Gedicht: ont-dooie

De winter komt er nog steeds aan, vermoedt Vlinderman, maar dat wil niet zeggen dat er alvast geen gerelateerd gedicht op mijn lezer mag los gelaten worden. Neem daarbij dat Bibi leeft in een land waar zelfmoordcijfers ongekende en bovenal ongehoorde hoge toppen scheren en u krijgt onderstaande van mij zomaar ter lezing. Na ruim vier jaar heb ik het een ietwat herschikt - herschreven als u dat liever leest - en daarmee laat ik u mee de start nemen van een lang en uitgebreid Vlindermanweekend.

Al eens over nagedacht in het verkeer? (bron afbeelding: KLIK!)

ont-dooie

narrig zit hij in de wagen
zijn adem aan te staren
helemaal beneveld
cocon geworden
in zijn oude Lada

de motor springt en loopt
met af en toe een kuch
hangt een sjaal binnen
lichaamsblauw te verwarmen
tot ze overbodig

ligt buiten sneeuw te hopen
welzeker decimeters dik
doet een kleine garage
finaal gesloten
dodelijk werk

het koele tikken van
een oude motor
niet meer te horen
bij het druppen
in een late lente

Frans V.

Zelfmoord

Later op de avond zoek ik de planken nog eens op - het lijkt alweer veel te lang geleden.

Eerst wil ik echter jullie aandacht eens vestigen op het verhaal van Sven, dat ik deze week elke dag in een stukje meer te lezen krijg in de krant. Het gaat dus over Sven, jonge kerel, die een goed half jaar geleden een einde aan zijn leven wilde maken door driehoog naar beneden te springen, maar daar niet in geslaagd is.

Het is een verhaal, openhartig gebracht door Sven, over wat hem dreef, hoe het zover is kunnen komen, waar hij weer naartoe wil. Het is een verhaal, dat ook nodig diende gebracht te worden, getuige het hoge zelfmoordcijfer dat België jaar na jaar nog ziet stijgen.

Dat de Belgen ooit de dappersten waren, wisten we al vanuit de historische verhalen uit de Oudheid, maar dat ze er ook het snelst de brui aan geven, dat horen we liever niet. Dergelijke praat moet naar het verdomhoekje, daar wordt niet bij stilgestaan. En dus blijven degenen die met dergelijke vragen worstelen heel vaak in de kou staan. En je vindt ze tegenwoordig all over the internet, met praktisch datum en uur van plan van uitvoering.

Net daarom vind ik het zo knap dat die Sven zijn verhaal wil brengen, open en bloot, om iedereen deelgenoot te kunnen maken van de mechanismen achter zijn wanhoopsdaad. Iedere lezer die daardoor gaat nadenken en misschien toch nog eens eerst wat anders probeert als oplossing, mag hij van mij op zijn conto geredden schrijven. Mijn pet voor jou eraf, Sven!

Elders op het internet staat dan weer dat een zekere Fourniret bij leven niet meer onder ons te verwachten valt. Het volk heeft gesproken en hem geen mens bevonden. Niet dat hij daar zo nodig van wakker zal liggen, maar wij dus ook niet (meer). U kan het hier nalezen. Benieuwd wat het gaat worden met de volgende in dat straatje zonder eind.

Wie het niet zo op het zuiden van onze taalgrens begrepen heeft en wel houdt van een streepje absurdistan, kan hier een ander artikel lezen. En zich de vraag stellen of zoiets eigenlijk wel mogelijk is... vanuit het standpunt van de man gezien dan ;-)

En omdat een streepje goed nieuws ook nooit weg is, misschien is dit wel wat voor u.

zelfmoord + gedicht

Het is moeilijk vandaag. Zaterdag zonder iets specifiek in de programmering is altijd een luilekkerdagje. Nip en ik zijn allebei wat aan het zalig rondhangen (zij met de Libelle en Bibi met de krant) en toch moeten we elk wat afwerken vandaag. Voor Nip is dat de badkamer onder handen nemen, voor mij is dat een kast verhuizen en een andere kast (gisteren bij de Kringwinkel voor een prikje gekocht) demonteren. Nu, het is 14u30 terwijl ik dit typ, dus er schiet nog genoeg tijd over voor al die wilde plannen.

