Amnesty International + gedicht

Het blijft toch wel een beetje hangen, al die acties die Amnesty International al heeft opgezet, die soms de revue passeren en bewondering oogsten, om dan weer over tot de orde van de dag. Mijn lans voor AI vandaag, voor Birma ook, waar het rumoer al luider met de dag me vrezen doet voor stevige interventies.

actie Amnesty

schrijf ze, één voor één
bestook ze met je betoog
dat het onzin is, ronduit
waanzin ook, mensonwaardig
en mensonterend, dat ze teren
op de kleinste kantjes
van hun zielige ziel

schreeuw ze toe, gil na gil
verdoof ze met je mening
dat ze verdomme zullen luisteren
horen wat er te zeggen valt
zoveel zinnigs, zinvoller dan
wat zij zoal durven uitkramen
over rechten en plichten en
zwichten voor hun macht
meestal zonder wat gezag

doe wat je kan doen
maar zwijg niet, wees niet
bang om stil te blijven
terwijl ze verder regeren
mensen laten creperen

om hun naam te laten klinken
moet je soms wat meer doen
dan enkel lezen en dan denken
waarna het gewoon verder
stil, waanzinnig stil
na alweer een laatste kerm

© Frans Vlinderman

Aankondiging Circa 2007

Binnenkort gaat Circa 2007 van start. Een kort tekstje met uitleg:

Circa 2007, een interculturele vijfdaagse die van 17 t/m 21 oktober 2007 doorgaat op en rond het De Coninckplein en zich verder vertakt richting Provinciestraat, Borgerhout en Antwerpen-Noord. Centraal staat de creatie van een ontmoetingsplaats voor lokaal en regionaal talent actief in woord, muziek en dans. Circa 2007 laat verschillende gemeenschappen, die Antwerpen en omstreken rijk is, samenwerken om de rijkdom van de Antwerpse diversiteit te weerspiegelen. In het verlengde van Cinemaf en Boulevard Amandla zetten we hiermee meteen ook de kroon op het werk van een interculturele maand. Waar u zich o.a. aan kan verwachten ? Een theaterpremière met en over vluchtelingen, een speakers’ corner in Afrikaanse traditie, wereldmuziek van eigen bodem, poëzie en een dansant boombal natuurlijk. Dit en nog veel meer.

Circa 2007 is een samenwerkingsverband van Cultural African Arts & Development (CAAD), Creatieve Club voor jongeren, Algemene Centrale, Divers!city (de 8 - samenlevingsopbouw Antwerpen stad), Het Roze Huis - Antwerpse Regenboogkoepel, Joodse gemeenschap, Kievitsnest, Latijns-Amerikaanse Federatie, Masereelfonds, Pax Christi Vlaanderen, U Move 4 Peace, Pipelines vzw, Sunugaal, Vaka/Hand in hand en Vluchtelingenwerk Antwerpen.

Wie meer info wil, kan altijd hier terecht. Naast vele anderen kan je op woensdag 17 oktober Nip aan het werk horen en op vrijdag 19 oktober haar Vlinderman.

Riek je me nog graag? + gedicht

Het gaat er soms raar aan toe in deze wereld. Al eeuwen weet iedere gewone mens zoals u en ik dat de lijfgeur van sommige mannen zo onweerstaanbaar is voor sommige vrouwen, dat die bij de minste neusvleugelbeweging in staat zijn have en goed te verlaten voor 'a scent of a man'. Tegelijkertijd vraag ik mij al jaren af wat nou in hemelsnaam het nut is van al die al dan niet sociologische onderzoeken, die we via via allemaal mee financieren. Vandaag in mijn favoriete krant (en nee, ik schaam er mij niet voor) stond dan eindelijk de reden te lezen: bevestiging! Na zoveel boutades over en vooral tegen deodoranten, omdat toch niets tegen de home-made-stuff op kan, heeft onderzoek het aangetoond: vrouwen (nou ja, zoals eerder al gezegd, sommigen onder hen toch) volgen liever hun neus in een stevige oksel dan genoegen te nemen met pakweg Axe. En terecht! Niets zo verfrissend stevig als een man met een hartige dosis feromonen, vermomd als zweet. Nip, ik was me vanaf heden, met de wetenschap achter mij, om mij te steunen, nóg minder! Trouwens, riek je me nog graag?


