Opinie: minarettenverbod in Zwitserland

In Zwitserland zitten ze met de gebakken peren. Doen ze daar ook eens een referendum omdat er ocharme vier minaretten staan (dat is er dan gemiddeld één per 100.000 Islamieten), vergeten ze de achterdeur van het niet-bindend te sluiten. Gedaan is het met de wildgroei van minaretten, er komen er geen meer bij, daar in het land van echo en jodel en banken en skipistes. 't Zijn dappere bazekes in Alpenland, zomaar njet tegen de minaret. Vlinderman weet eigenlijk niet goed wat ervan te denken. Al enkele dagen breekt hij zich het hoofd over zoveel Westerse vrijgevochtenheid - het heeft er misschien mee te maken dat de Zwitsers ten Oosten van Vlaanderen wonen? Eigenlijk vind ik die chalets van hen anders ook maar niets. Het doet me wat denken aan de hutjes van de opdringerige doorsnee Tiroler die graag in een vreemde benendans zijn handen op een vreemd stel durft laten pletsen. Ook geen lachertje en misschien moet er daar ook eens een bindend referendum over gehouden worden, binnen Europa wel te verstaan...

Nu we toch over referenda bezig zijn: het kost allemaal een degelijke duit om georganiseerd te krijgen, het is bij ons niet bindend en met de uitslag kan men nog altijd alle kanten op. Waarom zouden we dan nog onze regeringen in België blijven aanhouden? Kost een meer dan degelijke duit, er is niets bindends aan of binnen zo een regering van bij ons en feitelijk draaien de meningen ook telkens weer alle kanten uit. Afschaffen, die hele zwik, de macht aan het volk en wij zullen wel elke week op café gaan bekijken welke nobele zaak het verdient om ons over uit te spreken. We kunnen al eens beginnen met het afschaffen van de belastingen. Dat geld wordt toch maar in bodemloze putten gegooid, dat kan Jef Met De Pet heus ook zelf wel, hoeft geen regering hem bij te helpen. Het is maar een ideetje, nu ik hier wat lig te ouwehoeren tegen mijn scherm.

Over moed gesproken in termen van vijf minuten (bron afbeelding: KLIK!)

Elkeen zijn eigen vijf minuutjes ouwehoerenmoed, nietwaar?

De anonieme, ook wel de verhulde geheten

Iemand was op de gastenpagina van mijn website gepasseerd, zo ergens om een uur of 5 en nog wat in de ochtend en bekloeg zich erover dat er zo weinig poëzie te vinden was. Enkel politiek en dingen uit mijn privé en dat vond hij of zij toch maar 'thumbs down'.

Wie hij of zij is, daar heeft Bibi het raden naar, want op internet is het de gewoonte om negatieve reacties als het even kan het liefst anoniem te spuien. Mijnheer of mevrouw Amai was daar niet anders in. En ergens is dat toch wel een groot nadeel aan heel het internetgebeuren. Iedereen kan iedereen een beetje gaan belagen, zonder de eigen identiteit daarvoor te hoeven vrijgeven. Vroeger was dat natuurlijk anders, voordat iedereen een pc had, was je gedwongen om voor ietwat contact met de medemens letterlijk en figuurlijk je al dan niet stoute schoenen aan te trekken en de wereld in te trekken. Desnoods maar tot in het café op de hoek van je straat, maar je moest er lijfelijk zijn. En om dan in iemands gezicht eens ferm je gedacht te zeggen, omdat je ervan houdt een zure wind te verspreiden, nou, daar dacht je wel twee maal over na, omdat de reactie daarop misschien wel eens te confronterend op meer dan één niveau kon zijn.

