We zijn onderweg, jawel

De dag ontvouwt zich als een uit zijn cocon ontsnappende vlinder. Zich loswekend uit de armen van een overbodige nacht, neigt een stralende zon ter kimme, zonder halt te houden waar het de ontwakende mens even zou kunnen behoeven. Geluidgewijs hernemen diverse motorisch aangestuurde vervoersvehikels hun immer dringende dwang tot verplaatsing, tot sluiting gekomen plantaardigen wensen zich opnieuw kenbaar te maken aan de wereld en dartele poezenpootje trippelen de lieve lust van het trippelen. Of God gekeken heeft blijft een Groot Vraagteken, maar Vlinderman deed dat wel en beschouwde de wereld als een oord waar hij nog wel eens uit wil ontwaken. Zo gaat dat dag in dag uit en zo dient het ook immer te zijn. Beschouwelijk, aanvaardbaar. Vlinderman is dankbaar voor het oord en de regie waar hij deel mag van uitmaken.

Er volgen nog enkele weken met zeeën van tijd en ruimte om te doen wat blijven liggen is, maar voorlopig is het vooral Bibi die blijft liggen. Heerlijk is dat. Een lamme Vlinderman, een gezegende tijd, een pracht van een echtgenote, vijf jaar terug had ik er mijn hand niet voor in het vuur gestoken, omdat ik toen eigenlijk best zelf nog in brand stond. Zou het dan toch met de jaren allemaal komen?

Seksuele moraliteit down?

Het gaat slecht met de seksuele moraal van (een deel van) de Nederlandse jeugd, zo meldt ons een Nederlandse minister. Rouvoet heeft het over een televisieuitzending ergens vorige week, waar in een documentaire een aantal jongeren hun lichaam aanboden om hun kleine verlengstuk van deze eeuw, de gsm, te voorzien van nieuwe waarde. Devaluatie van de seksuele moraliteit dus. Bij zo van die berichten fronsen mijn wenkbrauwen en richt mijn blik zich naar ons Vlaanderen. Zou het hier ook zo erg scheef aan het lopen zijn? En in hoeverre wordt daar wat aan gedaan?

Dat het al een poosje niet zo goed meer aan het lopen is in onze maatschappij, en lees in 'poosje' maar 'generatierijtje', dat blijkt uit elke letter die eender welke krant de laatste jaren produceert. Gratuit geweld (ik weiger het woordengroepje zinloos geweld te gebruiken, omdat ik dan andere dingen dien te accepteren) tussen jongeren onderling, tussen jongeren en volwassenen, tussen jongeren en ordehandhavers, het houdt maar niet op in stijgende lijn op ons af te komen. En nog al te vaak wordt er dan teveel gepamperd, ervan uitgaand dat er nog wel iets van moraliteit bij die jongeren te vinden is, waarop je als beleidsmaker invloed kan uitoefenen. Als die moraliteit ook maar een beetje een afspiegeling is van hun opgang makende seksuele moraal, dan zijn we ver van huis met die aanpak met het zwaaiende vingertje. Dan zijn we met onze kop gewoon tegen de muur aan het knallen, maar zijn we te verdoofd om het nog te voelen. Hel en verdoemenis, wie gelooft daar nog in?

Tezamen met al die tekenen, zien we ook het klassieke gezin in vrije val. Er is dan ook al heel veel veranderd de laatste decennia: van het klassieke vader-moeder-kinderen-model schiet niet veel meer over bij nogal wat grote bevolkingsgroepen. Alleenstaande vaders en moeders met kinderen, nieuw samengestelde gezinnen, homo-gezinnen, lesbienne-gezinnen, allemaal relatief nieuwe maatschappelijke fenomenen, waar nog geen duidelijk afgebakend waarden- en normenpatroon voor bestaat, laat staan dat ze voldoende gedragen worden in onze huidige samenleving. En de kinderen, de jeugd dus, die worden daar de pineut van. Wat er niet duidelijk is, kan ook niet worden verworven. Dus gaan die hun eigen weg, zoekend, zwalkend, testend, provocerend. Allemaal zaken die er vroeger ook al waren, maar waar de grenzen aan bestaande kaders op tijd en stond een vet rood 'STOP' produceerden.

