Gedicht: Oesterlijke wensen

Deze avond een beetje gaan werken voor het jaarlijkse Mosselfestival van mijn werkgever, en dus verschijnt Vlinderman hier maar kort - alweer - om jullie te trakteren op een Oesterlijk gedicht. Laat het u à volonté smaken, zou ik zo zeggen en voor sommigen onder u: tot later deze avond, de wijn zal heerlijk smaken en rijkelijk vloeien.

Alles voor het Goede Doel (bron afbeelding: KLIK!)

Oesterlijke wensen

maal-tijd onder vrienden

met mosselen, brood, wijn

wat kaas voor de ongeschelpte

en oever-loze tijd samen

om te proeven van jeugd

die anders niet zou kunnen

ieder jaar wat uurtjes

samen op de bres voor zij

die anders amper kunnen

lachen tegen het bestaan

toen er geen reden was

aleer die helpende hand

ook hun hoofd kon aaien

er zijn geen redenen

nooit geweest ook

dat wij mensen zouden zeggen

geen warmte te zullen schenken

aan die het nodig hebben

mensen zijn geen oesters

al kunnen zij wel parels

van kinderen baren

Frans V.

Terug naar school, niets van, terug aan de slag, ja!

"En, hoe was je verlof?" En dan: "Nu, bijzonder deugddoend maar verder natuurlijk veel te kort." Het meest gehoorde antwoord op de meest gestelde vraag vandaag op het werk. 11 dagen rust na op een weekje na 50 weken zwoegen, het mocht er wel eens van gekomen zijn. En kijk, 't is dus zelfs weer voorbij geraasd, Vlinderman staat erbij en kijkt er naar, slikt stiekem een brokje verdriet weg en is vervolgens verheugd om het feit dat hij tegenwoordig gehuwd is met een Bachelor in de Wijsbegeerte. Uiteraard vergt dat wat inspanningen van deze zijde om in discussies niet steeds het onderspit te hoeven delven, maar Vlinderman is gelukkig nogal creatief wat dat betreft :p

Neen, Juul, Vlinderman wil naar dáár!

De Juul, het lieve kleine hondebeestje van Nips peter Jan (jaja) geniet deze twee weken van onze goede zorgen, terwijl Jan de zorgeloze peter mag uithangen.

Jaja, hou Miss Tati & Miss Tofi maar eens uit elkaar...

Bibi pendelt ondertussen, net zoals Nip the Bachelor, netjes op en neer tussen Juul en Miss Tati & Miss Tofi, want die verdienen ook nog wel een streepje aandacht, zeker nu Miss Tati stilletjesaan via de baard OP de keel overschakelt van piepen naar iets dat op miauwen lijkt. Miss Jackie T zou er fier op zijn...

Dirk Elst, donderdag as. tijdens De Muzeval

Morgen gaan we genieten van nog eens heel veel graden en donderdag gaan we genieten van Dirk Elst tijdens Muzeval numéro 130 (!), kortom, we gaan gewoon door met genieten alsof er geen elf dagen mij wisten te melden dat het voorbij was daarmee. Ha neen, eh, het genieten begint nog maar pas!

zomerse maandagen

Hehe, blij dat de werkdag erop zit. Vlinderman heeft zich zonder al te veel extra daarvoor te hoeven doen vandaag eens helemaal in het zweet gewerkt, zoals daar waarschijnlijk vele tienduizenden anderen zullen zijn, die in verouderde gebouwen zonder deftige verluchting en dezer dagen dus met ongemene verhitting aan de slag moesten. Nu, je hoort me niet (overdreven) klagen, als 't regent of anderszins sombert, ben ik veel en veel ongelukkiger dan ik me nu voel. De zomer breekt door, dat is wat telt en na mijn dagtaak schieten er nog genoeg uurtjes zon over om met volle teugen daarvan te genieten.

Mama Mia heeft het dan toch wel een streepje beter dan Bibi. Als (moeder van) God in Frankrijk, heerlijke genieten van uitstapjes en zuiderse vergezichten, misschien dat ik toch wel in haar schoenen wil staan. Niet dat daardoor het werk zou af geraken, dat moet ik niemand wijsmaken, maar na alweer bijna een jaartje, die ene week in januari niet te na gesproken, er nog eens de zweep kunnen af leggen, het lijkt me wel stilaan weer eens tijd. We zullen echter nog wat geduld aan de dag leggen en nog een kleine paar maanden doorbijten, dan komt ook dat wel weer voorbij aan het raam van dit gevulde leven.