Nu is dat dus anders. En dankzij dergelijke sujetten bestaat er een hele business rond beveiliging, rond het weren van spam, rond het voorkomen van zure oprispingen van een geheid onwetende. Wie immers in tijden van politieke verkiezingen terecht komt op een blog, die kan zich aan een vermenging van die twee onderwerpen verwachten. En wie door simpelweg niet door te klikken naar een linkenpagina boordevol poëtische tips niet verder geraakt dan 'weinig poëzie hier', die hoort thuis ergens in een beschut park, want daarvoor is de internetsnelweg een beetje te snel. Denk ik dan. En dan is het trouwens eigenaardig dat dergelijke figuur zich verwaardigt om toch even stil te staan bij wat hij of zij zogenaamd niet te pruimen vindt, puur om wat sjagrijnig te doen. Of is er meer aan de hand?

Lezen we misschien in dergelijke stukjes ampere proza de onmacht van een surfer, die te duf is om het zelf te doen? Zien we de bekentenis van iemand die het wel zou willen, maar niet weet hoe eraan te beginnen en dan maar af gaat kraken wat er wel zijn weg lijkt te vinden? Is dit het rechtse model dat liever kankert dan zichzelf geneest? Ik vraag het me oprecht af.

Ik kies, ik kies, ik kies...

Zen als we zen, het wordt toch weer een behoorlijk druk weekendje. We trekken het ons niet aan, iedereen ligt nu toch wakker van de overmorgense keuze die dient gemaakt, dus kunnen we opgaan in de massa en doen alsof we erbij horen. Meer praat kan ik er helaas niet over maken, dus wordt het hier weer een korte tussenstop. Misschien kan ik nog rap rap tussen de plooien van deze bijdrage meegeven dat Vlinderman en Nip nog steeds razend 'dik' zijn met elkaar en dat zulks kan leiden tot schattige tussenpauzes met slechts hun tweetjes...

Mensen, morgen is het zaterdag, de laatste dag zoals je die kent met de bezetting van het leidend (lijdend?) apparaat dat via allerhande wetten, decreten, verordeningen en al die andere dure regelneverij jouw leven bepaalt. Laat je er evenwel niet door doen en ga die boodschappen doen, want overmorgen, op de Dag Des Heren nota bene, is het Zondag en dan zijn al die grote winkels, waar je met een karretje door mag sjezen, gewoon gesloten - een enkele Spar niet te na gesproken. En als je onvoorbereid naar den oorlog trekt, dan zit je overmorgen voor die TV met dezelfde grote ogen en oren, maar zonder hapjes en andere belangrijke stuff om de dag ook aangenaam inwendig versterkt door te komen.

It looks green, doesn' t it?

Genoeg gewaarschuwd, ik ga hier binnenshuis aan de slag. PC's aanpassen en zo, gezellie, maar noodzakelijk.

Politieke keuzes, besteed ze wel

Vandaag dan maar mijn wat vrolijker blogje. We zijn alweer aanbeland op donderdagavond en dat is altijd wel een leuke avond. Ofwel moeten we de dag erop niet gaan werken, omdat het dan maar een half dagje is, waarbij ik mijn eerder opgelopen overuren aanwend om het weekend alvast in te zetten, ofwel moet ik er nog maar één dagje tegenaan om alsnog het weekend te verwelkomen. Donderdag is doorgaans ook de laatste dag van de week, waarop ik deadlines plaatste om extra werkdruk vlak voor het einde van de week te vermijden en dus liggen die ook alweer achter mij terwijl ik de avond begroet. Donderdag, dan dondert het allemaal niet meer zo, dan kan ik met andere woorden voluit genieten van in- en uitademenen, kan ik Miss Jackie T net dat tikje meer aandacht schenken, Nip - als ze tenminste thuis is - net wat langer in mijn armen sluiten.

