Bedenkingen + gedicht

Geluiden uit de oude Vlindermandagen, toen hij nog Papillon plachtte te zijn, golven door de ruimte. Vlinderman geniet, wetend dat hij de dag van vandaag dan toch bereikt heeft. Waarschijnlijk zijn er een aantal mensen die hun wenkbrauwen fronsen en zich afvragen hoe. En anderen, die spontaan op hun knieën vallen en hun eigen god danken voor het verhoren van hun gebeden. Over de rest spreek ik gewoon niet, dat zou te pijnlijk zijn. Feit is: Vlinderman is er, alive and kicking and pretty much otherwise. En dat voelt goed, zeker voor de niet gelover die Bibi ooit was.

Affin, een ietwat vreemde dag neemt een einde en ik kom dat hier even meedelen (waar dient zo een blog anders voor?)

misplaatst

uit de tijd gerukt
de hand uitgerekt
om net ernaast niet
die ander te vatten
dan toch ongrijpbaar

er hangt een handschoen
in de lucht de geur van
morgen komt de lente
zonder mij, de bloemen
uit de grond, erin
de mest van een heel jaar

hij kijkt naar de einder
waar zijn vader ongetwijfeld
wist zijn sporen in het zand
met een onaangetaste hand
de palm omhoog als toen
hij echt niet beter wist

Frans Vlinderman

een brief + gedicht

Dit weekend ga ik een brief schrijven. Een belangrijke brief, rechtstreeks aan mijn baas gericht. Vandaag vertelde ik hem het nieuws. De reactie erop is sprekend voor de reden ervan: "Wat moet ik daar dan mee doen?" Ik heb gezegd dat hij hem aandachtig moet lezen. Waarmee ik misschien net het tegenovergestelde zal bereiken, namelijk dat hij hem helemaal niet leest. Stiekem hoop ik toch op een aandachtig iemand, aanstaande maandag. En op een reactie waar deze overwerkte zot wat mee aan kan. Het gaat immers niet goed daar op het bureau: teveel werk en te weinig mensen om het gedaan te krijgen op een deftige manier. En als dan ook nog een collega voor drie weken uitvalt wegens ziekte en een andere parttime collega op bevallen ligt, dan zie je de stapel 'to do' zo groeien, al werk je je te pletter. En vermits ik nog altijd werk om te leven en niet andersom, moet er wat veranderen. En snel, want ik begin het al deftig te voelen. Zelfs Nip begint mijn gezaag beu te worden. Net zoals jullie daar aan de andere kant van het web, vermoed ik zo...

Gelukkig zijn er nog leuke momenten genoeg. De Muzeval, het filmforum, waarempel het zwemmen, het toeleven naar onze trouwdag, het verlof dat nog allemaal ingepland moet worden, de vele feestjes links en rechts in het verschiet. Ja, we schrijven een brief en gaan verder vol goede moed.

Als er nou ook nog eens iemand dat waanzinnige idee van Patrick Dewael kan afschieten om een nieuw gesloten asielcentrum te bouwen om er asielzoekers met kinderen in op te sluiten, dan sliep ik alvast veel geruster. Het gaat er mij in deze niet om dat iedere asielzoeker dan maar zomaar moet kunnen en mogen blijven, maar van kinderen blijf je af en die sluit je al helemaal niet op! Simpel genoeg voor mij om 100% tegen dit 'humaan voorstel' te zijn. Zoek maar een andere oplossing, waar de kinderen niet bij betrokken geraken en die toch in hun voordeel is.

asielkind

de deur staat tegen
de stijl, er zit een sleutel
langs de andere kant
waar mannen heen en weer
lopen in bepaalde cadans
onder 't oog van camera's

buiten schijnt de zon
het kind kijkt hunker
in het hart, het gras
ligt er heerlijk mals
op hem te wachten
samen groen te worden
tijdens het rollebollen

een loopman snauwt iets
in een vreemde taal
het kind wijst naar zichzelf
de deur, het gras, de sleutel
blijft zitten, onaangedaan
wandelt de man weg

regels zijn regels,
net zoals papieren,
waardevol in het westen
en ver daarbuiten nodig
om te kunnen overleven
in 'verworven' vrijheid

Frans Vlinderman

Bomen & bommen = haiku's

Ik zou kunnen vertellen over het werk vandaag, maar dat wordt zo vervelend. Elke dag hetzelfde liedje zingen, dat lokt geen vogel, toch? Neen, ik hou het kort, want zodadelijk moet ik naar De Muzeval. En dus post ik hier een haiku-keten, die ik onlangs naar aanleiding van een online artikel bij Pomgedichten schreef.