Is het dan allemaal uit de hand gelopen? Nope, nog niet helemaal, de tijd is verkeerd. Het is uit de hand aan het lopen, ja. En misschien moet het beleid van een volk maar eens inzien dat het antwoord dat ze vandaag de dag op een fout fenomeen geeft waarschijnlijk een fout antwoord is, omdat het een verouderd antwoord is, ingegeven vanuit verouderde benaderingen. Wie zich in de Middeleeuwen met water waste, was een propere mens, maar tegenwoordig met er ook zeep bij. Simpel, als je het mij vraagt. Nu nog een moeilijk antwoord zoeken voor wat we vandaag meemaken.

Stap maar in, we vinden die antwoorden wel.

Emotionaliteit versus rationaliteit of een beetje van beide?

Hoe langer ik op dit medium vertoef, hoe meer ik de indruk krijg dat er gelukkig al wat meer opening komt in het afwijken van de 'mainstream' gedachtengang, waarbij iedereen maar braafweg in hetzelfde rijtje loopt als zijn voorligger en achteropkomer. Dat levert heel uiteenlopende meningen en visies op, waarbij de afwijker toch nog al te vaak met emotioneel beladen voorbeelden getracht wordt de mond te snoeren. Wel, emotioneel op iets reageren is des mensen, maar iets rationeel benaderen is dat in mijn beleving nog meer, zeker met inachtneming van de evolutie die de mensheid (ik weiger menselijkheid te gebruiken, want dat vind ik een lelijk woord) sedert zijn holbewonerschap reeds heeft doorgemaakt. Toch stel ik dus bij momenten nog geregeld vast dat mensen, die ergo toch behept zouden moeten zijn met diezelfde rationaliteit, zich nog steeds teveel laten leiden door hun emotionaliteit en bij uitbreiding hun instinct om vervolgens volgens de regels van die emokunst uit te halen als zou een rationeel beschouwende mens niet in staat zijn om welke uitspraak dan ook te mogen/kunnen doen. Ik vind dat eigenaardig. Je moet dus eerst zelf alles meemaken om er dan een mondje over mee te mogen spreken? En dan heb ik het nog niet over de aannames die dergelijke emotionele lui denken te mogen hebben over de auteur van dergelijk stukje.

Wat mezelf betreft is het dan 'Dank je de koekoek'. Laat iemand anders die beker dan maar tot zich nemen. Maar om pakweg mij dan de rationele mond met ongerichte emotionaliteit te laten snoeren? Ook hier 'dank je de koekoek'. Het is niet omdat de ratio iemand over een bepaald onderwerp heen stuurt, dat er bijvoorbeeld geen sprake kan zijn van zoiets als empathisch vermogen. Het één sluit hier immers het ander niet uit, maar bewaakt integendeel het verzanden van beide 'disciplines' in het eigen grote gelijk. En het leven, dat heeft mijns inziens niets te maken met 'gelijk hebben', maar met het in handen houden van wat je maar vast kan krijgen en loslaten waarvoor diezelfde handen te klein zijn.

Gewoon even een bedenking die ik hier op mijn blogje met de buitenwereld wil delen, om aan te geven ook dat Vlinderman zijn eigen koers blijft varen, met het wel en wee van zoveel mensen rondom hem als voortdurende bron van beschouwing, bevraging, vaststelling. En dat er op een enkeling na niemand gecensureerd wordt, vermits Vlinderman met onbevangen blik tracht rond te kijken en met al even onbevangen vinger tracht weer te geven wat er in zijn koker omgaat. En uiteraard ook omdat ik niet graag in een beduimeld boekske lig te schrijven dat daarna gewoon het stof der jaren ligt te vergaren...