Eigenlijk zou ik me beter wat druk beginnen maken over waarop te stemmen aanstaande zondag, maar ik vertik het nog steeds. Helemaal onbeslist tot in het stemhokje zal ik me niet wagen, maar mijn beslissing zal pas vallen uiterlijk zaterdag, nadat ik samen met Nip genoten zal hebben van de (het) eerste communie(feestje) van nichtje Thyne. Na een pittige babbel met Nip gisteren heb ik diep vanbinnen al wel uitgemaakt naar welke kleur mijn voorkeur op Europees vlak zal uitgaan. Het zag er aanvankelijk nogal blauw uit, maar ergens dienen er duidelijke signalen uitgezonden te worden door ons, kiezers, naar de beleidsmakers op dat hoge niveau dat het dringend een andere richting uitmoet met de wereld, zoals we die vandaag (be)leven. Teveel onheil in het verschiet, weet u wel, en dat heeft heel wat te maken met de manier waarop we in een rotvaart bezig zijn onze natuurlijke bronnen uit te putten in onze rush naar nog meer persoonlijk gemak in het werk- en dagdagelijkse leven...

Genoeg over politiek, Bibi gaat nu doen wat ie zich heeft voorgenomen: heerlijk rondhangen en genieten van deze bewolkte avond. En luisteren naar liedjes als 'The only way is up' van Yazz, dat hier nu door de boxen schalt ;)

Deze uit Ruigoord krijgt u er zo bij, hebt u nog eens een streepje poëzie ;-)

over politieke spelletjes

De verkiezingen blijven met rasse schreden naderen en je merkt het aan vanalles. Het ene schandaal is nog niet goed verteerd door de verblufte burger of het volgende wordt al op straat gegooid. Deze Homo Sapiens Sapiens ziet het aan en rekent zichzelf uitgesproken niét tot het verblufte gedeelte, simpelweg omdat het nooit anders is geweest. Waar mensen in naam van andere mensen spreken - en au fond is het dat wat politici doen - zullen er altijd wel verkeerde woorden vallen, verfoeilijke daden gesteld worden. Het was al zo in de tijd van de oude Grieken en de iets minder oude Romeinen, met hun fora en hun parlementa, het is nog niets veranderd, pakweg 2000 jaren later.

Het gekakel in het groene en/of rode halfrond, dat toch zou moeten verminderen als niet iedereen-met-de-pet per se zijn of haar eigen zegje te placeren heeft, is bij wijlen nog erger dan op een doordeweekse Werchterse wei. En met die bolletjeskleurdag (of aanstipdag voor de elektronisch stemmenden onder ons) in het nabije verschiet, lijken al die politieke neuzen nog maar moeizaam in dezelfde richting te wijzen: die van het goed bestuur omdat een volk daar recht op heeft.

Met duizenden wordt er nogal wat afgezeverd, deze dagen. Over hoe de doorsnee politicus nog vromer dan de paus zou moeten zijn (je zou er de geschiedenis van die heren (en een enkele dame) eens op moeten naslaan, dan zijn onze verkozenen, gecoöpteerden en geïmporteerde bewindvoerders verdorie veelal padvinders, die hun pollekens af en toe verbranden aan een te snel opgepookt vuurtje). Of dat zo een politicus geen fouten zou mogen maken, want meteen wordt er moord en brand geschreeuwd - veelal nog door mensen die zwaar naast de kade staan, niet eens erop. Wie durft in eer en geweten zichzelf een foutloos levensparcours toedichten?

Bibi laat ze hun gang maar gaan. Nog enkele weekjes, zelfs geen twee meer, en dan gaat het om de knikkers. Wie mag verder doen en wie niet meer, wie krijgt er een kansje in de politieke lotto en wie is/blijft reservebal... Best wel spannend. En misschien komt er wel verandering van. Misschien, jongens, misschien, niet te enthousiast, het is maar een (politiek) spelletje.

