Gedicht: stervensman

Een beetje ZONdag, een beetje tijd, een streepje poëzie. Meer moet dat allemaal niet zijn, dus via deze weg nog eens een gedicht, vrijblijvend te (ver)lezen.

Slechts een hand, maar toch (bron afbeelding: KLIK!)

stervensman

verworpen voelt de man
beschouwt hij de wereld een oord
waar het woord tegen woord
schamper leven blijkt
zolang hij niet zelf

verguist hij de liefde
zich bewust van alles
waaraan hij zo verzaakt
omdat het in zijn aard en
hij gewoon niet anders kan

van één tot zeven onderbroken
sterft elke dag diezelfde man
in duizend laatste ademtochten
en net zoveel slotakkoorden
vormen een levenslied
van niet willen en niet kunnen
wat hij nooit eens had geleerd

dat het geven is
om ooit te krijgen

Frans V.

Gedicht: kindman

Ergens in mei 2011, de zestiende meer bepaald, schreef Vlinderman onderstaand dichtje. Wat er die dag gebeurd is, wat de aanleiding ertoe, welke indruk van wat ook, het wordt niet herinnerd. Dat het een maandag was, dat is het enige dat zeker is.

Bij het zoeken naar enkele gedichten voor Zuiderzinnen morgen, waar Vlinderman voor De Muzeval zal aantreden en voordragen, kwam het bovendrijven. Vreemd is immers het thema die dag en bevreemdend is het dat net dat themawoord dit opleverde... Geniet, en wie weet, treft Vlinderman u morgen wel in praatcafé Chatleroi op 't Antwerpse Zuid tijdens autovrije zondag, zo ergens tussen 16u15 en 17u00, als toehoorder van deze Vlindermantelg...

Het kind dat klimt... (bron foto: KLIK)

kindman

dit blijkt dan nu het punt
dat neergezet blijft staan
markant en zonder ampersant
pontificaal in het bestaan
rondborstig en toch ook weer
mannelijk teer

hij legt de pen terzij
verrast door dit vreemd gebaar
van hier en nu en nergens elders
overweldigd door 't gevoelen
misschien dat het toch ooit

aan de einder klimt een kind
na meer dan dertig jaar
zijn kin tot boven 't vensterraam
en zie dan hoe het joelt
van opgewonden zijn dat
het zowaar toch nog lukt

Frans V.

Uit het onrecht Uit

Op 28 juli 2006 schreef Vlinderman onderstaand gedicht. De tijd is verder gegaan, maar of ook de mens an sich dat heeft gedaan, het blijft een open vraag, die antwoorden genoeg vindt in de recente gebeurtenissen welke onze kranten vullen. Bloggen doet Vlinderman al een tijdje niet meer zo frequent als voorheen, en het moet gezegd dat één van de oorzaken daarvan beschreven wordt met onderstaande. Hoezo nog strijden, on-ge-recht-igheden aankaarten als het alleen maar water naar de zee blijkt te zijn? Waterdragers, gij en ik, wij, en verder het grote en weinig hullende Niets. Zo voelt het soms dezer dagen, maanden, jaren. Zelfs het vrolijke gedoe op FB verhelpt daar niet aan. Helaas. Of zou ik nu te somber zijn? Mis ik ergens de ongetwijfeld kwistig rondgestrooide positieve signalen die toch iedereen moet kunnen zien? Ben ik blind, doof, stom? Of weet moeder er dan toch meer van?!?

Bron afbeelding: KLIK!

bommoeder

ze heeft gaten in haar geest
haar wereld is er geweest
toen haar kinderen nog sprongen
van het dak en het terras waar
de vijgenbomen bloeiden
tot de bom hen had gevonden

loopt ze nu versuft
ontdaan van wijze taal
de soldaten te vervloeken
naar dat plekje zonder zon
naar de hel met hen
vinden haar tranen de weg
naar haar verschroeide land

de gedachten blijven tollen
vormen vreemde woorden als
vendetta, intifada en ook jihad
haar verscheurde moederhart
weet niet meer wat vergeven is

Frans V.

Gedicht: spuug

Vlinderman is niet meer zo productief als voorheen, maar onlangs kroop hij nog eens in zijn pen/klavier, naar aanleiding van een aangekondigde activiteit, waarbij alle grote 'namen' hun forum mochten krijgen en de 'kleine garnalen' het maar moesten zoeken in hun eigen netten. Of en hoe Vlinderman daarbij 'naam' meekreeg, doet niets terzake.