Vlaamse zagers en andere mensen

Nip heeft het nogal eens over de Vlaming en hoe die een stukske kan zágen. Het is altijd wel iets, met het weer, met de belastingen, met De Lijn, met de wegen, met hoe hun haar erbij ligt na een nachtje erop gelegen te hebben. Nooit is het eens goed zoals het is. De Vlaming, een verzuurde mossel, die in geen enkel bord nog aarden kan. En ironie o ironie, door dit hier neer te typen, bevestig ik het alleen maar. Aaarrgggh! Ze heeft dus wél degelijk een punt.

Nu zag ik vandaag in de krant hoe de nabestaanden van een spijtig ongeval het niet over hun hart kunnen krijgen om enige vergiffenis te schenken aan de 'dader'. Bijna een halve pagina lang wordt daarin gesteld dat 'wij het zonder ons familielid moeten stellen' en dat 'wij nu levenslang gekregen hebben, wel, hij dan ook maar'. Over hoe 'perfect' de overledene wel was. Ik heb toen naar Nip gekeken en van haar te horen gekregen om nooit dergelijke woorden in blinde woede en peilloos verdriet over mijn lippen te laten komen mocht haar ooit iets dergelijks overkomen. Omdat zij dat niet zou willen. Omdat zij perfect is, denk ik dan. En omdat we allemaal mensen zijn, die al eens fouten kunnen maken, met somtijds weliswaar verstrekkende gevolgen, maar laat hij die zonder zonde is de eerste steen dan maar werpen. Anno 2008 zou men toch mogen veronderstellen dat we al iets verder geëvolueerd zijn dan 'oog om oog, tand om tand', niet? Ik kan me ook niet voorstellen dat de 'dader' die ochtend in zijn voertuig is gestapt met de idee om eens iemand van het voetpad te maaien... Of hij nu vergeving krijgt voor zijn 'daad' of niet, die man draagt het sowieso heel zijn verder leven met zich mee, dus levenslang heeft ie al.

Dat het pijn doet en nog lang zal doen, dat spreekt voor zich en daarvoor betuig ik mijn medeleven. Dat er nu beter eerst gerouwd wordt vooraleer dergelijke boude/koude woorden de wereld in te slingeren, spreekt in mijn ogen ook voor zich. En dat die krant zijn journalist/eindredacteur eens op de vingers tikt omwille van het gebrek aan verantwoordelijkheidszin in het aanwenden van het tot haar beschikking gestelde medium, dat spreekt niet, dat brult. We zijn toch nog steeds mensen onder de mensen, niet? Met af en toe de onmogelijkheid om helder uit de hoek te komen, vooral in tijden van intense droefenis.

Frans V.

ontslagen door het woord

Vandaag in de krant (gisteren al op het internet, maar dat wil je toch altijd eerst gedrukt zien staan): een werknemer van 'De Lijn' krijgt zijn ontslag nadat hij op zijn eigen blog een kritische bedenking had geformuleerd naar aanleiding van een aanwervingscampagne voor nieuwe chauffeurs. Vijftien jaar trouwe dienst, u heeft misschien bij hem in bus of op tram gezeten, teniet gedaan door misschien niet helemaal doordachte uittypsels op 'ons' internetplatform. "Dag Jan, en ga het elders maar uitleggen, Jan!" Het doet me slikken. Ik ben zelf een (ondertussen welgeweten) verwoed blogger naast mijn dichter zijn, maar dat je daar ook je job door kunt verliezen, door als kritische mens je mening te uiten, te ventileren, kenbaar te maken aan de wereld, dat is verdorie hard om slikken. Uiteraard moet je niet je werkgever 'afvallen' op een medium dat bij uitstek open staat voor het grote publiek, maar moet je dan echt enkel berichten over hoe 'mooi' en 'goed' het (l)allemaal wel is op straffe van broodroof?!?

Hoogst waarschijnlijk is er nog een stuk van het verhaal tussen blogger en werkgever waar we geen weet van hebben, maar toch verontrust dit mij. Het lijkt me een variant op 'tais-toi ét soi belle', maar dan op een ander niveau. En eender welk niveau van die uitspraak doet me gruwelen.