En voor wie er graag om terugkomt, nog een poëzietje.

onvermeend parcours

hij geeft een woord
neemt het weer terug
als zou het ongezegd
meer kunnen betekenen
alsof sterren bij dag
niet langer bestaan

zijn vallei dient
enkel wat decor
stukjes illusie
die er niet toe doen

zijn toeschouwer schouwt
toe, ieder boek voor handen
dat nog niet gelezen
dode letter blijft
om daar te rijpen

© Frans Vlinderman

Mededelingen

Voor de liefhebber van een leuke mededeling heb ik er hieronder twee, allebei voor morgen. Het eerste betreft poëzie, het tweede een bijzondere film, ingeleid door mijn aller Nip.

WOORDDADIGE WOENSDAG 2007-09-26

De Kleine Wereld
Vlasmarkt 25/27 A’pen

Presentatie en organisatie
Bart Van Peer & Frank Van Steen

20.15 Pierre Magie (poëzie)
20.25 Mistral (haiku’s, poëzie)
20.35 Frank De Vos (kleinkunst – singer/songwriter)
20.50 Maarten Inghels (poëzie)

21.00 PAUZE

21.10 Frank De Vos (kleinkunst – singer/songwriter)
21.25 Herman J Claeys (poëzie)
21.35 Bart Van Peer (gedichten van Jotie T’Hooft n.a.v. 30-jarig overlijden)
21.45 Frank De Vos (kleinkunst – singer/songwriter)

22.00 EINDE

In Wijnegem, CG 't Gasthuis is er de start van het nieuwe Filmforumseizoen. In het kader van Boek in Beeld is er dit jaar een keure aan bekende en minder bekende films, alle gebaseerd op een boek. Het geheel wordt morgen ingeleid door filmhostesse Nip met de film 1984.


Zo, en zeg dan nog eens dat ik niet voor dilemma's durf zorgen ;)

Prulletjes + gedicht

De ene vindt dit blog maar een verzamelingske prullekes, de andere komt hier juist graag grasduinen. Ik doe het voor mijn powetische ontboezemingen, die hier zo graag onder dak staan, vergezeld van altijd wel een woordje meer. Helaas leidt een Vlinderman een wat simpel leven, dus is het ook niet altijd zo hoogdravend wat hier allemaal terug te lezen valt. Ik ben er echter wel van overtuigd dat wie zware kost wil lezen, zeker zijn gading zal vinden in de bib of zo. En die kleine dingetjes uit dit Vlinderleven, nou, die vind je dus echt wel alleen maar hier ;-))

Vandaag nog maar eens een dagje verhuizing, gelukkig dat Schone Moeder Lenie een lekker biefstuk-frietje met gestoofde champignonnetjes en een heerlijk peperroomsaussje met verse peperbolletjes uit haar hoge hoed getoverd had, anders lag ik hier nog steeds strijk. Merci, Schone Moeder! En voor Mama Mia, daar heb ik onderstaand dichtsel voor.

op weg maar weer

verhuizen, zoveel nog
de afdruk van een leven
in zwarte vegen wissen
met een Swiffer en zien
dat witte muren
er nogal gelig bij durven

verhuizen, nog eenmaal dan
de deur uit het slot
of er niets achtergebleven
dan wat stoffige herinnering
en dan voorgoed in het slot
de sleutel aan een vreemde

verhuizen, zachtjes sterven
om dan opnieuw, helemaal
en vooral ergens anders
oude kasten tegen nieuwe muren
die nog niet geel durven

© Frans Vlinderman

Herfst + gedicht

Laat ons deze zondag gewoon beleven zoals het een bourgondische Vlaming betaamt. Gewoon op een terrasje, drankje, vogels in de lucht, vlinders op de buren, een leuk gespreksonderwerp en verder de uren die wegglijden niet tellen. Of je het nu wil of niet, morgen komt er toch wel aan en je kan blijven meuren over het hier en nu, maar je kan ook gewoon genieten. Onderstaand gedicht heb ik vandaag voor iemand geschreven, die er volgens mij aan toe is. Genieten maar!