Om even terug te komen op de krant, ben ik even blij dat ik geen chatter meer ben zoals enkele jaren terug. Het blijkt immers soms de verkeerde kant uit te gaan met het 'emo-circuit' op het internet voor nogal wat mensen. Misschien veralgemeen ik het nu, maar wat moet je in hemelsnaam denken van jonge mensen die elkaar aansporen om zelfmoord te plegen? Of om zo een daad te verbloemen? Verschonen? Ik weet het niet, maar denk er het mijne over. Na zoveel woelige jaren in het verleden kan ik alleen maar blij zijn dat de soms destructieve tendensen in mij het niet gehaald hebben van mijn liefde voor het zijn an sich. Nee, ik weet dat ik nu een stukje achteraan mijn tong laat zien (rare verwoording, doch gij aandachtig lezer zult me wel begrijpen), ik wil hierbij ook een signaal versturen dat het ook anders kan. Zolang je maar een eigen Nipje kan vinden...

ratio contra emo

uit het duister
onstemmig gefluister
blijft hij hangen bij
dezelfde zielen gestemd
zoals hij al had vermoed

de wereld is wat hij is
een potje te breken en dan
zoals iedereen te betalen
en dromen, dat doet iedereen
's nachts, tijdens de uren
van de eenzame wolf

hij kijkt door het raam
ziet de weerspiegeling
een man met oude rimpels
in een jong gelaat, hij weet
dat het leven tekent
voor het leven
door het leven
om te kunnen leven

Frans Vlinderman

A heavy year

Wat ik gisteren in mijn mailbox vond, een zinvol betoog, en ik moet en zal het met u delen. Omdat het de wereld niet genoeg ingestuurd kan worden.

Een heavy jaar

Dit jaar is ongelooflijk heavy. Al negen mensen weten sterven in mijn omgeving. Eentje een hartaanval op zijn 29ste na een heftig leven en die andere 8 allemaal gestorven door zelfmoord. Het is en blijft toch een probleem in Vlaanderen. 7 mensen per dag stappen hier uit het leven. De oorzaken? Er is mijns inziens een grote druk die rust op de actieve bevolking. Veel stress. De Westerse maatschappij eist veel de van de moderne mens. We consumeren ons kapot en we worden er niet gelukkiger door. Vandaar mijn appreciatie voor het werk van socioloog Dirk Geldof over onthaasting en overconsumptie, alsook zijn werk rondom armoede. Ik hoop dat de politiek eindelijk begrepen heeft dat er iets dient te gebeuren.

1) Het jachtige tempo in het Westen zou veel rustiger kunnen. Het is al een positief signaal dat er gewerkt wordt met tijdskrediet enzovoorts.
2) De jacht op werklozen en het activeringsbeleid zijn soms te streng. Akkoord, de economie moet draaien maar er zijn steeds minder werklozen door de gunstige conjunctuur en ik vind die heksenjacht op werklozen dan soms overdreven. Niet iedereen komt aan de bak in deze veeleisende maatschappij. Er zijn voldoende mensen die actief een baan zoeken, geen vinden en dan op de koop toe nog een schorsing krijgen. Dit zijn allemaal factoren die ons leven ernstig bemoeilijken.
3) Wereldwijd zijn er steeds meer zelfmoorden. Akkoord, we zitten in een periode die wereldwijd een enorme bevolkingsexplosie kent en een immense demografische transitie, dus is het niet onlogisch dat er in absolute getallen meer mensen met zelfmoord gerapporteerd worden, maar ook in verhouding nemen de zelfmoorden toe. De wereldgezondheidsorganisatie voorspelt een verdere toename van dit fenomeen.