boom, kortweg bom

bom(m)en vallen zo
dra het geloof de wortels
elders zoeken wil

of hoe vergeten
het verleden rood gesmoord
de kettingen in

laat het maar blaten
een schaap zonder geheugen
wordt niet herinnerd

plant maar eens een bo(o)m
waar jaren later gepraat
neerhalen ontwijkt

Frans Vlinderman

(altijd open voor suggesties)

Mededeling: De Muzeval

Morgenavond geef ik weer forfait te alhier (zie maar op de Vlinderkalender), want dan is het Muzeval nummer 110! Mark Meekers komt en daarna oefent Bibi nog met een hele hoop andere dichtende medemensen op de kunst van het vrije podium. Kom dus gerust eens af, luisteren of luisteren & voordragen. Voor iedereen wat wils. En als je gewoon (poëtisch) doof bent en/of niet tuk op een verhoogje, dan kan je altijd gewoon denken dat je een avondje naar een fijne kroeg gaat...

Warmte + gedicht

Vooreerst wat gisteren betreft: Vlinderman was niet in een al te goede luim toen hij zijn blogbijdrage fabriceerde. En mocht hij daarmee mensen aan het schrikken hebben gebracht of ongerust hebben gemaakt, dan zijn verontschuldigingen niet ver weg. Bij deze dus. En nu over tot de orde van de dag.

Dat je van te grote schoenen gecombineerd met te lange afstanden blaren op je voeten kon krijgen, dat weet ondertussen iedere deelnemer aan De Dodentocht van Bornem (nooit voorbij brouwerij Moortgat geraakt...) Dat heeft naar het schijnt wat te maken met wrijvingswarmte. En van te dicht bij iets te heet komen met je handen kan je ook al blaren oplopen. Tweedegraads verschijnsel van onvoorzichtigheid. Tot zover ben ik dus mee. Maar dat je van te veel telefoneren nu ook al een blaar kan oplopen tussen je oorschelp en je hoofd, dat is weer wat nieuws voor mij. Vlinderman heeft dat 'huzarenstukje' gisteren klaargespeeld op het werk. Zoveel telefoontjes heb ik beantwoord, dat mijn arme oor nu geteisterd wordt door een gezellige blaar. Nu zou ik dat gewoon kunnen laten rusten, maar ik heb ook nog zoiets als een onmisbare bril op m'n smoeltje hangen, met het oor daarvan exact op die blaar. O jeetje dus. Daarom loop ik nu een beetje rond als een kleine sukkelaar, met een watje op z'n oor, om het contact met het brillenoor wat te verzachten...

Bron foto: klik hier of op foto

Ander 'groot' nieuws is dat ik vandaag met Nip mee ben gaan zwemmen, samen met een collega van het werk. Nip was al eens eerder met haar gaan zwemmen, en toen hebben ze toch wel 1 km baantjes getrokken, zeker. Mooi van hen, maar dat zag deze Vlinderman dus niet zitten. 500 m moest maar volstaan, de rest zou ik dan wel zien. Toch ben ik er ook aan geraakt, en om het af te ronden heb ik er dan maar 1,111 km van gemaakt. Dat staat zo leuk, niet? Wie riep daar dat ik van structuur hou???

gestructureerde regie

twee aan twee in 't wit
de tassen rechts in 't gelid
met de ondertassen eronder
in de kast op ooghoogte
altijd op dezelfde plek
en nooit eens bij de glazen

net zoals de sleutels
aan het linkse haakje hij
de hare aan het rechtse
om direct terug te vinden
bij 't verlaten van het pand
doorgaans geen tijd voor misverstand
of paniek eens twee minuten te laat
op de plek van vaste weekafspraak

hij houdt van zijn structuur
de textuur van het bestaan
waar hij de weg blindelings
doorheen het programma kent
behalve wanneer het tijd
voor een dwaze sprong
in een pas gegoten plas
zonder oog voor de natte jas
die opeens wat zwaarder weer