herfstmeisje

onverwachte zon, de terrasjes
zomers vol, met klaterlach
en langverwacht gesprek
mensen op een kluitje met
gerinkel van te missen pasmunt

ze strijkt over haar hart
met de blik op morgen
weet ze de wereld nog steeds
aan haar voeten liggen,
wachten op een nieuwe pas

achter haar loopt het spoor
helemaal door naar toen
zij begon te wezen

© Frans Vlinderman

Verhuizen + gedicht

De buren van drie hoog zijn er terwijl ik dit aan het typen ben, aan het achterkomen dat de architect van dit appartementsgebouw er allesbehalve rekening mee heeft gehouden dat er mensen zijn die graag hun zetel verhuizen door de traphal. Zoals ook wij dat al ervaren hadden, zitten ze momenteel strop ergens tussen gelijkvloers en eerste verdieping. De prognose luidt dat ze met touwen en/of ladderliftje zullen moeten werken, willen ze vandaag nog hun burenbillen in hun nieuwe kussens planten. Volgende week zaterdag zullen ze waarschijnlijk wel met ons lachen, want dan gaan onze zetels eruit. Ikea roept al weken vanuit de studeervertrekken dat het daar niet thuishoort...

Soit, om het met Nips woordje te zeggen, we gaan eens kijken naar Den Dam, waar het dus Davert. Pintje drinken, zaakje steunen, genieten van het laatste zonnetje, foto'ke pakken, de hele rimram, zonder teveel verplichting om wat dan ook te doen. Deze avond zijn Nip en ik van de partij in Café Den Draak, waar Het Roze Huis zijn activiteiten ontplooit. Het is de bedoeling dat we daar een bundelvoorstelling meemaken, misschien ook wat genieten van Cubalicious, een Latino Noche. Voer voor de beentjes en de breintjes dus.

vermist

meisje van dertien
meer guit dan borst
de lippengloss vooralsnog
loos, op de wangen de blos
van een lentefris kind
dat meer lacht dan denkt

haar foto prijkt prominent
in bijna elke etalage
van een winkelier met
een vette SOS erbij
iemand of iets
nam haar mee

de wereld zoekt
vervloekt alweer een gruwelfeit
dat verdwenen kind
hoort thuis, hoort geweten
hoort iemand haar nog?

© Frans Vlinderman

kranten + gedicht

Jaja, de krant berichtte de voorbije week weer over nogal wat 'bijzondere' gevallen. Of wat dacht je dan van het koppel dat besloot de echtscheiding aan te vragen, nadat bij een stiekem afspraakje bleek dat ze beiden van plan waren hun respectievelijke echtgeno(o)t(e) te bedriegen met... diezelfde echtgeno(o)t(e)? Kan het nog gekker? Zijn ze elkaar IRL beu, worden ze online terug verliefd op elkaar en vinden ze dan dat ze maar uit elkaar moeten gaan. Ik kan er niet bij, ze zouden blij moeten zijn dat ze niet meer stiekem (op elkaar) verliefd moeten zijn.

Of wat met de biologische ouders van wensbaby D.? Hoe moet dat nou in hemelsnaam verder gaan, nu ineens madam de draagmoeder kleine D. opeist? Ik versta in deze de logica van die madam niet helemaal: eerst de wensouders wat voorliegen, dan dat ukje verkopen voor flink wat pegels ergens aan iemand in het buitenland en nu ineens moedertje willen spelen? Ik heb dan iets van mens, ga toch ergens onder een steen liggen en blijf daar. Een moeder, dat ben je vanaf seconde één, een moeder worden, dat is een ander paar mouwen. En als ook maar een tiende klopt van wat er over haar verteld wordt, dan is er volgens mij zelfs geen sprake geweest van zelfs maar een fractie van een seconde. Om helemaal naar van te worden. Zeker als je weet wie er de uiteindelijke dupe van is/blijft/zal worden. En ondertussen 'Justitie' maar uitvissen wat en hoe in het belang van het kind... Laat me niet lachen. Of huilen, want dat staat me zo onderhand wel nader.

Laat ik eindigen met de juridische strijd tussen twee Antwerpse snorrenclubs. Vertrok daar de voorzitter van Snorrenclub Antwerpen (SA) om een nieuwe club op te richten, de Europese Snorrenclub Antwerpen (ESA). De verkiezing van mooiste snor viel toevallig op dezelfde dag van het jaar bij beide snorrenclubs, dus SA naar de rechtbank, die deze klacht nietig verklaarde. ESA blij, want die stond voor vernieuwing en zo. SA ook blij. Ah ja, want SA had toch laten weten aan de hele wereld dat zij ook nog bestond (€ 1.000 kosten, maar het zal eraf gekunnen hebben...) En dan denk ik aan soortgelijke taferelen op meer poëtisch gebied eerder dit jaar. Over muzen en fruitkorfjes. En zucht ik nog een keertje diep.