Genoeg over Obama, even over België

Onlangs had ik het over de adoptierel naar aanleiding van een voorval, waarbij CD&V-senator Schelfhout uit pure bewogenheid zonder de geijkte adoptiewegen te volgen een ziek kindje over liet brengen naar België om er voor te kunnen zorgen. Half adoptieland op zijn achterste poten, politieke afrekeningen tot door de eigen partijleden toe en ondertussen vergaten we met zijn allen het bewuste kind zelf. Het is zo dat onze politica beter had moeten weten, maar willens nillens heeft ze wel blootgelegd dat er iets schort aan de huidige procedure, waarbij nogal wat gemotiveerde kandidaatouders meer uit te leggen hebben aan de maatschappij dan zij die zich met een accidentje geconfronteerd zien, dat de draagtijd voor wie zelf niet kan dragen kan oplopen tot meer dan het drievoudige, terwijl de onzorgvuldigen er al na negen maanden in het slechtste geval 'van af' zijn.

Lelijk werd er gedaan, omdat iemand haar moederhart had laten spreken. 'En waarom niet een ander?' Bof, als dat de redenering dan moet zijn, willen we dan gelijk allemaal gaan liggen en wachten op de laatste reutel? Hoeveel mensen worden niet geconfronteerd met problemen tijdens de zwangerschap en beslissen dan - al dan niet onder zware of zachte druk - om over te gaan tot abortus? Heeft er al iemand bij stilgestaan dat er voortdurend gekozen wordt waar het kinderen betreft? Het zijn trouwens waarschijnlijk dezelfde roepers die nu wijzen naar 'de wet' die zich niet akkoord verklaren met wat er met wensbaby D. allemaal aan het gebeuren is. Daar spreekt nochtans ook de wet.

In dezelfde lijn, al is het ietwat stevig bij de haren getrokken, krijgen we nu weer een bijna-volksoproer in de zaak van Oulematou, die door Hans Van Themsche alweer enkele jaren geleden in Antwerpen werd neergeschoten om racistische motieven. Een wel zeer wrange reactie vandaag in de krant: "Als ik het goed begrijp, mag men iemand die in ons land verblijft zonder geldige verblijfsvergunning gewoon neerknallen?" (neen, Lauwenaar, ge moet er niet voor betalen in euro's, maar ge zult er wél voor betalen met de vetste jaren van uw leven!) Affin, emogeroep en toch wel drie partijen die op de populistische kar gesprongen zijn, oude politieke krokodillen die spuwen op dezelfde justitie als waar zij indertijd mee de bakens voor hebben uitgeschreven. Ietwat demagoog kan nu beginnen met wat volksmennerij en ons nog wat fricassee van snel ineen geflanste wetten door de strot draaien, die dan na een poosje als een BOM-wet in ons gezicht zullen kunnen ontploffen.

Voor alle duidelijkheid: ik ben niet voor het rigide toepassen van enkel en alleen de wet, want dat zou verlammend werken bij ieder nieuw voorval, maar zomaar de oude wetten overboord kieperen om wat menselijke emotionaliteit te kunnen temperen, het lijkt me ook maar achter de feiten aanhollen. Laat ons gewoon eerst het inhoudelijke uitklaren, een analyse maken van wat bijgestuurd dient en dan uit de mogelijke oplossingen kiezen waar de meesten van ons zich kunnen achter scharen. Een beetje methodiek, quoi?

effie op de politieke toer met Anciaux

Het is heerlijk toeven hier in Belgenland. De ene mop na de andere in de krant, om je de hele dag om te bescheuren. Is het niet het gerecht dat zichzelf in de soep draait, al dan niet met behulp van het Europese Hof van de Rechten van de Mens, dan is het wel de humoristische vervolgreeks in de Belgisch-nationale politiek.

Neem nu SP.A, de grootste rode familie van het land. Na een decennium van herbronning en zichzelf heruitvinden, na een nog steeds aanhoudende herbezinningkuur op de oppositiebanken, besluiten ze daar om een nieuwe 'socialist' in hun schoot op te nemen. Bert Anciaux, de kameleon van de politiek, blijkt ineens zowaar een bloedrode socialist te zijn (misschien teveel rode wijn gedronken de laatste tijd?) Affin, de man die verantwoordelijk is voor het kannibaliseren van de voormalige Volksunie, de voormalige VU/ID, de voormalige Spirit en de voormalige Vl.Pro gaat het nu eens proberen dus bij de SP.A. Een rosse kater is het eminente gevolg.