Alle gekheid op een stokje. Ik geloof erin dat we het hier voor ons allen een betere plek kunnen maken. Er zijn nog steeds 15% mensen die onder de armoedegrens leven in Vlaanderen. Dit zou weggewerkt dienen te worden. Nadeel volgens sommige sociologen is dat dan minder mensen de behoefte voelen om actief werk te zoeken. Ik vind dat onzin. Een psychiater zei ooit: 'Een gezond mens zoekt werk en ontplooit zichzelf.' Dat is de positieve kant van de medaille in onze samenleving. We krijgen enorm veel kansen aangeboden maar de vereisten zijn vaak ook navenant. Als je de vacatures eens leest, heb je best een universitair diploma en een aantal jaar ervaring. Terwijl er ongeveer 33% hooggeschoolden zijn volgens het boek van professor Deleeck.

Mijn absolute boodschap is: er is in Vlaanderen een geweldige welvaart, uniek op de wereld. Laat iedereen daarvan meegenieten. Ook mensen die uit de boot vallen en werkloos of ziek worden. Iedereen een inkomen boven de armoedegrens. Wat de actieve bevolking betreft, moet er meer werk worden gemaakt van een degelijk beleid rond onthaasting. Met de vergrijzing die eraan komt, zal de actieve bevolking nog verder uitdunnen en willen we diegenen die de maatschappij overeind houden een degelijk bestaan geven, dan moet hier zeker aandacht aan besteed worden. Anders zal de boel mijns inziens instorten. Als ik de toename van het aantal voorschriften voor antidepressiva de laatste tien jaar bekijkt, krijg ik daar toch een wrang gevoel bij. Er is wel degelijk een trend aan de gang die we kunnen opvangen. Het is niet enkel het fin de siècle dat een rol speelt, volgens de voorspellingen van de wereldgezondheidsorganisatie zal deze trend zich verder doorzetten gedurende de 21ste eeuw.

De regering belooft een verhoging van de uitkeringen en een belastingsverlaging. Ik ben eens benieuwd wat daar concreet van gerealiseerd zal worden. Volgens de psychologie van onder andere Abraham Maslow en Carl Rogers voelt een mens zich pas optimaal als hij zichzelf kan ontplooien. Zelfrealisatie is het uiteindelijke streefdoel van een samenleving als de onze, en dat kan pas als iedereen in zijn basisbehoeften kan voorzien. Bedelaars dienen uit het straatbeeld te verdwijnen en iedereen moet kunnen meegenieten van die unieke welvaart in Vlaanderen. Mensen stimuleren om te leren werken vanuit hun ziel en niet enkel om te overleven, vind ik eerder noodzaak dan Utopia. Elke mens heeft gaven en talenten meegekregen en de meerderheid moet er kunnen in slagen om daaromtrent iets te vinden wat bij de persoon in kwestie past. Ik ben absoluut tegen de slavernij van een x-uren werkweek of werken tegen de ziel in aan de lopende band. Arbeiders hebben wel meer rechten dan vroeger gekregen, maar ik ben de geschriften van Karl Marx nog niet vergeten. Wij zijn niet gemaakt om ons een leven lang krom te werken om dan kromgewerkt te verkommeren in de oude dag. Het is mogelijk om vanuit je hart een baan uit te oefenen en gezond oud te worden, zonder stress.