Goddank ben ik af en toe gewoon een dichter, die zich kan terugtrekken in zijn eigen wereldje als er teveel van bovenstaande rotzooi komt aangewaaid. En geloof me vrij, die zooi, nou, ze kan me volledig gestolen worden, herfstige winden of niet.

slagveld van de liefde

de liefde voor elkander
gaat bij velen door
de maag of 't bloemenperk
met gezichten vol geglimlach
en armen door elkaar gehaakt

waar je ze ook nog vindt
bont en blauwe harten
die slagen om te raken
achter muren maar ook
door de etalageramen
met bloed bezegelen
wat geen mens verbreken zal

of het nu de zachte dwang
dan wel de leren kattenstaart
de liefde voor elkander
volgt gewoon het spoor
dat beiden kunnen volgen

sla me dus gerust
van mijn sokken met
wel duizend kussen
zwichten doe ik ied're keer

© Frans Vlinderman

Den Dam Davert + gedicht

Bijna weekend, nog één dagje, en we kunnen weer met de benen languit in de zetel wat hangen. Nou ja, toch voor even, want het belooft alweer een druk half weekendje op zaterdag te worden. Om 12u ga ik richting Den Dam (Antwerpen-Noord), waar het JOC (jongerenontmoetingscentrum) Oase voor de allereerste maal in haar nog prille bestaan zich waagt aan een heus festival. Het weer zou kunnen meezitten (ik hoorde spreken van 20°) en ik ben altijd wel te vinden voor een festivalleke links en rechts. En het is dus gratis! Den Dam Davert, zegt het je wat?


Deze avond start mijn toneelreeks en ik moet al onmiddellijk forfait geven. Eerst in Wijnegem wat gaan brainstormen over het Gastvrij Podium (iedere eerste woensdag van de maand). Nip geeft in ieder geval wel toneelpresent, samen met Schone Moeder. Kunnen ze morgen verslag uitbrengen ;)

Binnenkort volgt er nog wat meer nieuws over dingen die nog op stapel staan in poëtisch land, nu ben ik ermee weg. CU later.

rozenkwartsmeisje

als een stukje rozenkwarts
gezet in een fijne ring
aan de vinger van een hand
die ik altoos kussen wil
met geloken ogen

als een snoer geregen steen
door de beste edelsmid
rond je slanke vrouwenhals
waar ik ermee spelen mag
zo vlakbij je blanke boezem

en dan zachtjes fluisteren
over Venus en van Stier
dat ook de sterren voor jou schijnen
dag en nacht, al zie je ze soms
gewoon heel even niet

je weet het wel
wat ik zo zeggen wil
dus zwijg ik maar
die kus, die kan nog net

© Frans Vlinderman

Hans Schoevers + gedicht

Broer vertelde me gisteren dat mijn blog nogal een aaneenschakeling was van toen deed Vlinderman dit, toen deed hij dat met Nip, vervolgens zei Nip zus en reageerde Vlinderman zo, en ga maar een eind verder door.

Ik moet hem gelijk geven. Daarom geef ik jullie allemaal vandaag de kans om op de titel van deze blogbijdrage te klikken en eens te gaan lezen bij Hans Schoevers, de Nederlandse columnist uit Friesland, die regelmatig een bijdrage plaatst op het Vlinderiaans forum. Momenteel wordt zijn website dan wel verhuisd, maar dat is dan weer een kwestie van niet aan armoede te hoeven lijden omdat alles altijd hetzelfde blijft. En omdat ik zo graag over Nipje en haar Vlindermanneke schrijfsels produceer, zal ik daar later nog wel eens op terugkomen ;)

uitzuigerman

en krijgt hij het dan niet
zomaar in de handen
die uitgestoken al wachten
sinds ze bewogen konden

de zon zal niet minder rijzen
de maan niet minder dalen
en om zijn tranen van gemis
zal geen één een traan
noch nota willen maken
van zulk een kleine geschiedenis

er zal leegte te bespeuren
tussen de lijnen in zijn palmen
en gêne over het lange talmen
eindelijk een leven op te bouwen
zonder dankjewel
tegen een ander

© Frans Vlinderman

Alifeira + gedicht

Het hoeft niet altijd over Nip of deze Vlinderman te gaan. Nu de zomer geleden is en de herfst enkele dagen te vroeg haar intrede heeft gedaan, lijkt het allemaal al wat verder achter onze rug te liggen, die vele branden in onze zuiderse buurlanden. Eén van mijn medecollegadichters werd via familie van haar wel heel nauw geraakt en lanceerde onderstaand initiatief. Misschien iets voor jou?