Ondertussen verteren we verder het voorbije feestweekend, want het is deze vent niet zomaar meer gegeven pas te gaan slapen als alle vogels opnieuw zijn uitgevlogen bij de dampende zonnestralen van alweer een nieuwe zon(ne)dag. Dat hangt zo nog wat te hangen in mijn versgestreken kleren en laat zich toch wat langer voelen dan in mijnen jongen tijd. Niet dat we daar zo hevig naar terug verlangen of zo, maar het feit blijft dat het allemaal toch ietsje bedaarder geworden is. Dat heet dan ouder worden, is het niet?

Dag brugdag

Beetje eigenaardige dag op het werk gehad. Vlinderman als quasi alleenheerser over ongeveer drie etages. Door de stilte, slechts af en toe onderbroken door het gerinkel van een verloren gelopen beller, kon je het gekraak horen van een man die eenzaam zijn zure centen aan het verdienen was, terwijl collega's en oversten zich overgaven aan een genoegdoening gevende brugdag. Het moet gezegd, vandaag was ook een uitgelezen kans om een aantal draden terug op te pikken, die de laatste maanden verloren gelegd waren wegens andere en dringender zaken. Al moet het ook gezegd dat de volgende brugdag er toch eentje voor Bibi zal worden ook.

Dan heb ik ook eens overdag de tijd in plaats van 's avonds om wat Ikeaplanken in de muur te vijzen. Dan kan ik ook eens uitslapen - al komt dat er tegenwoordig niet echt meer van, vermits ik het werkritme stilaan zonder wekker 's ochtends vroeg voel aanslaan. En die matras op de grond, dat zorgt ook niet echt voor een super-relaxed bedgevoel...

Vermits alles stilaan in gereedheid is gebracht, ben ik van plan dit weekend nog eens door te trekken en nog wat dozen finaal uit te pakken, dingen hun definitieve plaats toe te wijzen en nog wat klaar te maken om de deur uit te doen vliegen. Zaken die ik al meer dan een jaar niet meer nodig heb gehad en het eerstvolgende jaar ook niet zal benutten, gaan er onherroepelijk uit. Een beetje orde in de verzamelde chaos, quoi?

Via deze weg wens ik iedereen een bijzonder leuk weekend toe. Geniet van de kersverse olifant, van een leuk zonnetje, gevuld terrasglas ook, en bovenal van elkaar. En wacht er niet mee tot morgen, want dan kan het dus al te laat zijn, sla er de kranten maar op na. Ondertussen ga ik proberen heel lief te zijn voor een sNIPverkouden en bedhoudende eega.

Buurtfeest Elegast-Den Dam 2009

Vrienden van de buurtwerking,

Op 15 mei gaat er ter opwarming van het buurtfeest een kleine cocktailavond door op Elegast-Den Dam, iedereen is welkom vanaf 18 uur.

Op 16 mei is het dan zover: het echte werk; BUURTFEEST! Van 13u tot 18u!

Diezelfde 16e is er 's avonds een quiz; er kunnen nog steeds ploegen inschrijven en de uitdaging zal groter zijn dan ooit!


Het zou mooi zijn als u deze verder kan mailen, uitdelen, facebooken, ... zodat iedereen die mogelijks zou mee willen komen antwoorden, drinken of buurtfeesten ervan op de hoogte is!

Met hartelijke groet,

Marjan & Jeroen
Buurtwerkers Elegast-Den Dam
Twee Netenstraat 13a
2060 Antwerpen
03/232 60 20
buurtwerking@elegast.be

Den Ikea overvallen

Vandaag een eerder lange dag achter de rug, net zoals maandag er eentje was. Bibi is zo ongeveer een half uurtje thuis en voelt aan de voeten dat het geen doordeweekse werkdag is geweest. Gelukkig staat daar tegenover dat mijn baas, mijn voorzitter en Minister-President Vlaanderen hebben gesproken over het engagement dat we met zijn allen nemen om dingen te realiseren. Geweldige boost somtijds en vandaag was dat niet anders. Het helpt deze Vlinderman sommige geleverde inspanningen te relativeren.