We mogen nooit de zwaksten in de samenleving vergeten. Er zijn zo'n 15 à 20 procent mensen die gevoeliger zijn voor het veeleisende tempo van onze samenleving. Binnen die groep vindt men veel mensen die uit de boot vallen en het tempo in onze maatschappij niet aankunnen. Onder hen vind je de zieken (waar ook de welvaartsziekten als depressie, CVS enzovoorts aanwezig zijn) maar ook tal van verslaafden die hun gevoeligheid wegdrinken en/of -slikken. Psychologe Elaine Aaron schetste in haar boek over hooggevoeligheid al een duidelijk verband tussen verslaving en een hogere gevoeligheid. Volgens haar zijn 90% van de verslaafden gewoon mensen met een gevoeliger zenuwstelsel. Bij Jamie Sams, een Indiaanse spiritualiste, las ik zelf dat zij ziek werd als ze gewekt werd tijdens haar opleiding bij haar meesters. Ze moest natuurlijk kunnen wakker worden. Als ik daartegen mijn goede vriend 4 uur per nacht zie slapen en verder een hele dag werken en overuren kloppen, dat is niet voor iedereen weggelegd. We mogen dat als maatschappij nooit vergeten. Er zijn nu eenmaal gevoelige zielen die rustiger dienen te leven. Mijns inziens zijn deze gevoeligen de pareltjes van de maatschappij, aangezien zij een natuurlijk ingebouwde rem hebben voor ongezonde levenspatronen. Ons jachtig bestaan is niet gezond. Onder veel mensen die uit de boot vallen, zitten heel intelligente en prachtige schepsels.

Ik heb in mijn leven veel gelezen over psychologie, psychiatrie en hooggevoeligheid. Volgens mij zou de kost aan de maatschappij voor vele ziekten enorm gereduceerd kunnen worden als we met zijn allen wat rustiger zouden gaan leven. Er is een alternatief voor de rat race dat vele mensen ten goede zou kunnen komen.

Tot zover deze maatschappij-kritische bespiegeling. Voor meer rust en onthaasting in je leven. En voor een groter algemeen welzijn onder de bevolking. De uitdaging is nu aan de politiek om dit allemaal te realiseren.

Kristof Van Hooymissen

Autopiloot + gedicht

Het is zover. Vlinderman gaat even uit de werkether. Gedaan met wekkertjes dus, ik zei het eerder al. En Nip is terug van een paar daagjes Goes bij d'r oma. Allemaal redenen om te feesten. En toch zit ik hier niet volop uitbundig te wezen. De vriendin/levensgezel van een vriend heeft zich namelijk nog maar pas van het leven benomen. Zomaar, plotseling eruit gestapt. Het roept vanalles op uit het verleden. Daarom zit ik hier wat onbestemd te wezen, op automatische piloot zelfs. Normaal zou ik naar de Woorddadige Dichters in café De Kleine Wereld gegaan zijn, maar ik zou niet weten wat ik daar moet gaan doen. M'n hoofd staat er niet naar.

Mijn gedachten gaan hierbij ook uit naar de vriend die nu ontredderd achterblijft. Ik wou dat ik meer voor hem kon doen dan enkel dat, maar de wonde is nu nog te rauw.

mocht hij

niemand wist het
de hand die zo sloeg
zomaar aan zichzelf
de verbazing uit de meute
bezig met conditionering
en wat dan nog

geschreeuwd heeft hij het
in wel duizend gedichten
waarin hij gewoon hij
zelfs zij
personage speelde, uitspeelde
in de taal die hij voluit
dan toch beheersen kon
en wat dan nog

hij wist het
sommigen
hij wist het niet
sommigen
stommige, hij
en hij alleen
en wat dan nog

meer en meer
hij heeft het begrepen
ergens waar hij alleen
met haar en hij
voor haar wilde
maar niet kon
waar is er nog

een wereld vol poëzie
en niemand om te delen
wat in hem wroette dan
zijn vergeten Verdano
een geweten Daar Dan
en durf niet huilen
om wat dan nog

nu is er troost voor iedereen
die graag vlinders zag in
een tuin die al verwilderd
niet te onderhouden was
en een echo digitaal
waarschuwing alom
en dan nog waarom

schrijft hij

zeg niet
dat ik
het niet
heb gezegd
daarom

© Frans Vlinderman