Bundel voor
GRIEKENLAND

Mijn brandafdruk voor jou
Το αποτύπωμα της φωτιάς για σένα

Deze bundel ontstond uit noodzaak een actie te ondernemen om de zwaar beproefde slachtoffers een hart onder de riem te steken. We zijn als dichters, schrijvers, in de pen gekropen om ons medeleven te betuigen en onze verontwaardiging te uiten. Als geëngageerde mensen konden we niet anders.

Zo ontstond een verzameling prachtige gedichten en verhalen, uit het hart geschreven, soms ook een aanklacht tegen brandstichting.

De opbrengst van deze bundel gaat integraal naar het dorpje Alifeira en zijn zwaarst getroffen mensen.


Claudine Schoevaerts – auteur

Deze bundel wordt gepubliceerd met de hulp van Writehistory

U KAN DE BUNDEL BESTELLEN OP BOVENSTAANDE WEBSITE
Of via: Claudine Schoevaerts
Berchemboslaan 28 bus 6 – 2600 Berchem
GSM: 0473 46 37 51 – prijs bundel 10 € + verzendingskosten

Onderstaand gedicht schreef ik als bijdrage aan bovenstaande bundel, ik heb hem hier reeds eerder geplaatst, maar ach, een keertje meer kan geen kwaad, gezien het nobel doel.

Alifeira aangestoken

Alifeira, waar de bomen branden
huizen zonder mensen bloeden
en kinderen spelen
in de rokende resten
van hun leukste kamer

hoe zwaar heeft het moeten woeden
om de tranen eruit te persen
die een heel leven spaarzaam
slechts bij geboorte en overlijden
het Grieks gelouterd hart
het is zwartgeblakerd

door woorden als
speculatie en aangestoken
doorgestoken kaart en overheid
over geheid dezelfde kam
woorden ook als laks
en achterbaks, zomaar moordenaars
naast de versintelde deur
maar wél met poen op de rekening

dat as vruchtbaarheid
en morgen een nieuwe dag
vandaag even niet
vandaag huilt het
bittergriekse tranen
dit had niet nee
nooit niet zo

© Frans Vlinderman

Zuiderzinnen 2007 + gedicht

Zuiderzinnen, en meer bepaald Lamberzinnen, gisteren, dat was een feest. Volop zon, volop mensen (nu ja, toch vanaf een uur of twee na de noen), een (over)aanbod aan letteren om u tegen te zeggen, boekenstandjes, muzikanten, oldtimers, jonge mensen, oude mensen, kleine mensen, struikelstoepjes, terrasjes met net genoeg plaats voor je groep, bekende gezichten, onbekende ook, nieuwe gedichten, verse meningen, aangewaaide mensen en ook Nederlandse bundels, ik heb er van genóten! Hieronder zou normaal gezien een fotomontage'ke moeten staan, en verder kan je ook wel wat sfeer gaan opsnuiven bij Nip.

Wat mij betreft kan het jaar niet snel genoeg voorbij zijn, want volgend jaar wil ik er opnieuw bij zijn.

Een gedicht vandaag zomaar, zonder toelichting, dat ik ook gisteren voor het eerst heb gebracht.

sukkelman

de klok tikt acht
eenzame jaren weg
waarin Berlijnse Muren
na hun verrijzenis zich laten
begluren, terwijl hij
ongehoord wegdeemstert
zijn gekrijt in de tijd
vereeuwigd in het tapijt
dat reeds zilte sporen vertoont

de wereldruzie blaakt
met blatende volkeren
die raketten op landen
dreigend vuisten maken van handen
die hem zouden kunnen troosten

hij wringt de zijne
keer op keer tot
bloedens toe

in de stilte
van zijn leegte
tikt slechts de klok
oorverdovend verder

© Frans Vlinderman

Zuiderzinnen 2007

Zuiderzinnen + gedicht

Ik passeer nog snel even langs dit blog, want zodadelijk vertrek ik naar het grootste literaire festival van het gesproken woord, Zuiderzinnen. En ik moet het toegeven, ik ben een beetje zenuwachtig. Waarom weet ik niet helemaal, maar het zal wel te maken hebben met een oude droom die zo ineens in vervulling gaat: er zelf ook deel van mogen uitmaken, zij het dan in een zijdelings project. Lamberzinnen, uw poëzie en muziek op het Lambermontplein. Whatever, de zon schijnt, Nip selecteerde wat gedichten, ik heb er zin in.