Het is daar in de partij immers gelijk alle hens aan dek, want nog maar net zijn zolen daar neergeplant, zorgt Bertje al gelijk voor de bevestiging van zijn radiante bijnaam splijtzwam. Van Philip Tobback tot ene Erdman, ze zijn eergisteren opgestaan om zich te verslikken in hun ochtendkopje koffie. SP.A. was niet meer hun eigen roodgekleurde drieletterwoord, maar werd ineens aangepast ten behoeve van hun nieuwe 'kameraad'. Dat is toch lachen, niet?

Bert Anciaux, misschien nog een devote optie ook voor CD&V? (bron foto: KLIK)

Even serieus nu. Waarom wordt Bertje niet in stelling gebracht waar hij broodnodig is? Waarom komt niemand op het ID (excuse moi de woordspeling) om hem in het Vlaams Belang binnen te loodsen? Los van het feit dat die partij de laatste tijd al veel van haar pluimen heeft gelaten door die al even holle partij LDD, zou het binnen de kortste keren uiteenvallen en zijn we er met zijn allen van verlost... Moet er geen cordon sanitair meer gehandhaafd worden, kukelen de De Winters en Annemansen van hun troon, en dat allemaal dankzij het zacht versteven ego van slechts één man.

Waarschijnlijk droom ik hardop, ik weet het, maar ik zou het zo graag eens zien. Nu, ik moet nog even wachten en zien hoe het verder de SP.A vergaat, met die nieuwe cactus in hun rode slipje...

Jean-Luc Dehaene opnieuw in het zadel?

Uw Vlinderman is een beetje moe momenteel, na een hectisch dagje op het werk. Ik denk dat ik nooit nog langer dan een week verlof neem, want het werk dat op je ligt te wachten als je terugkeert, daar word je gewoon niet goed van. Het goede nieuws is dat ik vandaag een nieuwe medewerker mocht verwelkomen op de administratie. Vele handen maken het werk lichter, dat is een gekende uitspraak, en dat zal bij ons ongetwijfeld een kenschetsend adagio zijn. Nog een half jaartje opleiden en we kunnen weer wat zaken aanpakken die al meer dan enkele jaren blijven liggen zijn.

Verder blijven we naar het politieke schouwspel staren met de verbazing alsmaar stijgend in onze gewrongen ogen. Stel je immers voor dat we onze politieke cowboy JL Dehaene terug in de maag gesplitst krijgen. Over kiezersbedrog gesproken. Als ik me niet vergis, hadden we indertijd massaal de buik vol van Jean-Luc. Langs de andere kant, wie zou het wél willen doen, nu het lijkt dat er naar alle waarschijnlijkheid géén nieuwe verkiezingen aan te pas zullen komen na het Leterme-débacle.

Het is trouwens bon ton tegenwoordig om op de vele reacties van vele betrokkenen te wijzen en te stellen dat het proces van Yves al gemaakt was vóór hij zich kon verdedigen. Ja, er zit een grond van waarheid in, klopt helemaal, maar iemand die pakweg zijn dichtsbijzijnde familieleden het hoekje om helpt, wordt ook niet langer geduld in zijn of haar habitat, die moet tegen zichzelf beschermd worden en de maatschappij tegen dergelijk individu. Het proces volgt dan enkele jaren later, als het allemaal wat mee zit, en ook de schuldgraad wordt dan pas vastgesteld en de strafmaat en van die dingen. Wie durft retoreren dat iemands proces al gemaakt werd, is volgens Vlinderman bewust te kwader trouw als hij het andere dan wél accepteert. Politici dienen om een zweem van rechtschapenheid te kunnen uitstralen dan weer wél slijkvrij te kunnen blijven om te functioneren. Iets dat bij Yves niet langer het geval was, toch?

