Gedichtenreeks: verschroeide aarde - onvruchtbaar

Er zijn mensen die menen dat ze het alleenrecht hebben op het ventileren van hun mening op het internet. Die menen dat zij en zij alleen de waarheid in pacht hebben, de wijsheid op zak, de kennis om dat te etaleren. Dat zijn van die mensen die het niet kunnen verdragen dat exemplaren van het klootjesvolk, waarvan Vlinderman afstamt, ook een mening durven en kunnen hebben en die tegenwoordig ook toegang hebben tot het WWW-platform. In mijn verbeelding zie ik dergelijke lieden geniepig het web afspeuren naar al die vrije meningsuitingen om vervolgens kromgebogen van nijd en afgunst hun klavier te mishandelen in een poging het klootjesvolk terug naar af te sturen. Met ronkende titels onderschreven stukken klieven dan doorheen het luchtledige van hun bestaan, meestal vergezeld van het zelfgenoegzaam gesmak met hun tandeloze lippen, die ze in hun ijver maar blijven likken en openen en dichten.

Tegen de achtergrond staat dan een barok muziekje op, heel opzwepend, hen in contact brengend met iedere demon waar ze zich tijdens hun uitgebloeid leven mee verzoend hebben, om hen op te roepen nog eenmaal schroeiend uit te halen naar de gevaarlijke 'andersdenkende', de niet overtuigde.

Maar goed, waar was ik ook alweer gebleven? Juist, de gedichtenreeks die de psyche hier en daar tracht in kaart te brengen. Laat ik het volgende deel maar opdragen aan al die verstuikte zielige betweters die het een ander nooit zullen kunnen gunnen onder dezelfde zon te lopen.

verschroeide aarde - onvruchtbaar

de merken op zijn armen
drukken een waarheid uit
over brandend verlangen
naar een warm contact

ronde kraters peilloos
diep voor zijn gevoel
liggen bezaaid met het puin
van zijn zoeken naar fortuin

maakt hij deel uit
van het heden, hij is
ondanks het verleden
uit goed hout gesneden

Frans V.

Gedichtenreeks: oele - laat maar waaien

De week zit er alweer op. Elke dag kon ik in de krant lezen hoe de financiële crisis stilaan op een wereldwijde pandemie begint te lijken terwijl Bibi doodleuk elke zelfde dag zijn uren ligt te kloppen voor een loon op het einde van de maandelijkse rit, die gewoontegetrouw zal gestort worden op zijn rekening bij, juist ja, 'de bank'. Ik mag dan geen zwartkijker zijn, maar het is toch iets om stilaan de kriebels van te krijgen, staatsgarantie of niet. Want wat doe je als jouw bank uiteindelijk aan het einde van de rit alsnog failliet gaat, gerechtelijk akkoord aanvraagt, de kraan dicht draait en jou van je centen afhoudt? Zal de huisbaas er oren naar hebben als je je huur ineens niet meer kan betalen omdat je geen geld van je rekening kan afhalen? Zal Electrabrol er veel lol aan beleven als je nog wel stookt en verlicht maar je factuur niet kan betalen omdat je centen virtueel verdampt zijn? wil Pidpa nog wel water aanleveren voor een douchke, een tasje koffie, een propere wagen, als ook die rekening maar blijft oplopen?

Veel vragen, weinig antwoorden, want ik heb geen zin om ze onder woorden te brengen. Ik sus me met de gedachte dat het allemaal wel zal koelen zonder al te veel blazen. En ik doe verder met mijn gedichtenreeks. En ik geniet na van een meer dan geslaagde Muzevalavond gisteren, al vond ik het persoonlijk best wel spijtig dat er amper tijd was voor een vrij podium, waardoor ik mensen, mezelf incluis, heb moeten weigeren om hun kans te gaan. C'est la vie, zullen we dan maar zeggen. En volgende maand beter.

oele - laat maar waaien

bovenaan in zijn la
woont een beste vriend
ongezien en heel apart
die woorden spreekt
in zijn eigen taal

waarmee ze 's ochtends
gemaakt converseren en
eindeloos palaveren over
de onzin van het zoeken
naar de zin in het leven
en ver erna

hij geniet
soms niet
meestal
ook niet

Frans V.

Gedichtenreeks: sufgepeinsd - onderzocht

Vlinderman heeft zijn alter ego Verwimp weer even aan de kant geschoven, want het is weer poëzieavond in Den Hopsack. Voor de verandering is het niet duidelijk of en wat ik zelf zal brengen, maar we zien wel. Ik neem wat gedichten mee in mijnen rugzak en verder ga ik vooral goed luisteren naar wat de andere dichters zoal te brengen hebben.