Onderstaand gedicht is ietwat geïnspireerd door mijn werk, administratie binnen de Bijzondere Jeugdzorg.

bijzondere jeugd

dag kind, het spijt me
dat jij mijn bron
mijn inkomsten bent
dag na dag onder dak
bij een stelletje vreemden
die het nochtans goed menen

het spijt me voor je kameraadjes
die ineens op afspraak
niet langer zomaar kunnen komen
dat je toelating moet
voor een knuffel van je vader
en ook die nieuwe school
al is het dan maar tijdelijk

het spijt me echter het meest
dat ik je nummeren moest
al is dat laatste dan
om je te kunnen helpen
ook al ken je me niet
zo één van die velen

© Frans Vlinderman

shoppen + Niels + gedicht

Deze voormiddag zijn Nip en ik gaan shoppen, want de Vlinderman liep er de laatste tijd maar in rafels bij. Het moet gezegd: de buit is leuk, morgen zal ik alvast stijlvol en toch casual voor de dag komen op het Lambermontplein. Maar eerst deze namiddag gaan bowlen, Niels viert immers samen met ons zijn verjaardag ;)

Ik hou het dus zoals wel meer de laatste weken, eerder beperkt, en sluit af met een gedicht. Misschien dat er deze avond nog wat bijkomt, dat hangt er vanaf hoe laat we thuis zullen zijn.

haar leven is toneel

op de planken staat zij fier
gehuld in jurken niet van haar
maar van zijde en goud doorstikt
speelt zij vandaag voor prinses

welluidend van stem zingt zij
van prinsen en witte negers
die op eenvoudig bevel springen
van de hoogste berg in het diepste

ademloos publiek hangt voorover
fixeert haar vloeiend rode lippen
laat zich ongemerkt betoveren door
de diva op haar eigen podiumelement

weten zij veel van de avond
elke avond zelfs dat zij uitgeteld
verloren op zoek naar zichzelf
haar eigen lijnen vergeten is

© Frans Vlinderman

Lamberzinnen + gedicht

De Muzeval gisteren in Den Hopsack bleek een schitterend schot in de roos te zijn. Ik overdrijf niet als ik stel dat er op gegeven ogenblik wel minstens 50 toehoorders waren, die erop gebrand waren de muizen te horen rondtrippelen op de echo's van de poëzie. Mooi mooi, al was er iemand die zogeheten 'poëtisch' kwam 'vlinderen'. Hij zou ter plaatse rijmen en dichten, uit het hoofd, vermits ter plekke verzonnen. Hm, er is nog wat werk aan de winkel daar, maar iedereen krijgt bij ons zijn kans, dus ook die vreemde vogel ;)


Zondag wordt het Lamberzinnen: terwijl alle grote gekende namen her en der in het stad en vooral op het Zuid de show gaan stelen, zal er op het Lambermontplein vanaf 12u00 ook één en ander te beluisteren vallen dat nog niet gepubliceerd werd. Uw ondergetekende zal er mee zijn ding gaan doen, wat zeg ik, hij zal voor de dichters de spits afbijten. Hieronder geef ik het programma mee, zodat u weet wanneer u zéker ter plaatse moet zijn...


PROGRAMMA - 16/9/2007 - LAMBERMONT ZINNEN

12.00 tot 13.00 uur
nr 1 LUT VAN NOOTEN (Muziek, 30 minuten)
nr 2 FRANS VLINDERMAN (Dichter, 15 minuten)
nr 3 SONIA NYS (Dichter, 15 minuten)

13.00 tot 14.00 uur
nr 4 LUT VAN NOOTEN (Muziek, 15 minuten)
nr 5 TONY ROMBOUTS (Dichter, 15 minuten)
nr 6 ALEXANDRA VAN DE POL (Dichter, 15 minuten)
nr 7 POM WOLF (Dichter, 15 minuten)

14.00 tot 15.00 uur
nr 8 FABULA ROSSA (Muziek, 30 minuten)
nr 9 BRAM WOUTERS (Dichter, 15 minuten)
nr 10 MARY DUYVELAAR (Dichter, 15 minuten)