Frans Vlinderman

Hel + gedicht

Locatielink van afbeelding, klik hier

De hel op aarde, zou die bestaan? Ik bedoel, kan je in het vuur branden en toch naar de Delhaize moeten om pakweg een steakje te moeten hebben liggen op je bord? Is het mogelijk dat er inderdaad zoiets als karma bestaat, zodat je een leven lang wat mag nagenieten van wat onnozeliteiten uit een vorig bestaan? Een mens vraagt zich tijdens de uren nogal wat af en uw Vlinderman is er niet anders in. Om in te gaan op de gebeurtenissen vandaag, zou ik teveel moeten ingaan op details die schadelijk kunnen zijn voor instanties en personen, dus dat doe ik maar beter niet. Maar mijn aanhef zou alvast voor zich moeten spreken. Vlinderman is not amused met zijn tweede dinsdag van het jaar. Hopelijk brengen de volgende dagen wat soelaas, want het mag ook al eens wat vrolijker eraan toe gaan. En misschien kan ik hier dan wat vroeger op de avond ook eens langs komen lopen om een klein blikje in mijn wereld open te trekken voor de leeslustigen onder jullie.

buiten donker

over de stoeptegels
het getik van hakken uit
naalden gegroeide trots
met een hoofd om gebogen
je rug aan te bieden voor
het dwarsen van de straat

in het wit van haar ogen
zijn duisternis, het bed
reeds lang gespreid eens
hij voor haar gevallen
en zij ja, ja, jaaaaaa

na het gehijg komt immer
meer gehijg, gezeul, de last
van een leven samen, zij
en hij aan de reuma, zij
de vinger aan de trekker
hij aan de avond en buiten
donkerte

Frans Vlinderman

Frans Verwimp + gedicht

Papa Frans in juli 1989

Vandaag zou Papa Frans 80 jaar geworden zijn. Het getal oogt als waarvoor het staat. 80, dat is oud. Dat is ook een bril op het nachtkastje, dat is afgerond, de hoekjes door het vele leven reeds afgesleten. 80 ademt respect uit en boezemt dat de onwillekeurige toeschouwer in. 80, dat is een getal dat heel wat zegt zonder te spreken.

Deze ochtend een sms van Mama Mia, die met soortgelijke mijmeringen geconfronteerd werd. En waarschijnlijk nog met heel wat meer, nu er het afgelopen jaar zoveel ingrijpend is veranderd in haar eigen leven (auto-ongeluk, verhuizen, ...) Om maar te zeggen dat we zo allebei wel met Papa in ons hoofd zaten vandaag.

hey, Papa

sommige mensen kijken
als het niet anders kan
naar de sterren en dromen
dat er iemand terugkijkt
hen nog steeds kan zien

sommigen begeven zich naar
het stille plekje waar zovelen
naast hun eigen dierbaren
het laatste bed zagen gedekt
met granieten of marmeren sprei

anderen doen het in hun hoofd
met een klik die de pijn
van het niet meer zijn
uit hun wereld helpen
ze begraven hun herinneringen
en leven verder met zichzelf

en ach, er zijn nog zoveel anderen
die het allemaal anders doen
maar ik, Papa, ik voel je nog
even diep in dit hart van mij
als toen je naast me liep

Frans Vlinderman

Beirut + gedicht

Nip en ik hebben net 'The Chronicles of Narnia' gezien. Leuke manier om een zondagnamiddag door te brengen. Daarna dacht ik dat het misschien eens tijd was om mijn blog de nodige aandacht te bezorgen. Wat me hier bracht. Nip heeft ondertussen Beirut voor jullie beluisterbaar gemaakt via een linkje hier ergens boven.

Bron foto: klik hier

Beirut, en meer bepaald het nummer 'Nantes' heeft immers mijn hart gestolen en ik wil ook dat met jullie delen. Ik hou wel van de weemoed die die jonge zanger zomaar kan uitstralen en het hoopvolle, dat hij er gelijk bij gooit. Doet me trouwens wat denken aan die Russische zangers waar ik vroeger zo aan verhangen was... Zangers, ik heb er het grootste respect voor. Niet alleen kunnen ze hun stem gebruiken, ze vertolken ook zoveel meer dan ik ooit in een gedicht gelegd krijg. Vlinderman afgunstig? You bet he is! En laat me nu maar even lyrisch worden :-)

de zanger

engelengeluid met een spoor
van diepe menselijkheid
de zanger brengt, verzengt
dwingt op de knieën zij
die niet eerder wilden weten
van luisteren met het hart

een schrijver en zijn pen
horen verstard toe, geen letter
verloren en toch niets toegevoegd
in de wereld van hun wezen
verweesd, niet enkel hun taal
haalt het hele verhaal boven

hij sluit de deur
van een kort stukje
in de krant van iedereen
nog zoveel te lezen