Soit, we gaan nog wat doosjes verhuizen, se.

Over worsten

België ligt momenteel een beetje op zijn drietalig gat, maar bon, dat doet het nu al meer dan een jaar. Terwijl de kranten en internetfora uitpuilen van de berichtgeving over een premier-ke dat nog maar eens de handdoek in de ring gooit (driemaal is scheepsrecht, toch?), ploegen wij Vlaamse en Waalse boeren gewoon verder. Op het einde van de dag moet er nog steeds eten op tafel komen, en of dat nu met of zonder regering gebeurt, wie zal dat wat kunnen interesseren? In ieder geval niet den deze. Dan heb ik meer vragen bij dorststakers die er dezer dagen nogal erg aan toe zijn, bij voetbalrelschoppers die ondanks overduidelijk beeldmateriaal, verzameld door de ordehandhavingsdiensten als niet vervolgbaar worden ingeschat door sommige parketten, zichzelf en kroost dodende scheidende vaders, pistachenoten die zo goedkoop blijven dat ze altijd uitverkocht (b)lijken, deadlines die te dichtbij komen om gezond te zijn en nog van die dingen.

We liggen dus niet wakker van het feit dat we leven in een land dat bestaat uit een aantal kampen die elkanders bloed kokend lusten, waarin het overleg bestaat uit een vragende partij en een nee-zeggende tegenpartij, waarin regerende politici zich bezig houden met hun eigen (partij)navel eerder dan het volk te geven waar het recht op heeft, namelijk (een vorm van goed) bestuur, waar een opslag in procenten omwille van de index leidt tot het verlies van letterlijk honderden euro maandinkomen omdat sommige belastingschalen (of hoe die ingewikkelde toestanden ook mogen heten) neit mee geïndexeerd werden, waarbij de oplossing altijd opnieuw veel te laat na datum (nadat de staat er eerst een stukje beter van werd) wordt gevonden, en ga maar door.

Ondertussen leef ik samen met Nip het leven dat ik wil leven, compleet met aftellen naar binnenkort, naar nog meer van ons, in de wetenschap dat dit leven niet ingericht wordt door welke pipo op het hoogste politieke vlak whatsoever. Zij en ik, wij liggen dus niet wakker. We slapen op vier oren, dromen de dromen der verliefden, verloofden ook, en verder bakken we alles wat ons worst zal wezen. Ik zei het al, een mens moet ook eten, nietwaar?

netwerken + gedicht

Nog twee nachtjes slapen en ik mag terug een podium gaan uitproberen, namelijk dat van 'De Kleine Wereld'. Bart Van Peer organiseert dan weer samen met Frank De Vos zijn 'Woorddadige Woensdag' en heeft me nog eens uitgenodigd voor een streepje van mijn poëzie. Het kriebelt nu reeds, zoveel kan ik al wel zeggen. Immers, als ik zo mijn dichtsels mag brengen voor een luisterpubliek, dan kan ik ook andere accenten leggen dan dewelke je als lezer alleen maar kan vermoeden tijdens het overlopen van een online stukje tekst. En al ben ik altijd voorstander geweest van de uitspraak dat de lezer altijd gelijk heeft, ergens heeft ook de auteur gelijk, nietwaar?

De laatste dagen ben ik weer wat intensiever en verder de wereld aan het verkennen van al die netwerken die je kan vinden. Nip vroeg me zonet waar ik nog geen profiel had. Wel, waarschijnlijk heb ik nog heel veel sites te gaan, voor ik daar het antwoord schuldig op moet blijven... Denk ik dan toch.