15.00 tot 16.00 uur
nr 11 FABULA ROSSA (Muziek, 15 minuten)
nr 12 SIMON VAN BUYTEN (Dichter, 15 minuten)
nr 13 JEE KAST (Dichter, 30 minuten)

16.00 tot 17.00 uur
nr 14 NICO RUBBENS (Muziek, 30 minuten)
nr 15 BART VAN PEER (Dichter, 15 minuten)
nr 16 INGRID VEERMAN (Dichter, 15 minuten)

17.00 tot 18.00 uur
nr 17 NICO RUBBENS (Muziek, 15 minuten)
nr 18 HERMAN J. CLAEYS (Dichter, 15 minuten)
nr 19 KAATJE WHARTON (Dichter, 15 minuten)
nr 20 DIRK ELST (Dichter, 15 minuten)

18.00 tot …..
nr 21 ROEMEENS DUO (Muziek, 15 minuten)
nr 22 ERWIN VAN MASSENHOVE (Dichter, 15 minuten)
nr 23 ROEMEENS DUO Muziek tot einde …

Om te eindigen nog een gedicht (nee, ik kan het niet laten)

of het al eens werd uitgeteld

wat is dat toch met die tijd
waar iedereen het over heeft
maar blijft in niemands bezit
zelfs hier en nu reeds
voorbijgegleden herinnering
niet altijd gekoesterd
toch steeds te herbeleven

strand ik op het korrelzand
dat me zowaar dragen kan
maar zelf nooit helemaal
gewoon even vasthouden
want het doet niet anders
dan ontglippen aan mijn vingers
ontsnappen aan de greep
die ik toch telkens weer

en dan met lege handen
simpel verder leven
met de tijd van
wel een hele wereld

naar het einde
aan minstens ooit
misschien wel
gewoonweg nooit

© Frans Vlinderman

Mededeling

Uit de inbox:

Uitgeverij Liverse en het Cultuurcentrum van de gemeente Wevelgem
nodigen u uit voor de feestelijke presentatie van het boek

----------------------------------------

HET VLEES IS HAAR

van

Philip Hoorne

--------------------------

Philip Hoorne (1964) publiceerde de dichtbundels Niets met jou, Inbreng nihil en Het ei in mezelf. Hij is de poëzierecensent van Knack en medewerker van Awater, Poëziekrant en wielertijdschrift De Muur. Ook is hij de oprichter en hoofdredacteur van Poëzierapport, het eerste gesubsidieerde literaire e-zine in Vlaanderen.

In Het vlees is haar overheersen kolder, gekte en branie.
Dit is een ronduit hilarisch en politiek incorrect boek. Maar is humor niet de overtreffende trap van ernst?

Datum & Uur: vrijdag 28 september 2007 om 20u.
Plaats: CC Guldenberg, Acacialaan 1, 8560 Wevelgem

De Muzeval + gedicht

Over goed een half uurtje ga ik samen met Nip naar onze Muzeval. Straf hoe ik daar telkens opnieuw naar uitkijk. Na zoveel podia denk je dan dat je het wel gehad hebt, maar De Muzeval, daar is het eigenlijk allemaal begonnen. Samen met Verdano, die me aanspoorde eens voor te dragen, om daarna haarfijn uit te leggen wat het betekent om gewoon wat versjes te schrijven om te lezen of versjes om voor te dragen. Het begint eindelijk na zoveel jaren wat te dagen. Gelukkig moet ik er niet van leven, ik zou van honger al lang geleden omgekomen zijn.
.
.
Aanstaande zondag, daar blijf ik ook al naar uitkijken. Maar zoals eerder al gezegd, morgen meer daarover. Ik heb eerst nog wat te selecteren voor deze avond. Ik heb alvast een openingsgedicht, dat ik eerder al op de Flandriaboot heb gedebiteerd en waarvan Nip vindt dat ik het voortaan altijd zou moeten brengen bij aanvang van een voordracht. Je kan misschien al oefenen en het meeprevelen deze avond...

laat ons dichten

onze Vlinderman
die op het podium staat
verspreid worde die naam
zijn gedichten komen
zijn volzin verspreide zich
in Vlaand'ren als in Nederland

geef ons heden ons daag'lijks vers
en vergeef ons immer ied're fout
gelijk ook wij soms spelling laten
tot verlossing in het Woord

amen.