Zo gaat dat dus (bron afbeelding: KLIK!)

De titel van dit - niets pretenderende - gedicht kreeg dan ook de titel 'spuug' mee. Leest u gerust mee.

spuug

in je hoofse vaandel de woorden
tot vrije verhalen over mensen
vooral die kleine onbekenden
aan 't gloeiend haardvuur groot
zichzelf dan toch ontgroeiden

quasi teder je neder buigen
naar zij die nog wegen zoeken
naar de sofa waarop jij al lang
en breed, vooral en veel te breed,
onderuitgezakt zo niets meer

vergeten dat je naam ooit
nooit iets zou kunnen of meer
worden in zich gedragen wist
zo ver is het dan gekomen
in de tel van 't absoluut onbesef

hier sta ik dan nogmaals
mijn kaartje in jouw hand
en nog herinner je mij niet
morgen niet, overmorgen niet
behalve toen ze je moesten helpen

mijn miezerige spuug
die moet je hebben geraakt
waarop ik zeggen wil
dat ik werkelijk heb gemikt

Frans V.

Vlinderman weer aan het Bloginfuus

Na bijna twee weken niet ter land, niet ter zee en al helemaal niet ter lucht maar simpelweg ter bed, ter zetel en ten huize was Vlinderman vandaag nog eens zo blij als de achttienjarige die net de schoolpoort achter zich dicht getrokken heeft en een dag later van een werkgever de kans krijgt om zoveel domheid om te zetten in pure, daadkrachtige handenarbeid die hij ooit was. Om maar te zeggen dat we de heropstanding als mens van toen nog eens dunnetjes hebben overgedaan. Niet dat het zich vandaag op dezelfde werkvloer als toen afspeelt, twintig jaar evolutie doen duidelijk iets met een dichterlijk aangelegde jonge ziel, vooral ook met het jeugdig sentiment en de roekeloze onbezonnenheid van een bevlogen veulen, al zoekt Vlinderman nog steeds na al die jaren naar de onweerlegbare en onderbouwde zin aan 'Het Al'.

We hadden alvast gisteren al aangekondigd nog eens aan de blog te gaan op FB, waar ik mijn ontrouw ten opzichte van deze blog maanden aan een stuk met ongebreidelde passie heb geëtaleerd, en vermits we proberen een man (ja ja, het is dan toch ergens gebeurd!) van ons woord te zijn, bij deze. De aankondiging van een Vlinderblogrevival! Meer van het oude, af en toe ook weer dat streepje poëzie (tenzij ik die alweer iedere dag op jullie loslaat), een vlinderkijkje op het leven zoals het blijkt te (moeten) zijn en leuke dingen, die ik met jullie wil delen. Back to basics voor deze (inter)nette(nde) poweet met somtijds woelige gedachtengangen bij schijnbaar onschuldige fenomenen in het straatbeeld. En blij dat ook jullie er terug/ook nog zijn! Speciaal voor jullie een herneming van een drie jaar oud gedicht hier ergens onder.

En toen moest het alleen nog ingericht worden

CV - FV

zijn komst werd voorspeld

terwijl hij in moeders buik

als wind in de zielen

alsmaar boller wordend

trainde met rondjes zwemmen

om later kampioen

in de vlinderslag

het kind ter wereld

opnieuw een bad

een woordenbad

kleine lieve woordjes

gefluisterd in gretige oortjes

die dan maar dienden

ter volmaking van de vlindertaal

de man uit het kind

uit de kronkels van een jeugd

die nooit vergeten zal

hoe flauw dient opgekruid

met lach en vooral met liefde

de man een jongen binnenin

elke dag wat meer vlinderman

Frans V.

Over een Vlinderman

Een mens komt wat tegen op het internet. Hieronder een onvervalst Vlinderman-gedicht van de hand van Bert Deben, een zeer charmant dichter, die iedereen zou moeten gehoord/gelezen hebben. Geniet je mee op deze tweede mei-dag van 2010?

Pillekes, pillekes, pillekes!!!!

De laatste tien jaar is het medicijnverbruik in België zowat verdubbeld. Als dat geen goed nieuws is. Voor de farmaceutische industrie, dan toch. Terwijl Vlinderman dergelijke cijfers absorbeert uit zijn krant, tracht hij zich ook voor te stellen hoe het er dan tien jaar geleden aan toe ging en dan moet hij vaststellen dat hij alvast zelf toen méér pillen verbruikte dan het gangbare aantal van één per dag op heden. Is dat dan een goed teken aan de wand? Vlinderman houdt het antwoord in beraad...

