Deze blog - op eigen risico reageren

Hier deelt Vlinderman af en toe wat gedachten en gedichten.

zaterdag 14 juni 2008

Spinyopaat 2 jaar!

Hoe laat kan ik uiterst een aankondiging brengen? Juist, ten laatste de dag zelf. En daarom doe ik het nog voor de noen, als dat niet geweldig is. Soit, deze avond sta ik nog eens op de planken. Meer info en affiche en linkjes hieronder terug te vinden (vergeet vooral niet digitaal te gaan proeven op de site van Hotsy Totsy).

Zaterdag 14 juni
Hotsy Totsy

Hoogstraat 1
9000 Gent


Spinyopaat tweejarig bestaan!

Free Stage with Free Entrance


begin 19u


20u30 Frans Vlin
derman
(Poëtisch Podiumproever)


20u45 Steven Crauwels
(Neoromantische Poëzie)


20u55 Spin De Swerts
(de enige Gothic
Poet
van Vlaanderen!)


21u05 Marie Meeusen
(Spreekmoorden & Zwijgwijzen)


21u20 Dirk Elst

(Poëzie & Impro)


21u35 Silver Cross

(Internationaal bekende
Gothic
Band stelt hun conceptalbum

'In All Memories' voor; stonden
op o.a.
Gentse Feesten & Nocturno)
Meer informatie op WWW.SILVER-CROSS.BE


22u20 - 22u25
Slotwoord

meer info op deze site!


Wie weet tot daar? Ik zal er alleszins bij zijn, en zal waarschijnlijk de camera nog eens meenemen. En als alles meezit, heb ik morgen effectief tijd om één en ander up te loaden. Kunnen jullie ook zien waar ik mijn dagen mee vul als ik niet moet werken om mijn dagen te vullen zoals ik ze gevuld wil.

vrijdag 13 juni 2008

Blogjes

De eerste van een reeks must do's is achter de rug. Vlinderman heeft zijn oogarts vandaag vereerd met een gepland bezoekje, waar hem niets dan goed nieuws te beurt viel: het zit snor met de ogen, de prismaklevers (die zijn ogen een beetje corrigeren om zeeziekte in het midden van de Meir te vermijden, alsook schele hoofdpijn) zijn effectief en mogen gewoon behouden blijven, de druk op de ogen is aan de hoge kant, maar niets dat wijst op glaucoom, de sterkte van de glazen is ook nog op peil, kortom, met zijn aangepaste bril fietst hij gezwind door het leven. Ha, over sterke geslachten gesproken, hier zit er eentje :)

Nip heeft over twee weken haar eerste afspraak bij de oogarts, hopelijk krijgen we dan ook zoveel goed nieuws. Eerstvolgende afspraak in het kader van mijn must do's is bij de tandarts over goed twee weken. Dat wordt lachen, voor de tandarts wel te verstaan. Mijn gebit, dat is immers nu niet bepaald mijn sterkste kant. Ik ben van nature al niet gezegend met stevige tanden, maar mijn roken en koffie gecombineerd met een slagveld na de doortocht van mijn wijsheidstanden enige jaren terug, maken dat de tandarts onmiddellijk een stevige vakantie mag beginnen plannen. Dat is mijn worst case scenario, en ik vermoed dat het dat ook gaat worden. We zien wel, voor alles kan er een spreiding uitgedacht worden. Denk ik.

Zodadelijk naar Den Dam, waar er een feestje is voor de medewerkers aan het Wijkfeest een dikke maand geleden. ondertussen houdt Nip het fort hier overeind, samen met Miss Jackie T. En als het goed is, kom ik daarna nog even wat foto's van De Muzeval van gisteren plaatsen, want het was weer de moeite en dat wil ik jullie niet onthouden. Er waren trouwens twee collega's van het werk aanwezig en dat vond ik sowieso al bijzonder leuk. Ik heb maar een goede 18 maanden moeten zeuren, maar het is zo klaar als pompwater: de aanhouder wint :p

donderdag 12 juni 2008

Beleefdheid?

Sommige mensen zijn toch straffe gasten als het aankomt op beleefdheid. Kreeg ik daar iemand op het scherm, die vroeg om zijn adres te laten schrappen. Antwoord terug dat ik zijn adres niet kende en dus niet kon schrappen. Waarop weer een reactie om gelijk ook twee andere adressen te schrappen. Mijn reactie daarop dat ik geen adressen van iemand anders schrap omdat een derde dat van mijn verlangt. Zijn volgende reactie is dat hij daar zijn mailbeheerder niet voor wil aanspreken. Waarop ik dan maar toegaf, met de nota erbij dat ik zijn manier van communiceren niet bepaald je dat vond. Adressen geschrapt en denk je dat mijnheer tevreden is? Nee, nog een mailtje terug om zijn gedacht te zeggen. Wel, ik heb ook mijn gedacht gezegd. En ik zal het hier nog eens herhalen: ik hou niet van onbeschofte mensen en ook niet van onbeleefde mensen, misschien van het één wat minder dan van het ander. En wie dan met mijn voeten wenst te komen rammelen, die krijgt mijn mening. Benieuwd naar de volgende reactie, alhoewel, als 't er ene is met een beetje verstand, dan laat hij het daarbij.

Zo, en nu op naar De Muzeval met de wonderbaarlijk genezen camera (bespaart me alweer een zoektocht naar een verloren geklasseerd kassaticket om op de garantie terug te vallen voor een herstelling door fabrikant...)

woensdag 11 juni 2008

Over bloggen & Dewinter is nog altijd in het land



Een bloglezer is een eigenaardig wezen. Via mijn google-analytics kan ik vrij goed hoogte nemen van waar mijn bezoekers komen en of ze de taal op deze blog ook effectief kunnen verstaan - met een blogadres eindigend op .com is dat namelijk belangrijk. Voor circa 80% geldt dat het Nederlands op basis van locatie kan vermoed worden en dan gaat Vlinderman verder denken. Wat komen al die mensen hier binnen en buiten gesprongen, zonder achterlating van een woordje dat ze geprikkeld waren of geïnteresseerd? Waarom is het zo moeilijk om te reageren op een uitdaging? Ik zal het waarschijnlijk nooit helemaal doorgronden, maar ik kom er wel achter. Voorlopig is mijn bedenking dat mensen het 'voor wat hoort wat'-principe hanteren. Ik reageer bij jou dus jij reageert bij mij. Uiteraard gaat dat niet voor iedereen op, anders had ik hier nauwelijks reacties, maar toch. Roep ik op tot een wedstrijd, zoals helemaal in het begin van deze blog samen met Nip, dan stromen de reacties en inzendingen binnen, maar vraag ik vrijblijvend wat, dan valt het stil...

Wat me ook opvalt, is dat nogal wat mensen beschroomd zijn om openlijk te reageren. Die zenden dan een mail met hun reactie, wetend dat ik dagelijks mijn mail check en ze dus zullen gelezen worden, maar ontwijken de blogopenheid. Zou ik soms te straf uit de hoek komen? Laat ik de verkeerde meningen op de lezers los? Komaan, lui, er is hier op deze Vlindermanplaats toch geen extreem kantje te bespeuren waar iemand zich voor zou moeten schamen, niet? Of is het allemaal de ver van bed-show? Ha, de dag dat ik zal ophouden vragen te stellen, ligt helaas geplant in een verre toekomst, dus dat zal ons niet helpen.

Voor de vergeetachtigen onder ons herneem ik hieronder nog even de affiche van De Muzeval morgen. Het wordt een avondje genieten, ik beloof het iedereen. Onze Gastdichter, Teun Deert, is een man die je kan lezen (als ie ooit althans het internet even ontdekt), maar die je moet gehoord hebben. Mij niet geloven? Kom dan zelf horen!


Afrondend wil ik even hier een cartoon uit het blaadje patattenschilpapier van het Vlaams belang aanhalen, dat onlangs in mijn brievenbus stak. Als één van de meest moderne fascistische partijen die Vlaanderen ooit gekend heeft de huidige burgemeester van Antwerpen wil vergelijken met Nazistische Nonsens, dan wordt het opletten. En bij deze: mijn heil bij Patrick Janssens en never ever bij VB. Voor alle duidelijkheid (uiteraard): ik hou van mijn Stad én al haar inwoners.


