't Gastvrij Podium - fotoverslag + gedicht

Na Sacha De Bakker in maart, Philip Meersman en Fjorton in april, was het gisteren dus genieten van Stijn Vranken in Wijnegem, op het Gastvrij Podium daar. Opnieuw poëzie dus, en ze smaakte bijzonder goed, maar wat me ook opviel was dat de Wijnegemse Muziekschool over een stel uitmuntende studenten beschikt. Ook zij maakte daar haar opwachting met een keure aan jonge muzikanten op dwarsfluit, piano, viool, gitaar en klarinet. En niet met van die simpele riedeltjes, maar genrestukken als tango's en sonaten (of ik moest er al heel ferm naast zitten). In ieder geval een geslaagde combinatie van de ars musica en ars poetica, bijzonder verrijkend. En wat leuker is, ook in de zomer mogen we ons verwachten aan een verderzetting van dit prachtige, jeugdige en nieuwe initiatief daar in GC 't Gasthuis te Wijnegem. Mijn eerste woensdagen zijn alvast gepland.

Enkele foto's, om een idee te geven van de sfeer:

Thomas Verdijck, presentator van dienst (Foto © Frans V.)

Piano en dwarsfluit, muziekschool Zoltán Kodály (Foto © Frans V.)

Stijn Vranken, religieus opgevoed dus (Foto © Frans V.)

Viool en gitaar recht uit de muziekschool (Foto © Frans V.)

En ook de klarinet werd ons niet onthouden (Foto © Frans V.)

Thomas zelf aan de poëzie (Foto © Frans V.)

Maarten Van Camp, organisator en poweet van dienst (Foto © Frans V.)

Uw eigenste Vlinderman (Foto © Nip)

powetisch krijten

met krijt schrijft zij
haar geloof in hem vrij
op fel begane stoeptegels
voor even haar liefde eeuwig

hij vindt zichzelf terug
met onwetende voeten getreden
een haal erbij, onderstreept
dat ze hetzelfde krijt hanteren
plannen hebben als nooit

passanten worden standbeeld
te lezen wat hen verspert
in ellebogen aangestoten vragen
kruisen vreemde wegen vandaag
voor even geschiedenis geschreven

© Frans V.

Ik denk trouwens dat ik binnenkort eens een inzending ga doen bij Chalkpoetry, waar ik graag onderstaande bijdrage aan wil leveren naast een vleug welgemeend leven (bovenstaand gedicht inspireerde trouwens best wel).

stoephaiku

dit zonnig stoepkrijt
enkel traag te vervagen
tot herinnering

© Frans V.

stoephaiku (Foto © Nip)

't Gastvrij Podium + Slam + gedicht

Zodadelijk vertrek ik weer naar 't Gastvrij Podium in Wijnegem (klik hier voor de vorige affiche, maar met de juiste coördinaten). Als ik me niet vergis is het vandaag aan Stijn Vranken de beurt, die we ook al tegen het lijf liepen in Brussel, tijdens het Passa Portafestival. Kan ik hem eens aan het werk horen zonder aankondigingen. En Nip ook, want die gaat mee. Al gaan we eerst haar versgemaakte soep uitproberen, waarvan de geuren mijn maag al enige tijd aan het knorren brengen...

Ik kan al meegeven dat ik op 27 mei (zo tegen het einde van deze maand aan dus) zal deelnemen aan een Slamwedstrijd in Haarlem. Het wordt waarschijnlijk mijn laatste deelname aan dergelijk podium, want ik ben toch meer een gewone voordrager, brenger van luisterpoëzie. Het zal vooral een prettig weerzien worden met enkele oude vrienden van den deze.

Over wat er op het werk gebeurd is vandaag zal ik maar zwijgen. Dat schijnt goud te zijn...

hey

dag vriend zei je
ik dacht voorbij nee
hier is het en jij
en ik en de rest
dat was de wereld
rondom en in ons

wat daar buiten de deur
geschreeuw en gemorzel
sommige banden blijven
intact, bestand tegen
en bestemd voor morgen
af en toe vandaag
ons klein bewijs

of er meer kan
misschien minder
wij heffen ons glas
versplinterd in liefde
los van de wereld hier
die niet altijd mag kunnen

© Frans V.

1 mei, een gedicht

Het is 1 mei vandaag, en af en toe wil ik ook wel eens thematisch zijn.