Het is natuurlijk altijd zo geweest dat je je mag en kan ventileren na de uurtjes, in het gezelschap van gelijkgezinde al dan niet collegae, hangend aan de toog van je lievelingsplekje, zonder de mogelijkheid als 'werkgeversverrader' bestempeld te worden, maar als de tijden zo veranderd blijken als nu, wat moet je dan nog? Dankzij Europa (hallelujaaaaaah!!!!) sluit dag na dag minstens één kroeg de deuren en verminderen de kansen op die uitlaatklep, terwijl het internet steeds meer en meer een toevluchtsoord wordt. En om dan net daarop koud gepakt te worden, komaan zeg! En weet je wat nog het ergste is? Die man heeft zich van zijn meest kritische zijde getoond, maar vertolkte gewoonweg dát waar iedereen tegenwoordig de mond vol van heeft. Go figure!

Om kort te gaan: ik hoop dat die man zijn job via de arbeidsrechtbank terug krijgt, vervolgens zelf ontslag neemt en dan elders op zijn pootjes terecht komt. En Bibi zal toch enigszins nauwlettend (mooie woordspeling, vindt u ook niet?) zijn eigen bijdragen over zijn werkvloer in de gaten houden. Omdat ik verplichtingen heb inzake dak boven het hoofd, eten op tafel, aanstaande vrouwen, noem maar op. We leven in een vrij land, weet u wel?

Een kritische beschouwing

Vlinderman is niet te beroerd om een kritisch geluid te laten klinken wanneer het nodig is. Met dit gegeven in het achterhoofd en met een kritische correspondent voor handen, wil hij dan ook u volgende opinie niet onthouden. Het gaat over waarnaartoe met de Aarde, maar dan microscopisch vertaald naar de situatie, zoals die huidig in België speelt. Een aanrader voor wie niet gedachteloos wil slikken, maar vooral eerst goed door kauwen.

De Aardse groene longen, het offer op het altaar van de rendabiliteit.

Verdeel en heers, ook nu nog is deze leuze brandend actueel. Terwijl het grote geld almaar meer internationaliseert, globaliseert en mondialiseert zien we na de hoopgevende éénwordingsprocessen der volkeren (bvb. het Europese project) en de bijhorende vrede opnieuw op verschillende plaatsen afscheidingsbewegingen en conflicten opflakkeren.

Zou het kunnen dat separatistische en meestal extremistische bewegingen al dan niet rechtstreeks steun krijgen vanuit de grote financiële groepen en investeringsholdings? Deze steun brengt nadien immers het veelvoud op. Nu zien we dat deze investeerders vooral bezig zijn hun geld te beleggen in de nieuwe industrieën in het verre Oosten. Een wereldbevolking bestaande uit een grote groep zeer armen die de consumptiegoederen voor een groeiende groep minder gegoeden aanmaakt, komt een zeer kleine groep van onvoorstelbare rijke mensen maar al te goed uit (de toplui van deze financiële groepen).

Om hun rijkdom en macht te vergroten is het dus zaak dat ze de groep van minder gegoeden (de consumenten van goedkope artikelen) zoveel mogelijk doen aangroeien. Daarvoor moeten ze strategieën opzetten waardoor de levensstandaard van de middenklasse in de beter gegoede delen van de wereld naar beneden valt.

Via allerhande manipulatie en lobbying bij de beleidsmakers in die delen van de wereld kunnen ze zo hun slag thuis halen - in Brussel bvb. zijn er zo ‘n 15.000 gekende lobbyisten werkzaam - door o.a. verdeeldheid te zaaien.

Vanuit dergelijk standpunt bekeken is het de ideale manier om iedereen die producten te doen kopen die gemaakt werden in de fabrieken waarin zij investeerden en waaraan zij dus hun inkomsten te danken hebben.

Hoe leggen ze dat nu bvb. in Westeuropa en meer bepaald in België aan boord?