Voor ik vertrek nog een vervolg in de reeks. Vermits ik er geen opmerkingen op krijg, vermoed ik dat jullie daar wel pap van lusten en dus wil ik jullie niet op jullie honger laten zitten ;)

sufgepeinsd - onderzocht

hij kijkt door het raam
wijl zijn rusteloze manen
teder zich zetten naar de hand
van toegewijde witte engelen

zo eet hij ook sinds lang
tot de meeste zorg bewogen
schotels vol verrukkelijkheden
met mes zelfs ongehoord met vork

om elf uur gaat hij rusten
laat de dingen roesten die
hem al te lang hebben geplaagd
te lang nadat het licht uitging

in het verre oosten
zoekt men nog het westen
om het noorden te bepalen
van zijn zuiders temperament

Frans V.

Aankondiging: De Muzeval # 119

De Muzeval morgen staat in het teken van J.M.H. Berckmans, deuren vanaf 19u30, gratis deuren trouwens. Zie ook onder affiche wie er allemaal verwacht wordt!


Worden verwacht op Muzeval-hommage aan JMH Berckmans

Kristof "Kristo" Van Hooymissen

Inleider van dienst (en medeorganisator) van deze hommage-avond is Kristo.
Kristo, artiestennaam van Kristof Van Hooymissen (Boom, 13/01/1983). Kristo is een Vlaams singer-songwriter en beginnend dichter en schreef zijn eerste boek onder het pseudoniem ‘Peter Bracke’. Kristo woont huidig te Antwerpen waar hij kennis maakt met het voormalige Circus Bulderdrang, waarvan enkele medeleden zijn eerste dichtbundel inleiden. Kristo heeft opgetreden in literair-artistiek café 'Den Hopsack' in Antwerpen (het podium van De Muzeval), in het kunstenaarsdorp Ruigoord in 2007 en 2008 te Amsterdam en in café De Kleine Wereld in Antwerpen voor Stichting Zondag!. Via het uitgeversbedrijf The World Wide Association of Writers te Puurs wordt verder werk van hem verspreid.

Léon Lemahieu

Léon Lemahieu is een rasechte globetrotter. Hij schreef onder andere het scenario van Cruel horizon, een fim van G.L. Thys, en won reeds verscheidene verhalenwedstrijden. Léon was jarenlang een trouwen en goede vriend van JMH Berckmans.

Steven Grietens

De dichter die De Post dichterbij de mensen bracht vanop een podium. Hij was naast dichter eerder al als acteur betrokken bij de Vlaams Theater Instituut-producties ‘De Zoete Kaan’ en ‘Monty’. Betrad in het verleden reeds diverse Antwerpse podia, waaronder herhaaldelijk dat van De Muzeval en Stichting Zondag! Eertijds ook lid van Circus Bulderdrang, een in 1994 door onder andere Vitalski opgerichte theatergroep met bijvoorbeeld vier jaar op rij een reeks theatervoorstellingen in De Zwarte Komedie (Antwerpen):"Het Bladgouden Slurfenballet", "Bulderdrang in Space", "De Horrorshow" en "Maiakowski".

Didi de Paris

Didi de Paris (1957) is een begenadigd dichter en auteur van enkele romans en verhalenbundels, ‘Maladie d'amour’, ‘Hors d'œuvre’ en ‘Voyeur’.

Kris Verdonck

Kris Verdonck is beeldend kunstenaar en theatermaker, die al betrokken was bij tientallen producties van het Vlaams Theater Instituut. De fotograaf in Kris is ook nooit veraf (te bewonderen op http://www.bloggen.be/fotografiekrisverdonck/)

De Antistresspoweet

De Antistresspoweet is een multiperformer. Woord, beeld, klank, niets laat hij gelegen om zijn boodschap te brengen. Multimediaal richt hij zijn boodschapperspijlen op de maatschappij, die hij dagelijks moet ondergaan. Een boodschap van liefde, reflectie, opstand, met achter iedere performance weer een andere boodschap. De Antistresspoweet is vaste medewerker aan De Muzeval en organiseert daarnaast ook eigen evenementen, met als bekendste daarvan de Nacht van de Powesie.

Soetkin "Soe Soe" Soethoudt

Dochter van Walter Soethoudt, de uitgever die het aandurfde JMH Berckmans als eerste uit te geven. In 1964 startte Walter een éénpersoonsuitgeverij onder eigen naam, waar heel wat erotische boeken verschenen, sommige van hem zelf. Later wordt dat Soethoudt & C°. Naast literatuur en theater geeft hij essayistische en historische werken uit van vooraanstaande auteurs over Vlaanderen en de Vlaamse Beweging (Soethoudt Essay). In 1984 geeft hij ook zijn eerste jeugdboek uit. Aanvankelijk geeft hij alleen boeken uit van Vlaamse auteurs. Als hij in 1986 uitgeverij Facet nv opricht geeft hij ook buitenlandse auteurs uit maar zijn fonds bevat na enkele jaren enkel nog jeugdliteratuur.