1 mei

feestdag van de arbeid
wordt gevierd door niet werken
een ode aan het labeur
van een doodgewone kalenderdag
niet voor het brood op tafel
noch voor wat beleg daarop
daar steekt geen Belg
een lamme poot voor uit

arbeid in dit land
wordt verricht voor de wagen
voor de gevel van het huis
uit hergebruikte baksteen opgetrokken
voor de avonden ook op het terras
en het geurig flesje in de badkamer
vlakbij het vijflagig toiletpapier

1 mei en we werken niet
we vieren feest vandaag
dat er morgen zal gezweet
tenzij je wagens bouwt
dan vier je morgen het feest
van heel veel vrije tijd
en stukken maanden op het einde
zonder dat miezerig stukje loon

© Frans V.

Kreeg ik vandaag ook nog een vraagje van Maarten I. Blijkt de verwarring in powetisch land groter dan ooit tevoren. Het is nochtans simpel: we zijn allemaal bezig met powezie, alleen doet de ene dat op een powetische wijze en de andere op een - euh - minder powetische wijze. Moeilijk is dat allemaal niet, en klachten indienen hoort er al helemaal niet bij, dus dat is dan bij deze ook duidelijk. Tenzij, altijd tenzij.

Trouwens: al wie van de groentenafdeling in powezieland mails krijgt waar hetzij Muzeval hetzij Pipelines in voorkomt, mag die altijd doorsturen naar respectievelijk de_muzeval@telenet.be of stichting_pipelines_vzw@telenet.be , kwestie dat ze daar ook weten welke narrigheden al dan niet achter de ruggen om verkondigd worden.

Vlinderactua + gedicht

We schrijven 30 april 2007, voor sommigen (velen) een brugdag om thuis te blijven, voor velen (sommigen) een dag als een andere. Werkdag dus. De schijn was er: winkels open, banken en postkantoren open, zelfs de werkvloer 'open'. Dat je 's ochtends op weg naar dat werk kon gaan zitten op trein, bus en tram, en dat er geen files te bespeuren waren, het zou het enige blijken te zijn dat er op wees dat het niet zo een gewone maandag was als normaal.

Vermist: Annick Van Uytsel (nummer Child Focus: 110)

Terwijl ik de krant (nou ja, Het Laatste Nieuws een krant durven noemen, neem ik geheel en al voor eigen rekening) las, zag ik al dat er nog niet veel in deze wereld van ons veranderd was de laatste dagen. Alweer een meisje vermist, alweer een CD&V-er kort door de financiële gemeentebocht, alweer Anderlecht, nog wat doping, affin, ik heb gewerkt vandaag, en morgen dus niet. Laat het genoteerd wezen.

Tussendoor wat reclame voor de Sprekende Ezels erbij, en ik sluit af met een gedicht, ter overbrugging van één en ander:

6 Mei Sprekende Ezels!!!!!
vanaf 19.30 u. in café ROOD-WIT
Generaal Drubbelstraat 42
(Berchem, zijstraat Driekoningenstraat)




Vitalski

Chocolate Lovers

Manu Bruynseraede

Sven De Spin (gothic)

Vincent Daelemans (humor met gitaar)

Steven Grietens (stand-up beroemdheid)

Squeezable Future

Lut (EMO folk)


Presentatie: Pieter Hemerijck
Toegang gratis

steeds weer

onder de brug wil ik
je kussen, je armen om me heen
schuilen voor de regen, jou
met je natte lijfje dampend
de wereld laten stomen

op de brug wil ik
je haren glanzend kammen
met een lint duidelijk maken
werlke kleuren jou toebehoren
en jij mijn vaandeldraagster

samen aan de brug wil ik
bouwen tussen toen en morgen
terwijl wij samen lachen
om wat voor sommigen
een brug te ver zou zijn

© Frans V.

Vergeet trouwens ook onze 'huiscolumnist' niet, die al aan de 150ste aflevering zat onlangs: Hans Schoevers! Ook te bewonderen op het Vlinderiaans forum!

Zeezicht + gedicht

Een zondag als geen andere, zo zou ik vandaag omschrijven. Na het feestje bij Nips Mama thuis gisteren, met haar Oma en mijn eigen Mama erbij, vandaag een luilekker dagje. We kwamen terug naar 't Stad en Nip wilde graag nog even wat gaan terrassen (je wordt echt maar één maal 21), dus wij voorbij vers geschilde(rde) ramen op weg naar 'ons plein', de Dageraadplaats. Op het terras van Het Zeezicht tot bijzonder leuke onderwerpen gekomen. Maar ik zal zwijgen. Wanneer de tijd daar is, wordt de rest wel openbaar gemaakt...

