Alweer wereldnieuws!

Overlopen doet het mailbad te alhier, lezen moet ik, antwoorden ook, uitleg verschaffen en voorstellen doen, de wereld laten weten dat de poëzie lééft, dat Vlinderman leeft ook, en dat allemaal in een dag die door wat lui enkele jaren geleden zo vakkundig werd ingedeeld in 24 uren, het zijn er verdorie 24 te weinig als u het mij vraagt. Maar ik wil het hier niet over mijn tijdsgebrek hebben.

Vlinderman wordt weer zichzelf zoals u hem kent met verkeerde middelen

Laat ik het even hebben over al die lijnende medemensen onder ons. Ze lijnen (duh) en ze zien er ook vaak navenant uit. Wat ze soms niet weten, dat is dat ze tot de categorie 'tofi' behoren, waarbij ze er dan wel ogenschijnlijk slank en gezond uitzien, maar innerlijk (in de meest letterlijke zin van het woord) behoorlijk tot de categorie 'te veel vet'. Mocht het zo triest niet zijn - mensen die zichzelf niet genoeg '(er)kennen' zijn dat meestal -, men zou erom lachen. Niet dus. Levensgevaarlijk is het zelfs volgens deze Vlinderman wanneer je buitenkant niet te kennen geeft dat je ongezond 'bezig' bent.

Of wat te denken van de Amerikanen? Die zijn een beetje dolgedraaid bij het beeld van hun nieuwe president die het waagt een pintje te drinken tijdens één of andere sportmanifestatie. De man aan het hoofd van de Nieuwe Wereld moet toch weten dat het wereldwijd crisis is, niet? En dus mag ie toch geen pintje drinken alsof er niks aan de hand is!? Iedere socioloog zal je vertellen dat in tijden van crisis en andere ellende het eerste waar men naar grijpt een pintje is, maar bon, dat is dus voer dat niet besteed is aan uw 'model'-Amerikaan. En dat wil de wereld besturen?

We kunnen nog even doorgaan, maar ik wil eigenlijk niet. En ik doe alleen maar wat ik wil, dus laat ik het er hier maar even bij.

Vlinderman op den teevee

Iemand al gehoord van 'Hartelijke groeten aan iedereen', een programma op Eén? Vlinderman had zelf eens al wat gelezen over gouden platen voor buitenaardse wezens, die met een raket tot bij hen in outer space zouden geschoten worden, en nu is er zowaar een filmcrew langs gekomen om deze Vlinderman in te blikken voor net dat programma.

De filmcrew in actie.

Volgende zaterdag kan u dus gedurende een minuut Bibi aan het woord én in beeld zien op één, vlak na 'De Kampioenen' (weet niet of dat nu een surplus zou kunnen zijn, maar bon). Vanaf 21u25 zit Bibi dus naar zichzelf te staren en vol ongeloof te aanhoren wat ie er allemaal van gebrouwen heeft ;-)

Vlinderman in opgenomen actie.

Een mens mag al eens verkondigen dat ie op TV komt, niet? Bij deze is die klus alweer geklaard en kan ik verder met de orde van de dag. Dat is afscheid nemen, want het begint alweer laat te worden en dan moet ik mezelf wat intomen, voor het weer té laat is om nog op tijd in mijn beddebak te duikelen om met een frisse kop nog wat deadlines op het werk minachtend in de ogen te turen met een air van 'je m'n fous', die doorzindert tot lang na mijn zoveelste langverwachte en nooit gekomen functioneringsgesprek op de werkvloer...

Slaap ze en wie weet tot binnenkort (waarbij jullie mij wel, maar ik jullie niet kan zien...)

Al die willen te kaap'ren varen...

Vlinderman gaat morgen een straffe stoot proberen uit te halen, meer daarover na morgen. Het wordt alleszins lachen en gieren als het zover zou komen. Om u ook vandaag nog een stukje te entertainen, stel ik voor dat u later op de avond nog even afgezakt komt, want dan stel ik enkele primeurfoto's voor van Vlinderman, l'uomo con & sin barbe.