Fluppe, ik heb lak aan jouw tendentieuze berichtgeving en jouw manier om mensen in Borgerhout aan te spreken. En als je denkt dat het met tekeningetjes als bovenstaand zal lukken, dan ben je laag gezonken (een meter of vijftien min nul of zo, je bevond je sowieso al niet op een al te gezonde hoogte in mijn beleving).

dinsdag 10 juni 2008

Een kritische beschouwing

Vlinderman is niet te beroerd om een kritisch geluid te laten klinken wanneer het nodig is. Met dit gegeven in het achterhoofd en met een kritische correspondent voor handen, wil hij dan ook u volgende opinie niet onthouden. Het gaat over waarnaartoe met de Aarde, maar dan microscopisch vertaald naar de situatie, zoals die huidig in België speelt. Een aanrader voor wie niet gedachteloos wil slikken, maar vooral eerst goed door kauwen.

De Aardse groene longen, het offer op het altaar van de rendabiliteit.

Verdeel en heers, ook nu nog is deze leuze brandend actueel. Terwijl het grote geld almaar meer internationaliseert, globaliseert en mondialiseert zien we na de hoopgevende éénwordingsprocessen der volkeren (bvb. het Europese project) en de bijhorende vrede opnieuw op verschillende plaatsen afscheidingsbewegingen en conflicten opflakkeren.

Zou het kunnen dat separatistische en meestal extremistische bewegingen al dan niet rechtstreeks steun krijgen vanuit de grote financiële groepen en investeringsholdings? Deze steun brengt nadien immers het veelvoud op. Nu zien we dat deze investeerders vooral bezig zijn hun geld te beleggen in de nieuwe industrieën in het verre Oosten. Een wereldbevolking bestaande uit een grote groep zeer armen die de consumptiegoederen voor een groeiende groep minder gegoeden aanmaakt, komt een zeer kleine groep van onvoorstelbare rijke mensen maar al te goed uit (de toplui van deze financiële groepen).

Om hun rijkdom en macht te vergroten is het dus zaak dat ze de groep van minder gegoeden (de consumenten van goedkope artikelen) zoveel mogelijk doen aangroeien. Daarvoor moeten ze strategieën opzetten waardoor de levensstandaard van de middenklasse in de beter gegoede delen van de wereld naar beneden valt.

Via allerhande manipulatie en lobbying bij de beleidsmakers in die delen van de wereld kunnen ze zo hun slag thuis halen - in Brussel bvb. zijn er zo ‘n 15.000 gekende lobbyisten werkzaam - door o.a. verdeeldheid te zaaien.

Vanuit dergelijk standpunt bekeken is het de ideale manier om iedereen die producten te doen kopen die gemaakt werden in de fabrieken waarin zij investeerden en waaraan zij dus hun inkomsten te danken hebben.

Hoe leggen ze dat nu bvb. in Westeuropa en meer bepaald in België aan boord?

De jongste tijd worden we steeds meer geconfronteerd met het begrip staatshervorming maar in feite gaat het over een sociale staatsontmanteling. Bewust gebruikt men in dat opzicht sympathiek klinkende termen zoals onafhankelijkheid en zelfbestuur terwijl het eigenlijk neerkomt op de vernietiging van België en meteen ook van de welvaartstaat zoals we die tot nu toe kenden.

Velen zijn door de onophoudelijke propaganda die gevoerd wordt de mening toegedaan dat een onafhankelijk Vlaanderen inderdaad ook een verbetering voor Vlaanderen zou kunnen meebrengen. Die verbetering zou er in de eerste plaats komen door een forse kapitaalinjectie in de Vlaamse economie; het geld dat men daarvoor nodig zou hebben, is dan immers ruim voor handen doordat er in een onafhankelijk Vlaanderen geen sprake meer zou zijn van de fameuze geldtransfers van Vlaanderen naar Wallonië.

Op het eerste zicht lijkt alles te kloppen als een bus maar voor wie tweemaal nadenkt komen algauw de nadelen en zelfs de totale rampspoed naar voor die een splitsing van België met zich mee zal brengen.

Met de regelmaat van de klok verschijnen er in de media verhalen van goedkope Oost-Europese arbeidskrachten die hier de jobs van de lokale bevolking komen inpikken. Ook zien we dikwijls bedrijven van hieruit vertrekken naar deze lageloonlanden. Door de vele beslommeringen die zo’n delokalisatie met zich meebrengt laten gelukkig niet alle bedrijven zich tot een dergelijke verhuis verleiden.

Geheel anders zal de situatie zijn wanneer men erin slaagt om België op te splitsen in twee delen of van zodra men zelfs maar de sociale zekerheid opsplitst. Wallonië zal er van dan af helemaal alleen voorstaan en zal niet meer over de middelen beschikken om een sociaal zekerheidsstelsel te financieren voor hun werklozen , ouderen en zieken. Deze nieuwe, zelfgecreëerde straatarme buur zal zich bovendien genoodzaakt zien om vele mensen die nu nog in staatsverband tewerkgesteld zijn op straat te zetten door gebrek aan financiële middelen. Om brood op de plank te krijgen voor zichzelf en hun familie zal dit immens leger werklozen nu verplicht zijn om tegen elke prijs werk te vinden.

Omdat de zware Waalse industrie (waardoor België en in het bijzonder Vlaanderen zich tijdens de moeilijke crisisjaren recht kon houden) op sterven na dood is, zullen deze hopelozen zich massaal op het welvarende Vlaanderen richten. De Vlaamse industrie zal door zo’n groot en plots aanbod van werkwilligen aan lage loontjes rap haar keuze gemaakt hebben. Door de wet van vraag en aanbod en door onderlinge concurrentie gedreven zal zij niet anders kunnen dan deze sterk gemotiveerde werkzoekenden tewerk te stellen aan absolute minimumlonen. De desastreuze gevolgen zullen niet lang op zich laten wachten. Wie nu in Vlaanderen zijn job zal willen behouden, zal bereid moeten zijn om ook aan deze voorwaarden te werken. Resultaat: lagere lonen, verslechterende arbeidsvoorwaarden, vermindering van levensstandaard en koopkracht en dus een ramp voor de middenstand en kmo’s.

Daaruit zal onvermijdelijk volgen: een vermindering van belastingsinkomsten voor de staat , waardoor ook hier in Vlaanderen de goede sociale voorzieningen (kinderbijslag, pensioenen, ziekteverzekering, enz…) voorgoed tot het verleden zullen behoren.

Welvaart voor Vlaanderen door een onafhankelijk Vlaanderen, de slogan van de Vlaams nationalistische separatisten zal binnen de kortste keren tot een echte nachtmerrie verworden. Welvaart zal slechts nog een vage herinnering uit de goeie oude tijd zijn.

“Maar onze industrie zal er dan toch wel bij varen”, zullen sommigen opperen. Helaas ook hier zal dit geenszins het geval zijn want alhoewel de lonen zullen dalen, zullen ze toch niet dalen tot op het niveau van de nieuw opgekomen industrielanden. Onze lonen zullen bevriezen op het niveau van de bestaans- en loonminima, die hier hoe dan ook nog altijd hoger zullen zijn dan die in de ex-Oostbloklanden en het verre Oosten.

We zullen dus Armer geworden zijn, maar nog net niet straatarm en daardoor zullen we willens nillens gedwongen worden enkel nog de goedkoopste goederen aan te kopen. In realiteit wil dat zeggen enkel nog die goederen, die geproduceerd werden in die lageloonlanden.

Bedenk wel dat dit enkel maar mogelijk is dank zij de aan slavenarbeid grenzende condities waaronder deze mensen moeten werken. En daartegenover zal zelfs onze industrie het loodje moeten leggen.

In Wallonië zal intussen de toestand zo mogelijk nog schrijnender geworden zijn. De armlastige Waalse regering zal het aan zichzelf en zijn bevolking verplicht zijn om op zijn beurt tegen elke prijs werk te creëren en zal dat enkel kunnen doen door “vreemd” kapitaal aan te trekken voor nieuw op te richten activiteiten in wat we tot nu toe als de groene long van België kunnen beschouwen. Niet meer geremd door enige Belgische wetgeving zal Wallonië zich als het ware automatisch gedwongen zien om aan investeerders de soepelste Europese bedrijfs-, milieu- en lonenethiek aan te bieden In dit geval zijn dit de loon en arbeidsvoorwaarden van de nieuw aangesloten Oost-Europese lidstaten. Naast de menselijke tol die dit zal kosten verliezen we zo tenslotte ook de laatste echte wouden die België rijk is. Wat we de Brazilianen kwalijk nemen i.v.m. hun regenwouden hebben we immers in Vlaanderen al lang voor hen gedaan. Nu zal en moet ook het Waalse groen er aan geloven. Aan deze voorwaarden zullen de investeerders over elkaar heen vallen.