Morgen gaan Nip en ik den Ikea overvallen. We hebben immers nog wat spullen nodig en dankzij Oma Goes kunnen we daarin alvast één en ander realiseren, waar we anders op mijn vakantiegeld hadden moeten wachten. Iedereen zal al wel gelezen hebben dat we hier in België officieel in een recessie zitten, wel, als ge het allemaal moet doen met een enkel 'preke', dan weet je waarschijnlijk wel hoe lastig het hier soms is om het einde van de maand te halen met datzelfde enkel 'preke'. Niet dat we klagen, we zijn geen noemenswaardige materialisten en we geraken er best wel, maar ruim en ver over die maandbarrière springen, nou, dat doen we dus niét.

Frans & Nip Vlinderman aan hun vooravond...

Veel meer nieuws valt er momenteel niet te rapen, dus ga ik me toeleggen op het ontleden van de lijst voor Ikea. Nip heeft haar best gedaan daarop en de oerman in mij wil niets liever dan er nog een extraatje uithalen...

Bulletin: Vlinderman zoekt medewerker

Hoed u, gij mensenkind, want de varkenspest is in de wereld - alweer. Van heden af aan zult gij uw geliefde niet kussen, uw medemens niet groeten dan vanop 1,8 meter, een vreemd varken geen overnachting aanbieden in uw bed en bovenal: gij zult vrezen voor uw leven! De boodschap van een mogelijke pandemie verlamde mij allerminst, vermits al voorgaande richtlijnen niet van toepassing zijn op deze wereldvreemde vlindervent. Al wat ik al zou laten, is het mijn handen niet wassen na mijn dagelijkse wc-bezoekjes om de jongeheer te wandelen uit te laten. En als er een bacterie of virus of ander onooglijke vijand het op mij gemunt heeft, zal ook dat niet helpen. Dus why bother?

Tot zover het hoofdstukje recent nieuws in behandeling door uw Vlinderman, en geloof me, meer nieuws valt er voorlopig niet echt te rapen in uw krant (papier of digitaal, blijft hetzelfde) en dus focussen we op wat belangrijker is. Zoals: wie wordt mijn nieuwe medewerker? wie durft het aan met Vlinderman te surfen op de soms geweldig stevige golven van de Bijzondere Jeugdzorg? Iemand met een roeping en nog geen voldoening gevende job, misschien? Iemand met haar op de tanden, die niet bang is van een deeltje loon naar veel enthousiasme en zin voor avontuur? Ben eens benieuwd wie er zich geroepen voelt. Enne, wacht er niet te lang mee, de berg groeit, binnenkort kan zelfs Mozes er zonder liftje niet meer afgeraken.

Jean-Luc Dehaene opnieuw in het zadel?

Uw Vlinderman is een beetje moe momenteel, na een hectisch dagje op het werk. Ik denk dat ik nooit nog langer dan een week verlof neem, want het werk dat op je ligt te wachten als je terugkeert, daar word je gewoon niet goed van. Het goede nieuws is dat ik vandaag een nieuwe medewerker mocht verwelkomen op de administratie. Vele handen maken het werk lichter, dat is een gekende uitspraak, en dat zal bij ons ongetwijfeld een kenschetsend adagio zijn. Nog een half jaartje opleiden en we kunnen weer wat zaken aanpakken die al meer dan enkele jaren blijven liggen zijn.

Verder blijven we naar het politieke schouwspel staren met de verbazing alsmaar stijgend in onze gewrongen ogen. Stel je immers voor dat we onze politieke cowboy JL Dehaene terug in de maag gesplitst krijgen. Over kiezersbedrog gesproken. Als ik me niet vergis, hadden we indertijd massaal de buik vol van Jean-Luc. Langs de andere kant, wie zou het wél willen doen, nu het lijkt dat er naar alle waarschijnlijkheid géén nieuwe verkiezingen aan te pas zullen komen na het Leterme-débacle.

Het is trouwens bon ton tegenwoordig om op de vele reacties van vele betrokkenen te wijzen en te stellen dat het proces van Yves al gemaakt was vóór hij zich kon verdedigen. Ja, er zit een grond van waarheid in, klopt helemaal, maar iemand die pakweg zijn dichtsbijzijnde familieleden het hoekje om helpt, wordt ook niet langer geduld in zijn of haar habitat, die moet tegen zichzelf beschermd worden en de maatschappij tegen dergelijk individu. Het proces volgt dan enkele jaren later, als het allemaal wat mee zit, en ook de schuldgraad wordt dan pas vastgesteld en de strafmaat en van die dingen. Wie durft retoreren dat iemands proces al gemaakt werd, is volgens Vlinderman bewust te kwader trouw als hij het andere dan wél accepteert. Politici dienen om een zweem van rechtschapenheid te kunnen uitstralen dan weer wél slijkvrij te kunnen blijven om te functioneren. Iets dat bij Yves niet langer het geval was, toch?