Vlinderman, zoals u 'm nog niet al te vaak zag en nog minder vaak zal zien.

Protesteren tegen bepaalde mistoestanden in een vlinderleven, het is allemaal goed en wel, maar het kan onverwachts toch ietwat vervelende vormen aannemen wanneer je besluit je baard te laten groeien tot de reden van een bepaald protest komt te vervallen. Het heeft wat te maken met het midden houden tussen je nog goed blijven voelen in je vel en een duidelijke vuist maken. Als het één het ander bedreigt, dan mag noch kan, alle koppigheid ten spijt, Bibi niet verder door zetten.

Hij gaat er dus af, al maak ik me geen illusies en staat ie er morgen gelijk terug aan te groeien. Een beetje wieden doet immers altijd groeien, nietwaar?

Oh ja, u heeft niet kunnen volgen? Niets van aan trekken, uw blogger kan al jaren een aantal maatschappelijke verschijnselen niet meer volgen en toch zijn we er nog...

pedofielen online

Miss Jackie T gaat ons binnenkort nog aangenaam verrassen. Nadat ze al weken weigert te drinken uit haar nieuwe waterfontein en nog liever de lekkende kraan of de vaas met tulpenwater, ging haar kleine kattentongetje vandaag dan toch richting bedoeld water. Snel de stekker in het stopcontact om er wat beweging in te krijgen en zelfs toen heeft ze heel even gedronken. Het mag dan wel geen wereldnieuws zijn, maar een opgeluchte vermelding op mijn blog hier mag dat wel hebben, dacht ik zo bij mezelf.

Elders in de wereld wordt er dezer dagen verwoed gedebatteerd over websites met de whereabouts van al dan niet gekende pedofielen uit je buurt. "Inbreuk op de privacy," schreeuwt de ene, "nog veel te laks, er moest nog een foto bij ook," brult een andere. Het is wel opmerkelijk dat er van beide kanten uit weinig nuancering in de respectievelijke standpunten valt te bespeuren. Zodadelijk wordt de hele discussie rond chemische castratie terug in gang gezwengeld, compleet met de herinvoering van de schandpaal - in dit geval misschien een beetje perverse gedachte, Vlinderman bekent kleur - en weet je wat nog het ergste is? Dat we na zoveel decennia vol verlichte geest in ijltempo terug af dreigen te glijden naar nog maar eens een donkere, pikzwarte tijdsgeest...

Nu ja, misschien dat er binnenkort nog eens een grote filosoof (filosofe?) opstaat die de wereld kan verbazen met zijn helemaal uitgedachte ars filosofica, waaraan wij, het grut van deze wereld, ons terug kunnen optrekken. En misschien bestaat de Yeti werkelijk en woont ie bij ons om de hoek. "We zullen wel zien," zei de blinde en hij ging pitten.

Koersen en zo

Zalig zij die leven bij de gratie Gods, want zij zullen leven bij de gratie Gods. Nah, wilde ik hier even met jullie delen, dergelijke openbaringen mag je niet laten glippen. Al ben ik ook alweer de bron van dergelijke gevleugelde uitspraak kwijt geraakt.

Er is vandaag verwoed gekoerst door, naar het schijnt vooral, Rabobank, dus vanaf nu kunnen we er weer donder op zeggen dat het koers voor en koers na zal zijn. Het is natuurlijk zo dat ik om mijn inspiratie te spijzen daarop zat te wachten, dus ik kan mijn geluk alvast niet op. Boonen nog niet in tomatensaus, smakelijk zeggen wij tegen de mensen uit Kuurne (Inge, lees je mee?)