Men hoeft er geen moment over te twijfelen dat deze investeerders in de eerste plaats uit Vlaanderen zullen komen. Immers, wie er tot nu toe tegen opzag om zijn bedrijf te verhuizen, zal nu met een soort van tweede Roemenië op 30 km van zijn achterdeur geen seconde twijfelen. Kortom een neerwaartse spiraal die eenmaal als ze een feit is nog moeilijk zal om te keren zijn.

Indien iedereen zomaar kritiekloos blijft meelopen in dit verdeel- en heersbeleid zal de prijs die we daar met z’n allen (kleine industrieelen, zelfstandigen, kmo's, loontrekkenden, hulpbehoevenenden en vrije beroepen) voor zullen moeten betalen zeer hoog zijn.

De eerste tekenen zijn reeds zichtbaar, moordende concurrentie voor de bedrijven, loonmatigingen, kafkaiaanse administratie, afbouw van de pensioenen, toenemende werkdruk, etc... De welvaart die we tot voor kort kenden, zal enkel nog iets zijn waar we met heimwee en weemoed aan zullen terugdenken.

Eenmaal ze erin slagen om België te verdelen (die aan de wieg stond van de EU) lijkt het me een koud kunstje om Europa ook op dezelfde wijze te verdelen. Al hun gelobby heeft overigens ook daar al de eerste resultaten opgeleverd als je ziet dat het Eurobudget (en dus de werkingskosten voor een welvarende unie) eerder de neiging heeft om in te krimpen i.p.v. te stijgen in de door de bevolking ongevraagde en oncontroleerbare expansie.

Voor mij lijken het allemaal tekenen aan de wand die geen toeval meer kunnen zijn, want telkens is het aanschuiven aan de kassa voor dezelfde geniale superstrategen.
Het lijkt me zeer moeilijk om de zaken nog op een ander wijze te zien als je eenmaal begonnen bent om het grotere plaatje te aanschouwen in de globaliserende wereld waarin we leven.

@ Branco

Miss Jackie T de hort op

Miss Jackie T zet haar eerste toegestane stapjes in de vrije wereld vandaag. Nog maar even heeft ze omgekeken en toen was ze al het hoekje om. Letterlijk dan toch. Nip en haar Vlinderman keken elkaar eens diep in de ogen en zagen er dezelfde emoties. Ook al is het dan een poezebeest, het blijft toch ook ons poezekind. Van klein grut tot stevige kuitenbijter, we hebben er met veel plezier ons Latijn in gestoken om er een beleefd katje van te maken. Altijd miauwen met twee halen, netjes op het bakje vanaf het prille begin, eten wat de pot schaft, stoute bezoekers voorzien van het huishandelsmerk en slapen wanneer het donker is. En dat huppelt dan zelfbewust en eigenwijs de daken op, in de hoop eindelijk de wereld te kunnen verkennen zoals ze er al altijd van gedroomd heeft. Of zijn we nu teveel aan het personaliseren?

Sebiet met Mama Mia de hort op, ze zit al op tram twee, en omdat het morgen dan toch maar gaat regenen, wilden we sowieso nog even genieten van het zonnetje, dat hier zo welwillend op ons neer schijnt. En om de hele info met u te delen: deze namiddag heb ik op het werk niets anders gedaan dan een soort pre-klassement aan te maken van al hetgeen daadwerkelijk dient geklasseerd te worden. Een tijdrovend werkje, en nu moet het nog in klasseurs (liefst de juiste) en de stapel to do geprepareerd voor het pre-klassement en zo draait het jaar zijn rondje af. En Nip, die is in een soepmanie geschoten. Vleesvreter of niet, misschien volg ik haar wel een stukje in haar manie, vermits ik er ook niet lichter op word...

Ah ja, voor ik het vergeet: hoe zit dat nu met die zo verlangde hulp van jullie inzake huwelijkshaiku/-senryu? Voelt er zich echt niemand geroepen? Mij niet gelaten, dan doe ik het zelf wel, wat je zelf doet, doe je immers beter volgens bepaalde strekkingen... Maar toch.

maandag 9 juni 2008

Over schrijverij en trouwerij

We zijn net terug van een eerste schrijfsessie. We waren met z'n zevenen en hebben twee schrijfopdrachten uitgewerkt, na een woordje gedegen uitleg door de instructeur, en we hebben elkaars schrijfsels voorzien van feedback, in eerste instantie vanuit het lezersperspectief, maar gaandeweg ook een beetje op de schrijftechnische aspecten. Nip had van een paar specifieke vaktermen al gehoord, en ik moet toegeven dat sommige stukjes jargon (de alwetende auteur, personaliseren, blokschrijven, boogspanning, conflict, schrijven tout court, ...) mij ook niet geheel en al onbekend in de oren klonken, maar ik heb wel het gevoel weer iets bijgeleerd te hebben. Niet in het minste dat er op technisch vlak een heel stel speciale brillen bestaat om naar een verhaal te kijken, heel anders dan naar een streepje poëzie. En ik heb ook vastgesteld (en Nip met mij) dat Bibi nogal een fan is van het stijlfiguur van ons aller Grootmeester Stephen King. Mijn stijl gaat die richting uit, in al wat ik op het papier kwak, dus wil ik ooit iets eigens ontwikkelen, dan weet ik gelijk wie ik moet uitgommen in mijn hoofd. Iets als in de Duistere Kant of zo...

Morgen komt La Mama Mia op bezoek en gaat Nip op bezoek bij de tandarts. Ik heb nog even uitstel van executie, want einde juni hang ik er ook aan. Oh ja, misschien dat ik je na vrijdag op straat wel herken en eindelijk teruggroet, want dan staat een bezoekje aan mijn oogarts op het menu. Het lijkt er in ieder geval op dat we zo gezond en gecheckt als mogelijk willen toegroeien naar 67 dagen vanaf hier... Ik heb er alvast voor één keertje eens niets op tegen ;-)

zondag 8 juni 2008

Gedicht

Nog even voor het slapen gaan, een streepje poëzie loslaten op de wereld.

ten onder dan

ten onder gaat zij
het zinkend schip slagzij
geen oren naar 't gehuil
van trouwe maar onwetende opvarenden
die van zwemmen niets gehoord
bij 't aanmonsteren door geboorte
of 't volgen van hun ouders' lot
ongeacht wat stond geschreven
in al die sterren zonder naam

levens die worden gered, gerekt
om uiteindelijk genekt het hoofd
niet kundig dan maar gebogen
omdat wetenschap nog altijd
de toegift aan het niet weten
en mensen toch maar mensen
met stomweg ijdele wensen
op beter, veel beter dan
wat daar te rapen

ten onder onder gebubbel
bruisend gebral uitgekraamd
door dode dromers die dachten
het beste voor het hele volk

wat wanen kunnen toch zijn
in verloren gedachten
en wat met zij
die erin geloofden?

blijft het aan morgen
en zij die niet liever doen
dan uitstellen
wat vandaag nog
ook gisteren kon

De toestand en toekomst van de Aarde

Er is beweging op Nip's blog. Naar aanleiding van een goed gesprek met haar Vlinderman over een aantal onrustwekkende vaststellingen, roept zij op tot een Socratisch Gesprek. Een watte? Ik voeg hieronder wat internetinfo:

Socratisch Gesprek

Een socratisch gesprek is een ideeëngesprek, bedoeld om door gezamenlijk onderzoek en afwegen van argumenten een kwestie te analyseren. Het is gericht op visieontwikkeling, verheldering van waarden en van onderliggende beelden of concepten. Een Socratisch Gesprek is dus niet een beslissingsgesprek: er worden geen concrete knopen doorgehakt, geen teambeslissingen genomen of iets dergelijks. Ook is het gesprek niet bedoeld om een van de deelnemers te helpen of aan ieders persoonlijke ontwikkeling te werken. Dat zijn alleen neveneffecten. Doel van het gesprek is zicht te krijgen op onze aannames, redeneringen, zienswijzen en die gezamenlijk te toetsen op hun geldigheid. Het gaat erom richtinggevende principes te formuleren en een werkzame, inspirerende visie te ontwikkelen.

Een Socratisch Gesprek heeft tijd nodig, het is een vorm van langzaam denken. Met een kleine groep (zes tot tien mensen) heb je al gauw een dag nodig. Afhankelijk van het thema, de groepsgrootte en de inzet van het gesprek kan dat uitlopen tot anderhalf of twee dagen (of zelfs meer).

(Meer info over Socratische Palavers vind je
hier).


Zo, nu iedereen weet wat een Socratisch Gesprek inhoudt, kunnen we van start gaan. Surf snel naar Nip's blog en breek in op het eerste van haar Gesprekken - ik ga ervan uit dat het enkel haar eerste betreft en er dus nog vele zullen volgen... En trouwens, het eerste onderwerp belangt volgens mij iedereen aan: 'De toestand en toekomst van de Aarde'. Neem dat trouwens maar heel breed: het gaat heus niet enkel over klimaat en milieu, maar bovenal over mensheid en planeet.