Nip en Frans V. (Foto © Frans V.)

uit liefde, mijn lief

in mijn armen
ik heb het nog geroepen
in mijn uur van nood
gesmeekt, zelfs gepreveld
toen mijn stem schor
mij ten lange leste verliet
ik stom achterbleef

hier houd ik nu
de leegte bij het hart
vast ik de lange dagen weg
nog wat loze woorden te plengen
meer nog wat kond te doen
in dit heelal zonder

ik kijk naar de tijd die
rimpels trekt door mijn zee
het woelen allengs verdwenen
rest mij nog de eeuwigheid
van een leven zonder jou
adem na adem tot
elke gedachte aan jou
zijn eigen weg is gegaan

tot dan echter
altijd tot dan
zal ik blijven roepen
in mijn armen
en jij mag het horen

© Frans V.

Baby D. + gedicht

Welkom in het land waar de wet er niet is om u te beschermen, maar waar ze naar goeddunken wordt toegepast op haar subjecten. De wet bovenaan. Een enkele madam durft het ondertussen dan wel aan om de wet in te roepen om haar criminele activiteiten (het bekrassen van auto's) niet veroordeelbaar te maken. De camera die haar had vastgelegd tijdens haar euvele daad zou er immers onwettig hangen. Toch is het meer andersom en werkt 'de wet' verpletterend.

Een 'mooi' staaltje daarvan is het hele gedoe rond baby D. Het arme kind was nog niet geboren en maakte al onderdeel uit van een handelsovereenkomst. Zo gaat dat in het land van wensouders. In ieder geval, één en ander is dus misgelopen, madam de draagmoeder vond het beter baby D. door te verkopen aan een ander, nietsvermoedend, wenskoppel en hopla, de wet faalt in haar voornaamste bestaansreden, het beschermen. Uitleg: 'oeps, vergeten een wettelijk kader te scheppen. Sorry, mijnheer de wensvader, u heeft geen juridische poot om op te staan.'

Dag, baby D.

Gelukkig is deze Antwerpenaar geen simpele kerel en bleef hij wegen zoeken om één en ander aan te tonen. Blijkt na DNA-onderzoek hij wel degelijk de biologische vader te zijn. Of hij daarmee baby D. terug kan krijgen? De wet zal oordelen 'in het belang van het kind'. En vermits baby D. nu al enkele jaren opgevoed wordt door dat andere wenskoppel... Ik geloof in de liefde die baby D. bij dat andere koppel mag ervaren, absoluut. Maar... alsof die andere ouders niet weten dat je geen kind kan 'kopen' (tenzij in de figuurlijke betekenis), en alsof zij niet op de hoogte waren, van meet af aan, dat er iets louche gebeurd was (zouden ze ooit al van het woord mensenhandel gehoord hebben?) Waarom trouwens komen 'shoppen' in België? Goede prijs-kwaliteit-verhouding of zo? En hoe zit dat trouwens met die draagmoeder? Ontspringt die nou helemaal de dans of wat? Kan die niet aan de gerechterlijke muur genageld worden wegens tenminste contractbreuk? Ah nee, ge kunt niet handelen in mensen... Haar rekening heb ik in ieder geval voor mezelf gemaakt, en ze komt er verdomd slecht uit.

Ach, het zal me wat. Deze Vlinderman werd zelf ooit en nog gelukkig ook geadopteerd, kent wat van de jeugdzorgtoestanden, en vindt van zichzelf dat hij er een mening op na mag houden. Ik ben in dit geval voor een terugkeer van baby D. naar haar biologische vader, Bart Philtjens, helemaal in het belang van het kind. En wat met jou: Baby D. terug naar bio-vader of blijven waar ze nu is? Klik gerust hier en neem een standpunt in in dit menselijk drama.

Baby Dee

welkom in deze wereld
kleine Baby Dee
gewenst al lang
met je kleine handjes
eerst zonder tandjes
maar van meet af aan
de meest volmaakte oogjes

als een godsgeschenk beloofd
mocht je gedragen worden
je ontplooien tot dat kind
om in liefde gelaafd
product van twee felle harten

al beleef je dan het bestaan
in een vreemd land, je band
zal later schreeuwen in het bloed
dat door je aderen stroomt
het antwoord zal niet verbazen

hoe je ooit werd geroofd
jij, ongewild het koekoeksjong
waar geen wetten voor gemaakt
het onrecht kunnen ongedaan

dan slechts later de jaren
met stuk voor stuk
jouw eigen verhalen

© Frans V.

