen delen, vooraleer ik het afnok :p

The Final Countdown

Eerst en vooral een rechtzetting: Mama Mia is níet gestresseerd en SM Lenie feitelijk ook niet (meer)! Ze tellen allebei samen met Nip en Bibi af naar de dag dat mijn leven zinvolle inhoud krijgt doordat het eindelijk zal worden gedeeld. En daar doe ik dus niets van af, eh!

Ik zit hier maar wat eenzamig te zijn, terwijl Nip bij SM Lenie de verzorging van een prinses ondergaat. En ik heb er meer vrede mee dan ik aanvankelijk had gedacht. Het is ook niet niks voor een moeder om haar dochter weg te geven, toch? Dus berust ik, in de wetenschap dat morgen een nieuwe era aanbreekt, met een mooie ja voor elkaar en voor het leven en de dagen niet meer alleen doorkomen. Het is in die zin triest dat er mensen zijn die dat geluk niet (h)erkennen, maar we zullen een voorbeeld zijn voor hen. Dit licht moet voor iedereen zijn.

Dit wordt mijn laatste bijdrage hier van een van een ring verstoken Vlinderman. Vanaf morgen spreken we van een (Vlinder)man die bevrijd werd van de ketenen van onzekerheid. Hoe dat gesprek dan zal verlopen, zien we dan wel, want voorlopig ken ik er geen blaas van...

Nog één maal slapen + Moeder

Vandaag is het de laatste dag van een tot nog toe redelijk turbulent leven. Het leven van een Vlinderman, die zich al eens durfde vergalopperen in zijn drang zoveel mogelijk te zien op één dag, die niet bezig was met de toekomst, die hem van in het begin niet echt leek toe te lachen, het leven van een bestaan vol hindernissen, zo leek het wel. Een kleine vijf jaar geleden kwam er een jongedame in beeld, die zo vol frisse ideeën zat, dat Vlinderman er een beetje beduusd van opkeek. Weg die blik naar zijn navel, om eindelijk eens met echte ogen naar de wereld om hem heen te kijken. Een beetje bij de hand genomen ook, begon hij te verkennen, niet om zich veilig te stellen tegen de stekels die 'het leven' hem konden prikken, maar om de schoonheid van 'het bestaan' te ontdekken. Een lief wezen had hem ten lange leste kunnen doen ontbolsteren (als het gepermitteerd is om zoiets over jezelf te stellen).

Vandaag zal een dag zijn, die absoluut níet gevierd wordt. Het is de dag die zal neergelegd worden ter registratie als de laatste die er gewoon moest zijn. Een beetje verplicht levensuur, zo u wil. Iets dat ondergaan wordt, om daarna verder te stappen op een gloednieuw heraangelegd pad (tweedehands kan ook mooi zijn en als nieuw ogen). Wij malen er niet om. Wij gaan verder gaan dan we ooit hebben aangedurfd en de gids zal uitstekend zijn, zal doen alsof die weg gekend is als de eigen broekzak, terwijl mijn hand zal worden vastgehouden in een gidsende zekerheid dat we wel ergens zullen uitkomen waar het goed toeven zal zijn. Wij zijn sámen onderweg, halleluja, kent u het liedje ook?

Uitslapen is er om diverse redenen vandaag dan ook weer niet bij, al hadden we het ons voorgenomen. Er moeten nog wat laatste voorbereidingen getroffen, laatste handen gelegd aan uitgestelde zaken, om vervolgens nog op onze knieën wat te smeken om op zijn minst droog weer morgen, al zal het alvast mij een rotzorg wezen mocht het onverhoopt toch regenen. Een beetje nattigheid heeft mij nog nooit tegengehouden in wat dan ook, integendeel.

Nee, vandaag zal níet gevierd worden, maar wie wél gevierd dient, dat is moeder. Mama Mia, SM Lenie, ge hebt mijn onverdeelde en dankbare aandacht vandaag, mijn dankbaarheid zelfs onmeetbaar groot. Want zonder U zou morgen niets zijn, laat staan dat er dan sprake van 'ons' zou geweest kunnen...

