Onwaarschijnlijk

Hallo, ratracers, alles kits met 'the kids'? Huisje tuintje boompje in regel met de lijn der verwachtingen van het omstaandersvolkje? Staat er (nog) voldoende geld op de spaarrekening om ook bij de volgende bankencrash (-clash?) de immer lijdende toplaag te voorzien van een voldoende uitsmeerbaar laagje troostcrème de la -crème? En hoe zit het met het pensioensparen in het bodemloze en vooral uitzichtloze vooruitzicht van het moet ooit eens ergens ophouden?

De wereld is ons oren aan het aannaaien dat het niet mooi meer is, maar we klagen niet, zolang we er maar een blinkende oorbel in kunnen hangen, die net iets meer blingt dan die van de buren. We zagen wel dat het zo slecht gaat en dat we nog maar amper één wagen op afbetaling kunnen kopen terwijl heel de wereld lekker verzuipt in haar zelfgecreëerde drang naar consumptie, maar het zal ons worst wezen, zolang we die baksteen in onze - vooral Belgische - maag maar kunnen blijven omzetten naar dat ultieme eigen plekje, op een bodempje van hypothecair krediet. En als het slecht gaat, mag je nog altijd in eerste instantie je huis behouden, maar je loon, dat ben je kwijt (en na afloop uiteindelijk ook dat huis, maar wie maalt daar in die situatie dan nog genoeg om om het systeem aan te klagen?)

Vlinderman klaagt een beetje cynisch, mag ook wel af en toe. Het is ook allemaal zo onwaarschijnlijk. Geven we geld aan 'Het Goede Doel', willen we allemaal honger de wereld uit, maar feitelijk zijn er maar weinig bereid om wat van onze overvloed af te staan. "Contradictio omnia est," dat denkt Vlinderman ervan. We hebben gewoon teveel. En neen, Bibi wil er niet al te veel van afgeven. Het kan immers altijd beter...

Onwaarschijnlijk grafopschrift (bron afbeelding: KLIK!)

Frans V.

Terug naar school, niets van, terug aan de slag, ja!

"En, hoe was je verlof?" En dan: "Nu, bijzonder deugddoend maar verder natuurlijk veel te kort." Het meest gehoorde antwoord op de meest gestelde vraag vandaag op het werk. 11 dagen rust na op een weekje na 50 weken zwoegen, het mocht er wel eens van gekomen zijn. En kijk, 't is dus zelfs weer voorbij geraasd, Vlinderman staat erbij en kijkt er naar, slikt stiekem een brokje verdriet weg en is vervolgens verheugd om het feit dat hij tegenwoordig gehuwd is met een Bachelor in de Wijsbegeerte. Uiteraard vergt dat wat inspanningen van deze zijde om in discussies niet steeds het onderspit te hoeven delven, maar Vlinderman is gelukkig nogal creatief wat dat betreft :p

Neen, Juul, Vlinderman wil naar dáár!

De Juul, het lieve kleine hondebeestje van Nips peter Jan (jaja) geniet deze twee weken van onze goede zorgen, terwijl Jan de zorgeloze peter mag uithangen.

Jaja, hou Miss Tati & Miss Tofi maar eens uit elkaar...

Bibi pendelt ondertussen, net zoals Nip the Bachelor, netjes op en neer tussen Juul en Miss Tati & Miss Tofi, want die verdienen ook nog wel een streepje aandacht, zeker nu Miss Tati stilletjesaan via de baard OP de keel overschakelt van piepen naar iets dat op miauwen lijkt. Miss Jackie T zou er fier op zijn...

Dirk Elst, donderdag as. tijdens De Muzeval

Morgen gaan we genieten van nog eens heel veel graden en donderdag gaan we genieten van Dirk Elst tijdens Muzeval numéro 130 (!), kortom, we gaan gewoon door met genieten alsof er geen elf dagen mij wisten te melden dat het voorbij was daarmee. Ha neen, eh, het genieten begint nog maar pas!

zomerse maandagen

Hehe, blij dat de werkdag erop zit. Vlinderman heeft zich zonder al te veel extra daarvoor te hoeven doen vandaag eens helemaal in het zweet gewerkt, zoals daar waarschijnlijk vele tienduizenden anderen zullen zijn, die in verouderde gebouwen zonder deftige verluchting en dezer dagen dus met ongemene verhitting aan de slag moesten. Nu, je hoort me niet (overdreven) klagen, als 't regent of anderszins sombert, ben ik veel en veel ongelukkiger dan ik me nu voel. De zomer breekt door, dat is wat telt en na mijn dagtaak schieten er nog genoeg uurtjes zon over om met volle teugen daarvan te genieten.

Mama Mia heeft het dan toch wel een streepje beter dan Bibi. Als (moeder van) God in Frankrijk, heerlijke genieten van uitstapjes en zuiderse vergezichten, misschien dat ik toch wel in haar schoenen wil staan. Niet dat daardoor het werk zou af geraken, dat moet ik niemand wijsmaken, maar na alweer bijna een jaartje, die ene week in januari niet te na gesproken, er nog eens de zweep kunnen af leggen, het lijkt me wel stilaan weer eens tijd. We zullen echter nog wat geduld aan de dag leggen en nog een kleine paar maanden doorbijten, dan komt ook dat wel weer voorbij aan het raam van dit gevulde leven.

Ondertussen verteren we verder het voorbije feestweekend, want het is deze vent niet zomaar meer gegeven pas te gaan slapen als alle vogels opnieuw zijn uitgevlogen bij de dampende zonnestralen van alweer een nieuwe zon(ne)dag. Dat hangt zo nog wat te hangen in mijn versgestreken kleren en laat zich toch wat langer voelen dan in mijnen jongen tijd. Niet dat we daar zo hevig naar terug verlangen of zo, maar het feit blijft dat het allemaal toch ietsje bedaarder geworden is. Dat heet dan ouder worden, is het niet?