regen + gedicht

Het was een bijzonder dagje krant. Eén van de opmerkelijkste zaken vandaag, die me heeft getroffen. Dankzij het goede winterseizoen met voldoende neerslag, beschikken wij Belgen over voldoende watervoorraden voor een droge zomer. Toch is het aangeraden om bijvoorbeeld de tuinbesproeiing en het wassen van de wagen niet te doen met leidingwater (is eigenlijk ook ons drinkwater), maar met regenwater, zeker als het zo droog is als de laatste weken. Ja hoor, hier gaan we weer. En waar moet dat regenwater dan vandaan komen als het niet regent??? Ah ja, de regenwaterton. Al eens geprobeerd om met je tuinslang water uit een regenwaterton te doen sproeien? Moet je vooral doen, het is een belevenis, zelfs met de techniek van de communicerende vaten. U woont in de stad op een appartement? Geen probleem, een tuin hoort daar niet bij en een wagen nog veel minder, met al dat openbaar vervoer. En die houden zich zelfs niet bezig met het wassen van hun wagenpark... Groene jongens, die van De Lijn.

Om af te sluiten, een gedichtje dat ik bij Pom geplaatst heb onlangs, onder een artikel waar 'de vrouwen' hun gangen gingen.

eindelijk content, of...

de tranen in zijn ogen
behoren haar toe, zij
die erom smeekte, blauw
van zijn vroegere aard
zij aan de haard, en hij
altijd onderweg voor vrouw
en ook wel andermans kind

staan nu de tranen bij haar
in een potje op de schouw
het heden in de rouw omdat
zij maar loopt te klagen
best ook fel te zagen dat hij
niet meer de man durft zijn
die haar ooit is komen halen
uit dat nest dat thuis zou zijn

of het ooit goed zal komen met
die blauwe ogen, dat gekijf
van een wijf met d'r vent
of is het iets dat gewoon
zomaar na jaren went

hij zal wel slipjes dragen
maar bh's, dat blijft wat anders

© Frans V.

waardenkprofiel + gedicht

Ik richt mij voor de laatste maal vandaag tot mijn 'anonieme' internetplekje. Zoals ik vandaag van een stembureau'ken mocht ontvangen, mijn waardenprofiel, oftewel de Vlinderman in een vakje geduwd.

Geachte heer, mevrouw,
Zojuist hebt u deelgenomen aan de Mentality-waardentest. Aan de hand van uw antwoorden hebben we bepaald welk waardenprofiel het best bij u aansluit. Uw profiel vertoont de meeste overeenkomsten met dat van de postmoderne hedonist.

De postmoderne hedonist

De pionier van de beleveniscultuur, waarin experiment en het breken met morele en sociale conventies doelen op zichzelf zijn geworden. Mensen die tot de postmoderne hedonisten worden gerekend, zijn individualistisch en tonen een sterke wil tot zelfbeschikking. Ook hechten zij veel waarde aan zelfontplooiing en persoonlijke groei. Mensen binnen dit milieu hebben een onafhankelijke leefstijl en hechten er veel belang aan zelf te kunnen beslissen over de dingen die hen aangaan. Opvallend is het relatief grote aantal mensen dat zelfstandig een beroep uitoefent.

Werk is belangrijk, maar niet heilig: ook activiteiten in de vrijetijdssfeer kunnen intrinsieke voldoening geven. Postmoderne hedonisten genieten van kunst en cultuur (museumbezoek, cabaret en toneel), maar er is ook sprake van een rijk uitgaansleven en er wordt veel aan sport gedaan. Binnen dit milieu komt het traditionele gezinspatroon relatief minder vaak voor.

Vervolgens zijn onderstaande waardenprofielen op u van toepassing (de opsomming loopt van 'best passend' naar 'minst passend'):

De postmaterialist

De maatschappijkritische idealist die zichzelf wil ontplooien, zich verzet tegen sociaal onrecht en opkomt voor het milieu. Solidariteit en harmonie kenmerken de mensen binnen dit milieu. Ze zijn kritisch ten opzichte van de hedendaagse maatschappij. Het streven naar een onderlinge verbondenheid, het nemen van verantwoordelijkheden en het werken aan sociaal-maatschappelijke verbeteringen, spelen een prominente rol. Postmaterialisten hechten er veel belang aan te kunnen leven volgens hun eigen principes en zijn sterk sociaal bewogen. Verantwoord leven is belangrijk: zonder verspilling, winstbejag en zonder aantasting van het milieu. Bij voorkeur werkt men bij instellingen of organisaties die een bijdrage leveren aan het maatschappelijk welzijn. Mensen binnen dit milieu tonen zich zowel geïnteresseerd in kunst en cultuur (film, musea, toneel, cabaret, klassieke concerten), als in een meer 'huiselijke' vorm van vrijetijdsbesteding. Het gezinsleven is veelal hecht (sterke onderlinge betrokkenheid), maar niet
ingericht volgens traditionele patronen.