Uw zondag heeft hiermee een zinvolle richting/invulling gekregen, ik ga me nu even werpen op uitnodigingslijsten voor huwelijken en dergelijke. Dat moet ook gebeuren, en liefst voor de hele wereld naar de filistijnen gepalaverd is :p

zaterdag 7 juni 2008

Pipelines vzw/De Muzeval

Vanaf maandag ga ik terug op de (school)banken zitten. Om goed voorbereid het blik van het schrijven van verhalen open te kunnen trekken, volg ik zes maandagen lang een stoomcursus daaromtrent. Nip gaat mogelijk een aantal sessies meevolgen, dat hangt nog af van de inschrijvingsmogelijkheden. Uiteraard zal ik jullie als bloglezers hier verder op de hoogte brengen van de al dan niet gemaakte vorderingen. En wie weet, heel misschien, dat er dan van die andere (schrijf)plannen dan ook nog wat in huis kan komen...

Deze namiddag gaan Nip en ik naar de Algemene Vergadering van Pipelines vzw, de vereniging die instaat voor zoveel poëtische avonden in en rond het Antwerpse. Ben niet al te happig op dat soort vergaderingen, maar ze moeten nu eenmaal gehouden worden. Bij het opmaken van het activiteitenverslag heb ik in ieder geval al wel vastgesteld dat we het voorbije (school)jaar alles behalve hebben stilgezeten. Met hier en daar nog een gat in te vullen, tel ik al zeker meer dan 50 poëziegerelateerde activiteiten, waar Pipelines vzw/De Muzeval rechtstreeks of zijdelings bij betrokken is. Als je weet dat een jaar ongeveer 52 weken telt, dan is er bijna iedere week wel iets... Of hoe een hobby ook zo zijn beslag kan krijgen dat het een voltijdse vrijetijdsbesteding wordt.

Soit, na de Algemene Vergadering waarschijnlijk meer. Of minder en heb ik het over iets totaal anders. Over trouwen en zo. Haiku's. Senryu's. Je weet wel, mijn oproepje van enkele dagen terug hier op de blog.

vrijdag 6 juni 2008

Over trouwen


Het leven kan toch mooi zijn, en niet alleen voor twee verliefde jonge mensen, de bliksem kan ook inslaan bij twee oudjes. Dat is uiteraard iets minder evident en zorgt soms voor minder aangename kantjes, zeker als er kinderen uit een vorig huwelijk bij betrokken geraken. Ik heb het over ene Achilles uit Langemark. De man is 99 én dolverliefd op zijn vroeger buurmeisje, een stevige Huguette van 64 jaar. Enkele dagen terug stond in de krant hoe hij haar ten huwelijk had gevraagd en dat zij ja had gezegd. Ontroerend vond ik dat. Echter niet zo met wat er vandaag over te lezen valt.

Achilles heeft namelijk een advocaat én een gerechtelijk bewindvoerder, die aangesteld was nadat hij met een depressie in de psychiatrie terechtgekomen was. Dus nu hervindt Achilles zijn geluk, moet hij van die twee zijn huwelijk uitstellen. Eerst een tijdje samenwonen met zijn lief, en als het dan blijft p(l)akken, kan hij alsnog trouwen. Het is maar dat hij nog zoveel tijd over heeft - nog een heel leven voor zich - want het moest maar eens financieel foutlopen. Daar ga ik dan van op mijn achterste (bokken)poten staan. Alsof een leven in een rustoord geen centen kost, en dat niet alleen aan hem maar ook aan de maatschappij. Hij hééft een woning, begot, laat hem daar toch terug naartoe gaan, mét zijn geliefde verloofde en moei u met iets anders. Of werk een huwelijkscontract uit, mijnheer de advocaat, dóe iets voor uw geld, iets waar Achilles en Huguette wat aan hebben behalve een betutteling waar ik me plaatsvervangend voor schaam.

Het moet zijn dat ik zelf op trouwen sta dat dit me zo raakt. Stel je voor dat ze Nip en mij zouden komen vertellen dat het beter was van niet te trouwen om die en die reden. Denkt er nu iemand dat ik daar een boodschap aan zou hebben? Nog veel liever samen krap bij kas dan eenzaam en alleen en ook krap bij kas! Net zoals dat schattig koppel zijn Nip en ik bijvoorbeeld ook oud en wijs genoeg om bepaalde beslissingen in en voor ons eigen leven te nemen.

donderdag 5 juni 2008

Eenzaam + senryu

Om te beginnen: voor een foto- en ander verslag over gisteren verwijs ik u graag door naar Nip's blog, dan hoeven wij niet dubbel-op.

Verder is het hier een beetje eenzaam. Enkel Miss Jackie T en Bibi om de avond met elkaar door te brengen, terwijl aanstaande Nip zich verbeidt in het huis van aanstormende Schone Moeder Lenie. Net enkele sigaretjes op het terras erdoor gejaagd, omdat een roker nu eenmaal roken moet (anders was het een niet-roker, nietwaar?) en de krant gelezen (ook weer zoiets, een krant die niet gelezen wordt, kan alleen nog dienen om een doos voor papierophaling te vullen of aardappelen op te schillen, maar vermits er geen aardappelen in huis zijn en het oud papier pas volgende week donderdag wordt opgehaald...) en wat mail gecheckt (ik neem het mee volgende week, Teun, dat gedicht over kinderen in tehuizen). En dan eens gaan kijken naar de statistieken van een Vlinderman op het blognet. Het lijkt wel of er nogal gezocht wordt naar Vlinderman, want van mijn huidige bezoekers vindt zowaar op een bewolkte woensdag meer dan de helft zijn weg naar hier via een zoekmachine. Best wel maf vind ik dat. En helemaal niet erg, want op één of andere manier draagt deze blogger zijn eigen kleine steentje bij op het scherm van een kleine honderd pc's per dag. Ha, zeg ik dan lichtelijk vergenoegd tegen mezelf. Een mens, ook deze Vlinderman niet, gaat immers niet online om niet gelezen te worden, toch?


En heb ik al gezegd dat ik Nipje mis?

Vermits jullie dus met zovelen zijn: ik heb mezelf voorgenomen om onze huwelijksgasten te vergasten op een kleine poëtische attentie, namelijk een haiku of een senryu (een gelegenheidsgedicht dus). Om het even kort toe te lichten voor degenen die van die beesten nog niet gehoord hebben: klik even op de naam. En omdat jullie tegenwoordig met zovelen zijn en sommigen misschien wel willen meehelpen aan onze droomdag deze oproep: wie wil meehelpen, kan mij een mailtje sturen met een huwelijkshaiku of -senryu, gewoon hier inzenden of als reactie hier achterlaten. Ik zou het bijzonder leuk vinden om zoveel als mogelijk verschillende bijdragen van collega-dichters bij me te hebben op die speciale dag over enkele maanden... En uiteraard vermeld ik de auteur!

dat mag (senryu)

over hun lippen
dat ja hen zal najagen
zoiets mag gezegd

Nog iets over de teller op deze blog: ik heb al vastgesteld dat die blijkbaar niet werkt met Explorer. Microsoft vindt dat wij al lang uitgeteld zijn... Niet dus ;-)

woensdag 4 juni 2008

Collega's, algeheel rookverbod

Dag na dag groeit de stapel op het werk, maar dag na dag groeit ook de ervaring om ze weg te werken. Ooit, en dat zal binnen niet al te lange tijd zijn, zal de evenredigheid toeslaan en zal ik de stapel zien slinken. Dat wordt een dag om naar uit te kijken, te koesteren ook. Want dan zal ik terug wat kalmer door het professionele leven mogen/kunnen spurten. Of lopen. Nee, doe maar wandelen. Gelukkig heb ik fantastische (nieuwe) collega's, die ondanks het 'erin gesmeten' worden, toch hun uiterste best doen om zo snel mogelijk met alles mee te zijn en een foutloos parcours af te leggen. Via deze weg, dames: nen dikke en vette bedankt voor jullie allemaal! En gij daar, die ergens op een andere bureau de handen nooit in de mouwen krijgt: ook bedankt!