Soit, we gaan nog wat doosjes verhuizen, se.

uitgesneeuwd

Goh, na zo een weekend vol dichters, sneeuw en meer dichters, was het zelfs een hele verademing om zomaar te mogen/kunnen gaan werken. Dat hebben we dan ook uit volle macht gedaan, er staat zowaar zelfs een sollicitatie open voor een nieuwe collega! Zou er dan toch een einde aan de tunnel bestaan? Is er licht om in te baden? Het heeft er alleszins een beetje schijn van en daar ga ik me toch wel even in wentelen. Spinnen is er nog niet bij, er moet eerst nog wat opgeleid worden (na het aangeworven, uiteraard), maar de optimist in Vlinderman roert zich. En nog geen beetje ook, dus moet ik mezelf wat afremmen hier.

Dat het gisteren gesneeuwd heeft, hebben we allemaal kunnen ervaren of erover lezen. Dat het vandaag opnieuw zou sneeuwen vanaf de middag, nou, laat ik stellen dat ik dat maar een bijzonder mager beestje vond. Ik hoefde na het werk niet door de brij te ploeteren, hoorde geen friswit geknerp onder mijn huiswaartse pas, niks, nada, de weerman (navrouw?) had het alweer lekker verkeerd voor. Of hield een potje stemmingmakerij mijn tram deze ochtend zomaar overvol, met een onbeschoft wicht van een jaar of veertien dat me dacht te moeten aanspreken omdat ik per se af die tram wilde en zij erop? Wie zal het zeggen (dat wicht alvast niet). Ik tel gewoon de dagen af naar volgend weekend, dat ga ik doen, en dan gaan we sneeuwballengevecht houden, lijkt me wel wat.

Vlinderman zaterdagochtend (zo vaag, ja)

Bof, ik zou nog wat uit de krant kunnen aanhalen, maar ga jullie daar vandaag niet al te veel mee opzadelen. Er komen nog dagen en het begint alweer wat later te worden. Zodadelijk nog een boodschap van algemeen nut inzake Filmforum en dan houd ik het hier voor vandaag weer voor bekeken.

Voorbij inside

Vlinderman heeft een hectisch dagje achter de rug, vermits hij heel alleen één en ander mocht ver'werken' op zijn bureau'ke. Geen enkele collega te zien en dat is heus niet zo een pretje, maar al bij al heb ik het er toch goed van af gebracht. En het werk dat niet gedaan is, dat blijft wel wachten tot morgen. Of tot overmorgen of nog later voor sommige zaken ;) Misschien komt er wel een nieuwe collega aan, ik hoorde alleszins voor de meer dan derde maal zoiets over de lippen van een geconfronteerde baas komen... We blijven dus alleszins hopen en als echte zotten (met wat kruimels van diezelfde hoop als zoveel maanden lang) in vreugde verder ploeteren.

Met dit weekje vakantie valt het me toch wel op dat engagementen opnemen niet zomaar wat is. Veel tijd schiet er al niet over met een voltijdse job, dus als je iets of wat breed geïnteresseerd bent en aan de slag gaat met lessen, poëzie, projecten allerhande, dan ben je al snel een overbevraagd en -bezet man. Alles organiseren tot op de minuut wordt het dan en dat is niet echt mijn stijl van dingen beredderen, dus blijft er al eens wat achterwege, vergeten en zo, waardoor ik me vrij geregeld kan oefenen in het uiten van mijn verontschuldigingen omdat ik ergens niet was - om de doodsimpele reden dat ik mijn agenda niet bij de hand had bij het maken van sommige afspraken... Nu, het ding ligt hier wel ergens, maar wáár?!? Gelukkig is het bijna sinterklaas en dan komt er een nieuw exemplaar aan. Eentje dat ik een vast stekje ga geven én eentje dat rigoureus ingevuld zal worden! Elk jaar beloof ik immers beterschap en elk jaar gaat het ook wat beter, maar ik ben er nog niet. Nog enkele jaren oefenen en het komt wel...

Nog een oude sfeerfoto neerpoten, want met al die tekst hier zou een mens nog vergeten dat een andere mens maar wat graag plaatjes kijkt...