De gemaksgeoriënteerde

De impulsieve en passieve burger die in de eerste plaats streeft naar een onbezorgd, plezierig en comfortabel leven. Een zorgeloos leven leiden en van het leven genieten vormen binnen het milieu van gemaksgeoriënteerden belangrijke doelen. Aan werk wordt weinig waarde gehecht, het genieten na werktijd heeft veelal tot doel het werk te vergeten. 'Lekker leven' en gemak staan voorop. Het geld dat verdiend wordt of waar men over beschikt wordt veelal direct uitgegeven. De vrije tijd en het privé-leven zijn zonder meer belangrijker dan het werk. Vrije tijd en werk staan geheel los van elkaar. De vrije tijd wordt meer gekenmerkt door plezier en vermaak dan door rust en ontspanning. Veel mensen binnen het gemaksgeoriënteerde milieu hebben relatief vrije opvattingen over de traditionele man-vrouwverhouding.

De kosmopoliet

De open en kritische wereldburger die postmoderne waarden als ontplooien en beleven integreert met moderne waarden als maatschappelijk succes, materialisme en genieten. Het milieu van de kosmopolieten kenmerkt zich door ambitie (hard werken en maatschappelijk hogerop komen), behoefte aan zelfontplooiing en sociale betrokkenheid. Nieuwe ervaringen en kennis opdoen om zich persoonlijk te verrijken vormen belangrijke drijfveren. Men toont een sterk geloof in het realiseren van persoonlijke en sociale ambities. De leefstijl van de kosmopolieten is actief en veelzijdig. Zij hebben een brede interesse op het gebied van kunst en cultuur. Werken neemt in dit milieu een belangrijke plaats in, zowel met het oog op persoonlijke groei als met het oog op maatschappelijke erkenning. Niet alleen werk, maar ook activiteiten in de vrijetijdssfeer worden aangewend om zich persoonlijk te verrijken. Mensen binnen dit milieu hebben een uitgebreid netwerk van sociale contacten.

De moderne burger

Opwaarts mobielen

Traditionele burgerij

Nieuwe conservatieven


Om een lang verhaal kort te maken en zoals ik het elders al eerder formuleerde vandaag: het kind zal altijd een naam hebben...

de hedonist

men noemt hem het concentraat
uit zijn vaders zaad de ene
die het heeft gehaald en dus
even gehaaid als zijn ouweheer
zijn jongeheer in de strijd gooit
om het vrouwelijke geslacht geslacht
te krijgen en dan weer voort te gaan

hij kijkt nooit achterom dat
is voor de meer verdunden
die het moeten hebben van
een groepsgevoel of nog
het weten niet alleen te zijn
hun kunnen altijd maar hun kennen

en als hij zich dan toch
eens laat verleiden tot het wij
waar hij zij aan zij met massa haar
onderhuids de optelsom bevroedt
van zijn hedonistisch vadersbloed

hij weet van wanten
en zij ook wel van hem
en dat is hun geheim
en ook wel dat van ons

© Frans V.

Terras bis + gedicht + Nip

Dus zo ziet dat eruit, als een terras wordt opgebroken voor een lek en nadien terug toegesmeten, terwijl de authentieke tegels eraan zijn voor de moeite... Ik heb er mij even langszij van gezet en toen moest dit hieronder een weg vinden. Oud en nieuw, vergane glorie en moderniteiten in een klassiek jasje. Er beweegt wat, ja.

de laatste tsaar

ik las je gisteren in de sterren
je naam met hoofdletters
schitterde de wereld voorbij
zover als geen mens ooit

ik heb je niet meer weer gezien
vandaag, de kranten kopten
verinkte artikels vol
over hoe groots af en toe
hoe dronken van de kaart
die zo westers aan bleef doen

je volk, al lang een ander
is er nog, de honger ook
de dorst naar altijd meer

maar jij, jij weet dat wel
van vroeger, toch
toen jij dezelfde was
in hetzelfde waslokaal verhing
met een stukje droom
ten overvloede
aan dezelfde speld

© Frans V.

