Deze blog - op eigen risico reageren

Hier deelt Vlinderman af en toe wat gedachten en gedichten.
Posts tonen met het label Silvie. Alle posts tonen
Posts tonen met het label Silvie. Alle posts tonen

vrijdag 16 oktober 2009

Gedicht voor zus: levensman


Zoals een weekje geleden de broer van Vlinderman verjaarde, is het vandaag de beurt aan de zus. Vermits het een vrouw betreft, gaat Bibi niet het aantal jaren verklappen te alhier, maar ik had haar wel een gedicht toegezegd. Hieronder dan ook mijn bijdrage van vandaag, die ik geheel en al opdraag aan Silvie. Feest ze, meis, en laat maar eens weten waar en wanneer wij elkaar over de provinciegrenzen heen nog eens kunnen treffen. Doe trouwens Thyne ook maar een dikke knuffel voor haar verjaardag gisteren ;-)=

Vlinderman, Silvie & Jurgen

levensman

reeds als kleine baby
deed hij zijn ouders bloeien
hij toverde dan een glimlach
op zijn tandenloze mond
en kirde bij elke knuffel

als jongen maakte hij hen fier
door de buurvrouw te groeten
haar gras voor niets te maaien
met haar een glas melk te drinken
uit bewondering voor haar rimpels

nu is hij een man geworden
en verrast hij iedere vriend
met een helpende hand waar nodig
hij is best een gewone mens geworden

hij is een rare snuiter
die houdt van het leven
misschien ook weer niet
al bij al blijft hij
altijd wel uniek

Frans V.

dinsdag 1 januari 2008

Nieuwjaarsavond

1 januari 2008, alweer een nieuw jaarbegin, met het oude nog vers in het geheugen. Nip en ik zitten op ons gemakje wat internet te bedrijven met onze vingertoppen en ogen, nagenietend van het familiefeestje gisteren (zie foto's boven). En te beseffen dat het dit jaar een groots jaar wordt. Ons jaar. Het ja-jaar. En dat we er naar uitkijken, ja, dat het fantastisch wordt, ja, dat zij ja, ja, en ik, ja, duizendmaal ja. Ik ben hier graag, in dit jaar, ja, ik beken mijn onschuld onmiddellijk, ja, en dat ik aan het oefenen ben, ja, dat is zo, ja, gewoon en simpel, volmondig ook, ja.

Om het nog even over wat anders te hebben: ergens op Verhalensite prijkt een mooie 1000. En dat betekent een rustmijlpaal. Even wat minderen, rustig aan, de lauweren onder onze rust leggen, bekomen van een aantal jaren doortrekken wat al een veelvoud van die jaren aan het gisten was... Behalve hier. Niet op de blog. Raadselachtige taal, ik weet het, maar het wordt wel eens duidelijk.

Blogarchief