Frans Vlinderman

huwelijksvergelijk + gedicht

Ziezo, de Vlindermankalender is ook weer aangepast. Zo dadelijk vertrekken naar een feestje bij Herman J. Claeys, en daarmee zal ook deze zaterdag zijn beslag wel hebben gekregen. Wat gisteren betreft: Nip en ik zijn net terug van onze ontdekkingsreis door huwend Nederland, en het ziet ernaar uit dat we wel een beetje kunnen vaststellen dat wij het anders zullen aanpakken, iets Belgischer, Vlaamser, bourgondischer ja... Niet dat het slecht was of zo, helemaal niet, maar wij zien het toch wel even anders. Nu ja, de bruid mocht er zijn, zo stralend, en ook de bruidegom zag er bijzonder huwbaar uit (niet voor mij, niet voor mij), dus dat zat alvast wel snor. Het was ook een leuk weerzien met Nips familie, waaraan we nogmaals onze eigen trouwplannen konden voorleggen, zo face to face. En dan was er ook nog jarige Oma Goes, die trouwens deze middag bij ons vertrek vroeg om iedereen de groetjes te doen. Bij deze:

iedereen de groetjes van Oma Goes!

omadame

zo kwiek zij aan de dis
alweer een kleinkind erbij
in de hoogmis van gehuwd
de feestelijke omadame
met een gouden randje
van menig jaar vol wijsheid

staat ze zo de ochtend later
ietwat moe maar best tevree
met een kopje koffie in de ene
koffiekoekje in de andere hand
uit te kijken naar het nieuwe jaar
met een volgend stel zo ergens
in het midden van haar hart

zo monter dan haar taal
en stil het nakend paar
met kruimels in de schoot
verliefde blikken heen
en weer genieten in 't verschiet
van het oma zijn

Frans Vlinderman

(pb: foto's bij de vleet, maar dat is voor later)

Solden + gedicht

Nog een klein halfuurtje en Nip en ik zijn weg naar onze Noorderburen. Zoals eerder al vermeld, gaan we daar ne keer spieken om te zien hoe dat ook alweer ging, twee mensen die elkaar het jawoord gaven en er vervolgens een feestje aan vastbreien. Ik neem de camera mee, m'n notaboekje en een goede Bic, meer zou niet gaan met mijn nieuwe broek en nieuw colberreke (jaja, Vlinderman is wezen soldenshoppen en heeft daar ongeveer anderhalf uur aan besteed (één paar schoenen, twee broeken, één colbert en twee pakjes Sterrenmix, tegenwoordig de lievelingsthee van Nip). Niks gezaag, getrek, geduw, gewoon winkel binnen, passen, ok, betalen, wegwezen. Én genieten van kortingen, dat spreekt voor zich.

In ieder geval, Vlinderman is happy, Nip is looking beautiful en Miss Jackie T doet niet al te vervelend, het belooft een leuk weekend te worden. Nu zien dat ik niet verkouden of zo word, zo zonder trui, maar acht, wat moet komen, zal toch komen. En ik kan wel tegen wat gekuch en gesnuif.

feestelijk gerol

de auto's buiten
- ze rijden voorbij
wat anders zouden ze doen -
vertellen gas voor gas
een klein verhaal van reizen
terwijl hij zij na zij
de rij wachtenden vakkundig
de zakken ledigt

iedereen zijn nieuw jaar
- met wallen onder de ogen
zo gaat dat met gefeest -
dus denkt de zakkenroller
nog snel even de zakken vullen
voor het einde van de solden
en hopen op een vrijgeleide
door terroristengevaar

en mocht het dan toch
is er altijd nog de krant
het blad van en voor het volk
met het laatste nieuws recht
in ieders hart, dat hij toch
zo een sukkelaar, al blijft de vraag
waar hij gelezen kon
met de handen kuis
in eigen huis?

Frans Vlinderman

opstaan

De rust is weergekeerd te alhier. Er staan nog enkele projectjes op stapel, maar het is beheersbaar geworden, omdat ik dus links en rechts geen gedichten meer ga plaatsen. Dat is maar goed ook, want dit jaar huw ik Nip en dan heb ik het graag niet al te druk. Noch wil ik mensen voor het hoofd stoten door niet als een trouwe hond elke dag onder elk gedicht op elke betrokken site 'mooi' en 'ooh' en 'wat gevoelig' te gaan schrijven, in de hoop dat ik zelf op de betrokken sites wordt gelezen. Affin, dan beperk ik mij liever tot dit blog en wat neuzelarij elders op het web, zonder (verplicht) engagement.