Aangezien ik sebiet naar Wijnegem afreis met Nip, hou ik het maar kort hier. Enkel nog een voorstel aan de heren van Unizo, dat kartel van zelfstandigen: ik stel voor om naast het invoeren van een algeheel rookverbod (no more tabacco, in 's hemelsnaam) dan maar gelijk een staatsverbod te opperen op vrachtwagens, auto's, vliegtuigen, motoren, boten, enfin, alles waar maar een verbrandingsmotor aan te pas komt. Die dingen zijn zo mogelijk op veel en veel grotere schaal een gevaar voor de volksgezondheid. En als we daar dan zijn aanbeland, misschien kunnen we dan met een knuppel terug naar een stelletje onverwarmde grotten verhuizen. Want in de goeie ouwe tijd... Stelletje amateurdeb(vulzelfmaaraan).

dinsdag 3 juni 2008

Gastvrij Podium & Dima Bilan versus Madonna

Wat we niet mogen vergeten is morgen Het Gastvrij Podium in Wijnegem, met Teun Deert als gastdichter en wie weet, hoog bezoek uit Frankrijk. Wie dat wel moge zijn, laat ik voorlopig nog even in het midden, maar het zou wel leuk zijn als het Wijnegems initiatief een internationale uitstraling kreeg, nietwaar? Uiteraard zal ik ook aanwezig zijn, om enkele nieuwe gedichten uit te proberen tijdens het Vrij Podium. En dan gaan we daar ook even met zomervakantie - wat goed is voor de huwelijkse voorbereidingen.

Voor wie zin heeft in een streepje walgelijke zelfverheerlijking: koop deze week de 'Dag Allemaal', betaal een euro extra en krijg er gelijk een DVD bij (met George Clooney, gelijk de reden om pulp als Dag Allemaal te kopen, tenzij je natuurlijk de tv-programma's wil volgen). Waar ik het echter over heb, is een interview met die Rus, die het Eurovisiesongfestival gewonnen heeft. Die kerel is dus echt niet te schatten. Mister Dima vindt dat hij een groot talent is en absoluut een wereldidool moet worden, doel waar hij voor over lijken belooft te gaan. En terwijl hij zonder blikken of blozen verklaart dat iedere deelnemer aan het Eurovisiesongfestival, vertrekkende van de nummer twee tot helemaal achteraan, gewoon jaloers is omdat hij kan zingen en zij niet, schoffeert hij ook nog eens sterren als pakweg een Madonna. Die kerel spoort dus in mijn ogen niet helemaal zoals het zou moeten. Werkelijk, het is niet omdat je één liedjeswedstrijd wint, dat je dan gelijk jezelf als de betere van iemand moet voorstellen, zeker niet als die al decennia lang aan de absolute top meedraait (ja, Vlinderman heeft een hoog petje op van Madonna). En geen enkel petje van iemand die naast zijn schoenen loopt bij een succesje. Wat zeg ik, loopt? Er compleet naast leeft! Trouwens, het enige dat hij met haar te delen heeft, zijn enkele jeugdzonden op pornografisch gebied, punt aan de lijn. En mocht het allemaal imagebuilding zijn, dan vind ik dat bepaalde karakters op staande voet hun ontslag moesten krijgen.

Allez, op naar morgen, waar de reporter in Vlinderman met zijn fototoestel opnieuw in de aanslag zal liggen om jullie te kunnen vergasten op memorabele momenten. Ooit eens.

maandag 2 juni 2008

Pure rust

Hectisch dagje vandaag op het werk (is het de laatste maanden al anders geweest?) dus heb ik even de tijd genomen om te bekomen. Beetje quality-time met Nip, die een rustige Miss Jackie T op haar schoot torste, beetje krant gelezen, beetje geknabbeld op de kippenboutjes. En vooral: effie niets moeten doen. Dat is op zich een beloning voor een hele dag ademen.

Wat de toekomst nog in petto moge hebben, ik zal in ieder geval genoten hebben van deze weken, maanden zonder al te veel extra druk om iets af te leveren, omdat ik het van mezelf zo verwachtte. En als de batterijen weer helemaal opgeladen zullen zijn, kan ik nog altijd besluiten om even de wereld te gaan verbeteren of in het slechtste geval gewoon te veranderen. En dan nog zal ik het simpel houden en doen alsof ik meespeel in het 'er is een steen in de rivier geworpen en die rivier zal nooit meer hetzelfde zijn', Bram Vermeulen en collega's indachtig. Want zo kan het dus blijkbaar ook.

Hoe het ook kan, is gisteren nog eens gebleken. Ging ik naar café Rood Wit in Berchem om nog eens te genieten van de Sprekende Ezels alvorens die in zomerreces gaan, krijg ik via Pieter Hemerijck zowaar de kans om nog eens het podium op te klimmen samen met hem. Genieten alweer, en ook Carmen was van de partij. Uiteraard waren er nog vele anderen, maar die zie je wel verschijnen als ik de foto's heb verwerkt. Take a number for that to happen en we spreken elkaar nog wel terug ergens binnen het half jaar :-)

zondag 1 juni 2008

BPA

De zondag is voorbijgekabbeld. Enerzijds heb ik me overgelaten aan het lezen van de krant op mijn terras, sigaretje bij en in de hand, anderzijds heb ik het verslag voor mijn Muzeval uitgetypt, op het ritme van een meifrisse regendruppeldans op een meer dan ontloken boomblad. Geen gewichtige bijdrage vandaag, geen luchtige ook, gewoon mededeling van waarmee een zondag zoal kan gevuld, of misschien net niet. Het hoeft niet alle dagen rijkelijk feest te zijn met van hot naar haar rennen en dan ontdekken dat je in her moest zijn.

Kleine bedenking toch: als je droomt en het gaat ruimtelijke structuur en je bedenkt daarbij dat je zelf een ruimtelijk structuurplan (RSP) op jezelf bent, is er dan wat mis? En als je in je droom verder redeneert en tot de conclusie komt dat een schoonmoeder eigenlijk een Bijzonder Plan van Aanleg (BPA) voorstaat, of die termen nu al dan niet bestaan, ben je dan nog ok in de bovenkamer? En als je vervolgens vol bewondering naar die schoonmoeder en haar nieuwe invullig kijkt met ogen die alleen het achterste van haar oogleden zien, maalt er dan niet wat teveel?

Allez, het beloven nog altijd boeiende dagen te worden voor Nip aan mijn zijde, met zo een kronkels blijf je voor eeuwig puzzelen als je het mij vraagt. En vermits je het niet vraagt, krijg je het gewoon ongevraagd. Moest je maar niet komen lezen :-)

zaterdag 31 mei 2008

Gedicht

t(e)huiskinderen

ze dartelen over het podium
kinderen als sterren vandaag
vergeten waarvandaan of nog
waarheen, vergeten waarheen
hier huist het kinderhart
vol vertrouwen en moed
dat morgen beter brengt dan
wat gisteren nog te rotten

het geluid van toeschouwers
verstomt, een kind deed wat
maatschappij niet vermocht
met onschuld in de ogen smeken
om een moment van erkenning
verkent hij zijn horizonten
in de veiligheid van een huis
bij geboorte niet het zijne

hij kijkt naar mij
ziet mij kijken naar hem
ik zie mezelf te lang geleden
net zoals die meute rondom aan
het lachen en applaudiseren slaan
en laat het geluid voorbij golven
één in het moment van vroeger en nu

mijn knipoog is oprecht
mijn tic geheel en al terecht
terwijl ik zitten blijf
terwijl ik weg wil gaan
terwijl ik onbestaan
terwijl ik niets
dan fier kan zijn
dat wij nog steeds
en helaas ook zij
nog steeds

Frans V.

Elegast-Conscience, Gastvrij Podium


Vlinderman stak zijn neus al eens buiten, waar een heerlijk zonnetje hem uitnodigde om fris gekleed naar het Tuinfeest van Elegast-Conscience te vertrekken later deze dag. Heerlijk, hoe elk jaar opnieuw diezelfde zon erin slaagt om een dag volop te schijnen over het project van kinderen, die vaak een al meer dan behoorlijke portie zwarte sneeuw achter de kiezen hebben in het leven. Zo kunnen zij ook eens genieten van wat positieve aandacht, warmte, menselijkheid. Ik ben er graag bij op zo'n dag en steek dan al even graag mijn handen mee uit de mouwen. Als u ook zo iemand bent, dan weet u wat te doen.

Met Miss Jackie T gaat het helemaal de goede richting uit. We hebben echter een a-typische kat: wanneer ze versufd en slaperig moet zijn, blijft ze koppig rondwaggelen, wanneer ze groggy moet zijn, loopt ze heen en weer te blazen, waar ze niet aan haar wondje mag likken, doet ze niet anders, en waarschijnlijk zal ze ook niet kalmer worden, want ze springt alweer alle kanten op. Soit, haar eerste kwart pilletje na operatie heeft ze toch maar mooi mee naar binnen geschrokt met haar eerste maaltje sedert donderdagavond én ze is al flink op haar bak gegaan. Bij deze aan alle kattenliefhebbers: de groetjes van Miss Jackie T.