© Frans Vlinderman

Vragen + kat & hond + mode + gedicht

De werkweek is voorbij half, het is tijd om af te tellen. En om mezelf dezelfde vragen te stellen als zoveel miljoenen andere mensen: hebben ze het nou zelf gedaan of niet? En zo ja, hoe en waarom en of ik dat dan ooit zou kúnnen begrijpen. Voor mij zal het altijd wel zoiets als een rubicube-ding blijven: één vlak krijg ik ok, in overeenstemming zelfs met de aanpalende vlakken, maar verder lukt het me niet. Feit is ook dat ik er geen dag minder gelukkig om ben geweest. Wat me wel gestoord heeft, is dat er een pipo het nodig heeft gevonden zijn website aan te passen en een foto te verwijderen. Ey, pipo, is ze dan al terecht, of wat? Kan zij eraan doen, misschien? En sta je dan toch niet boven al het wereldse gekonkel(foes)? Soit, zo zie je maar weer.

Zodadelijk vertrekken Nip en ik weer naar het Te Boelarepark, om de Juul nog eens een flinke wandelbeurt te gunnen, terwijl Miss Jackie T hier het kot weer voor zich alleen zal hebben - als ik tenminste stiekem niet binnenval, want ze denkt werkelijk dat het hier nu allemaal van haar is. Ze heeft zelfs na het bemachtigen van een stukje kip naar Nip gegromd, toen die dat wilde afnemen. Tijd om in te grijpen, denk ik dan. Maar hoe? Ik peins er nog wat over na. Ben trouwens nogal goed in napeinzen, al is het doorgaans een pak minder filosofisch dan wat er bij Nip door de koker gaat.

Over Nip gesproken, er staat de laatste tijd toch zoveel truut over mode in mijn krant en overal waar ik rond kijk, zie ik nieuwe collecties dit en nieuwe collecties dat. Hoge, niet te fijne hakken, dat wordt het deze winter, vergeet dus die ballerina's maar, dames, het is tijd voor het betere (w)enkelwerk! Soit, ik denk er het mijne van, mijn garderobe zal ooit wel vintage worden, en met mij dan erin gehesen, zal Vlinderman de mode bepalen :p

modeverschijnsel

ze staart onbewogen
het straatlicht uitbundig
verstilt het tafereel
van een God op aarde

haar hoofd loopt bochtjes
om de immer grootste vraag
spiegeltje spiegeltje aan de wand
het antwoord eeuwig wrang
tot aan de juiste kassa

supermodel voor even
met de glimlach van alweten
en genieten van een lijf
dat zo modieus bedekt
nochtans hetzelfde blijft

ze droomt
ze droomt nog altijd
ze droomt zo vaak
dat zij daar zo
en ja, oh zo graag

© Frans Vlinderman

Plannen + gedicht

Het is alweer nogal laat, maar dat komt omdat Nip en ik eerst nog naar Schone Moeder geweest zijn in Hoboken, direct na het werk. We zijn daar wat langer blijven plakken dan gepland omdat het eten zo lekker was dat het bijgevolg moeilijk voeten verplaatsen was daarna :p Het was iets met zalm, pasta, citroen, room en liefde, veel van dat laatste trouwens. Toen we dan huiswaarts gingen, wist ik nog niet dat ik nog even met de Juul zou moeten gaan wandelen, dus dacht ik al eerder hier aan te zullen komen. Niet dus, maar hey, wie alles plant en het ook zo uitvoert, lijkt me maar een saaie piet te zijn. Geef mij dan maar het minder verwachte.

Overmorgen gaan we dan wel nog eens een Muzevalleke doen in Den Hopsack, maar mijn blik is al gericht op Zuiderzinnen aanstaande zondag, Zuiderzinnen, het feest van de taal en dat in 'mijn' stad, ik word er ongeduldig van. Daarover in ieder geval meer in mijn vrijdagbijdrage. Nu nog een gedicht om alvast wat te oefenen voor beide optredens.

zondag in Antwerpen

Antwerpen en zondags
het terrasje, wat gouden zon
en mensen, zoveel mensen
te leren kennen, hij zit
hij kijkt, hij leert
zonder weten wat

dendert een hermelijnen tram
op weg naar de volgende ronde
een verdwaalde duif in zijn zog
bedelt er weer een dagje bij
terwijl zij stil de verbazing
op zijn vreemd gelaat gadeslaat

het gesprek dat zou zijn
blijft hangen in de lucht
een moment van groet
en alweer zo voorbij
maandag wenkt hen beiden
alsof vandaag nooit geweest

© Frans Vlinderman