Ik moet zeggen dat ik me de afkick erger had voorgesteld. De manier waarop ik er zelf op zit te wachten, lijkt me zelfs erger dan de mogelijke craving. Zou ik dan toch niet zo verslaafd geweest zijn of zie ik de werkelijke verslaving (dit blog) niet als reëel? Wie zal het zeggen, ben er vanmorgen zelfs vroeger voor uit mijn bed geklauterd. So what? Eindelijk nog eens een Vlinderman die 7u45 letterlijk mee maakt...

Hotsy Totsy + gedicht

19 januari wordt een datum om nog eens een feestje te bouwen. Dan sta ik immers op het podium in de Hotsy Totsy te Gent. Vlinderman die zijn grenzen opnieuw verlegt: van het Antwerpse en het Nederlandse nu ook naar het Oostvlaamse! Of beter nog: back to his roots. Je zou het de Frans misschien niet helemaal aangeven, maar hij is eigenlijk afkomstig van die streken (Hamme, Oostvlaanderen), dus hij blijft voor een thuispubliek spelen...

Affin, straks, na het werken, komt er meer info, of je kan al eens een kijkje gaan nemen op Spins blog, voor meer info.

arme vrouwen

ik hou niet echt van de vrouw die
met haar zachte stem die zo zocht
naar het juiste woord onderhuids
het vel van haar man
kan stropen op dezelfde toon
waarmee ze gehakt bestelt
aan de supermarkttoog

ik hou ook niet van de vrouw die
met een glooiende glimlach rond
een stel witgestifte tanden rot
de pitbull van de straat kleineert
en nooit haar wil zal lossen
omdat die wet zou zijn

die vrouw laat ik verrekken
in een stuip van dertien jaar
het staar en het spit op rij
in de boekiek nooit nog vinden
wat haar nog enigszins zou passen

van de vent die erop slaat
of bruut neemt wat niet van hem
daar wil ik gewoonweg
niet over spreken
dat doet die zelf
achter alle ruggen om

Frans Vlinderman

afkick + gedicht

Hehe, twee januari is bijna voorbij, werkdag één zit er ook alweer op, en ik zit hier wat onwennig aan de pc. Ben immers gestopt met mijn bijdragen op diverse schrijverssites, mét de bedoeling om het wat rustiger aan te doen. Het is een belofte die ik mezelf een tijdje terug reeds had gedaan en nu moet ik het waarmaken. Het is wel vreemd, zo niet mezelf moeten afjagen om toch maar langs alle hoekjes te surfen waar ik mijn eieren ging leggen. Tegelijk ben ik benieuwd of er nu meer volk hierlangs gaat lopen. De Vlindermanpoëzie blijft hier immers nog altijd haar debuut maken, en nu ga ik erachter komen of mensen nieuwsgierig genoeg zijn naar mijn nieuwste gewrochtsels... We zullen wel zien (de laatste week was het in ieder geval opvallend dat ik meer gelezen werd hier, al zou ik bij God niet weten hoe dat kwam). Affin, zelfs al had ik maar één lezer op dit www, dan nog zou ik blijven bloggen. En dichten.

Onderstaand gedicht schreef ik naar aanleiding van een bijdrage op Pomgedichten.

Bibi relaxed in de zomertuin

een goed begin

slaat de klok stilaan drie
slaat dan eindelijk stijf
van 't vele schransen vol
de deur toe voor 't bed
te belegen om hem erbij

hij kijkt beteuterd toe
hoort slecht, hoort niets meer
dan het sluipen van de uren
door de gangen van een droom
zo eenzaam zonder hem begaan

in de gang ligt hij man
zonder vrouw, zonder man
geen kind, geen neef, geen nicht
slechts draden met de geur
van Tandil en Marlboro
welke man houdt niet van stijl
en fondu tot over de schoot

Frans Vlinderman

Oudejaarsavond 2007 met broer en zus

Nieuwjaarsavond

1 januari 2008, alweer een nieuw jaarbegin, met het oude nog vers in het geheugen. Nip en ik zitten op ons gemakje wat internet te bedrijven met onze vingertoppen en ogen, nagenietend van het familiefeestje gisteren (zie foto's boven). En te beseffen dat het dit jaar een groots jaar wordt. Ons jaar. Het ja-jaar. En dat we er naar uitkijken, ja, dat het fantastisch wordt, ja, dat zij ja, ja, en ik, ja, duizendmaal ja. Ik ben hier graag, in dit jaar, ja, ik beken mijn onschuld onmiddellijk, ja, en dat ik aan het oefenen ben, ja, dat is zo, ja, gewoon en simpel, volmondig ook, ja.