Hebt u nog een plaatsje vrij in uw agenda volgende week woensdag, dan mag u alvast het Gastvrij Podium in Wijnegem noteren, waar Teun Deert als laatste poëtische act geprogrammeerd staat alvorens we een pauze inlassen tijdens de zomer. Het wordt een algemene repetitie voor Teun, waar we al enkele fraaie staaltjes zowel op het gebied van de poëzie als het voordragen van mochten meemaken. Een aanrader met andere woorden, vooraleer hij te bekend zal zijn om zomaar gratis te kunnen gaan beluisteren... En een Stef Miguel is ook al niet te missen, trouwens.



vrijdag 30 mei 2008

Miss Jackie T

Het poezenkind is van goed vier uur deze namiddag terug thuis. Maar hoe. Ze loopt al heel de namiddag en avond zo groggy als een doorzopen landloper door het appartement te waggelen. Het betert allengs, maar in het begin wilden haar achterste pootjes niet meewerken en had ze zo nog een glazige blik van huh, valt er hier dan wat te zien? Ik hoor het onze dierenarts nog zeggen: "Die gaat zeker vandaag én morgen nog veel slapen, ge zult er geen last mee hebben!" Ik dacht toen nog dat Miss Jackie maar beter niet te veel op haar virtuele vader zou trekken, want dan zou er van slapen niet te veel in huis komen. Hm, ik had maar beter niets gedacht, want het lieve dronken mormel weigert dus te rusten.

Momenteel valt ze al niet meer om, maar ze staat en loopt nog steeds als een landrot over het dek van een rollend schip. Koddig dus en ook wel een beetje meelijden wekkend. Maar we hebben goede hoop. Morgen zal ze er wel door zijn, het is tenslotte een gezonde kattegozer!

Deze avond is D. nog langs geweest, onze Ghana-reiziger-leraar, met foto's van het avontuur daar diep in het zuiden. Mooi digitaal reisverslag, en bij het afronden zaten we nog wat te dollen met die leuke naamcombinaties die onze Noorderburen onlangs in de verf gezet hebben. Beau Ter Ham heeft de hoofdvogel afgeschoten. We stellen ons geen vragen bij de keuze van de ouders, pa en ma Ter Ham, om hun zoon Beau te laten dopen, maar vragen ons wel af hoe ze hem aan tafel riepen. "Boke, komen eten!" Zoiets?

Miss Jackie T onder het mes

Miss Jackie T is bij de dierenarts, waar ze droomloos verlost zal worden van een deel van haar poezenzijn. Sterilisatie, en wij mensen hebben daar gewoon zomaar over te beslissen. Omdat het ons goed uitkomt, omdat we denken dat het voor haar beter zal zijn, omdat het kan. Whatever, het is nu wachten tot half vier, dan mogen we haar terug gaan ophalen. We tellen af, nog twee uren en tweeëntwintig minuten. Sebiet eens een collage maken van enkele Miss Jackie T foto's, om terug te blikken op bijna twee jaar ongeschonden kattenleven :-)

De Muzeval April 2008 in beeld

donderdag 29 mei 2008

Tuinfeest Elegast-Conscience


Morgen komt er een einde aan de wilde bokkensprongen van Miss Jackie T. Dan gaan we ermee naar de dierenarts om haar te laten steriliseren. En eens dat gebeurd is, met uiteraard de verwachting dat alles goed verloopt, mag ze stilaan de deur uit. Niet zoals gisterenavond stiekem het raam uit springen en een verdieping lager onder een auto wat gaan zitten mauwen terwijl Nip en Bibi zich de haren uit het hoofd rukken van bezorgdheid om dat poezenkind, nee, zoals het een gefatsoeneerde huiskat past: via het kattenluikje.

Dat ding hangt daar nu al twee jaar te wachten om gebruikt te worden en binnenkort is het dus zover. Miss Jackie T de wijde wereld in en wij zonder angst om een drachtige thuiskomst met ons tweetjes terugblikken op de tijd dat er altijd wel een zwart-wit opdondertje ergens in huis rond hing... Een mens zou er melancholisch bij worden, het is toch maar een kat? Ik hoor het u al zeggen, maar die kat is nu eens heel wat meer: het was/is Nip en mijn eerste poesje samen, een levend iets dat we met zijn tweetjes opgekoesterd hebben tot een paar kilo eigenwijze spinnerij. En als dat dan de deur binnenkort mag verlaten...

Soit, aanstaande zaterdag mag u zich met vrienden en of familie gerust eens binnen wagen in het Gezinsvervangend thuis Elegast-Conscience. Ze houden daar hun jaarlijks tuinfeest, waarvan de opbrengst dient om met alle residerende kinderen op kamp te kunnen naar het buitenland. Vervelen zal je je er niet doen, vermits er allerlei (kinder)animatie is voorzien, een BBQ, een tombola met altijd-prijs, drankhoekje, affin, the works. Iedereen is welkom. Meer info op de affiche hieronder. Kom af en breng die kinderen met hun hoofd in de wolken ;-)

woensdag 28 mei 2008

Zelfmoord

Later op de avond zoek ik de planken nog eens op - het lijkt alweer veel te lang geleden.

Eerst wil ik echter jullie aandacht eens vestigen op het verhaal van Sven, dat ik deze week elke dag in een stukje meer te lezen krijg in de krant. Het gaat dus over Sven, jonge kerel, die een goed half jaar geleden een einde aan zijn leven wilde maken door driehoog naar beneden te springen, maar daar niet in geslaagd is.

Het is een verhaal, openhartig gebracht door Sven, over wat hem dreef, hoe het zover is kunnen komen, waar hij weer naartoe wil. Het is een verhaal, dat ook nodig diende gebracht te worden, getuige het hoge zelfmoordcijfer dat België jaar na jaar nog ziet stijgen.

Dat de Belgen ooit de dappersten waren, wisten we al vanuit de historische verhalen uit de Oudheid, maar dat ze er ook het snelst de brui aan geven, dat horen we liever niet. Dergelijke praat moet naar het verdomhoekje, daar wordt niet bij stilgestaan. En dus blijven degenen die met dergelijke vragen worstelen heel vaak in de kou staan. En je vindt ze tegenwoordig all over the internet, met praktisch datum en uur van plan van uitvoering.

Net daarom vind ik het zo knap dat die Sven zijn verhaal wil brengen, open en bloot, om iedereen deelgenoot te kunnen maken van de mechanismen achter zijn wanhoopsdaad. Iedere lezer die daardoor gaat nadenken en misschien toch nog eens eerst wat anders probeert als oplossing, mag hij van mij op zijn conto geredden schrijven. Mijn pet voor jou eraf, Sven!

Elders op het internet staat dan weer dat een zekere Fourniret bij leven niet meer onder ons te verwachten valt. Het volk heeft gesproken en hem geen mens bevonden. Niet dat hij daar zo nodig van wakker zal liggen, maar wij dus ook niet (meer). U kan het hier nalezen. Benieuwd wat het gaat worden met de volgende in dat straatje zonder eind.

Wie het niet zo op het zuiden van onze taalgrens begrepen heeft en wel houdt van een streepje absurdistan, kan hier een ander artikel lezen. En zich de vraag stellen of zoiets eigenlijk wel mogelijk is... vanuit het standpunt van de man gezien dan ;-)

En omdat een streepje goed nieuws ook nooit weg is, misschien is dit wel wat voor u.

Filmforum

Voor wie vanavond geen zin heeft in poëzie, dan wel in een stevig filmpje, is er ook het Filmforum in Wijnegem, met Jackie Brown op de rol.

dinsdag 27 mei 2008

De Woorddadige Woensdag

Het is al een poosje rustig met mijn schrijfwoede, meer bepaald de poëzie. Een adempauze na toch wel vijf jaar ononderbroken schrijven. Zoals Anne het al had aangegeven een goede rustpauze ook om wat te herbronnen, nieuwe ideeën op te snuiven. Terwijl ik nog elke dag verse en oudere indrukken blijf opdoen, ga ik er nu anders tegenaan kijken. Op termijn zal dat ongetwijfeld ook leiden tot een veranderde uitdrukkingsvorm, dewelke weet ik nog niet, maar om te herhalen, er maalt vanalles in de ideeënsector van dit vlinderbrein.