De jongste tijd worden we steeds meer geconfronteerd met het begrip staatshervorming maar in feite gaat het over een sociale staatsontmanteling. Bewust gebruikt men in dat opzicht sympathiek klinkende termen zoals onafhankelijkheid en zelfbestuur terwijl het eigenlijk neerkomt op de vernietiging van België en meteen ook van de welvaartstaat zoals we die tot nu toe kenden.

Velen zijn door de onophoudelijke propaganda die gevoerd wordt de mening toegedaan dat een onafhankelijk Vlaanderen inderdaad ook een verbetering voor Vlaanderen zou kunnen meebrengen. Die verbetering zou er in de eerste plaats komen door een forse kapitaalinjectie in de Vlaamse economie; het geld dat men daarvoor nodig zou hebben, is dan immers ruim voor handen doordat er in een onafhankelijk Vlaanderen geen sprake meer zou zijn van de fameuze geldtransfers van Vlaanderen naar Wallonië.

Op het eerste zicht lijkt alles te kloppen als een bus maar voor wie tweemaal nadenkt komen algauw de nadelen en zelfs de totale rampspoed naar voor die een splitsing van België met zich mee zal brengen.

Met de regelmaat van de klok verschijnen er in de media verhalen van goedkope Oost-Europese arbeidskrachten die hier de jobs van de lokale bevolking komen inpikken. Ook zien we dikwijls bedrijven van hieruit vertrekken naar deze lageloonlanden. Door de vele beslommeringen die zo’n delokalisatie met zich meebrengt laten gelukkig niet alle bedrijven zich tot een dergelijke verhuis verleiden.

Geheel anders zal de situatie zijn wanneer men erin slaagt om België op te splitsen in twee delen of van zodra men zelfs maar de sociale zekerheid opsplitst. Wallonië zal er van dan af helemaal alleen voorstaan en zal niet meer over de middelen beschikken om een sociaal zekerheidsstelsel te financieren voor hun werklozen , ouderen en zieken. Deze nieuwe, zelfgecreëerde straatarme buur zal zich bovendien genoodzaakt zien om vele mensen die nu nog in staatsverband tewerkgesteld zijn op straat te zetten door gebrek aan financiële middelen. Om brood op de plank te krijgen voor zichzelf en hun familie zal dit immens leger werklozen nu verplicht zijn om tegen elke prijs werk te vinden.

Omdat de zware Waalse industrie (waardoor België en in het bijzonder Vlaanderen zich tijdens de moeilijke crisisjaren recht kon houden) op sterven na dood is, zullen deze hopelozen zich massaal op het welvarende Vlaanderen richten. De Vlaamse industrie zal door zo’n groot en plots aanbod van werkwilligen aan lage loontjes rap haar keuze gemaakt hebben. Door de wet van vraag en aanbod en door onderlinge concurrentie gedreven zal zij niet anders kunnen dan deze sterk gemotiveerde werkzoekenden tewerk te stellen aan absolute minimumlonen. De desastreuze gevolgen zullen niet lang op zich laten wachten. Wie nu in Vlaanderen zijn job zal willen behouden, zal bereid moeten zijn om ook aan deze voorwaarden te werken. Resultaat: lagere lonen, verslechterende arbeidsvoorwaarden, vermindering van levensstandaard en koopkracht en dus een ramp voor de middenstand en kmo’s.

Daaruit zal onvermijdelijk volgen: een vermindering van belastingsinkomsten voor de staat , waardoor ook hier in Vlaanderen de goede sociale voorzieningen (kinderbijslag, pensioenen, ziekteverzekering, enz…) voorgoed tot het verleden zullen behoren.

Welvaart voor Vlaanderen door een onafhankelijk Vlaanderen, de slogan van de Vlaams nationalistische separatisten zal binnen de kortste keren tot een echte nachtmerrie verworden. Welvaart zal slechts nog een vage herinnering uit de goeie oude tijd zijn.