Morgen wordt trouwens een 'andere' grootse dag: Nip is jarig! Vanaf morgen mag ze op eender welke Senaatslijst gaan staan en bij verkiezing ook daadwerkelijk zetelen (niet dat ze daar ambitie toe heeft, maar bon). Mocht je eens iemand 'stiekum' blij willen maken, dan stuur je toch een mailtje of zo, niet?

Terras + poem

Hier zit ik nou, een donderdag te wachten op de mannen die mijn terras aan het opbreken zijn. De benedenburen hebben namelijk last van een lek (hun pc kan er niet goed tegen...) Eergisteren kwam mijn hospita vertellen dat er vandaag een stel loodgieters zou langskomen. Ja hoor, waarom ook niet, zo kan ik rustig mijn planning aanpassen. Gelukkig dat mijn werkgever niet van de kwaadste is, zo kreeg ik toch vrijaf om mee een oogske in het zeil te houden. Ik heb van de gelegenheid gebruik gemaakt om ook eens een dichtje van me in het Engels te vertalen. Ik spreek wel enkele woordjes in die taal, maar om er ook poëtisch in aan de slag te gaan, dat is nog niet zo evident...




after the party

a dull thump
the door locked
within the silence confined
in the head of he
who keeps living there

the room wraps itself
around his determined mind
for there's a lot to do, much
of which can also be done tomorrow
neighbours calling out loudly
for no sugar but the music
sounds to darn hard for them

the door slams again
to stay permantly closed

© Frans V.

Gedicht

klein drama

kleine stapjes op het tapijt
zo stil dat niemand kijkt
de kleine val niet ziet
van een mens in opbouw
te wankel voor verticaal

het groot geluid, daar
waar de zachte schedel kraakt
tegen het houten geweld van
de schuldige eiken kast
zonder waarde, zeker na vandaag
klaar voor de brandstapel
en dan opnieuw de stilte

geen wijzende vingers
slechts troostarmen
wat koude koffiekoeken
aarde die alweer moet dekken
wat bedachtzaam zal vergeven
omdat de tijd verder tikt

© Frans V.

Oproep + gedicht (herhaling)

Een bijdrage uit mijn mailbox, die ik hier graag even online plaats:

Pispottenfestival - open brief aan radio- en televisiestations

project sanitaire toegankelijkheid

In grootsteden als Brussel, Antwerpen of Charleroi is het een gekend probleem dat er weinig of geen openbare toiletten zijn waar mensen met weinig of geen geld gratis gebruik van kunnen maken. Een reis naar Parijs die we met een aantal mensen ondernamen om er het daklozententenkamp aan het kanaal St.-Martin te bezoeken sterkte ons in onze overtuiging: in het centrUM VAN PARIJS ZIJN ER OM DE 500m gratis openbare toiletten. We vinden dat een stad als Brussel, die de hoofdstad is van Europa, zichzelf moet opwaarderen en een inspanning moet doen om een stad gezellig en leefbaar te maken voor iedereen.

Niet alleen het imago dat de Stad Brussel van zichzelf verspreidt, zou daarmee kunnen verbeteren, maar ook het veiligheidsgevoel zou kunnen verhogen en vooral de situatie van mensen die op straat verblijven zou met de maatregel van gratis openbare toiletten gevoelig verbeterd kunnen worden.

Wij, vzw Chez Nous (daklozenwerking), zijn ervan overtuigd dat iedereen, maar dan ook iedereen recht zou moeten hebben op gratis toegankelijke toiletten en persoonlijke hygiëne omdat het eigenlijk een wettelijk recht moet zijn en dat elke stad verplicht moet worden om openbare toiletten in het centrum te plaatsen.

We zijn ervan overtuigd dat dit initiatief zichzelf gedeeltelijk terugbetaalt met reclameboodschappen. Waar kan een mens meer rust vinden om iets te lezen dan op het toilet? De reclamewereld is zelf vragende partij om haar terrein uit te breiden. Wij weten dat deze ook moeten onderhouden worden en aangezien Brussel een grote werkloosheid kent, zien we hier perfect de mogelijkheid tot tewerkstelling van een aantal mensen. Als daklozenwerking willen wij de premier ondersteunen in de creatie van 200.000 nieuwe jobs. Maar dan moet de politieke wil om iedereen gelijke kansen te geven ook aanwezig zijn.

Voor ons betekent de strijd voor gratis openbare toiletten dus ook een strijd voor een aantal basisbehoeften en onontbeerlijke mensenrechten tegelijkertijd. Om dichter bij ons doel te geraken hebben wij sinds geruime tijd al aandacht besteed aan het recht op hygiëne. Zo organiseerden we al eens een fototentoonstelling in ‘De Markten’ over ‘Volkshygiëne’ waar ongeveer 2.000 mensen op bezoek zijn geweest.