Met een minimum aan structuur... (bron afbeelding: KLIK!)

pillenpatiënt

bij ieder paard in galop
doorheen zijn slapen
slikt hij wel een pil zo
dat het hoofd vertelt van
vaart tot pijn op een drafje

overdag zijn gamma medicijnen
van alfa tot omega, vet en zuur
voor ieder uur een capsule opdat
de tijd tussen weg van en weer thuis
zonder verandering kan overleefd

zoekt hij zijn overgave
verticaal de nacht in
het medicijn voor eenmalig
mens zijn in zijn bestaan
botst hij slechts op de grens
in het vluchtig voorschrift
van een dokter ongekend

Frans V.

Welkom, Jack!

Het einde van de pree is alweer daar en opnieuw schiet er nog een stukje maand over. We kennen het maar al te goed, nietwaar, en het leverde in 2008 alvast onderstaand gedicht op. Gelukkig is er nog het goede nieuws van kleine Jack die dit weekend besloot om enkele dagen na datum zijn moederschip te verlaten. Proficiat, Jacco en Adriana!!!

Hi there, here's Jack!!!

uitgemolken

hij is als geen ander
ware voorstander van
alles omlaag, liefst vandaag
wereldklok terug gezet
op het uur van historie

na al zijn borden vervangen
door kleinere maatjes als
dezelfde broek nieuw versteld
daarbij nóg meer uren thuis
voor de buis in plaats van
buiten met wat vrienden
is het feitelijk genoeg

of niet genoeg, hij weet het
zelf niet, hij geniet niet
van leven vol gecijfer
aan het einde van de maand
telkens weer diezelfde
overstroming met rekeningen

hij verzuipt al jaren
in de luxe van 't genot
op welverdiende afbetaling
echter niet al te vaak voor
wat echt nodig, maar wél
wat luxe in overvloed

Frans V.

Gedicht Nip: doorgelicht

Doorgaans verschijnen hier, als er al verschijnen, gedichten van mijn hand, maar na meer dan een jaar vloeide er opeens nog eens een gedicht uit de pen van mijn allerliefste en dat wilde ik niemand onthouden. U ook dus niet. Ziehier het nieuwe wonder der poëzie...

Na de Cola de inspiratie, zo gaat dat dus...

doorgelicht

we zijn niet meer
zoals voorheen

ons morgenland
een vergeten
bestemming

wij zijn slechts
jij en ik

- restafval bijna -

achteloos
pluk ik ons
uit de lucht

we zijn niet meer
dan dat

een dagdroom

Nip

Gedicht: Liesje lacht niet meer

Liesje lacht niet meer

Liesje loopt verloren
in haar hoofd
droomt ze elke dag
over hagelwit en nagelrand
grijze tand en mortelklauw
jonge meisjesbenen die gillen
dat ze nog wat sneller

Liesje was wat blond
frisse piekjes op een kopje
dat nog dwaas en giechel ging
toen haar zomer van dertien
in het eerste dozijn zowaar
haar plotsklaps tien erbij
en zij het lachen verstierf

Liesje is een vrouw
nog steeds een kind
veertien en in de rouw
om wat verloren ging
dat jaar terug, die tien erbij
toen hij haar zomaar vond
van hem en hem alleen

Frans V.

Verloren met Vlinderman

Leuk kapstokje gevonden voor een alweer wat ouder gedicht hieronder. Vlinderman las vandaag de krant en moest eens voluit grijnzen bij het getuigenis van een onfortuinlijke chauffeur die gedurende een autorit van nogal wat kilometers enkele malen verloren gereden was. Hij beschikte namelijk niet over een gps, enkel en alleen over een wegenkaart... Ziedaar de nieuwe mens, homo technologicus, al moet ik eraan toevoegen - voor Bibi iemand voor het hoofd stoot - dat ik er zelfs mét gps, wegenkaart én Nip naast me als co-chauffeur in slaag om verkeerd te rijden. Ik weet niet hoe ze dát talent benoemen, maar bon. Een beetje zelfspot, waarom ook niet ;-)

De rechtse ben ik :p (bron afbeelding: KLIK!)