Nog twee maal slapen

Goedemorgen, deze morgen. Even meegeven aan de niet altijd even aandachtige volger onder u: vermits we nogal wat te doen hebben deze laatste dagen, durft er al eens een antwoord op een gestelde vraag achterwege te blijven. Dat is niet omdat we onbeleefd zouden zijn, maar omdat we er niet meer aan gedacht hebben... Bij deze dus een sorry aan al die mensen!

Soit, vandaag gaan we (Nip en Bibi) nog een laatste spurtje trekken, zodat we morgen lekker feestdagje kunnen spelen zonder nog wat dan ook te moeten regelen. Het zal trouwens moeilijk worden, want dan zijn alle winkels en aanverwanten gesloten :p Nee, morgen gebeurt er nog wat praktische rommelarij, maar verder willen we uitslapen en van die dingen. In alle nederige kleinburgerlijkheid, dat spreekt voor zich. Mochten we Van Saksen-Coburg heten, zou het misschien in een andere stijl zijn...

De spanning lag de laatste dagen bij de moeders (dames, kalmeer eens, er dient hier genoten te worden door ons en ook door uzelven!), maar nu voelt Vlinderman toch ook vanalles tussen middenrif en broeksriem, zonder dat daar een tafelwasbordje verschijnt... Hm, aan de slag maar weer en verslag later, veel later, als we veel verder zijn en jullie ook en de wereld blijven draaien en de vogels nog steeds aan het fluiten en Miss Jackie T nog steeds in de gordijnen en ...

anonieme huwelijksbelagers

Vlinderman had gedacht het hier normaal te kunnen houden met een slot op de reacties (ze moeten eerst door Bibi goedgekeurd worden op zevergehalte, of eerder het ontbreken daaraan), maar zo enkele dagen voor mijn huwelijk met Nip stel ik vast dat er toch enkele rotte appels op het internet rondsnuisteren, op zoek naar een manier om in alle anonimiteit iemands plezier/geluk te vergallen. Laat ik even enkele zaken voor die verziekte geest(en) op een rijtje zetten:

1. Vlinderman huwt Nip en daar steekt geen enkele anonieme sukkel een stokje voor, niet door te stoken, niet door ons misvormde baby's toe te wensen, niet door ons een record toe te wensen in de snelste echtscheiding ooit, niet door ons aan te raden op zoek te gaan naar een goede echtscheidingsadvocaat of anders maar over te gaan tot een passionele moord (hey, anoniem, het is dus passionele en niet passionale, stukske anonieme loser da ge bent). Trouwens, Bibi's penis afsnijden is ook geen oplossing om misvormde baby's te voorkomen (en die was nog geeneens anoniem gepost).

2. Blijkbaar is/zijn die anonieme(n) ervan overtuigd dat Nip en Vlinderman staan voor 'avant-garde' of zoiets. We hebben nieuws voor hen/hem/haar: de avant-garde heeft zijn beste tijd gehad in onze ogen. Dat wil niet zeggen dat we er tegen zouden zijn (dat zou pas echt avant-gardistisch zijn), maar dit binnenkort gehuwd koppel houdt gewoon van poëzie tout court en hoeft daar geen aparte visie bij te hanteren. Er is voor ons geen voorbeeld in Zürich te halen, er hoeft geen maatschappij ontkend en hervormd te worden, voorhoedegevechten zijn niet onze stijl. Wel kan vooral Bibi zich eens uitleven in het duiden van een paar maatschappelijke pijnpunten, so what.

3. Iemand die voltijds werkt voor zijn kost en iemand die nog studeert, dat zijn niet direct voorbeelden van een bohemièn, is het niet, Anoniem? Of vergeten we dat voor het gemak om verder te kunnen schelden?

4. Voorgaande waren al drie punten teveel voor de anonieme belager des Vlindermanblogs. Het wordt tijd om me met meer dan voldoening gevende aandacht op iets belangrijkers te richten. ER zou immers wat kunnen gebeuren als het zo verder gaat.

Allez, nu we dat weer van onze bult hebben (en wie nieuwsgierig is naar welke vunzigheid hier vooral niet als reactie is verschenen, die kan altijd een mailtje sturen, ik bezorg dan wel eens een printscreentje), kunnen we weer verder met mijn kleinburgerlijke huwelijksvoorbereidingen. Met veel deugd trouwens, ik herhaal het met bijzondere en gepaste trots. Nog drie nachtjes slapen, zie!

