wijvenblogweek + gedicht

Er vallen geen existentiële vragen te stellen, laat staan ze te beantwoorden. We stellen enkel vast dat de Kurt zich overdag weer netjes uit de naad heeft gewerkt en dat de Frans daar 's avonds rare vruchten van plukt. Dat gaat van een half uurtje lethargisch naar een zetel verlangen, over twee uren over het verwerken van wat mail, waar dat anders maar een klein uurtje zou duren. Dat vertaalt zich eveneens in zware oogleden, die blauwe plekken maken op uitgezakte walletjes, waar zelfs een smurf nog niet fier op zou kunnen of willen worden. En dat leidt tot korte blogbijdragen, maar dat zal niet veel mensen storen. Of toch niet veel meer dan een stuk of dertig-veertig trouwe zielen (als ik mijn statistieken mag geloven). Ja, jongens, we zijn een beetje moe vandaag en dan vragen we ons af of we vorige zondag wel goed verteerd hebben... Zes in het kwadraat is immers niet zo piep meer...

Volgende week dinsdag zal het hier rustig in huis zijn 's avonds. Nip en Schone Moeder L gaan dan immers naar de Ladies @ The Movies-nigt in de Metropolis. Ha, denk ik dan, waar stond nu ook alweer dat dichtsbijzijnde biljarttafelke om nog ne keer te carembollen?!? Zij ne vrouwenavond, Bibi dan toch ne ventenavond, wat jij? Over dat onderscheid gesproken, het ligt een beetje stil op de wijvenblog van ons Nipke. De bijdrage moet vandaag gaan over het huishouden...

wijvenweek

zij houdt van ze, de wijven
die anders dan maar kijven
weten hoe ze moeten wrijven
over de arm van hun echte vent
bij elk aan te kopen event
of anders de stiletto
recht in zijn kanus
als er dan toch niets
hij er ook niet zomaar
zonder schade vanaf

viert ze samen in het roze
met onbekenden het blozen
door té oprechte hormonen
maar bovenal de aard
van het onbehaarde beestje
iedere vrijdagavond op 't feestje
met z'n allen om ter gladst
en de rest gewoon normaal
om ter geilst

Frans V.

verzwegen collocatie ER

Men heeft zo van die mensen, die er plezier in scheppen andere mensen het licht in de ogen niet te gunnen. En ik heb ooit eens een sonnettenpoging ondernomen, jammerlijk mislukt, maar toch goed genoeg om hem hier in licht gewijzigde vorm te plaatsen. Een mens moet zijn ongenoegen kunnen uiten, nietwaar?

-

steeds verder voert hem de irritatie
zinloze zoektocht naar zijn ware
ziet hij zich een slaaf als de hare
zijn wezen veroordeeld tot collocatie

verbijt hij machteloos verkrampte agitatie
doof voor de rondgang van een groeiende mare
zoekt hij niet het lichte maar liever nog het zware
en vindt slechts in zichzelf de ultieme confrontatie

wanneer 's avonds de stilte weerklinkt
verzinkt hij onverstoord in zwijgen
diep verbaasd hoe het leven dan stinkt

brokken emoties doen hem telkens hijgen
slechts aan te kunnen wanneer hij drinkt
eindigt zijn avond immer in neerzijgen



-



Zo gaat dat, men spuit wat gal en men krijgt een mislukt dicht teruggeslingerd. Het leven is toch niet te geloven soms. En soms dan weer wel. Als er zo een rauwbeen op je eigen poot staat te kotsen, dan weet je het wel. Of het leuk is? Dat vertel ik later wel.