Vandaag een spaarvarken in de bus gekregen. Van het Vlaams Belang. Bon. Het ligt alvast in de vuilbak. Ten eerste wil ik die rommel niet van VB, ten tweede schiet er hier nooit wat over om in eender welk varken te 'douwen', ten derde hoef ik van niemand wat in mijn bus te krijgen om te sparen in deze tijden van riem aanhalen. Enfin, mijn spaargeld gaat digitaal de deur uit.

Verder niet veel te vertellen, het saaie leven van alledag en van die dingen, waar niemand veel zaken mee heeft. Nee, gij ook niet.

Uh uh!

Na een weekje house- & dogsitten zijn we weer thuis aangekomen. We hebben Miss Jackie T gemist, terwijl we met Juul aan de rol en de wandel zijn gegaan in het Te Boelaarpark. Het was ook een bijzonder gekke week, met deadlines op professioneel gebied die ik onmogelijk heb kunnen waarmaken.

Eén ding weet uw opnieuw op en top aanwezige Vlinderman wél: volgend jaar pakken we het anders aan! Ik weet wel dat de goede voornemens van het jaar zo ergens omstreeks nieuwjaar moeten, euh, voorgenomen worden, maar toen was ik nogal bezig met verhuistoestanden en schoot dat er een beetje bij in. Daarom dus alsnog het betere werk van een man, die zich voorneemt dus wat meer neen tegen een ander en ja tegen zichzelf en zijn lieftallige te zeggen.

Het voordeel is wel dat we geen minuut de tijd hebben gehad om stil te staan bij de miserie in de wereld, al zag ik in de dagelijkse krant regelmatig een stevige portie passeren. Het is nu echter te laat om daarover nog te beginnen, dus ga ik jullie daar ook niet mee vervelen. Of mezelve, for that matter...

Morgen is het zondag, en misschien laat ik dan wel wat Pink-foto's los op de wereld. Altijd beter dan een gedicht dat ondoordacht op jullie bedacht ligt te wachten op een snelrondje doorklikken naar meer nieuws ;-) En daarbij, 't is Gothika-time!

Gedicht: betaalman

Een kort versje over mannen die almaar werken om te kunnen betalen, alsof er niets anders zou, niets beters, geen zin te vinden in even rust onderweg, ter plaatse halt, ge kent het wel.

betaalman

hij betaalt zich blauw
voor ieder probleem de oplossing
uitgevlooid door eender welke ander
die daar zijn prijs voor geeft

werkt hij dag en nacht
zijn fortuin bijeen
om later nooit opnieuw
afhankelijk van de ander

zijn tijd is zo benomen
dat hij vergeet een mens
kan alleen maar meer mens
door zichzelf heruit te vinden
per obstakel onderweg

Frans V.

Marc Pairon dicht in de top 100

Het zal ondertussen duidelijk zijn: poëzie kan ook (en zelfs) in de boeken top 100 in Vlaanderen voorkomen. Marc Pairon, een dichter uit - hoe kan het ook anders - Antwerpen doet het ons allemaal even netjes voor met maar liefst vier dichtbundels tegelijk. Petje af, zou ik zo zeggen.

Deze dichter schrijft bevattelijke verzen voor Jan met de Pet en naast een verklaring voor zijn succes in de winkel is dat tegelijk ook volgens zijn critici de reden ervan. Alsof Jan met de Pet daarom zou malen, die leest wat hij kan vatten en geniet niet van iets, waar hij geen blaas van verstaat. En zo hoort het ook te zijn met kunst in het algemeen: wat je aantrekt, daar heb je een hart voor, al de rest is lelijk of in het beste geval onaantrekkelijk. Maar dat is een ander verhaal.