over het pad

het ligt er bezaaid
geen straatsteen ziet hij nog
met oude lijken, het meest verse
witglimmend tot geraamte
het oudste nog slechts stof
met een stel gave kiezen
dat zijn meester niet lossen wilde

als overjaarse, overeeuwse geesten
komen ze hem rond de oren spoken
of hij toen niet daar en dat en zo
beter had gedaan, alsof hij nu
niets anders aan zijn hoofd zou

hij ontkent het stilgestorven gekrijt
uit het verleden reeds geleerd
zo staat hij en gaat hij toch
in het alledaagse ondermaanse
weigert hij de blik achterwaarts
er is nog veel te veel te zien
met zo weinig, oh zo weinig tijd
even stil te staan

het ligt er bezaaid
met oude lijken naast de kast
hoor hoe ze steriel kraken
terwijl hij zijn weg vervolgt
haastig van getrappel

Frans V.

Hiep hiep voor de prins

Het weekend is begonnen voor Vlinderman en Bibi gaat morgen héérlijk uitslapen. Dat wil zeggen dat de gsm vandaag beneden blijft liggen, want we zijn te lui om even het ingestelde alarm uit te schakelen. Vermits we daarna doorgaans toch vergeten dat alarm terug in te stellen, is die luiheid mooi meegenomen. Oh ja, prins Filip is jarig vandaag, al een halve eeuw in de wachtzaal van het koningsschap, we wensen hem bij deze nog een lang en gelukkig leven. Kwestie van niemand te vergeten in het lijstje jarigen dat me iedere dag tegemoet grijnst op Facebook.

Enniehoe, de uitslaapgedachte bracht me op het idee om nog eens een ouder gedicht hier op de blog te gooien, slapeloos. Een paar jaar verder slaap ik best goed genoeg, maar inhoudelijk lijken de verschillen er niet zo veel groter op geworden. Gelukkig is er nog steeds morgen om naar uit te kijken en zolang dat gevoel blijft, kunnen we verder...

Droom er maar op los... (bron afbeelding: KLIK!)

slapeloos

ligt het aan mezelf
dat de wereld niet meer draait
alleen nog spint en tolt
zodat het enkel maar vasthouden
en hopen dat ik er niet af zal

duizend uren in de nacht
en niet één ervan geslapen
zoveel zorgen over morgen
zonder dat er iets verandert
daarvoor ben ik helaas
met veel te weinig

ligt het aan de ander
die niet wil veranderen
zweert bij zijn verkrampt gemeander
in een wereld die in wezen
geen boodschap heeft aan al
wat misschien toch best anders

drie duizend uren in de dag
en ieder uur getracht te vergeten
wat ik niet langer onder ogen
lijdzaam afgeteld naar het moment
dat zonnen zouden doven
in het schroeivol licht
dat dromen nooit uitkomen
laat staan gewoon komen

aan wat ligt het
dat ik er mijn slaap voor laat

Frans V.

Over ongelukken

Omdat er rare kronkels door een dichtershoofd durven lopen, en omdat het hier anders te leeg zal blijven, woorden over een ongelukkige prijs, eentje die men best niet iedere dag verdient.

Kom er maar eens om (bron afbeelding: KLIK!)

ongelukkige prijs

dit was mijn bloed
dit bruin geronnen vlak
op drie betonnen tegels
zelfs na drie eenzame maanden
door weer en wind, zon en regen
niet uit te wissen

ik bespaar eenieder de verhalen
over nachten lang waken
bidden ook of hoe dat heten mag
gezeten bij het kille bed
waaruit mijn kind op zou staan
in ontwaken uit mijn nachtmerrie

ben ik dan verbitterd
dat ik jou erop wijzen zou
wat jij hebt aangericht
die ochtend toen jij dacht
hoe lezend rijden tijd bespaarde?

heb je al geleerd
hoe machtig jij kan zijn
koning aan het stuur
God over leven en dood?

en wat vind je dan van
de prijs die jij gewonnen
mijn kind en ik
vol hebben betaald?

Frans V.

Al 38,019...

Morgen is Vlinderman 38 en een week, afgerond dus 38,019. Heeft die 0,019 al veel bijgebracht? Is de mens er slimmer op geworden? Of dommer? Het één sluit natuurlijk het ander niet uit. Bibi moet eerlijk bekennen dat er weinig zinnigs op te antwoorden valt. Hij staat nog steeds op nadat de zon dat eerder al deed en gaat ook nog steeds pas slapen als diezelfde zon het hem alweer voor deed. Lange dagen, korte nachten, mogen de goden hem maar gunstig gezind zijn tot die jaren van het volle verstand hem eindelijk weten te vinden...