De datum erop verklapt al één en ander. Ik help je wat verder, beste blogbezoeker: dit is waarschijnlijk de foto waarop vastgelegd is hoe Vlinderman (toen nog onder de naam Papillon) stukje bij beetje beginnen vallen is voor Nip...

Mosselfestival & ondankbaarheid

Een gedicht, voor wie even langs loopt, vermits het me aan tijd ontbreekt. Deze avond staat in het teken van de vriendenmaaltijd - ook gekend onder de toepasselijke naam Mosselfestival - van Elegast, mijn broodheer. Terwijl Mama Mia, SM Lenie, Broer Jurgen en Schone Zus met Koters Sander & Silke, Vriend Johanne en Lieftallige Eega Nip zullen smullen van mosselen en kaas, mag Bibi de kassa bemannen voor de dorstigen onder hen en een kleine 300 anderen. Nu, het is voor een Goed Doel en dan wil een Vlinderman zich al eens opofferen. Bij deze zeg ik u tot later, en geniet van uw vrijdagavond, want het weekend is weer aangebroken, samen met een week vrij voor wie nog studerend zou zijn...

ondankbaarheid

ondankbaarheid
ik proef het wil het
niet dat zo een woord bestaat
ik dank ervoor, feestelijk
met een rothumeur ook
als het dan toch moet

gegeven heb ik alles al
moet ik je daarvan overtuigen
dan nog blijft de gift gegrift
in misschien het beste geheugen
dat ik in deze wereld heb gekend
het mijne, online 24 op 24
en ontdaan van elke leugen
die het bestaan me wil bezorgen

in mijn navel vind ik het terug
na jaren zoeken naar het ware
het knooppunt van het leven
waarin gewoon gegeven
gegeven blijft en leven
iets wat je kan leren
door dankbaar te zijn

Frans V.

effie uitblazen

Weinig toe te voegen deze avond. De werkdag zit er op, nog één te gaan en dan kunnen we ons voorbereiden op wat een bruisend weekend lijkt te worden, vol plezier, muziek, poëzie en hopelijk ook een stevige streep zon. En hoewel Nip er een beetje verkouden bij loopt dezer dagen en vol snot het park afschuimt met onze gesitte dog Juul, kijkt ook zij er naar uit. Niet moeilijk, eens ergens je zinnen kunnen zonder mee den boel te moeten organiseren, dat is ook al eens iets, nietwaar? Allez, niet mee organiseren, dat is uiteraard weer een groot woord, vermits ik altijd wel iets om handen wil hebben (ook al zijn die dan bijlange nog niet verlost van een vorige opdracht), maar de dag zelf kan ik gewoon medewerker zijn en Nip half om half ook. Gesjellie, zoals ze dat boven de Moerdijk al eens plachten uit te brengen.

Over de voorbije dagen wil ik nog even kwijt dat er toch wat (absurde) humor in het ware leven te rapen valt. Zo was er dat verhaal van die dierenarts die her en der wat dure apparatuur had gestolen. De man gaat door het leven met de naam Stelemans - what's in a name??? Of wat dacht je van het bericht dat Antje De Boeck, één van onze glorieactrices, die nog aan de zijde van dat ander Vlaams Icoon, Jan Decleir, schitterde in de film 'Daens van X aantal jaren geleden? Die mag van de RVA achter het loket plaatsnemen van de vestiaire voor de toneelproductie van... Daens. Ironie o ironie. Of is er wat anders aan de hand? Het blijven faits divers, maar wel eentje om eens stevig om te glimlachen. Of was het nu grimlachen?

Allez, ik hou het hier weer voor bekeken, moet nog een rommelkwartiertje houden van mijn bevallige (snotvallige dezer dagen) en dan ga ik me nog wat ontspannen, Miss Jackie T mauwend door het kot, voeten voor me uit gegooid en verstand even op nul voor de beeldbuis. ZZZZZzzzzèèèeeeeeeèèèènnnnnnnnNNNNN!!!! (zoals dat soms zo zangerig door mijn bureelgangen kan weerklinken vanuit de boekhoudkundige cel...)

Gratis: Den Dam Davert!

Voor de tweede maal op rij organiseert JOC Oase uit de Damwijk (Antwerpen Noord) een gratis festival. Wie erbij wil zijn, streept alvast komende zaterdag aan in zijn agenda.