Ik wilde het nog even hebben over de vier bundels van Marc. Ze zijn te koop voor € 2,00. Wablieft, jawel, toch toch, en daar ligt ook al een verklaring voor de Top 100-notering, best wel, maar is dat niet spijitg? Is het al niet genoeg dat dichters overal te lande maar gratis moeten optreden en muzikanten doorgaans zonder opmerkingen een onkostenvergoeding mogen opstrijken? Moet de dichter nu ook bijna nog geld toesteken om een bundel verkocht te krijgen? Telt dat gedeeld intellectuele eigendomsrecht dan ineens niet voor wie versjes schrijft?

Ik denk dat ik maar eens naar Pink ga deze avond om mijn zinnen wat te verzetten, want met al die vragen hier...

Gedicht: wolf op het menu

Geen rode kapjes, wel wolfjes. Noem het maar een protestdicht. Santé.

wolf op het menu

de gloed van honger in zijn ogen

drijft de uitgeteerde wolf verder

dan hij ooit in al zijn kille winters

de vlag van zijn slachtoffers volgde

voorbij de grenzen aan zijn bos

waar iedere boom al jaren zijn merk

met opgeheven klauwen aangebracht

ernstig in de levensloze stilte waakt

over vreemde donkere stroken

die zich elk jaar lijken te vermeerderen

en zich bedekken met vreemde tuigen

stinkend achter en naast elkaar

tot aan de Dode Vlakte

waar zelfs geen wuivend gras

hem nog verbergen kan

tijdens het besluipen van zijn prooi

...

in de Zoo weerklinkt 't gehuil

van de laatste wilde wolf

gevangen met zijn tanden

stevig in het stropersvet

bij het villen van 't laatste konijn

Frans V.

Nope, no time to waste

De drukste week van het hele werkjaar gaat crescendo. Overuur na overuur groeit het besef dat het vechten tegen de bierkaai is en dat ik het niet ga halen. Gelukkig ziet ook de baas de bui al hangen en zoekt hij andere oplossingen. Dan gooi ik er ook maar een handdoek achterna, in die ring van hem, en bereid ik me stilaan voor op overmorgenavond, wanneer ik ongetwijfeld tegen de sterren op ga genieten van Pink!

Tot ziensels!

Gedicht: wij over zij

Vlinderman weet niet wanneer hij zijn pc terug zal kunnen bespelen en dus breng ik u deze week vooral poëzie-tjes. Kwestie van u niet met lege handen achter te laten en kwestie van eens goed te vloeken op Blogger, want blijkbaar wil die alleen vanop mijn pc een beetje rekening houden met layout en zo. We zien wel.

Wij over zij, dat hoeft geen uitleg, dacht ik zo. Aan u dus weer.

wij over zij

collectief is onze verontwaardiging

bij het zien van een donkere krul

haar ontsnappend aan de puinhoop

van bergen rokend staal en steen

waar zoëven nog een blok vol huis

slimme raketten afgevuurd

door drieste domme mensen

in de waan dat vrede afgedwongen

met duizend bommen en granaten

eerlijk bedongen zou zijn

dat die tuigen moordlustig getuigen

van made by us

ons bloed er ook aan zou kleven

overdekt met geronnen andermans

wordt het liefst verzwegen

in de ban van economie

televisie, radio, internet,

spelletjes spelen

doden we niet enkel zomaar wat tijd

die we met zijn allen delen

achter onze veilige grenzen

waarbinnen het heilig betogen

tegen wat er ginder achter

ons toch niet zal bedreigen

wegens veel te ver weg

van ons collectief warme bed

waar het zalig blind toeven is

in de zekerheid dat alles

is zoals het maar kan zijn

Frans V.

De Muzeval - Didi de Paris

We kunnen er maar beter op tijd bij zijn, dus hieronder de aankondiging van Didi de Paris als volgende gastdichter op onze maandelijkse Muzeval.

Didi de Paris, “de galeiboef van ’t kofschip”

De optredens van de Leuvense auteur Didi de Paris hebben doorgaans een uitgesproken performance-karakter. Hij is autodidact en werkt als huisman. Tijdens de punkperiode was hij actief als performer en begon hij in nauwe samenhang daarmee ook te schrijven.