“Maar onze industrie zal er dan toch wel bij varen”, zullen sommigen opperen. Helaas ook hier zal dit geenszins het geval zijn want alhoewel de lonen zullen dalen, zullen ze toch niet dalen tot op het niveau van de nieuw opgekomen industrielanden. Onze lonen zullen bevriezen op het niveau van de bestaans- en loonminima, die hier hoe dan ook nog altijd hoger zullen zijn dan die in de ex-Oostbloklanden en het verre Oosten.

We zullen dus Armer geworden zijn, maar nog net niet straatarm en daardoor zullen we willens nillens gedwongen worden enkel nog de goedkoopste goederen aan te kopen. In realiteit wil dat zeggen enkel nog die goederen, die geproduceerd werden in die lageloonlanden.

Bedenk wel dat dit enkel maar mogelijk is dank zij de aan slavenarbeid grenzende condities waaronder deze mensen moeten werken. En daartegenover zal zelfs onze industrie het loodje moeten leggen.

In Wallonië zal intussen de toestand zo mogelijk nog schrijnender geworden zijn. De armlastige Waalse regering zal het aan zichzelf en zijn bevolking verplicht zijn om op zijn beurt tegen elke prijs werk te creëren en zal dat enkel kunnen doen door “vreemd” kapitaal aan te trekken voor nieuw op te richten activiteiten in wat we tot nu toe als de groene long van België kunnen beschouwen. Niet meer geremd door enige Belgische wetgeving zal Wallonië zich als het ware automatisch gedwongen zien om aan investeerders de soepelste Europese bedrijfs-, milieu- en lonenethiek aan te bieden In dit geval zijn dit de loon en arbeidsvoorwaarden van de nieuw aangesloten Oost-Europese lidstaten. Naast de menselijke tol die dit zal kosten verliezen we zo tenslotte ook de laatste echte wouden die België rijk is. Wat we de Brazilianen kwalijk nemen i.v.m. hun regenwouden hebben we immers in Vlaanderen al lang voor hen gedaan. Nu zal en moet ook het Waalse groen er aan geloven. Aan deze voorwaarden zullen de investeerders over elkaar heen vallen.

Men hoeft er geen moment over te twijfelen dat deze investeerders in de eerste plaats uit Vlaanderen zullen komen. Immers, wie er tot nu toe tegen opzag om zijn bedrijf te verhuizen, zal nu met een soort van tweede Roemenië op 30 km van zijn achterdeur geen seconde twijfelen. Kortom een neerwaartse spiraal die eenmaal als ze een feit is nog moeilijk zal om te keren zijn.

Indien iedereen zomaar kritiekloos blijft meelopen in dit verdeel- en heersbeleid zal de prijs die we daar met z’n allen (kleine industrieelen, zelfstandigen, kmo's, loontrekkenden, hulpbehoevenenden en vrije beroepen) voor zullen moeten betalen zeer hoog zijn.

De eerste tekenen zijn reeds zichtbaar, moordende concurrentie voor de bedrijven, loonmatigingen, kafkaiaanse administratie, afbouw van de pensioenen, toenemende werkdruk, etc... De welvaart die we tot voor kort kenden, zal enkel nog iets zijn waar we met heimwee en weemoed aan zullen terugdenken.

Eenmaal ze erin slagen om België te verdelen (die aan de wieg stond van de EU) lijkt het me een koud kunstje om Europa ook op dezelfde wijze te verdelen. Al hun gelobby heeft overigens ook daar al de eerste resultaten opgeleverd als je ziet dat het Eurobudget (en dus de werkingskosten voor een welvarende unie) eerder de neiging heeft om in te krimpen i.p.v. te stijgen in de door de bevolking ongevraagde en oncontroleerbare expansie.

Voor mij lijken het allemaal tekenen aan de wand die geen toeval meer kunnen zijn, want telkens is het aanschuiven aan de kassa voor dezelfde geniale superstrategen.
Het lijkt me zeer moeilijk om de zaken nog op een ander wijze te zien als je eenmaal begonnen bent om het grotere plaatje te aanschouwen in de globaliserende wereld waarin we leven.

@ Branco