Nu we toch wat aan de introspectie zijn, kan ik hier gelijk een oud dichtsel van mijn hand onder plaatsen. Al een geluk dat ik indertijd alles netjes ingetikt en bewaard heb, want eerlijk is eerlijk, er vloeit tegenwoordig nog maar weinig recents uit mijn pen/klavier. Te druk bezig met 'het leven' leven. Al hoor ik Nip nu niet veel hardop klagen, want minder letters zijn toch nog altijd meer seconden, minuten, uren voor haar ;-)=

Bron afbeelding: KLIK!

over-leven en sterven

zijn sterven zal niet rustig zijn
maar een toonbeeld van het leven
dat hij zovele jaren heeft geleid
hectisch en verstoord
zal hij de knal omhelzen
die het einde onderstreept

rust is niet aan hem besteed
nu niet en al evenmin
op de dag zonder morgen
want het bruist en spuit
diep in zijn aderen
soms eens op zijn hoofd

enkel in de nacht
als ook zijn licht
het bed heeft opgezocht
oefent hij ietwat stiekem
in de armen van de stilte
het blijven liggen
na de daad

Frans V.

Ziedaar dan toch de lente!

De lente is in aantocht en ditmaal voor echt. We hebben het al enkele malen mogen vernemen via onze media, maar als ik de recente uitgroei van onze vorig jaar onder vers gekochte vruchtbare grond in uitgebloeide terrasbakken bedolven tulpenbollen mag geloven, is het bijna werkelijk zover! (en ja, dat is een zin waar iedereen zomaar zijn of haar tanden op mag breken).

Creatieve tulpen van Ingrid Groeneveld (bron afbeelding: KLIK!)

Morgen ga ik alvast zonder sjaal de hort op naar Boer Werk, wie weet probeer ik al een lichter model jas uit (al weet ik niet waar ik die zo één twee drie kan vinden) en zal ik fluiten. Geen moderne hiphop of klassieke of swingende rockdeuntjes of zo, maar lukraak wat geneuzel met getuite lippen. Vlinderman op zijn best, met de zon in zijn ogen en het hemd open geknoopt om die drie sprieten borsthaar wat mee te laten genieten... En dan kunnen we afscheid nemen van de wintergevelde mensen zoals in mijn bijgeleverd dichtsel ;-)=

Wintermoeheid in beeld (bron afbeelding: KLIK!)

verslagen

hij weet wel waarom
nee, hij ja deed en zij
hem plots sloeg met
woord voor woord

geletterd leerde hij
dat geweten minder is
dan proza soms vertelt
en hij werd stom

woordenloos regeert hij
over zijn omgeving die
meewarig muntjes werpt
voor iemand die het behoeft

hij telt zijn winst
met bewegende lippen
proeft hij het verschil
waar is de liefde gebleven?

Frans V.

Omdat Vlinderman het niet weet

Vlinderman heeft zoveel te vertellen hier, maar weet niet goed hoe te beginnen omdat hij ook niet weet waar het allemaal zal eindigen. De Homo Millenium III lijkt gestuit te zijn in sommige (en dan drukt hij zich nog voorzichtig uit) echelons van zijn, de laatste eeuwen verworven, verlichte aspiraties. We schreeuwen met zijn allen luidkeels moord en brand bij alweer een moord, bij alweer een verschroeiend vuurgevecht. De ouders eren de kinderen meer dan dat andersom het geval is, de losgeslagen familievader niet te na gesproken en morgen leggen een driehonderdtal verongelijkten een land met een kleine elf miljoen andere lotgenoten nog eens plat voor het eigen gelijk, groot gelijk.

Vlinderman moet wat bekomen van al dat nieuws, moet beseffen dat het nog altijd maar een minderheid is, moet genieten van wat niet zo is. Maar het kriebelt, mensen toch, wat jeukt het en moet Vlinderman dan krabben?

We nemen gewoon een oud gedicht en draaien dat wat om en om, ondertussen zal Tijd alweer komen en hier of daar wat raad vinden...