Didi de Paris debuteerde in 1985 met de novelle Het lieve leven. Meer aandacht kwam er vanaf zijn tweede boek, Maladie d'amour, (ro, In de Knipscheer, 1987): een 'therapeutische' roman over problemen met relaties, werksituaties en (geestelijke) gezondheid. Verder: Hors d'‘uvre (roman, In de Knipscheer, 1989); Voyeur (verhalen, In de Knipscheer, 1996). Kenmerkend voor zijn werk zijn de fragmentarische tot chaotische opbouw, de cynische tot absurdistische toonzetting en de barokke, associatieve stijl.

Didi de Paris werkt mee aan Gonzo Circus, tijdschrift voor actuele en subculturele kunst en muziek, en aan het literaire tijdschrift De Brakke Hond. Als belijder van het anders-globalisme, d.w.z. als voorstander van een globalisering van onderop, werkte hij mee aan de essay-bloemlezingen Ya Basta! (Academia Pres 2002) en Esperenza! (ibidem 2003).

Hij was reeds gastdichter van de 52ste Muzeval in mei 2001 en van de 78ste Muzeval in mei 2005.

Perstekst opgesteld door: Herman J. Claeys.

na het huwelijksfeest

Een gedicht, tot meer is Vlinderman vandaag niet in staat na een explosief huwelijksfeestje gisteren. Het is niet dat ie in tot niets meer in staat is, maar tot veel meer, dat zou de waarheid geweld aandoen. Bibi heeft 'm gisteren 'geraakt' zoals ie dat in zijn verleden zo vaak heeft gedaan, voor hij getrouwd en bezonnen zich bekeerde tot het meer gematigde. Een zwaar hoofd, lome ledematen en andere zombietoestanden zijn nu zijn deel en dus houdt ie het rustig vandaag.

Nip voor een Franse Alfa - rustig?

Uit de jaardoos, een stukje liefdesmijmering, gewoon om je aan op te trekken, zondags werk, quoi ;-)

meer van hetzelfde

uit één cel gegroeid kan je
mij maar moeilijk verwijten
niet te zijn geëvolueerd
door de lange jaren heen
dat jij op mij gewacht

geen groeihormoon, mijn lief
dan wel pap ervan, zoveel
als een man maar lusten kan
om hier en nu zo voor jou
dit toonbeeld van testosteron
zilvergrijs en lichtjes kalend
nog meer dan jij ooit op zou kunnen

dus verzoek ik jou ten zeerste
al jouw vragen te laten varen
samen met die vooroordelen
alsof jij een heel andere weg
dan die van elk moment
wat meer van toch genoeg
om eeuwig toe te komen

Frans V.

over feestjes en zo

Vlinderman komt snel even bloggen, voordat hij de douche induikt ter voorbereiding op een trouwfuif later op de dag. David en Ingrid hebben immers net hun jawoord uitgewisseld en vieren dat deze avond verder met een hoop ouwe getrouwe vrienden en familie. Bibi is samen met Nip uitgenodigd en daar gaan we graag op in. Ieder excuus om te vieren is groot genoeg hier, en van huwelijken gaan we al helemaal uit de bol...

Binnenkort gaan deze Vlinderman en zijn Nip zich terug buigen over alweer een nieuw feestje in Het Zeezicht naar aanleiding van onze verjaardag. Hou dus jullie mailbox in de gaten, want de vorige jaren is al gebleken dat het best wel plezierige feestjes kunnen zijn. Voor wie tenminste houdt van ongedwongen samen komen met wat vrienden, al dan niet al gekend.

Verder heb ik niet zoveel te melden, dus hou ik het hier maar bij. Geniet van het weekend, geniet van elkaar, geniet van het leven en doe dat allemaal met mate(n) en dan loopt alles wel los. Tot de volgende!