Guido Belcanto

Guido Belcanto's roots liggen in de fifties, het café van z'n ouders in de schaduw van de kerk, waar de jonge Guido Belcanto van tapkast naar juke-box en terug dribbelt. In tegenstelling tot zijn humanioracollegastudenten gaat hij aanvankelijk niet verder studeren, maar begint hij met broer Dirk een country-'n-westernduo. Uiteindelijk volgt hij zijn moeder en wordt ‘Gegradueerde in de Orthopedagogie A1’, opvoeder dus.
De rest is historie. Guido Belcanto is een Vlaamse Zanger die niet meer weg te branden is uit de Vlaamse scène. Tussen 1986 en 1993 laat hij geregeld van zich horen en ook zien op de Vlaamse televisie. Dan wordt het even wat stiller. Vanaf 1998 staat hij er opnieuw, tot op de dag van vandaag zo mogelijk nog energieker dan die kleine vijftig jaar terug.

Vitalski

Vitalski begint verhalen te schrijven vanaf zijn negende levensjaar. Tijdens zijn middelbare schooltijd brengt Vitalski diverse boekjes en gedichten uit bij de klandestiene uitgeverij van Erik Vloeberghs uit Heist. Officieel debuteert Vitalski op zijn veertiende, met enkele gedichten in het tijdschrift Diogenes. Het jaar daarna volgen kortverhalen in De Brakke Hond.
In zijn periode als germanist (1988-1993) aan de Antwerpse universiteit wint Vitalski tweemaal op rij de ‘interuniversitaire literaire wedstrijd’. Hij heeft daarna een theatergroep opgericht, vanaf 1994 “Circus Bulderdrang” genoemd. Deze groep ontpopt zich steeds meer als een absurdistische rockgroep met een krachtige literaire oriëntatie. Na het uiteenvallen van Circus Bulderdrang richt Vitalski verscheidene muziekgroepjes op. Hij speelt als gastacteur diverse stukken bij de Zwarte Komedie en richt inmiddels ook De Ysfabrik op, een radicaal dadaïstisch figurentheater. In 2005 is Vitalski het officiële gezicht van de Boekenbeurs.
Vanaf het jaar 1999 ontplooit Vitalski zich voornamelijk als een vertolker van one man shows. Deze voorstellingen houden het midden tussen comedy en meer vertellende conference. De meest markante van de laatste maanden is ‘Mijn leven met Yves Leterme’.

Gedichtenreeks: rusteloos - verblind

Wat een rustige avond moest worden, draait er toch weer op uit dat Bibi straks toch nog naar een vergadering moet. Een beetje bezig bijtje moet zijn uren goed in de gaten houden, die gaten tellen en vervolgens er een bezigheid in plannen, want al de rest zit reeds volgeboekt. En het is nu dat we bezig moeten zijn, om later tevreden terug te kunnen blikken en te weten dat we onze gekregen tijd niet verprutst hebben met rondlummelen. Bibi verliest er zijn goed humeur niet door, al had ik liever wat met Nip de vrouw rondgehangen in ons steeds knusser wordende appartementennest.

Morgenavond is er ook nog (poëtisch) vertier voorzien, maar daar plak ik sebiet nog wat info over op dit blogje, nu ga ik eerst verder met het gedichtenreeksje. Het nieuwere werk houd ik voorlopig nog in de rommelschuif, tot ik er aan bijgeschaafd heb waar nodig en zal ten vroegste in 2009 hier verschijnen. Tenzij je naar één van poëzieavonden (De Muzeval in Antwerpen of 't Gastvrij Podium in Wijnegem) zou komen, waar daar probeer ik ze toch sowieso al eens uit...

rusteloos - verblind

hij slaapt onrustig
van de vele dromen
die hem vinden telkens
hij het licht durft doven

blijft de schakelaar open
schaduwen werpen in hoeken
van een vreemde kamer
vervuld van scherpe spanning

en hij verleert de kunst
van het zien met open ogen
opgeslagen naar een wereld
welke hem stilaan verblindt

Frans V.

Gedichtenreeks: koppigaard - taalarmoedig

Onze muren moeten nog eens een likje verf krijgen. Misschien eens vragen aan ome politie in ruil voor een extra bekeuring of zo. Ik zou trouwens af en toe, als de hele straat weer volgeplammuurd staat met wagens, zo graag ne keer op een vak staan voor mindervaliden, omdat daar doorgaans toch niemand op gaat staan. Slogans als 'Als je mijn plaats inneemt, neem dan ook mijn handicap erbij' en mijn eigen geweten houden mij daar echter totnogtoe gelukkig in tegen. Mocht dat niet zo zijn, ik denk dat ik via diezelfde ome agent best wel aan een 'speciale kaart' zou kunnen geraken. We leven hier immers in 't Stad en daar blijft alles mogelijk zijn waar je toch maar met gefronste wenkbrauwen naar staat te kijken. VISA is out, Antwerpen kleurt weer bij met klusjes in 't zwart. 't Is ook altijd wat.