Nog drie maal slapen

Na maanden lang talmen, zonder dat we ons daar echt bewust van waren (het is nog allemaal zo veraf, weet je wel), is het nu alle hens aan dek. Gelukkig dát er toch al redelijk wat zaken geregeld waren, zodat niet letterlijk alles in de laatste week valt, maar we hebben er ons toch best wel een klein stukje op verkeken. En dan die zaken, waar je letterlijk pas op het laatste ogenblik aan denkt. Ik som een klein rijtje op:

- menukaarten voor op tafel
- een pak dat nog gestreken moet
- kleine dankattenties
- benodigdheden voor bovenstaanden
- fotograaf regelen
- lijsten voor bruidsmeisjes
- tafelnamen verzinnen
- en wat we nog allemaal aan het vergeten zijn...

Ik dank de voorzienigheid die me nog een ruime week vakantie deed plannen voor het allemaal in het honderd zou gelopen zijn. En dan moet je weten dat we toch voor een vlekkeloze dag gaan, of het nou regent of niet. Laat het er trouwens nu nog maar met bakken uit vallen, dat raakt onze kouwe kleren niet. Dat geeft het allemaal trouwens iets knus, zoals Nip en ik dan gezellig met z'n tweetjes met de regen buiten hier aan onze pc van katoen geven...

Deze voormiddag is er ook al zo eentje geworden: buiten nat en kil, binnen knetterend van gezelligheid, terwijl we verder onze eigenste dag der dagen aan het klaarstomen zijn. En we nemen ons daarbij niet al te serieus, dat kan ik je zo verklappen zonder uit de biecht te spreken ;-)

Aankondiging: De Muzeval # 117

Aanstaande donderdag, De Muzeval nr 117, met gastdichterscollectief rond Kristo! En het zal mijn laatste zijn als ongetrouwde medemens ;-)

(klik op affiche voor meer info)

Ditjes en datjes

Het is nu iets over tien uur en Nip en haar Vlinderman zijn al volop bezig met de laatste hand te leggen aan de festiviteiten voor zaterdag. Laatste oplijstingen, laatste aantallen, laatste verwittigingen en contactnames, en het gaat maar door. Wat een mallemolen is zo'n feestje eigenlijk. Nu, het is met veel plezier, maar ook met ergernissen hier en daar dat zo'n dag in elkaar wordt gebokst. En dan zal je zien dat zo'n dagje veel te snel voorbij gevlogen zal blijken. Gelukkig maar dat er dan ook nog een heel leven aan gebreid zal worden, want daar doen we het dus voor, eh!

Tussen de blogsoep en -patatten door hebben we dan ook nog eens voor mezelf en Nip een Facebookske uitgeprobeerd. Het is maar dat we tijd teveel hebben, moeten we maar denken :p En dan hebben we als vrolijk nieuws meldt Nip hier net met een vrolijk gegrinnik dat er in China een Japanner met zijn Willie vast zat in een klein gaatje in een bankje in een Chinees park... Zie je, je hoeft het allemaal niet te verzinnen, wij mensen zijn zo speciaal geconstrueerd in ons hoofd, dat werkelijk alles mogelijk is! Een Olympische gedachte is er hier niet bij, maar wel eentje over afmetingen... En ik vraag me ook af wat dat zou opleveren, een Japanner met een bank, maar ik ben er nog niet uit. Wie weet, als ik wat ouder en wijzer zal geworden zijn. Of Confucius zal doorgrond hebben.

Soit, ik verlaat het pand, moet nog wat mutualiteit gaan regelen en parkeerplaatsen voor zaterdag. En dan nog vanalles. Tot de volgende zitting en geniet van uw al dan niet te werken dinsdag, we'll be back again later.

Maandag, nog vijf maal slapen

Wat een maandag: helemaal niet moeten werken, zodat deze Vlinderman rustig op zijn plooi kon komen na een stevig weekend. En toegegeven, het gaat je niet in de kouwe kleren zitten, zo een vrijgezellenslagveld ;-) Feestje bouwen, uiteraard, dat gaat nog zoals het altijd is gegaan, maar het recupereren is wat minder dan pakweg een vijftien jaren geleden... Gelukkig dus maar dat er vandaag niet diende getravakt en dat ik rustig mocht aftellen naar nog een paar daagjes met Nip samen, voor we op zaterdag eens extra diep in elkanders ogen zullen blikken om vervolgens zonder die blikken en mét het nodige blozen te gaan voor ons ja-leven...

