Gedicht: alledagsvlieg

Net nog even gedag kunnen zeggen aan oude Vriend Cisse (heyhey!), maar zodadelijk ga ik mijn telefoon eens ter hand nemen om die andere oude Bekende van mij, Johanne, nog eens te belagen. De man heeft ondertussen een waarschijnlijk al rondlopende dochter en is hier in het nieuwe Vlinderverblijf nog niet langs komen lopen, hoog tijd dus om daar wat aan te veranderen! Gelukkig genoeg heeft hij Bibi gisteren dan toch eens (terug)gebeld...

Ondertussen zetten de foto's van de afgelopen weken zich netjes op mijn harde schijf en kan u wat genieten van een bijzondere eendagsvlieg, namelijk de alledagsvlieg (neen, niet verwant werk aan het nanemens, maar toch :p). Het is één van de laatste gedichten die ik schreef tijdens het opstarten van deze blog...

Zo gaat dat met sommige eendagsvliegen... (bron cartoon: KLIK!)

alledagsvlieg

tussen de capriolen
van wel duizend sterren in
is hij de zon en de maan
nog niet vergaan van glorie
de furore trekt hem aan

barst hij elke avond los
voor een beperkt publiek
in muzikale levenslessen
en af en toe een verhaal
om stil bij te worden
de borden op het schap
tot gruizels te herleiden

hij stopt slechts dan
als zijn beurs gevuld
hem naar de grond toe trekt
om even te gaan slapen
elke dag kent zo weer
zijn eigen einde

Frans V.

over verzekeringen

Zo, net terug thuis. Nip en Bibi zijn naar Duffel gegaan voor een afspraakje met de verzekeringsagent. De autoverzekering komt eraan, dus binnenkort kunnen we wel degelijk karren van punt a naar punt b. Omdat het al zo laat was geworden, hebben we maar beslist niet meer naar Mechelen af te zakken voor de vierde les schrijverij, want dan zouden we al meer dan de helft gemist hebben en dat trekt er niet echt op. In de plaats daarvan even binnengewipt bij Mama Mia, om wat bij te tetteren over huwelijken en uitnodigingen en over al waar nog een woordje over geplaceerd diende te worden. En daarna, omdat de honger pulseerde, zijn we nog een frietje gaan steken (allez, Nip toch, ik nam saté en mosselen in het zuur, zou ik zwanger zijn?) En wie kwamen we daar tegen? De Jakke en de Vladimir, twee ouwe gozers van toen ik nog in het Duffelse woonachtig pleegde te zijn. Dat is toch altijd een bijzonder leuk moment, een paar gabbers uit die goeie oude tijd tegen het ietwat oudere lijf lopen en gelijk wat oude herinneringen eraan ophalen. Genieten, meer werkwoord bestaat daar niet voor.

Ondertussen weten we al van zeker vijf mensen dat ze de uitnodigingen mooi vonden. En daar zijn Nip en ik bijzonder blij mee. Het is toch altijd leuker als mensen je huwelijksuitnodiging zo de moeite vinden om dat aan elkaar te gaan liggen vertellen. Dat heeft Hannah fantastisch gedaan, al wil ik ook ons twee niet uit het oog verliezen. Tenslotte hebben wij geduldig gefigureerd tot het goed was...

En nu ga ik nog wat afficheren, zie. Het is al laat genoeg geworden. En morgen weer werken en het belooft weer zo heet te worden, 29 graden! Als ik nu niet gesmolten terug kom morgenavond, dan ben ik onsmeltbaar!