Hieronder het vervolg van mijn gedichtenreeks. Zelfde raakvlak, andere observatie. Nog niet opgedragen aan iemand, maar dat kan altijd later nog wel, aan iemand die het verdient.

koppigaard - taalarmoedig

dreun na dreun
vertelt hij zijn verhaal
tegen dezelfde muren
die hem noodden
zijn ziel te openbaren

dat hij aftakelt
onder zijn geweld
voorgoed de zin verliest
is niet langer zijn zorg
elke samenhang ontsnapt

terwijl de barsten
in zijn ommuurde hoofd
zich almaar verdiepen
komt de rust naderbij

nog even
en alles
is voorbij

Frans V.

Gedichtenreeks: vernietiging - feilbaar

Wij mensen, we zijn en blijven als mieren in een kolonne. Gewoon marcheren, blinddoekjes op, oogkleppen als de doeken niet meer voorradig zijn, en doen waar we voor aangeworven zijn. Heel de dag vandaag stonden de mensen eens niet in de rij voor een bus die gewoontegetrouw niet op tijd zou zijn, voor een trein die gewoontegetrouw te laat zou zijn, voor een ideaal dat niet bestaat. Staken tegen koopkracht, dat was het idee vandaag. Hou je ideeën maar en geef me eens iets tastbaar om tegen te gaan staken. Als het allemaal toch te duur zou zijn geworden, verklaar me dan eens nuchter en zonder verkooppraatjes waarom de gemiddelde mens nog steeds het buitenland opzoekt? En kom me aub niet af met mijn eigen argument dat er toch nog genoeg geld in omloop is, want dan staat hier datzelfde argument als een huis te pronken!

Nu Vlinderman toch wat aan het 'schurpen' is, waarom onderzoekt niemand eens hoe het kan dat Fortis ineens ingelijfd wordt bij het Nederlands staatspatrimonium, nadat ze het amper een jaar geleden kwijt zijn gespeeld. En hoe het komt dat die inlijving met een serieuze korting van 8 miljard gerealiseerd kan worden? Een slechte denker zou kunnen denken dat al die 'geruchten' die het aandeel de laatste weken deden kelderen zowaar georchestreerd zouden zijn door de Nederlandse overheid (eat that, Bossie). Allez, zelfs als ge een beetje nadenkt zonder te weten waarover, dan nog voelt ge het stinken in een graad waaraan ge u verbrandt...

Soit, we zijn geen banktoestanden, dus plaats ik mijn volgende gedicht in de Psychereeks. Lees en oordeel, gij oordelende lezer(es).

vernietiging - feilbaar

het wiegt hem
in slaap nog niet
dat hij wakker moet
zo schrijft hem de wet
gedicteerd in verhulde woorden

wil hij omhelzen
aanbieden wat hij is
heeft of ooit zal worden
morgen bevecht hij nog eerst
het flauw, het blauw, het bitter

zijn arm vertoont
sporen van geweld
waar hij amper poogde
zijn onderhuids gevoel
het zwijgen op te leggen

hij krast
boodschap
ongelezen

Frans V.

Gedichtenreeks: achtervolging - vervolging

Miezerig weertje buiten, hopelijk moeten we nu niet gaan eten ergens op een terras, want dat gaat een waterzooitje worden waar ze in Gent zelfs u tegen moeten zeggen. Goeiemorgen (-middag? -avond?) gij bezoeker, wist je dat je ook kan komen verzuipen in onze aller Provinciestraat hier achter de Antwerpse Zoo? Het is daar namelijk vandaag braderij... Wie in is voor een multicultureel lekkerbekkerijtje, kan er vanaf den tienen zijn tong uit de bek komen laten hangen, waar dan als vanzelf Joodse, Turkse, Marokkaanse of Poolse gerechtjes hun weg wel naartoe zullen vinden...

Je kan natuurlijk lekker droog thuis blijven en verder nadenken over nummer drie in de gedichtenreeks, zoals ik het hieronder plaats. Ik ben nog niet de paranoia-toer op gegaan, maar het lag er wel aan te komen toen ik dit schreef. gelukkig wist ik toen de schaduwen op tijd te lossen...

achtervolging - vervolging

gehuld in zichzelf
met het grijs van
zijn opgeslagen kraag
stapt hij door

stevig

geheimen en straten
waarvan de stenen lijken
misschien wel andere dingen
verborgen in groeven

asfalt

hij ontwijkt de regen
druppels vol ellende
voor een man van drama
nimmer eerder gedoopt

toch

al gaat hij bijzonder snel
hij voelt hen wel daar
sluipend en gniffelend
bereid tot die dans

de laatste

beent hij nog wat sneller
verder weg van datgene waaraan
niet te ontsnappen valt
de gedachte onafscheidbaar
in de ziel gebrand

Frans V.