Op politiek niveau zien we stilaan eindelijk de aap uit de mouw komen. De mouw zijnde de knievallige Tjeven, de aap de eigengereide NVA-ers. Veel meer valt daar niet aan toe te voegen, maar het is wel opvallend hoe het alweer maanden geleden voorspelde scenario zich stilaan duidelijker en duidelijker begint aan te dienen. Of hoever kartelpartners bereid zijn zichzelf partners van elkaar te noemen. 't Zal ook wel politiek heten, zeker?

maanstandje

de heldere maan staat klaar
voor de monkelende nacht
een sikkel geleend zonlicht
die bij heldere hemel verrast
als eerste de toevallige toeschouwer

een gewone man zit in het park
zijn allene vrouw afwezig thuis
en zendt zijn diepste dromen uit
kleine schietgebedjes met
af en toe een fantasietje
morgen reeds aanwezig in gedachten

hij vult zijn hoofdzakken
vergeet wat vandaag te vergeten
en keert blijgezind terug bij
vrouw en kind, nog nagenietend
van zijn bezoek aan 't enig Janneke
dat iedereen wel kent

Frans V.

Effie razen + gedicht

Ik heb het elders al eens geschreven maar grotendeels ook gezwegen: het is me wat met die politici van tegenwoordig in ons speldekopkenland. Heeft de ene de politieke melkmuil vol van goed bestuur, levert ie daarna gewoon geen bestuur, maar wel met uitgestrekte hand zijn politieke pree opeisen. Laat een andere zich overhalen om het bedrijfsleven te verlaten voor een verliespost in het politiek bedrijf, neemt ie uit ongeduldige frustratie zelf ontslag en moet daarbij nog een opstappremie incasseren. Dan heb je nog wat ouwe getrouwen, die getrouwd zijn met neanderthalig kerkplammuursel, of zakkenwassers die openlijk wat eerbiedwaardige koningen koudweg afdreigen met als gij nie dan zal ik ne keer en dat dan daarna even rechtzetten met een zelfverklaarde rechtzetting.

Ondertussen is den deze zijn boterham met choco iets minder smeuiig dan vroeger, want het zijn grootwarenhuissnekes geworden met een ferm dunner laagske choco. Ah ja, en het is niet waar dat het leven duurder is geworden, allemaal flauwekul, iedereen verdient nog altijd genoeg tegenwoordig, zelfs zij die het niet verdienen. Uhuh.

Bakkeleit nog wat verder, waarde politiljonnen, ge zult mijn rekening wel ne keer gepresenteerd krijgen. En dan bedoelen we niet die van in het elektronische stemkotteke, dat zogezegd veiliger en sneller zou zijn dan toen het nog rode bollekes waren. Ah nee, ik verzin wel wat anders. Misschien dagvaard ik jullie hele zootje ongeregeld wel. Want van veel werken komt er niet echt iets in huis, is het wel? En goed bestuur? Goed watte??? Wie gelóóft die mensen nog...

Zo, dat is er ook weer even uit. Respectabel België is belachelijk kleuterlandje geworden en dat straalt op zoveel zaken af. En dan die kleuters die elkaar de leiding ervan betwisten...

Laat ik het maar over wat vrolijkers hebben. Alles is paraat voor de grote dag overmorgen: Nip en Bibi 3,5 jaar samen en nog 0,5 jaar te gaan tot aan die schone augustusdag... We zullen genieten: de auto staat paraat (dankuwel, toffe Dame Pascale!), de badjassen hangen gereed (dankuwel, Schone Moeder Lenie!), den bon ligt klaar (dankuwel, zalige sauna Jona!) en onze goesting is navenant. En het gaan eten voor Valentijn, dat kunnen we rustig overslaan, aangezien Mama Mia dus 's avonds trakteert met ne Chinees (dankuwel, Mama Mia!) Ziedaar, het gelukkig leven zonder een politiciaans sausje erover.