Woef woef

Zodadelijk vertrek ik met Nip naar onze regelmatige afspraak om te babysitten op Juul, heerlijke Mechelse scheper, dus kom ik nog snel een streepje afscheid neerzetten. Geen digitale toestanden te bespeuren op ons tijdelijke adres en wie weet hoe en wanneer ik hier nog eens kom te passeren...

Na de passage van een vettig virus gisteren, dat ik na uren zoeken en ploeteren van mijn pc gekegeld heb gekregen, was het vandaag de beurt aan de opvolger. Ik zal u de miserie besparen, maar eens je er in zit, blijf je bezig. Dan gaat het over dweilen met de kraan open, water naar de zee dragen, stikken in teveel lucht. Ik heb daarom gemakshalve maar de ring in de virtuele handdoek gegooid. Veel valt hier toch niet te rapen, tenzij poëzie op het spel staat...

Gelukkig is het ochtendhumeur ondertussen verdwenen - het antwoord van de belastingdiensten zal daar zoveel loketten verder niet helemaal vreemd aan zijn... Vlinderman werd alleszins uiteindelijk (vijftien loketten verder) begrepen én in het gelijk gesteld. Zo hoort het af en toe ook. Nog een maand of wat wachten en dan zien we wel weer verder...

Don't talk to me!

Vrijdagochtend, mijn ochtendhumeur hangt hier als een zware mist tussen de tafels en stoelen, verbergt de dag nog met al haar mogelijkheden, de dag, die zich alweer eindeloos uitgerekt voor mij uitstrekt. Zal mij gebracht worden wat ik ervan verwacht? Ik wil er niet aan denken, ik sleep mij er wel doorheen. Walgelijk traag, met achterlating van wel duizend grommen. Don't talk to me!

zonder papiertje

vanuit de hangmat
groeien naar de leer
die vader eert, moeder negeert
en hij loom bestudeert
zweeft hij zich zijn weg
naar de koekjesfabriek

duizend uren aan de band
verbannen naar het land
tussen suiker en gezet meel
in welomschreven hoeveelheden
past hij de basis node toe
zoals hem ooit werd aangeleerd
op die speelplaats lang geleden
toen het nog om de knikkers

hij heeft zijn dromen aangepast
aangetast door de realiteit
dat de toekomst eeuwig lonkt
maar zich verder niet opjagen laat
voor het ongeduld uit zijn jeugd
en nog minder dan vandaag
ooit eens binnen handbereik

zonder papieren, het beeld
is hem toevertrouwd
diplomaloos het woord
van fnuikend aangeboord
bij ieder stapje
het kleinste trapje hoger
naar het kale grijs zijn

Frans V.

smerige virussen ook

Vlinderman heeft een aantal uurtjes zoek gemaakt met het wegkrijgen van een smerige antivirus op zijn pc. Antivirus Pro, of hoe het onding ook mag heten, is een geniepig programma, dat zich installeert op je systeem en vervolgens alleen maar om de haverklap op je scherm verschijnt om te melden dat je trojan horse zus en trojan horse zo op je computer hebt hangen en dat je omwille van je beveiliging hun programma moet kopen. Uitgeschakeld krijg je dat niet, je móet hun aanbod accepteren. Via software krijg je het programma niet verwijderd, want het installeert zichzelf ogenblikkelijk opnieuw om gewoon van voren af aan te herbeginnen. Mocht het zo triest niet zijn, je zou ermee lachen. Niet dus.

Affin, ik heb het kwaad op één of andere manier bezworen (hout vasthouden en alle andere mogelijke materialen for that matter) en we kunnen eindelijk terug vrij en vrolijk gebruik maken van de pc. En dus ook komen bloggen. Woordjes verzinnen en vervolgens rangschikken in de volgorde die ik wel graag aanhoor en die vervolgens op het internet gooien. Daar hangt nu toch al zoveel rotzooi op, dat die van mij erbij in het niets verzinkt...