De steunende schouders onder dit festival vind je gemakkelijk hieronder terug. Je kan er ook een klikje op geven, dan kom je op de betreffende Myspace terecht.

Arbeiten mahl!

De eerste werkdag na een vakantie van bijna drie weken zit er alweer op. Fantastisch gevoel trouwens om terug te keren naar een job, waar tijdens je ontspanning het werk zich niet noodzakelijk heeft blijven opstapelen, wachtend op je terugkeer. Op deze manier wil ik nog wel enkele jaren na elkaar doorgaan met relaxte vrijafjes, zoveel is duidelijk. En dus zeg ik via deze weg tegen mijn collega's een welverdiende proficiat!

We zijn in ieder geval terug in het normale patroon gestapt van het leven van alledag. Bibi uit huis werken, Nip in huis de boel beredderen. Meer moet dat voorlopig niet zijn, dachten we zo. Uiteraard zijn er die ringen die plots aan onze vingers prijken, maar wat dat nou helemaal verandert? Feitelijk niet zoveel in de praktijk. We zien elkaar gewoon nog steeds graag, belijden dat op dezelfde manier als we dat al vier jaren doen en knuffelen nu niet meer of minder dan voorheen. Het is meer een gevoel van 'ha' en een soort fierheid die tussen onze twee oren zit. Ook een vaag vermoeden van nieuwsgierigheid naar de toekomst, zo van 'hoe gaan we dit verder beleven', een belofte ook aan een lekkere toekomst. Zalig, feitelijk, zeker als je beseft dat het maar 'een boterbriefje' is, en dat de liefde hier al lang geleden bezegeld en binnengelaten was...

Laat ons even eindigen met een grappige voetnoot in het ondertussen nog maar prille Borgerhoutse parkeerbeleid: sedert 10 juli ben ik de trotse eigenaar van een bewonerskaart, zodat ik de Vlindermobiel niet betalend moet parkeren voor mijn deur. Nu, amper anderhalve maand na afleveren en goed amper iets meer dan twee maanden na het invoeren van het betalend parkeren in onze buurt, krijg ik al een nieuw vignet in mijn bus gedropt. Er zijn wat wijzigingen, beetje overlappen met andere zones, beetje meer ruimte. Waarschijnlijk, en dat zal ik niet tegenspreken, is er heel wat denkwerk voorafgegaan aan het invoeren van al die parkeerzones in Antwerpen en zo, maar konden 'ze' nu echt niet voorspellen dat het vorige vignet een maat voor niets geweest zou zijn? Al die bomen die nu blinkend geel verdeeld worden omdat er weer eens wat veranderd is, ik mag er niet aan denken. Vlinderman een streepje groen door de rekening? You bet!

Collega's, algeheel rookverbod

Dag na dag groeit de stapel op het werk, maar dag na dag groeit ook de ervaring om ze weg te werken. Ooit, en dat zal binnen niet al te lange tijd zijn, zal de evenredigheid toeslaan en zal ik de stapel zien slinken. Dat wordt een dag om naar uit te kijken, te koesteren ook. Want dan zal ik terug wat kalmer door het professionele leven mogen/kunnen spurten. Of lopen. Nee, doe maar wandelen. Gelukkig heb ik fantastische (nieuwe) collega's, die ondanks het 'erin gesmeten' worden, toch hun uiterste best doen om zo snel mogelijk met alles mee te zijn en een foutloos parcours af te leggen. Via deze weg, dames: nen dikke en vette bedankt voor jullie allemaal! En gij daar, die ergens op een andere bureau de handen nooit in de mouwen krijgt: ook bedankt!

Aangezien ik sebiet naar Wijnegem afreis met Nip, hou ik het maar kort hier. Enkel nog een voorstel aan de heren van Unizo, dat kartel van zelfstandigen: ik stel voor om naast het invoeren van een algeheel rookverbod (no more tabacco, in 's hemelsnaam) dan maar gelijk een staatsverbod te opperen op vrachtwagens, auto's, vliegtuigen, motoren, boten, enfin, alles waar maar een verbrandingsmotor aan te pas komt. Die dingen zijn zo mogelijk op veel en veel grotere schaal een gevaar voor de volksgezondheid. En als we daar dan zijn aanbeland, misschien kunnen we dan met een knuppel terug naar een stelletje onverwarmde grotten verhuizen. Want in de goeie ouwe tijd... Stelletje amateurdeb(vulzelfmaaraan).