Internetsores - alweer

Hectische maandag is bijna voorbij, de Vlindermobiel staat netjes in de buurt geparkeerd nadat hij onlangs hersteld werd - merci, mijnheer de garagist! - en mijn voeten rusten op de poten van een enkele maanden opslag overleefd hebbende bureaustoel. Ik zit narrig naar mijn scherm te staren, waar internetpagina's niet geladen worden en denk terug aan hoe leuk het gisteren surfen was. Het tempo van laden ligt zo laag, dat het wel lijkt of ik terug met een 28k-modem aan de slag ben en dat is toch niet wat het moet zijn.

Er schort wat met het internet, maar wat? Deze leek heeft er niet teveel kaas van gegeten, maar het oranje lampje op de modem, dat aangeeft dat ik goed verbonden ben met de provider vertoont een flikkerrelatie met die daad. En dan wil deze Vlinderman gaan kijken of er wat teruggezet is met zijn up- en downloadlimieten, gaat dat natuurlijk niet. Ik weet zelfs niet of ik dit erop geplaatst krijg, maar wat moet een leek zonder belwaarde en nog geen vast toestel om welke helpdesk dan ook aan de lijn te krijgen? Juist: verder klooien. Morgen mijn licht eens opsteken bij een vriend-kei terzake.

Ik hou het dus kort en hoop dat het morgen wel zal beteren. We zullen wel zien, en als het niet betert, och, dan is er altijd nog wel een andere provider, niet? Zo ergens over enkele maanden of zo, als het eurogat van de autoreparatie weer gevuld is geraakt...

Werk- en verhuisnieuwtjes

Wat een dag, wat een dag, we zijn bijna door het einde van de eindejaars-/nieuwejaarsperiode op het werk en dat zal niets te vroeg zijn. Het is zalig als je hard kan en mag doorwerken, maar er mag ook af en toe een einde aan komen ;-) Na een behoorlijk slechte nacht, met om de vijf minuten het gevoel alsof ik weer door het raam lag te staren, voelde ik het deze ochtend dan ook nog eens langs alle kanten kraken en had ik er niet echt een goed oog in om de dag door te komen. Gelukkig is Bibi geen watje en is dat meer dan behoorlijk gelukt.

Ik heb hier het kot alleen voor mij en ga me bezighouden met een stukje afwas, een stukje Vlindermanschrob in bad en vervolgens een filmpje. Daarna duik ik gewoon mijn bed in en hoop ik op een meer aaneengeregen droomwereld. Ik denk dat dat na vorige nacht best wel eens zou kunnen lukken.

Verder ook nog eens goed nieuws (hout vasthouden, mensen, hout vasthouden). De man die in ons toekomstige appartement maar niet wilde vertrekken, zou er aanstaande maandag dan toch uit trekken. Dat betekent dat Nip en ik ons stilaan kunnen gaan opmaken voor een nieuw rondje verhuizen, maar dan wel naar ons droomappartement... Mocht ik dus één van de weken aan uw telefoon of in uw mail ronddwalen met de vraag om een paar handen zo ergens de eerste zondag van april, dan weten jullie waar ik het over heb, eh ;))

Allez, ik zal mijn handen eens in het sop gaan laten hangen, de rest volgt dan later wel :p

Uh uh!

Na een weekje house- & dogsitten zijn we weer thuis aangekomen. We hebben Miss Jackie T gemist, terwijl we met Juul aan de rol en de wandel zijn gegaan in het Te Boelaarpark. Het was ook een bijzonder gekke week, met deadlines op professioneel gebied die ik onmogelijk heb kunnen waarmaken.

Eén ding weet uw opnieuw op en top aanwezige Vlinderman wél: volgend jaar pakken we het anders aan! Ik weet wel dat de goede voornemens van het jaar zo ergens omstreeks nieuwjaar moeten, euh, voorgenomen worden, maar toen was ik nogal bezig met verhuistoestanden en schoot dat er een beetje bij in. Daarom dus alsnog het betere werk van een man, die zich voorneemt dus wat meer neen tegen een ander en ja tegen zichzelf en zijn lieftallige te zeggen.

Het voordeel is wel dat we geen minuut de tijd hebben gehad om stil te staan bij de miserie in de wereld, al zag ik in de dagelijkse krant regelmatig een stevige portie passeren. Het is nu echter te laat om daarover nog te beginnen, dus ga ik jullie daar ook niet mee vervelen. Of mezelve, for that matter...

Morgen is het zondag, en misschien laat ik dan wel wat Pink-foto's los op de wereld. Altijd beter dan een gedicht dat ondoordacht op jullie bedacht ligt te wachten op een snelrondje doorklikken naar meer nieuws ;-) En daarbij, 't is Gothika-time!

Gedicht: betaalman

Een kort versje over mannen die almaar werken om te kunnen betalen, alsof er niets anders zou, niets beters, geen zin te vinden in even rust onderweg, ter plaatse halt, ge kent het wel.

betaalman

hij betaalt zich blauw
voor ieder probleem de oplossing
uitgevlooid door eender welke ander
die daar zijn prijs voor geeft

werkt hij dag en nacht
zijn fortuin bijeen
om later nooit opnieuw
afhankelijk van de ander

zijn tijd is zo benomen
dat hij vergeet een mens
kan alleen maar meer mens
door zichzelf heruit te vinden
per obstakel onderweg

Frans V.