Een oude draadjesman (bron afbeelding: KLIK!)

draadjesman

een man op sterven
hangend aan draadjes
door mensen gefabriceerd
uit angst voor het sterven
niets geen recht voor daarboven

want beneden wordt beslist
wie blijft en meestal ook wie gaat
er zijn of er niet zijn
steeds sneller beantwoord
door de wetenschapsdienaar

blijft de mens futloos achter
organisch omhulsel met
een geest van vlees en bloed
gescheiden in zijn eenheid
- misschien dat God vandaag beslist

tot dan blijft het wachten
bij geluiden van bliep
en chhhhh en vomp
onder het geflikker van
ongekerstende lampjes

Frans V.

Een streepje ondeugd

Speciaal voor u bezoeker: een streepje ondeugd op deze donderdag, na alweer een woelige dag op de werkvloer.

Yep, het blijft maar duren...

nadat hij is gekomen

ze schouwt zich in haar spiegel
op zoek naar zijn kleur van verraad
na diens daad vrijwillig ondergaan
in verwachting van die felle keur
waar menig vrouw voor beschimpt

is het enige dat zij bespeurt
de geur van zijn verlangen
mistig behang in haar gouden haar
waaraan slierterig lijkt bevestigd
hoe heftig blont zij toch meegegaan

geen spijt noch verwijt
haar naïeve beeld fleemt
en met een vette knipoog
hanteert zij kam en borstel
de chaos te verbergen die
haar momenteel bewoedt

Frans V.

De andere man

Alweer een poosje geleden dat Vlinderman nog eens een man op jullie los liet. Bij deze, een nuchter(e )man. Geschreven in 2006, zou het nu wat anders verwoorden, maar inhoudelijk staat Vlinderman er nog steeds 100% achter. Iemand trouwens nog een goed idee voor een klein maar fijn projectje?

Sommige bruggen zijn nog niet te ver...

nuchterman

het ging opnieuw wat slechter
volgens de mensen vorig jaar
en de wereld wervelt verder
haar onafwendbaar einde tegemoet

er is sprake van wel vijf miljard
jaren minder lang te kunnen leven
dan dooft de zon of toch weer niet
ze zal gewoon ontploffen, maak dat mee

een enkeling bekijkt het dan maar
nuchter als op zijn allereerste dag
hij houdt het op nog vijftig jaar of zo
en dan sterven, onvermijdelijk van de kou

het was een somber jaar
en wat als de tijd nu eens
echt veel sneller gaat dan
het laatste voorspellingsmodel?

Frans V.

uit de oude doos

Uit de spelonken van het verleden wat echo, hieronder, en niet om mij achter te verschuilen. Geen heimwee, geen verdriet, alleen een oude koffer vol verhalen die zich willen laten vertalen.

Het ooit langharig Vlindermantuig...

ken mij dan

het ongerust getrappel der ganzen
doet mij wijken naar andere oorden
wijl gij waakt en blaakt, mijn vriend
zal ik ongezien duizend stormen oogsten

na het levenslang stil kwartier
gedurende een moment van onthulling
in het dromenrijk der verdwaasden
ontwijk ik jullie voor de laatste maal

in verstard hol gezwijg
vier ik mijn laatavond
met zoveel gasten aan tafel
als die ene stoel het toelaat

wanneer dan besef aan komt kloppen
en jullie deur vandaag zich opent
zal het de leegte zijn die wacht
als een versleten deken over mijn spoor

dat jeukend gekras in de vereelte ziel
zal niet meer zijn dan een oud litteken
waar ooit mijn mes in vlees schreef
hoe mijn naam ook heeft geluid

Frans V.

Zo verliefd dus

Zonder woorden. Nu ja, uiteraard met woorden...

Schoon voorbeeld... (bron afbeelding: KLIK!)

zijn dromen

toen verscheen zij aan zijn einder
gracieus als een ongetemd veulen
onbeslist tot toenadering gestopt
zag haar twijfelen over keuzes maken
verder weg zoveel anderen
nieuwe grensposten te groeten

ging zij er even bij zitten
daar toen in de wazige verte
in volle bezinning de tijd vergeten
riep hij nog zijn ziel naar haar toe
gedragen op onstuimige harteklop
leek zij hem niet te begrijpen

de laatste maal dat hij haar zag
bloesem van wilde seringen
wat een waarachtige herinnering
gidst hem daar verder door het leven
elke dag een stukje dichterbij
zijn steeds weer wijkend einde

ooit vindt hij haar opnieuw
nooit opgehouden met dromen
weet hij haar nog ergens wachten
omdat ze beiden verloren zijn
en waren, gisteren als vandaag
voert zijn pad slechts naar haar

Frans V.