Gedichtenreeks: gekte - in processie

Deze zaterdag is helemaal anders verlopen dan aanvankelijk gepland, maar het heeft deze Vlinderman wel een portie gestoofd witloof en een portie gestoofde spruitjes opgeleverd, niet toevallig zijn lievelingsgroentjes, dus we trekken ons van de onuitgevoerde plannen niet al te veel aan. Via deze weg trouwens een dikke merci aan SM Lenie om zomaar even de keuken in te duiken voor Bibi!

Hieronder vindt u alvast het tweede deel van de reeks fragmentarische beschouwingen in poëtisch kleed over een aantal aspecten aan psychiatrie en haar bewoners. Enjoy en wees niet bevreesd om voorbij sommige oogkleppen te durven zien...

gekte - in processie

muizenissen gissen
raden en graaien naar
vogelachtige gedachten
die op en over elkaar
buitelen als speelse konijnen

zich van geen jager bewust

tracht hij standvastig
zijn lijn terug te vinden
een reeks, een logica
zoals hij zich herinnert
vaag maar toch bestaan

flitsen vol lege beelden
trekken in parade
de trage kar
van zijn waan

onder een zin
zonder zin

Frans V.

Gedichtenreeks: gekverklaring - proloog

Even een oude serie gedichten vanonder het stof gehaald, om niet te hoeven bloggen. Ik draag de reeks op aan iedereen die vergeten is op tijd zijn pilletjes in te nemen en daarmee andere mensen schaadt.
Wie zich hierin niet geroepen voelt, kan nog altijd gewoon het gedicht an sich lezen.

De reeks schreef ik de eerste helft van 2005 en behandelt een aantal psychiatrische aandoeningen. Het is geen handleiding tot iets, maar een beschouwing, zoals Vlinderman er zovele heeft geschreven.

Verder gaan Nip en ik samen later op de avond naar de bundelvoorstelling van Frank De Vos, die zijn debuut maakt via Berghmans Uitgevers. In omstandigheden heet de gedichtenbundel en we zullen graag deze eerstgeborene zien voorgesteld worden aan de wereld.

gekverklaring - proloog

de muren sturen
hem boodschappen
doen, doodt en verderf
onder bakstenen gewelf
zal stof doen opwaaien

hij verstopt zijn oren
rond verkleumde vingers
sommige woorden kunnen moorden
als men maar genoeg luistert
huivert een klein geweten
versleten van het zuchten

starre ogen schitteren
zielloos bleek gelaat
omkranst een besluit
dat bestaat zonder
hoorbaar geluid

Frans V.

vraagtekens???

Mijn allerliefste eega vind dat ik niet moet sluiten en dat ik niet het meest verstandige heb gepost in onderstaand bericht. Zou de belager en idioot van dienst Eric Rosseel dat ook vinden??? Vergeef me mijn uithaal, maar na maanden beledigingen aan mijn en ons adres volstaat het wel met 'mijnheer' Rosseel. Hij zijn plaats onder de zon, welk ik niet betwist, maar ook wij en ik dat van ons/mij. Het net is er voor iedereen, toch?

En zo laat een Vlinderman zich toch opnaaien door een rosse eel. Pfioew.

over idioten gesproken

Sommige dagen... Dit was een sommige dag. En meer wil ik er niet over kwijt. Behalve dat ik nu absoluut niet aan het leren schilderen ben - anders zou ik dit niet kunnen komen plaatsen - maar wel mijn vrouw beter aan het leren kennen. Dat is natuurlijk ook belangrijk in het leven, niet? Veel beter dan weer maar gewoon de routine afhaspelen en hopen dat de zon morgen weer wat meer gaat schijnen, ook al zegt elk weerbericht dat het gaat pijpestelenregenen...

Deze blog gaat na aanhoudende en uiterst beledigende - maar niet langer gepubliceerde (kopij op aanvraag) - belaging van een idioot op slot. De trouwe bezoekers kunnen zich wenden tot dezelfde idioot om hun gram te halen maar zullen eerstdaags verwittigd worden van het nieuwe blogadres, vermits ik diezelfde idioot niet het plezier gun mij mijn contact met u te onthouden. Het was zoals het was hier en het zal niet anders zijn elders, dus geen zorgen. Alleen wil ik de idioot daar niet meer bij.

Bevrijd spoed ik mij naar mijn gezellin, niet om haar volgens de idioot 'te verkrachten', maar om haar te beminnen in de wetenschap dat het spoedig over zal zijn...

Het Gastvrij Podium

Gisteren gebaald als een stekker, na het overschrijven van een aantal rekeningen. Veel te veel kosten verbonden aan het leven en veel te weinig inkomsten uit de loonslavernij. Nog een geluk dat er zo van die gratis dingen zijn, zoals een avondje Gastvrij Podium, om je zinnen te verzetten en te luisteren naar wat er zoal leeft in de wereld van de vertellerij.