Heel toevallig is het dan ook nog eens een uitzonderlijke poëzieavond morgen in de Kleine Wereld, zoals u hieronder kunt lezen. In de heel gezellige Bab's Bar (als ik het zo goed spel tenminste) ga ik samen met een aantal collegadichters op het podium een vertolking brengen van iemand anders' werk. Kruisbestuiving heet dat, respect voor de andere dichter ook en het lijkt me daarnaast bijzonder interessant om eens andere woorden in mijn mond te leggen, vooral als het onder andere die van Nip zijn...


Een poëtisch – literaire midweekstoornis

Agenda 28 Mei 2008


In de kijker: Een open podium


Luisterbereidheid, wederkerigheid en communicatie onder dichters...


Deze maand lezen tien dichters elkaars werk voor

Op het podium:
Eli Stater, Elly-Ann Van Luxemburg, Pierre Magis, Raymonda Bertels, Frans Vlinderman, Bart Van Peer en Frank De Vos brengen telkens drie gedichten van elkaar.

Muzikale omlijsting:
De viool van Dirk Van Bel maakt een wandeling van Bach tot Massenet


Welkom in
De Kleine Wereld
Vlasmarkt 25
2000 Antwerpen

De agenda van Woorddadige Woensdag kan je eveneens raadplegen op de site van Circumplaudo, Parlando, Den Brabo en Zone 03

maandag 26 mei 2008

Verjaardagswensen

Er is er één jarig, hoera, hoera, allez, allen op naar haar Myspace en gelukwensen en zo van die dingen, ge weet toch hoe ge zelf zoudt zijn op uw eigen verjaardag ;-) Heb er net een telefoongesprekje mee gehad, beetje bijkletsen en zo, plus dat dat toch gewoon hoort om iemand gelukwensen toe te wensen via een rechtstreeks warm contact. Ze klonk OK, maar met jullie erbij misschien toch dat ietsje beter...

Er is de laatste tijd toch wel weer behoorlijk wat gebeurd in de wereld, waar ik wel een woordje over zou willen plaatsen, maar het zijn zo van die verdomd gevoelige thema's. Zelfmoord, aardbeving, tyfoon, aanslag, vrachtwagenongeluk, regeringscrisis, sociale verkiezing, nieuwe controversiële film, noem maar op, het gaat een eind door. Je hebt natuurlijk ook dat ander rijtje, waar een boompje over op te zetten valt: debuterende vrienden, plots opduikende maaltijdcheques, Damfeesten, Parken die openen, regeringen die weigeren te vallen, en ook dat gaat een heel eind mee. Het is echter al na achten en ik moet mijn maandagse biefstuk (omdat het er gisteren zondag niet meer van gekomen is) met peperroomsaus rustig laten verteren, dus stel ik het maar een beetje uit tot later.

Tenzij er natuurlijk iets anders is gebeurd, waar ik A-B-S-O-L-U-U-T over wil bloggen met A-B-S-O-L-U-T-E prioriteit, zal dat morgen zijn.

zondag 25 mei 2008

Eurovisie + gedicht

Zondag alweer, noen bijna, ook alweer, vandaag niet teveel geblog. Maar wees gerust, als je graag wat bijleest, dan kan ik je verzekeren dat je een vette kluif hebt aan dit forum, waar de vraag gesteld wordt aan de onliners of we nog moeten deelnemen aan het Eurosongfestival. Neem een hapje, neem een drankje, zie dat je gemakkelijk zit en laat je maar eens goed gaan daar ;-)

uitgebeende wegen

kijk daar, het pad dat ligt
licht van ochtend tot avond
onderhoud tussen negen en vijf
is het geen prachtig product
waarover mensen uren kunnen
ouwehoeren of ook wandelen

een veld betonnen gebouwen
diende te worden ontruimd
tig gezinnen zowaar ontheemd
want een park zou er komen
de groenste vinger gewezen
met bomen in het hart beslist
dat moeder aarde eerst en dan

pas dan, en veel later zelfs dan
mocht de mens opnieuw op zoek
naar zijn plekje onder de zon
met z'n duizenden op een metertje
waar helaas geen ruimte meer
voor meer groen, en toen

bomen een halve meter geplant
met wortels nog bovengronds
waar over te struikelen viel
te vallen ook, dus paadjes
kilometers architecturaal vernuft
door de groene longen van een stad
aangelegde arrogantie
surrealisme ten top

op de kop van een zot
valt vanalles gezet
van applaus voorzien
l'idiot savant
nog niet uitgestorven

Frans V.

zaterdag 24 mei 2008

rookverbod

Iedereen heeft het er tegenwoordig schijnbaar over (niet Miss Jackie T, die heeft het te druk met zichzelf te likken): er komt misschien een algemeen rookverbod in ons land voor de hele horeca en dat al vanaf 31/12/2009. En wie gaat ons dat flikken? Dat stelletje ongeregeld in de Wetstraat, dat nog niet in staat is gewoon de Belgische Grondwet na te leven, i.c. BHV gesplitst krijgen, dat zich door ons, u en mij, gemiddelde belastinglijer, laat betalen om maanden aan een stuk wat te liggen zeveren over onderwerpen waar u en ik niet warm van worden (integendeel, laatste stookfactuur al eens grondig vergeleken met pakweg een jaartje geleden?), die bende hopeloze oelewappers gaan ons eens een Europees poepje laten ruiken door ons nog maar eens een nieuw regeltje aan te smeren, door de strot te douwen, rectaal te doen slikken wat we met minstens genoeg niet willen om te kunnen spreken over minachting voor de minderheden.

Zie je ons al hangen in die stamkroeg van ons, dat glas al halfleeg, maar geen nood, er staat al een rijtje verse pinten naast, terwijl we eensklaps beseffen dat die griet achter de toog niets mysterieus meer heeft? Geen blauwgrijze slierten meer om haar oneffenheden aan het vertroebeld oog te onttrekken, nee, een mens van vlees en bloed, zo een jaar of zesenveertig, met wallen onder d'r ogen waar je wel twee Delhaizekarretjes in kan laden. Met vlekken ook, van die grijze, die je vroeger door de sigarettenrook zelfs niet kon onderscheiden van de rest van het interieur. Want ook dat is ontdaan van alles wat die oude bruine kroeg zo sfeervol maakte: de muren zijn glanzend, afgelikt bijna, je durft er niet langer tegen leunen, bang dat je bent om iets vuil te maken en daarop afgerekend te worden.

En dan wil ik het nog niet hebben over de hypocriete zeikerd die komt melden dat dergelijk rookverbod absoluut niet zal leiden tot een omzetdaling van uw doorsnee kroegje. Ga wieberen, hypocriet, je liegt alsof je een geboren politicus bent. Er zullen wel degelijk gevolgen zijn, en de gemiddelde cafébaas zal dat voelen, wees gerust. Voor alle duidelijkheid: ik ben het in deze voor één keertje eens met LDD: geef de cafébaas zelf de keuze: rookvrij of niet. Of het nu ongezond is of niet, dat roken, daar wil ik me niet over uitspreken. Het gaat mij momenteel om al dat 'ge zult dit niet' en 'ge zult dat niet'.

Wie tegen een algeheel rookverbod is in de horecasector, kan hier een petitie tekenen. Wie er voor is, mag wat mij betreft zijn eigen petitie zoeken. En nu ga ik er nog eentje opsteken, zie.


vrijdag 23 mei 2008

Weekenddromen

Terwijl hier op de achtergrond het geluid van Beirut's tweede cd door de boxjes rolt, maken Nip en Bibi zich op om een weekend te trotseren met alles wat daarbij hoort: een hoofd ontdaan van alle plannen, bereidheid om eens goed te gaan feesten voor een binnenkort jarige Mama Mia, de wil om te blijven liggen in bed, lang nadat de maan gaan slapen is, en tussendoor wat dollen met elkaar en met Miss Jackie T, die na het bezoek gisteren aan de dierenarts zowaar weer hitsig heen en weer onzichtbare katers probeert te verleiden met een diepronkend gemauw.

Toch staat er ook wel het één en ander op ons to do-lijstje, zoals knopen doorhakken in verband met onze huwelijksuitnodigingen, beetje opruimen in huis, vaatwasmachine legen en vullen en terug legen, een kapstokje tegen de muur bevestigen, streepje film genieten, agenda's en fora online bezoeken en aanvullen, ... Om één en ander eens te overlopen, kunnen we misschien beginnen met een terrasje op het tofste plein van heel 't Stad. En dat gaan we waarschijnlijk ook wel doen, first things first, en daarna zien we wel weer verder.

donderdag 22 mei 2008

Economie

Telenet, uw beste vriend. Vooral als u als nieuwe klant van hen uw bevoorrechte provider maakt, bij wie je al uw online diensten onder dak brengt. Onlangs is Vlinderman overgegaan naar One.Com om er zijn domeinnaam, die hij via Telenet al enkele jaren huurde, tot exploitatie te brengen. Hm, daarvoor diende deze verhuurdienst dus ondergebracht te worden bij O.C. Zonet mijn afrekening in de bus gekregen: € 12,40 excl. BTW omwille van administratieve kosten worden mij voor dit vertrek aangerekend. Ik peins dat ik daar moet gaan werken, vermits ze nu niet meer maandelijks hoeven te factureren. Tijd bespaard, inkt bespaard, maar toch administratieve kosten gevraagd. Ik heb een term voor zoiets: dieverij.