Om het nog even over wat anders te hebben: ergens op Verhalensite prijkt een mooie 1000. En dat betekent een rustmijlpaal. Even wat minderen, rustig aan, de lauweren onder onze rust leggen, bekomen van een aantal jaren doortrekken wat al een veelvoud van die jaren aan het gisten was... Behalve hier. Niet op de blog. Raadselachtige taal, ik weet het, maar het wordt wel eens duidelijk.

2008

Allez, wij gaan ze dan ook eens aanbieden: onze beste wensen en van die dingen voor een voorspoedig 2008 en verder, uiteraard ook verder!

Eindejaarswerkdag + haiku

Maandagmiddag, Vlinderman alleen (alweer) op dienst op deze laatste werkdag van het kalenderjaar 2007. Buiten wat telefoons beantwoorden en de beller melden dat er niet veel gewerkt wordt vandaag, heb ik me al geamuseerd met het afwerken in vijftien delen van een belangrijke brief voor mijnen baas. Die mag ik sebiet nog aangetekend gaan verzenden (wie zou er dan de telefoon beantwoorden?) Samen met de verwerking van nog wat post zal het dat dan weer zijn voor dit jaar. En dan gaan we snelsnel naar huis, effie omkleden en met Broer en Schone Zus naar Zus en Schone Broer om oudejaarsavond gepast te vieren met een hapje en een drankje. En een toetje (merci Nip). En misschien wat vuurwerk. En aftellen. Bubbels. Knallende kurken. Kussen. Knuffelen. En dan business as usual. Zoals ieder jaar.

overgang - haiku

hangende takken

schaduwen waaieren uit

elke dag korter

Frans Vlinderman

Tussendoortje

Deze kleine bijdrage is maar om te melden dat het bij Vlinderman en Nip al peis en vree is. En dat we nagenieten van een ongelooflijke zondag, Miss Jackie T haar eigenzinnig gangetje nog steeds gaat en dat het nieuwe jaar er stilaan mag doorkomen...

Mededeling: De Muzeval in januari 2008

Om niet te missen

Mark Meekers,
Dorpsdichter van Doel,

klaar om de harten in De Muzeval voor zijn Doeldorp te doen smelten

Donderdag 10 januari 2008, 20u

Literair-artistiek podiumcafé Den Hopsack.

GSM-perikelen + gedicht

De Vlinderman sluit het jaar bijna af. Dat wil ook zeggen een beetje oprommelen. Eén van de vervelende zaken die nog moesten geregeld worden, is het ten grave dragen van een oude geliefde, zijn gsm-nummer. Op één of andere manier is Vlinderman er immers in geslaagd zich te laten abonneren op zo'n 'sms-service' die hij niet wilde. Een kleine reconstructie leert hem dat hij ooit eens ergens in de zomer een sms-je verstuurd heeft om een bepaalde ringtone te verwerven. En ofwel waren de lettertjes te klein, ofwel stonden ze er niet bij, maar sedertien is hij de niet bepaald trotse bezitter van een abonnement op ringtones, ter waarde van € 4,00 (jawel!) per sms. En geloof hem maar, dat tikt behoorlijk aan. Vlinderman naar het armenloket, er moest iets gebeuren. Sedert gisteren is het nummer 0032484677866 dan ook buiten gebruik gesteld. Een nieuw nummer (nul nul drie twee vier acht acht twee acht zes acht nul nul) werd ingesteld en Vlinderman weer zo blij als een vlinder.

Verder valt er voorlopig niet veel nieuws te melden, het is hier een luilekker zondagje, sebiet de afwas en wat opruimen, terwijl Nip de eindejaarsgroet fabriceert, en later gaan ze met hun beidjes nog een rustig glaasje snoepen in het Zeezicht op de Dageraadplaats. Kwestie van een leuke zondag in stijl af te ronden.

het pleisterplein

op het plein hangen
voeten onder tafel
mensen onder elkaar
met hoofden gebogen
over gisteren, ogen
gericht op morgen

gouden gloed voorzien
van een blonde kraag
leunt op ribbelvoeten
tegen donkere dampen
gehuld in wit porselein
het gekeuvel verbonden
met verstrengelde handen

het plein verzamelt
verliefde harten
bij ongekende vleet
smeedt nieuwe plannen
op het heet van nu
of nooit meer

Frans Vlinderman