Deze avond is er een speciale vertelact met aan het woord een acteur (wie dat is, zal ik je ter plaatse wel vertellen), een muzikale begeleiding (idem dito voor de nieuwsgierigen) en aan- en afsluitend een vrij podium. Misschien een weetje voor de geïnteresseerden: iedere deelnemer aan het vrij podium dingt automatisch mee naar de hoofdprijs van de Wijnegemse poëzieprijs...

Dan ga ik me nu maar klaarmaken, het wordt een drukke avond en morgen nog een halve drukke dag, waarna het weekend zomaar omstreeks 13u00 zal aanbreken. Mocht ik nog een staker zijn ook, dan had ik een bijzonder lang weekend, maar dat ben ik dus niet. Maandag 6 oktober zal iedere staker gewoon in mijn zak zitten om de geleden schade op te vangen en dat in het thema van de dalende koopkracht, het kan tellen als idioot staaltje van met de verkeerde wapens ten strijde te trekken tegen de wereldwijde malaise.

Gedachtenflard over kindsoldaten

Vandaag gelezen dat ze in Congo de losgelaten kindsoldaten gewoon voor minstens de helft weer inlijven nadien. Dat is dan de vaststelling van de eeuw, waar elke normaal denkende mens al lang van uit ging. Een beetje verder stond er nog dat ze die (opnieuw) ingelijfde kinderen dus niet willen laten gaan. Ik citeer: 'Ze doden en martelen hen'. Ondanks het onderwerp moest ik toch even idioot denken 'dan hoop ik dat het in die volgorde gebeurt' om vervolgens mij met een virtuele draai tegen mijn al even virtuele oren tot de orde te meppen.

De ontelbare campagnes tegen deze misbruiken ten spijt van zowat de hele geïnteresseerde wereld, blijven die gasten ginderachter hun eigen toekomst op het spel zetten door hun kinderen, hun jeugd, hun latere natie over te leveren aan de gruwel van de smerigste oorlog der oorlogen: die tegen je eigen landgenoten. En dan wil je nog niet weten wat ze daar allemaal uitvreten met de vrouwen van 'de vijand'. Zo heel af en toe krijg je als Westerling nog eens een beklijvende documentaire te zien, daags voordat je weer je winkelkarretje moet gaan vullen voor het resterende stuk van de week, en dan vloek je nog eens. Het is hier ten huize Vlinderman niet anders.

De ellende komt en gaat in golven via het gedrukte, het digitale, het analoge, het gesproken kanaal, en telkens bruist weer de verontwaardiging in alle hevigheid naar boven. En het gevoel er zelf niet al te veel aan te kunnen veranderen. Tesamen met het besef dat anderen dat ook zo ervaren en dat die groep elke dag nog groeit, sneller dan het slinkende groepje idealisten die er daadwerkelijk wat aan gaan doen. Ter plaatse, met gevaar voor eigen leven, en volgens mij met een stevige portie verachting voor wie niets doet en hier blijft rondhangen in zijn naaintoefaaif.

Verandert er hier bij mij nog iets? Het is een vraag waar ik nog even mee bezig moet zijn voor ik nog maar aan een antwoord wil beginnen denken. Omdat het zo een lastige is... En het ook gemakkelijker is me druk te maken over een journalist/reporter/stukjesschrijver die er weer eens niet echt veel van bakt.

Vlinderman wordt bankier!

Sedert deze ochtend heeft Vlinderman het licht gezien. Ofwel gaan voor de poen, ofwel sober verder kabbelen in het 'ik kom net toe om genoeg te hebben maar een beetje overschot is altijd meegenomen'-leventje dat hij leidt. Er valt natuurlijk heel wat te zeggen voor beide pistes, net zoals er argumenten tegen te vinden zijn.

Nemen we als voorbeeld de pak-de-poen-richting. Daarbij staat alles ten dienste van de verrijking. Het moment van rust wordt niet gezocht, want er zou wel eens een opportuniteit kunnen verloren gaan om je zakken wat meer te vullen. Je bent met andere woorden nooit (uit)gerust. En dan ga je maar door met geld verzamelen zoals een doorsnee Vlinderman zijn eigen dichtsels in collectiemappen steekt, waardoor je ook nooit echt de tijd vindt om er ook daadwerkelijk eens van te genieten. Geld dient om op een rekening te staan opbrengen, daar ga je niet mee naar om het even welke winkel ook, kortom, het mag niet rollen. Stel je immers voor dat het uit je gezichtsveld rolt? De geldzoeker moet dus een soort Dagobert Duck zijn.