Doet me trouwens wat denken aan wat de banken zoal vragen tegenwoordig voor het 'beheren' van een rekening. Dat kost ook al meer dan genoeg, per maand al gauw enkele euro's bij pakweg een Fortis. Die bankmensen, het zijn een ras apart. Eerst smeken ze je om je geld bij hen onder te brengen, niets dan voordelen, toch zoveel veiliger dan in een sok onder de matras. Kost niets, meneer, brengt op, meneer. Dat was een goede honderd jaar of wat terug. Heden schoppen ze je liever buiten als je niet genoeg opbrengt. En dat opbrengen, dat halen ze werkelijk overal uit. Afschriften, betalen, meer dan zoveel verrichtingen per x tijd, betalen, iemand spreken, afspraak maken (en betalen, want je verliest werktijd), geld onverwachts nodig, betalen. En dat gaat maar door, en wij snullen maar bloeden als het eerste het beste te slachten (of zou het al geslachte zijn?) lam. Ik heb hier ook een term voor: dieverij.

Soit, het is zoals het is, we hebben gekozen om niet-communistisch te zijn, we hebben gekozen voor het principe van de vrije markt, omdat dat het beste zou zijn ter wereld (wil er iemand opstaan met een nieuw systeem, aub?) Ooit kom ik persoonlijk wel ergens uit dat de kosten van mijn bankrekening minder hoog zullen zijn dan de intresten op mijn (verplicht via de bank beheerde) rekening. Tot zo lang draaien we maar met verlies, nietwaar? Dieverij, je weet het nog wel.
Volledig uitvullen

woensdag 21 mei 2008

Tips

Woensdag vandaag, dat is voor Nip en mij tegenwoordig zwemdag. Als er tenminste niets tussenkomt gaan we dan wat baantjes trekken in het zwembad. Streefdoel is altijd 40 * 25 m, een kilometerke, en elk om onze eigen redenen. Bij mij is het om een steels om het broekje komen kijkend pensje lek te laten lopen, waarom Nip het doet, moet je maar aan haar vragen. In ieder geval, vandaag toch wel 46 baantjes erdoor geschoolslaagt, mét mijn zwembroek van Speedo én mijn zwembrilletje van hetzelfde merk, met in mijn zog Nip in haar badpak van Speedo én haar zwembrilletje van, u raadt het al, hetzelfde merk. Nooit gedacht dat wij zo een merktypetjes waren, maar er moet toch iets van aan zijn. En dat terwijl enkel de brilletjes van een zelfde aankoop mogen gewagen, broek en pak dateren van heel andere tijdstippen en keuzes. Vlinderman de Speedosnob, stel je voor, nu nog een Alfa Romeo onder onze strakke billen en we kunnen het helemaal vergeten ons voor te doen als die modeonbewuste lieve dichters die niet beter weten...

Om af te ronden, hier zijn twee tips voor de Antwerpenaar onder u, al mag u het ook toepassen als u elders woont:

1. Als u een gillende sirene achter u hoort aanzwellen terwijl u aan de rode lichten uw tijd en die van uw baas aan het verwachten bent, verstar dan niet en ga opzíj! Doorgaans betreft het dan een ambulance of pompierswagen die dóór wil rijden.

2. Als u met de fiets aan het rijden bent op een voetpad met een stralende zon recht in het gezicht, begin dan niet te prutsen aan uw voorste koplamp. De kans is immers groot dat u dan met al uw elegantie eindigt tegen het verkeersbord dat een fietsverbod aangeeft, met een hol geluid dat te horen zal zijn tot aan de overkant van de vierbaansweg, waar een Vlinderman een aantal dingen tegelijk aan het doen zal zijn, zoals het een ware vrouw nog niet kan: sigaret roken, pauze nemen, wachten op de bus, bellen met zijn aanstaande en u gadeslaan terwijl u verticaal kan nadenken over het waarom van een fietspad afzonderlijk van een voetpad. U had dat licht trouwens waarschijnlijk niet nodig als het zonlicht u verblindde.

dinsdag 20 mei 2008

Ishtarrrrr!!!!!

Ishtar out op het Eurosongfestival. Het heeft ons een bijzonder leuke avond opgeleverd, maar ook een flukse kater over waar het (alweer) diende te eindigen. In navolging van de onlangs gepubliceerde onderzoeksresultaten over de diverse provinciale types, voel ik de drang opkomen dan maar de Antwerpenaar in mij naar boven te halen en er het mijne van te peinzen. Waarom geen Westeuropees songfestival, par exemple? Het is al een aantal malen opgeworpen, maar eens we drie-vier jaar verder zijn, is iedereen dat al lang vergeten. En zolang is het minste dat we erop zullen moeten wachten. Wij Vlamingen leven immers in een land dat verdeeld is en dus moeten we nog eerst een jaar toekijken van langs de zijlijn om vervolgens de Walen te zien afgaan en weer een jaar te moeten zijlijnen en dan gewoon weer de herhaling van wat we sedert 2003 al meemaken. Hm, beetje sjagrijn in de lucht vanavond ;-)

We kunnen natuurlijk altijd verhuizen naar een 'groot' land gelijk Frankrijk, Engeland of Duitsland, dan zijn we altijd verzekerd van deelname aan een mooi liedjesspektakel... Nou ja. Mooi... Het was in ieder geval een leuke familieavond, geen Polen of Griekenland dat daar wat aan kan veranderen, temeer daar we ze zaterdag toch niet weer hoeven te aanhoren.

O Julissiiiiiiiiiiiiiiii!!!!

Ishtarrrrrrrrggggghhhh (volgens sommigen toch)

Over een klein halfuurtje gaan Nip, Schone Moeder en Bibi er nog eens lekker voor zitten. Voeten onder tafel, versnaperingen erop, Mollie The Cat ergens mollig aan het luieren en wat Eurovisiesongfestival op de buis. Er is al heel wat te doen geweest rond Ishtar en het moet gezegd: wij vieren gaan het niet aan ons hart laten komen. We zullen als Vlamingen (en een streepje Nederlands bloed door de aderen) gezellig supporteren voor de dame met haar akoestische set, haar guitige oogjes die altijd weer opnieuw liggen te blinken van goesting om het volle pond van zichzelf te geven.

De modale Vlaming, u kent hem wel, hij duikt op in elk overheidsonderzoek dat aantoont dat er geen koopkrachtdaling is, heeft al laten weten dat het hem worst zal wezen wie er wint, maar dat het absoluut niet Ishtar met haar brabbeltaaltje zal zijn. Wat zou ik graag morgen diezelfde modale Vlaming lik op stuk geven. Het geloof is groot, het vertrouwen ook en als het dan toch niet zo zou zijn, bon, dan koop ik hun CD alsnog. En dan speel ik hem graag nog eens voor álle buren ;-)

Over wat er vandaag in de rest van 't Stad gebeurd is en of er nu al dan niet een voetbalstadion op Linkeroever, Het Rooi in Berchem of op de Wilrijkse Pleinen komt, daarvoor verwijs ik u graag door naar de website van uw Stadse infoverzamelaar Rudy op deze link...

O julissi...

maandag 19 mei 2008

dichten

Bijna half tien, het is toch wat, als je dan pas een gaatje vindt om even wat op je blog te gooien. Dat wil zeggen dat er een overvolle dag achter de kiezen ligt en dat je kaakspieren pijn doen van het voortdurend kauwen om het allemaal geslikt te krijgen. Ik ga hier dus niet al te veel gezever komen verkopen, enkel wel meegeven dat Vlinderman niet van zin is te stoppen met dichten, alleen voorlopig alvast gewoon niets meer plaatst. Er blijven trouwens altijd nog de podia her en der.

Als ik me hier op de blog meer en meer richting columns verplaats, dan heeft u dat goed aangevoeld. Hm, wie weet zelfs ook gelezen. Ieder snoekje zijn hoekje, ook al zit ie misschien in een ovaal meer rond te plassen.

Blogarchief