Deze blog - op eigen risico reageren

Hier deelt Vlinderman af en toe wat gedachten en gedichten.
Posts tonen met het label Het Woord. Alle posts tonen
Posts tonen met het label Het Woord. Alle posts tonen

woensdag 9 juli 2008

ontslagen door het woord

Vandaag in de krant (gisteren al op het internet, maar dat wil je toch altijd eerst gedrukt zien staan): een werknemer van 'De Lijn' krijgt zijn ontslag nadat hij op zijn eigen blog een kritische bedenking had geformuleerd naar aanleiding van een aanwervingscampagne voor nieuwe chauffeurs. Vijftien jaar trouwe dienst, u heeft misschien bij hem in bus of op tram gezeten, teniet gedaan door misschien niet helemaal doordachte uittypsels op 'ons' internetplatform. "Dag Jan, en ga het elders maar uitleggen, Jan!" Het doet me slikken. Ik ben zelf een (ondertussen welgeweten) verwoed blogger naast mijn dichter zijn, maar dat je daar ook je job door kunt verliezen, door als kritische mens je mening te uiten, te ventileren, kenbaar te maken aan de wereld, dat is verdorie hard om slikken. Uiteraard moet je niet je werkgever 'afvallen' op een medium dat bij uitstek open staat voor het grote publiek, maar moet je dan echt enkel berichten over hoe 'mooi' en 'goed' het (l)allemaal wel is op straffe van broodroof?!?

Hoogst waarschijnlijk is er nog een stuk van het verhaal tussen blogger en werkgever waar we geen weet van hebben, maar toch verontrust dit mij. Het lijkt me een variant op 'tais-toi ét soi belle', maar dan op een ander niveau. En eender welk niveau van die uitspraak doet me gruwelen.


Het is natuurlijk altijd zo geweest dat je je mag en kan ventileren na de uurtjes, in het gezelschap van gelijkgezinde al dan niet collegae, hangend aan de toog van je lievelingsplekje, zonder de mogelijkheid als 'werkgeversverrader' bestempeld te worden, maar als de tijden zo veranderd blijken als nu, wat moet je dan nog? Dankzij Europa (hallelujaaaaaah!!!!) sluit dag na dag minstens één kroeg de deuren en verminderen de kansen op die uitlaatklep, terwijl het internet steeds meer en meer een toevluchtsoord wordt. En om dan net daarop koud gepakt te worden, komaan zeg! En weet je wat nog het ergste is? Die man heeft zich van zijn meest kritische zijde getoond, maar vertolkte gewoonweg dát waar iedereen tegenwoordig de mond vol van heeft. Go figure!

Om kort te gaan: ik hoop dat die man zijn job via de arbeidsrechtbank terug krijgt, vervolgens zelf ontslag neemt en dan elders op zijn pootjes terecht komt. En Bibi zal toch enigszins nauwlettend (mooie woordspeling, vindt u ook niet?) zijn eigen bijdragen over zijn werkvloer in de gaten houden. Omdat ik verplichtingen heb inzake dak boven het hoofd, eten op tafel, aanstaande vrouwen, noem maar op. We leven in een vrij land, weet u wel?

zaterdag 27 oktober 2007

Het Woord + gedicht

Zaterdag, eindelijk, na een miezerige week met veel gesnotter en gehoest, zelfs af en toe gehijg na pakweg een afwaske, zijn we er dan toch geraakt. De verkoudheid speelt nog steeds op, maar het wordt stilaan minder. En vannacht een extra uurtje langer slapen, alle beetjes helpen, toch?

Ik ben zinnens morgen in mijn pen te kruipen. Naar aanleiding van het door de schrijver Jeroen Brouwers geweigerde prijsje ter waarde van € 16.000 verscheen er gisteren in de 'krant' Het Laatste Nieuws ook een artikel van de hand van Hilde Sabbe. Die breekt zowaar een lans voor Het Woord. Enkele rake dingen, die ze daar schetst. Want waarom moeten zangers en andere muziekkunstenaars immers altijd en een pak méér betaald worden dan pakweg een podiumpoweet? Waarom is er een dergelijk kunstambachtonderscheid nodig? Moet een schrijver dan niet eten en drinken om te kúnnen schrijven? Moet de muzikant dan vertoeven in met luxe doordrongen omgevingen? Leven van de noten, jawel, maar leven van het woord, nou nee. En daar ben ik het dus niet mee eens. Ik zal er nog eens een nachtje over slapen, maar mijn antwoord staat hopelijk volgende week mee in de krant.

om den brode om den dichter

hij staat op, elke ochtend
om een uur of bijna zeven
want hij moet werken gaan
voor een baas netjes buigen
en vooral niet denken dat hij

om dan acht uur later thuis
gekluisterd aan zijn klavier
de weemoed te beschrijven die
hem penloos overvalt, hij
die ooit nog eeltknobbels
per vinger verzamelde van het krassen
op welk stuk papier dan ook voorhanden

miljoenen data in de ether
draadloos, nimmer woordloos
en vaak ook zomaar gratis
betaalt hij zelf nog voor
zijn boodschap aan de wereld

daarom dat elke ochtend
om een uur of bijna zeven
de wekker zijn inspiratie
droogweg moet verbreken

Frans Vlinderman

Blogarchief