Langs de andere kant van beide richtingen hebben we dus het 'ik kom toe'-gedoe. Er is natuurlijk nog 'ik doe geen blaas en heb geen baas en laat de staat betalen voor wat ik in de winkel wil halen', maar dat is een station of achtendertig verder en daar kom ik misschien later nog wel eens op terug, maar nu gaat het dus over die (ge)matig(d)e middelmoter, die al lang blij is met een jobke, dakske boven z'n koppeke, verwarming wanneer dat nodig is, verlichting wanneer het donker is, gewoon, die zijn basisbehoeften vervuld ziet en aan het einde van zijn maandelijkse pree niet meer dan twee dagen ziet overblijven. Die richting heeft zo af en toe wel eens een prikske van 'verdomme, en ik had toch eigenlijk best nog dit of dat willen hebben', maar is dan zo verstandig om er af te blijven en niet op krediet die zaken alsnog naar zich toe te halen (ze zijn doorgaans trouwens meer dan overbodig, die gewilde zaken, maar ook dat is weer stof voor een ander betoog).

Maar goed, hij heeft dus het licht gezien: Vlinderman wordt bankier. Beetje werken, veel betaald krijgen uit de zak van een ander en als het dan fout loopt, de hulp inroepen én krijgen van vadertje staat. Zodat de sukkelaar die al meer dan genoeg betaalt om zijn rekening te mogen (!) houden bij de Vlinderbank ook nog eens mag opdraaien voor de (onverantwoorde) drang van Vlinderman om het geld tegen alle mogelijke economische principes in te laten rollen. Zou ik dan niet goed bezig zijn?

En opgelet, mensen, Vlinderman is al aan het oefenen op Bakkesboek, waar hij als een echte Tycoon al enige miljarden tot zijn beschikking heeft om te verkwanselen naar het hem goeddunkt - en dat van tijd tot tijd voor the fun of it gewoon ook doet...

gedicht: minder mens

Gisteren vermeldde ik al dat het vandaag zondag zou zijn en zie, het heeft gezond op deze dag. Rustig kabbelend is het ons overkomen en voor ik me verder mee laat voeren, pleeg ik hier nog een powetische beschouwing, eentje over een bepaald soort mensen. De soort die je liever niet tegenkomt zonder op je hoede ervoor te zijn, de soort ook waar je maar beter medelijden mee hebt, ook al kunnen ze elkaar ruimschoots troosten, vermits ze toch al met behoorlijk veel zijn.

minder mens

het ziet het oude dagen
in moderne tijden waar toekomst
voor het grijpen zou gelegen
met een slag in het ijle
getorpedeerde dromen versagen

in zijn huis gezeten op zijn troon
dirigeert hij zijn soldaten
met gericht marionettengeweld
in de richting van zijn angst
ten strijde tot het einde
dat ook zo wel komen zou

de illusie voedt zijn wanen
tot het greintje mens
zo lang nog zijn bezit
verdwijnt dan in de nacht
de laatste waarin hij nog Mohikaan kon

er rest nog leedvermaak
en ook dat vergaat

Frans V.

blaas blaas blaas

Terwijl ze zich in Amerika opmaken om eventueel een kerel te verkiezen die al lang de pensioengerechtigde leeftijd voorbij is tot president van hun landenconglomeraat waar God borg voor staat, worstelt Vlinderman zich door deze dag. Al enkele uren staat hij in de startblokken om er eens stevig met borstel en goesting in te vliegen, maar vooral dat laatste lijkt maar niet te realiseren. Gelukkig staat hij in deze niet alleen en kijkt ook Nip met onverholen doodsverachting dezelfde kat uit de boom. Miss Jackie T slaat er geen acht op en vlooit zich een weg over elk obstakel dat haar zou kunnen afhouden van de hoogste positie in ons appartementje, maar helpt ons daar dus geen meter mee vooruit. En dan leest Vlinderman nog over het vertrek van David (ook bekend als dichter Ghillie Dhu op het internet) naar Zweden voor een maandje of tien, dus weer twee helpende handen minder...

Om maar te zeggen: het is overal een ramp heden ten dage. Niet dat er daarbij sip gekeken hoeft te worden, want er zijn manieren die het laten verglijden van de tijd gepaard doen gaan met enige aangename vergetelheid. En ook mr. Sudoku heeft me nog eens kunnen bekoren om hem uit te werken, terwijl de startblokken stilaan als lood beginnen te wegen. Bof, morgen is het weer zondag en dan gaan we opnieuw wat anders te beleven hebben, niets groots in zijn alledaagsheid maar evengoed een onderdeel van wat een mens zoal al dan niet doet op een dag.

Nog snel even snel nog

Een jaarlijkse traditie heeft deze avond zijn beslag gekend: mosselen gaan eten met Mama Mia, wij als zoons met onze eega's. Gezellig met z'n vijven, het neefje en nichtje voor de gelegenheid bij iemand anders geparkeerd (of iemand anders bij hen, dat kan ook) en dan maar keuvelen, bijkletsen, onnozeliteiten vertellen, vergelijken van ditjes en datjes, dat alles in een sfeertje van niets hoeft, alles mag en kan, met een pouse-café (of hoe je dat ook moge spellen, ben te tam om het even op te zoeken) als afsluitertje.