Repressie of het uitschrijven van boetes tegen wildplassen zijn zinloos indien er geen alternatief is voorzien. Indien mensen niet de middelen hebben om gebruik te maken van openbare wc’s of als ze afgesloten worden na kantooruren vinden we een politiereglement dat vervolgt en beboet een ondemocratische gang van zaken.

Het gebrek aan persoonlijke hygiëne, iets wat de daklozen nogal vaak wordt verweten, wordt dus in feite veroorzaakt door een gebrek aan mogelijkheden om zich te wassen, te douchen, te scheren of naar het toilet te gaan.
Dan spreken we nog niet over de vrouwen die op straat leven en die hun behoefte soms als een hond moeten doen tussen twee voertuigen. Zoals iedereen weet is er een stijging van partnergeweld en zijn de sociale vangnetten volzet of kennen ze wachtlijsten van zes maanden. Wij vinden dat vrouwen recht hebben op een plaats om menswaardig hun behoefte te doen.
Dan spreken we nog niet over andersvaliden die met hun rolstoel in heel wat plaatsen niet binnen kunnen omdat de toiletten vaak niet aangepast zijn.

Wij hebben begrip voor de horeca, waar de ongeschreven regel geldt dat niet-consumenten een bepaald bedrag betalen om naar het toilet te mogen gaan (ongeveer € 0,30 normaal gesproken). Zij doet dit om ‘ongewenste bezoekers’, d.w.z. mensen die niet consumeren, buiten de deur te houden. Begrijpelijk, want cafés dienen niet de openbare toiletten van Brussel te zijn.

In het kader van de strijd tegen werkloosheid zijn wij ervan overtuigd dat er ten behoeve van de openbare hygiëne heel wat banen gecreëerd kunnen worden. We pleiten dan ook voor het aannemen van een aantal vliegende kuisploegen onder fatsoenlijk betaalde en vaste contracten om in het onderhoud van de openbare toiletten te voorzien. De financiering ervan kan gebeuren via de reclamewereld.

De meeste mensen zijn zich niet bewust van een aantal problemen die zich specifiek stellen voor mensen die weinig of geen geld hebben. Zo kunnen echte armen en echte daklozen niet deelnemen aan het openbare en culturele leven omdat ze gedachten hebben als : “Ik voel me daar niet thuis (bvb. in een theater), want ik ben te vies, ik heb ook niets om aan te trekken”. Veel mensen hebben immers wel het verlangen om deel te nemen, maar de drempel is voor hen vaak te hoog.

dagoverzicht van Pispottenfestival 25 april 2007

start om 13.00 u op Sint-Katelijneplein

Deze activiteit is een gemengde activiteit met muziek, poëzie en straattheater over dit thema.


vzw/asbl Bij Ons - Chez Nous
Kartuizerstraat 60
1000 Brussel

tel.: 02/513.35.96 (vragen naar Fred, de verantwoordelijke voor de organisatie van het Pispottenfestival).

dakloos in het wassalon

witte tegels op de vloer
met waspoederen sporen
onder een flets neonlicht
verhullen niet zijn kilte
zoals hij daar ineengedoken
de nacht tracht door te brengen
van een lang februarimoment

het zakje aan zijn voeten
met gaten en al lang versleten
bevat geen wasgoed meer
maar de resten van zijn beschaving
ooit gekocht op afbetaling

Ze noemen hem de doler
de kraker van wat warmte
bezetter van wat ruimte
en af en toe de dakloze

© Frans V.

Filmforum + gedicht

Aanstaande woensdag is het alweer Filmforum in Wijnegem, dus maken we nog maar eens wat reclame. Lenny heet de prent, met Dustin Hoffman in een knappe biopic over Bruce Lenny, een geobsedeerde (of was het dan toch gepassioneerde) stand-upartiest. Hieronder de affiche, met opnieuw dank aan Kjell voor zijn collage.

Lenny (affiche © Kjell Wollaert)

gespoord

ze sprak tot hem
met een zachte blik
ogen die zomaar keken
zien wilden wie hij was
en een mond vol tanden
glimde hem open aan

ongewend aan de mens
bleef hij een seconde hangen
tussen wat en waarom
- spreken of zwijgen
de wereld of zichzelf -
en hij antwoordde

de rest van de reis
bleef het stil rondom
niets dan stuurse lui
te tam voor de ander
en zij waren twee
best ook wel één

ze sprak tot hem
met een open blik
ogen die afscheid namen
vertrokken naar haar geliefde
- of scheiden lijden is? -
voelde hij zich echt

© Frans V.