Vlinderman tijdens een gelukkige dag op Den Dam

over-ge-heid

als ik morgen maar mag
een tram nemen voor zeven 's ochtends
de flierefluiters horen vogelen
voor dag en dauw zoveel aangenamer
dan 's noenens buiten op de stoep
het geweerd kringeltje rook in de kou

als wij morgen maar mogen
onze kinderen zelf bij- en opbrengen
tot ze voor een jaar of tien verplicht
de broeken moeten slijten op boeken
en stoelen zonder banken stil blijven
zitten tot de laatste les gegeven
hen met huiswerk huiswaarts laat

als morgen maar mag komen
en wij en zij nog samen naast elkaar
de armen durven spreiden zonder klacht
van veel te dicht op des anderens huid
of haar te lang en te veel bling
in eigengereide oorlelletjes

dan lijkt het leven zoet
genoeg om verder door de stroop
te kijken naar die ferme snee
waarop 't zo verdomd fijn lopen
naast alle randjes er ook nog af

Frans V.

Werken + gedicht

Het is me weer wat: probeer je als zieke collega je bureelgenoten wat te ontzien door toch maar te komen werken, word je daarna gewoon geveld door een longontsteking. Resultaat: collega's die zelf dreigen overvraagd te worden, vermits je een hele tijd buiten strijd ligt. En dan wil ik niet gaan wijzen met 'het vingertje', veel liever zie ik de collega gezond en wel terug verschijnen zodra - en niet eerder! - het daar tijd voor is, maar toch. Ondertussen hoor je ook van anderen verontrustende verhalen, zoals weggaan, 'quiten', ander werk zoeken, stopzetting van contracten, affin, al dat soort gedoe. Ondertussen denk ik dan bij mezelf of ik niet onnozel ben om dat niet in overweging te nemen. Waarschijnlijk wel, applaus graag :-D

overheid over head

met tweemaal vele honderdduizenden
de burgerzakken die al jaren gerold
door een overheid met rekenmachine
waar het kloppend hart zou moeten
van een moderne maatschappij

de werkzoekenden tegen de muur
bij het weigeren van ondermaats
of uit angst voor de uitbuiting
de werkenden belogen en bedrogen
zonder socialisten voor hun kar
maar een onmondig volkje kloot

en maar spuwen op de machinist
die nog de spierbal rollen laat
maar niet de locomotief waarop
het vreemde tijden rijden zijn
tegen het lijden van het gezin
welke baas moet daar aan tornen
in deze eeuwen vol verlichting?

Frans Vlinderman

Kiesdag + gedicht

Vandaag is het zo een zondag, waarbij het onwaarschijnlijke feit valt te bespeuren van een Vlinderman voor de noen uit bed. Het is stemdag en we mogen/moeten gaan kiezen wie ons land de komende jaren bijeen mag houden. Woehahahaha, het werkwoord alleen al. Kiezen! Alsof we een keuze zouden hebben. Hier in België heb je immers de kiezers aan de ene zijde, die hun burgerplicht grotendeels braafjes vervullen, en de politici anderzijds, die in hun eigen kleine wereldje vertoeven. Dat tweede slag mensen, dat er om de zoveel jaar telkens weer in slaagt om over de voorbije periode warm of koud te blazen, al naargelang het onderwerp en de situatie. Om vervolgens gewoon verder te doen.

Geef mij maar het kerkje in Attenhoven dan, waar een mens tenminste wat andere mensen kan ontmoeten om samen wat van poëzie te genieten.

gestem

de gouden krijgers op pad
schrijven eigentijdse verhalen
over nimmer sagen, ze dwalen
even ver als ooit hun vaders

een duale natie op het spel
voor even alles gewoon niets
dat jaren heeft bewezen
bij tijd en wijlen te bestaan

de keuze wordt gekleurd
een boom of eerder weg
de buurman aan de macht
om gewoon te kunnen huilen
onbegrip in deze nacht

de erfenis ligt betwist
op tafel, de dissectie
zal klaarheid scheppen
de rest
blijft historie

© Frans V.