Nip heeft ons net een nummertje opgezet van Joe Cocker, You are so beautifull, en dat levert het nodige vocht op in sommige oogjes hier. We zijn dus niet gestresseerd, maar wel bijzonder emotioneel, en hoe zalig dat toch kan aanvoelen... Mama Mia, houd u maar vast aan de takken van de bomen, want hier zullen jij en ik op dansen! En nee, Nip, we gaan NIET de hele dag huilen, sorry, Joke, ik weiger. We moeten wat aanvangen met de man in Vlinderman, toch! En wat als door al dat getraan mijn make-up helemaal zou uitlopen???

Via deze weg nog een ferme merci aan SM Lenie, voor de overheerlijke Chili Con Carne, die we hier gezellig aan het verorberen zijn. Al vind ik die van Nip nog steeds de beste, maar hey, dat spreekt toch voor zich, niet? Het ligt misschien wel aan de kikkererwten erin, de naam alleen al van die groene bollekes, het doet me wat, hoor.

Vrij gezellige fotokes

Vrij gezellig

Hoe later op de avond, hoe vrolijker, maar daar wil ik me niet op laten vastpinnen. We zijn vandaag gewoon laat, omdat we eerlijk gezegd nog na aan het genieten waren van een leuke vrijgezellenavond, die niet ontspoord is of andere kwalen gekend heeft. We zijn als een bende echte venten gaan carten, waarbij ik minstens Kozijn Rik op de zenuwen heb gewerkt en ook Vriend Yoeri heeft een stukje mogen balen omdat hij achter mijn karretje mocht blijven hangen, waarna we zijn gaan bowlen. Waar het met het racen niet zo wilde vlotten, ging dat al een pak beter, enkel de Polle moest ik laten voorgaan (en misschien Broer Jurgen ook, maar dat zal ons heden toch wel worst wezen, niet?) waarna we met onze kleine bende 't Stad in trokken. Op zoek naar wat vertier en zo, je kent dat wel...

Eigenlijk wil ik gewoon meedelen dat het fantastisch was gisteren en dat Jurgen dé getuige van het jaar mag zijn wat mij betreft! Foto's worden hier zodadelijk bij gevoegd, dus even geduld, en misschien dat ik morgen wat uitgebreider en 'normaler' blog, maar dat staat dus niet vast. Vlinderman zit op een uitgebreide huwelijksroetsjbaan, dus dat blijft speciaal...

Vrij gezellige poëzie

Het is nog maar zaterdag, maar ik moet me bezighouden met de mentale voorbereiding op mijn vrijgezellenavond. Daarom gewoon een streepje poëzie, om uit te kijken naar morgen en zo, en verder nog een leuke eerste weekenddag voor iedereen die daarom geeft. Ik ga aan het feest, de camera gaat mee, en we zien verder wel hoe één en ander verloopt. Die van Nip is in ieder geval meegevallen, maar daar leest u te zijner tijd wel meer over op haar eigen blog...

zondag op drift

zondagochtend, ontwaakt
maar nog niet wakker
het gestommel in de keuken
behoort de hongerige kater
die wekelijks op tijd de herinnering
aan die gebroken zaterdag verdrijft

het is ook maar achtergrond
muziek die alleen gehoord wordt
door mensen met amuzikale oren
verzot op het geklingel en getippel
in de buurten waar zij zich zo graag
en voluit grondig laten gaan

ze vallen niet te ontdekken
op de houten banken waar gepreveld
geknield op tijd en stond, de mond
almaar malend om vergiffenis smekend
om niets menselijks misdaan te hebben

hun ochtenden zijn heilig
tussen onder op of zonder lakens
waar ze hun besmetting uitwasemen
tot ver na de zondagse noen

Frans V.