Nip & Frans aan hun werktafel bij SM Lenie

Mijn weekend is in ieder geval alvast begonnen. Morgen hoef ik niet te werken, al zal ik waarschijnlijk toch wel even werken omwille van de vele deadlines die me boven het professionele hoofd hangen. Maar eerst langs de dames en heren fiscus en eens horen welke uitleg ze me daar te verschaffen hebben over het onrechtmatig inhouden van de mij rechtmatig toekomende euro's. Vier weken geleden hebben ze daar al eens stevig met mijn voeten gerammeld, het wordt tijd dat ik ze diets maak dat ik er niet mee kon noch kan lachen. En misschien wordt morgen ook de Vlindermobiel weggesleept, dat zou pas mooi zijn... Veel verwachting dus en waarschijnlijk ook te weinig uren in de dag, maar we kunnen niet alles hebben. Op Nip na dan toch.

Vlinderman aan de erotische poëzie op 14 februari 2009 in Something Els, Antwerpen

over pauzes van 5 minuten

Vlinderman had wat werk mee naar huis genomen, maar of het er nog van gaat komen, dat is een ander paar mouwen. Het is namelijk veel te gezellig zo met de pizza in de hand en het internet dat zich maar blijft ontvouwen voor mijn ogen, ene Fieldcommander Leonard Cohen in mijn oren, Miss Jackie T in volle weer met haar met vitaminenbrokjes gevulde bal en Nip die elke dag de nog lievere echtgenote van begint uit te hangen... Nu ja, als het niet af geraakt binnen de deadline van volgende week vrijdag, samen met die twee andere stevige einde/beginjaarsopdrachten, dan is het ook maar zo. We weigeren er al te lang wakker van te liggen, wat mij gelukkig niet bemoeilijkt wordt door mijn stevig (in)slaapgesternte.

Dit getypt hebbende blinkt mijn toetsenbord ineens verdacht van de voorlaatste kwart pizza, misschien moet ik even wat anders doen terwijl ik verder eet.

*** pauze van 5 minuten ***

Waar had ik het nu ook alweer over (weigert terug te lezen). Het ging niet over die topambtenaar die een tijdje terug € 383.000,00 verduisterde en toch nog in functie mocht blijven, zij het op een andere locatie, want dat lijkt me te gortig voor woorden, maar waarover dan wel? Ach, het doet er weinig toe, ik wens iedereen gewoon een fijne avond toe en morgen een deugddoende slavendag @ the office en dan is het gelijk nog maar één maal slapen om te genieten van het weekend! Feestweekend, want we zijn uitgenodigd op een trouwfeestfuifje, woeha!

*** weer pauze van 5 minuten ***

Het lijkt er me op dat jullie die pauze toch niet gebruiken om even naar het toilet te gaan (indien ouder van één of meerdere ukken: niet doortrekken!!!!) zal ik er zelf maar een digitale streep onder trekken. Misschien toch nog wat voor het werk werken, wie weet...

Dunnetjes, zeer dunnetjes...

Het is alweer even geleden sinds ik hier wat actua besprak, dus misschien moet ik dat dan maar even hernemen voor een enkel keertje. Vlinderman leest nog steeds zijn dagelijks verse aanvoer krantenartikeltjes en ook de online berichtgeving durft hij al eens door te nemen, dus je zou kunnen stellen dat er meer dan genoeg aanbod moet zijn om uit te putten. Wel, dat is dus niet zo. Het is dat ik er mijn brood niet mee moet verdienen, anders zou ik bepaalde thema's ook dag na dag uitmelken. Wat dacht u van een kop op de frontpagina die luidt: 'Kim De Gelder blijft zwijgen', gevolgd door een heel stuk over hoe hij dus blijft zwijgen. Nieuws dat daar thuis hoort, spuwt de sarcast in mij bijzonder gretig op zoek naar andere onderwerpen, genre 'wat iemand wél te vertellen heeft'. 'Er gaat geen dag voorbij zonder ontslagen', enkele pagina's verder. Jaaahaaa, wie nu nog niet gesnopen heeft dat de economie in niet al te beste doen is, is net uit een winterslaap ontwaakt die 18 maanden geduurd heeft! Waarom niet een hele reeks artikelen wijden aan een weldoordachte en leesbare uitdieping van pakweg een herstelplan? Nou?