Passa Porta!

We gaan het kort houden in ons verslag. Uw ondergetekende heeft het vrije podium daar in Brussel voor geopend verklaard om iets van tien na elf, een ontiegelijk vroeg uur voor een gewone mens, laat staan voor een poweet, maar ik heb me van m'n taak gekweten. Ik heb me niets aangetrokken van het feit dat er geen micro was (de avond voordien daar gestolen), ook niets van het feit dat er geen podium was (ben een meter in de tachtig, dus dat zat wel snor), niets van het feit dat er om tien voor elf nog altijd geen publiek was (ik zag spiegels hangen, dus ik zou toch minstens één iemand kunnen toedichten), gewoon niets van dat alles. Ik heb voorgedragen wat ik ooit al eens had gedicht. En ik heb me ook niets aangetrokken van de camera's van TV Brussel. Ah nee, doen we dus niet.
Ik plaats hier enkele foto'kes onder voor de sfeerproever onder ons, waarna ik een gedicht plaats dat de terugrit op de trein naar mijn geliefde Nip mij heeft opgeleverd ...

Frans V. gestalkt door TV Brussel (Foto © Frans V.)

Boudewijn Matthé, ook al uit Borgerhout (Foto © Frans V.)

Silvie Marie zonder zenuwerij (Foto © Frans V.)

Pom Wolff, herkent u 'm? (Foto © Frans V.)

David Prins Troch, ook zonder zenuwerij (Foto © Frans V.)

ontspoord

en ze sporen verder
de mensen, de wensen
zonder horizonten,
er is geen eindstation in zicht
slechts een koker vol sporen
waar gewacht dient te worden

de mensen en verder hun wensen
talloze hokjes vol dromen
en of ze ooit uit zullen komen
wordt niet over gesproken

een mens, een mens, een mens
een trein, en af en toe
een vreemde lach, daar
waar die niet werd verwacht
als plots iemand, die iemand bedacht
met een ongerijmde daad
de wereld, die daar ineens staat

en dan verder sporen
bij de naamloze meute horen
aftellen, nog even dan
zijn we thuis
ik heb goedendag gezegd
zomaar, aan jou

© Frans V.

Passa Porta

Vandaag ben ik dus hier:

Masereelhuis + optreden + gedicht

Eindelijk nog eens hier. Het is al een paar dagen geleden, ik voelde het knagen. Maar dat komt ervan als je wil werken, leren en dan ook nog eens een stevige hobby-invulling hebt. Zoals het er een goede maand geleden naar uitzag dat ik heel wat meer oningevulde vrijetijd zou hebben, is dat huidig helemaal het tegenovergestelde. Dat betekent dus ook dat ik niet meer zoveel tijd voor mijn blog heb. Dus af en toe een gaatje in de berichtgeving zal al wel eens meer voorvallen. Maar ik blijf eraan werken om toch dagelijks even mijn reflectiemoment te hebben.

Herman J. Claeys, Erwin Antistresspoweet, Marion, Nip (Foto © Frans V.)

Gisteren was ik samen met Herman J. Claeys, Erwin De Antistresspoweet en zijn vriendin Marion en mijn vriendin afgereisd naar Sint-Niklaas, om er in het Masereelhuis voor te dragen op de Zestiende Nacht Van De Boze Dichters. Leuke sfeer, leuk café, bevlogen dichters en lekkere boterhammen met kaas en mosterd, meer hoef ik niet mee te geven om te zeggen dat het een bijzonder leuke avond was. Er is zelfs een gedicht ontstaan.

Nip & Frans V. (Foto © Frans V.)

ter sprake

er zou sprake kunnen zijn
van wat te horen valt
de oren voorlangs binnendringt
en daar langzaam zingt
van ochtendpreek tot avondlied
geen mens die zulks verbiedt

er zou sprake kunnen zijn
van wat verzwegen wordt
de oren ongeteisterd rusten laat
en ergens elders zielen wint
van prille ochtend tot noeste avond
geen mens die zulks gebiedt

er zou sprake kunnen zijn
van doodgewoon wat sprake
al dan niet terzake

© Frans V.

Net in mijn mailbox nog een uitnodiging gevonden van de Spinyopaat om op 21 juli 2007 aan te treden in het podiumcafé 'A Mi Manera' (My Way) gesitueerd in de Brouwersvliet nr 12 in Antwerpen. Die sla ik dus niet af, hé ;)