Trouwen & Muzeval

Zo, deze ochtend ben ik met Zus Silvie in het Waasland Shopping Center in Sint-Niklaas de laatste hand gaan leggen aan mijn huwelijksoutfit. Het was er gigantisch, nogal een geluk dat Silvie erbij was, want ik zou zo verloren gelopen zijn. Eén item hebben we nog laten reserveren in Antwerpen, wegens niet voorradig waar we waren - ik ben het ondertussen in de gietende regen al gaan ophalen - en nu is het aftellen naar mijn vrijgezellenavond morgen. Ik weet al dat we gaan starten om 15u00 in een café met de naam Stoop of zoiets op de Groenplaats in Antwerpen en dat er een paar vrienden pas om 18u00 hun treintje mee zullen aanhaken, maar verder is het onmogelijk te raden wat Broer Jurgen allemaal in petto heeft voor deze arme Bruidegom in spe...

Over bruidegommen gesproken, we hebben hier een zalige week voor de boeg, Nip en Bibi. Lekker met z'n tweetjes de dagen zien passeren, hier nog een ditje, daar nog een datje, zalig luieren ook, genieten van de tijd samen, ongeringd maar wel verbonden in onze liefde (klinkt kleffer dan ik het bedoel, maar heb even geen zin er wat poëtischer woorden voor te zoeken), Miss Jackie T dient verder geknuffeld te worden om er tegen te kunnen dat we even afwezig zullen zijn, en verder plannen maken, plannen maken en nog eens plannen maken. Voor een nieuw leven samen, dat nog verdacht veel op dat oude van ons zal lijken, maar toch net dat tikkeltje anders. Geen 'en dit is mijn vriendin Nip' maar 'mag ik u mijn vrouw voorstellen?' Jaaaaaaaaa!!!! En dat woord gaan we dus niet vergeten volgende week zaterdag, or I'll eat my shorts without chewing!

Allez, tot het volgende stukje maar weer, ik moet er nog even vandoor. Wie trouwens nog wat info wil aangaande volgende Muzevalavond, die kan alvast eens gaan kijken bij Pom Wolff, hiero.

Toch nog snel een oproep: wie suggesties heeft voor een fantastisch muzieknummer op onze huwelijksavond, die mag dat altijd hier als reactie achterlaten of het mailen naar frans underscore vlinderman at vlinderman dot be, of bij Nip gaan deponeren...

Vakantie!

We hebben het gehaald. Op het nippertje, met een gratis half overuurtje voor de baas, maar we zitten in verloftijd! Bijna drie weken mag ik me onttrekken aan de werkgerelateerde aangelegenheden om me vol te gooien voor wat enkel mij aanbelangt: ontspanning, trouwen, bijwerken van huiselijke achterstal, om er maar een paar dingen bij te sleuren. Ik kan het nog niet goed geloven, maar ik denk dat het vrij snel duidelijk zal worden dat er meer is dan arbeiten alleen. Ha, en genieten gaat dat worden! Nog nooit heb ik zo lang verlof achter elkaar genomen, twee weken was zowat het maximum, en nu is het zover. Een primeur dus! En we stapelen de primeurs op elkaar, want ook trouwen ga ik voor de eerste maal doen. Met een echtgenote op reis gaan ook al. Miss Jackie T voor het eerst meer dan een week uit het oog verliezen, met de eigen wagen op reis (ik begin me te herhalen, dus zoveel stapelen is er niet echt, maar bon). En laat het maar af en toe regenen, dat doet het verlangen naar (en genieten van) de uiteindelijke zon alleen maar vergroten.

Zodadelijk gaan we kennis maken met onze fotograaf. Als het lukt, plak ik hier later vandaag nog een fotootje online, zodat jullie de artiest die ons huwelijk beeldelijk gaat verslaan alle égards kunnen aanbieden die dergelijk man verdient. mochten jullie hem tegen het lijf lopen. Kwestie van hem nu al te aanbidden, zomaar werken op een dag in onze omgeving, waar verder iedereen gewoon feest en geniet...

Ik heb nog wat te fulmineren op iets dat in de brievenbus stak, maar dat hou ik nog een dagje bij, ben echt al in vakantiestemming. Een andere dag misschien, terwijl Nip haar vrijgezellenavond ondergaat, we zien nog wel. Van mij krijg je in ieder geval al een bijzonder prettige laatste werkdag morgen toegewenst en voor de niet-werkers een fijn stofzuigdag ;-)