Nee, dan lees je stukjes over jouw kinderen en hoe die thuis best niet al te zeer verwend worden met een te net, hygiënisch top en uitermate gezellig kleinste kamertje. Het is namelijk gebleken dat nogal wat kinderen te kampen hebben met constipatie en smetvrees naar aanleiding van de stevig gebruikte en (te?) weinig gereinigde groepswc's op hun scholen. Liever de hele dag de billen toegeknepen dan ermee bloot te gaan op een door minstens tien medeleerlingen gebruikte en besmuikte versie in de schaarse pauzes. Het wordt - godbetert door een kindernierspecialist/uroloog - dus aangeraden om het er thuis niet al te gerieflijk op te maken, dan zijn ze het al van kleinsaf gewoon om in de vetzakkerij hun gevoeglijke ontlasting te lozen zonder al te veel aanspraak te maken op wat netheid. Klasse hoor. Ah ja, dat speciaal onderwijsmagazine treedt die stelling trouwens volmondig bij.

Kijk, Vlinderman zal eens uitkauwen hoe het dan wel moet. Men neme de wc-borstel weg uit het kamertje. Nadat bij een gemiddeld gezin vader, moeder, broer en zus dus, elk vijf maal 'gegaan' zijn, wordt er pas doorgetrokken, naar analogie met een schools urinoir, waar het na nummer drie al vaak op een abattoir trekt en dezelfde pot gemakshalve doorgaans gedeeld dient te worden met 19 andere medeleerlingen. Een geurverfrisser is uiteraard ook al uit den boze, vermits die op school, indien al aanwezig, toch al enkele maanden niet meer aangevuld werd om wat voor gekke reden dan ook. Verwarm het kamertje al helemaal niet, want dat leidt ook tot geconstipeerde vaststellingen bij de uk eens de bibberende billetjes op een brilloos geval op de plek der educatie dienen neergevleid te worden. Wie weet, misschien moeten we wel de klok helemaal terugdraaien. Nadat we met zijn nagenoeg allen erin geslaagd zijn in ons land om al enkele jaren verlost te zijn van het buitenhuisje, moesten we misschien toch maar overwegen heel die wc-toestand terug uit onze huizen te smijten: wat planken, een gat in de grond en iets wat voor een deur met een hartje erin moest doorgaan om het af te maken, zomer en winter, dan worden die ondingen op de scholen vanzelf wel ervaren als luxueus...

Als uw kind deze pot - of de inhoud ervan - maar genoeg te zien krijgt, loopt 'het' zo wel beter (bron foto: café De Waag, op 't gemak uiteraard)

We zijn goed bezig. Misschien moeten we ook maar de pedagogisch verantwoorde tik terug invoeren. Of de schandpaal. De vierschaar? Of misschien, heel misschien, kan een doorsnee school er eindelijk eens voor instaan toiletten te hebben, die niet moeten onderdoen voor huiselijke exemplaren met ondertussen toch al met een als minzaam omschreven standaardhygiënische uitstraling. Verantwoordelijkheid nemen, heet zoiets. Schooltje wil veel leerlingen, schooltje moet weten dat die allemaal gemiddeld een paar maal per dag naar ontlasting streven, schooltje moet daar dus ook in voorzien met door de maatschappij gedragen standaarden. En alsjeblieft niet komen zeiken dat onze wc thuis té proper is! Of hoe we kunnen spreken van een nieuwe dimensie inzake van de pot gerukt...