We zijn nogal een volkje van tradities, de Vlinderman'sen (of Verwimp'sen, Van Der Auwera'sen, Luyben'sen, Vandezande'sen, kies maar) en onafhankelijk van elkaar hadden twee schoondochters van Mama Mia toch al eens bevraagd of de mosselen er dit jaar nog wel van zouden komen... Het moet zijn dat er iemand bijzonder scherpe oren heeft die kilometers verder opvangen wat niet voor haar bestemd was, maar kijk, ineens was daar de uitnodiging en dus zit uw Vlinderman hier volgevreten maar voldaan met een zalige grijns op het al even zalige smoelwerk nog even te tokkelen.

Om te zeggen dat het gesmaakt heeft en dat er morgen gewérkt zal worden te alhier. En dat hij dus moet gaan slapen om lekker veel krachten op te doen...

Prettig weekend, lui, en tot morgen of zo. Als ik dan niet gewoon te uitgeput ben om hier wat dan ook te komen neerpoten.

poëzie - onder elkaar

Alweer een tijdje geleden dat hier nog eens een streepje poëzie stond, dus daaraan verhelpen we bij deze maar. Een beetje geëngageerd, zoals u van mij al wel gewoon bent ondertussen, en het bekt lekker weg op het podium, dus dat zit ook wel snor...

onder elkaar

de vlees geworden paranoia
zit naast mij op de bank
het loert naar wel 10 windrichtingen
met iedere minuut chagrijniger
dan een dementerende bejaarde
die zich plots weer het baasje waant
op de grootste koer van 't dorp

ik zie het verval tot stand
gekomen op een gekraakte fiets
met de resten van gisteren nog
spiedend tussen verkleurde tanden
die knarsen om wie nog vermalen
zich niet zomaar vangen laat

het zijn zijn natte dromen
woorden vormen die kraken
wanneer ze onverhoeds uitgespuwd
de achteloze zomaar raken
zonder opgeheven armen kansloos
ten onder aan zijn gefluim

ik stel zijn luizenmigratie bij
door de kamer te verlaten
waar ik teveel geworden ben

Frans V.

Emotionaliteit versus rationaliteit of een beetje van beide?

Hoe langer ik op dit medium vertoef, hoe meer ik de indruk krijg dat er gelukkig al wat meer opening komt in het afwijken van de 'mainstream' gedachtengang, waarbij iedereen maar braafweg in hetzelfde rijtje loopt als zijn voorligger en achteropkomer. Dat levert heel uiteenlopende meningen en visies op, waarbij de afwijker toch nog al te vaak met emotioneel beladen voorbeelden getracht wordt de mond te snoeren. Wel, emotioneel op iets reageren is des mensen, maar iets rationeel benaderen is dat in mijn beleving nog meer, zeker met inachtneming van de evolutie die de mensheid (ik weiger menselijkheid te gebruiken, want dat vind ik een lelijk woord) sedert zijn holbewonerschap reeds heeft doorgemaakt. Toch stel ik dus bij momenten nog geregeld vast dat mensen, die ergo toch behept zouden moeten zijn met diezelfde rationaliteit, zich nog steeds teveel laten leiden door hun emotionaliteit en bij uitbreiding hun instinct om vervolgens volgens de regels van die emokunst uit te halen als zou een rationeel beschouwende mens niet in staat zijn om welke uitspraak dan ook te mogen/kunnen doen. Ik vind dat eigenaardig. Je moet dus eerst zelf alles meemaken om er dan een mondje over mee te mogen spreken? En dan heb ik het nog niet over de aannames die dergelijke emotionele lui denken te mogen hebben over de auteur van dergelijk stukje.

Wat mezelf betreft is het dan 'Dank je de koekoek'. Laat iemand anders die beker dan maar tot zich nemen. Maar om pakweg mij dan de rationele mond met ongerichte emotionaliteit te laten snoeren? Ook hier 'dank je de koekoek'. Het is niet omdat de ratio iemand over een bepaald onderwerp heen stuurt, dat er bijvoorbeeld geen sprake kan zijn van zoiets als empathisch vermogen. Het één sluit hier immers het ander niet uit, maar bewaakt integendeel het verzanden van beide 'disciplines' in het eigen grote gelijk. En het leven, dat heeft mijns inziens niets te maken met 'gelijk hebben', maar met het in handen houden van wat je maar vast kan krijgen en loslaten waarvoor diezelfde handen te klein zijn.

Gewoon even een bedenking die ik hier op mijn blogje met de buitenwereld wil delen, om aan te geven ook dat Vlinderman zijn eigen koers blijft varen, met het wel en wee van zoveel mensen rondom hem als voortdurende bron van beschouwing, bevraging, vaststelling. En dat er op een enkeling na niemand gecensureerd wordt, vermits Vlinderman met onbevangen blik tracht rond te kijken en met al even onbevangen vinger tracht weer te geven wat er in zijn koker omgaat. En uiteraard ook omdat ik niet graag in een beduimeld boekske lig te schrijven dat daarna gewoon het stof der jaren ligt te vergaren...