Muzeval + gedicht

Gisteren was het de beurt aan Gijs ter Haar, een Nederlandse dichter om u tegen te zeggen, op Muzeval nummer 107. Ik plaats hierboven een fotoslide, kunnen jullie even een sfeermoment of tien meeproeven, maar ik moet zeggen dat ik (alweer) plat gegaan ben voor wat Gijs presteert. Niet alleen bevlogen poëzie brengen, maar ook nog geanimeerd, begeesterd, bevlogen, naar je strot grijpend. Als Gijs een podium bestijgt, gijzelt hij meteen de hele zaal ervoor. Ongelooflijk wat die man kan. En Gijs, mocht je meelezen, bedankt, gozer, voor een fijne poëzieavond, voor onze warme babbel, voor alles eigenlijk. En dat geldt uiteraard ook voor Nip, ook voor Pipelines vzw, volgens mij ook voor het publiek. En je bundel is gewoonweg prachtig!

Nip & Niels (Foto © FV)

uitgedrukt

of je nou of helemaal niet
de kleren die de man
de vrouw ook af en toe
en dan maar zweren bij
de tijd die almaar verder
scheid ons niet

tussen gisteren en morgen
blijft ons vandaag over
waar de seconden blijven
wie wil dat nou weten
en dus gewoon die tijd
van jouw en mijn leven
te delen, tot de dood ons scheidt

we spreken niet meer van
doen we niet, willen we wel
nee, we denken het gewoon en
de rest vindt zijn weg
doodleuk door onze schijn
die realiteit blijkt te zijn

© Frans Vlinderman

Vanalles + gedicht

Het is een trieste dag vandaag. Nip moet voor wel een hele week haar ring missen. Die moet namelijk verkleind worden... Nu ja, zij heeft dan toch een ring terug na een week, ik mag er netjes naar fluiten. Wie iemand vraagt, geeft namelijk de ring, en dat doe je nou niet echt aan jezelf. Ik ben dus sowieso ringloos. Tenzij Nip...

Sebiet gaan Nip en ik naar voorbereidende vergadering voor Circa 2007. Kunnen we gelijk het terrein gaan verkennen voor haar eerste optreden buiten het kader van de Muzeval. Ik denk dat ze een beetje zenuwachtig is. Al vertaalde zich dat gelukkig niet naar een slecht smakende maaltijd met pasta en pezzo. Heerlijk, en stinken tegen honderd per uur naar de look nu. Allebei, en dat is dan weer pech voor de 'buitenwereld'.

gestaald verdrietig

vergeet me niet mijn verdriet
gaat over iets wat jij
misschien niet ziet
maar daarom niet minder
daar, te zwaar, om alleen
dus blijf nog wat hier

hij verliest zichzelf
niet elke dag helemaal
overgelopen doffe ellende
krijgt hem altijd klein
want hij is het bewijs
dat er meer is dan

zijn dertien in een dozijn
van uitgerangeerde sukkels
die zich niet laten kisten
voor de laatste zuchten
veel te luid hebben weerklonken
een vechter heeft nog nooit
geweten wat rusten

© Frans Vlinderman

Mededeling: Tussen koffie en kaneel

belevenissen + gedicht

Het leven 'kabbelt' verder, ook na het voorbije weekend. Op het werk is het drukker dan ooit. Hopelijk vindt 'den baas' nog ergens een toekomstige collega, anders vrees ik voor nogal wat problemen in de niet zo verre toekomst. Als je van een bezetting van een administratieve cel van 5 mensen terugvalt op 3 én het werk is vermeerderd doordat er afdelingen uitgebreid annex bijgekomen zijn, dan lijkt dit wel voor zich te spreken. Affin, 'den baas' heeft gezegd dat hij 'er eens naar ging kijken'... Hout vasthouden dan maar, in de hoop dat hij ook wat 'ziet'.

Sedert gisteren ben ik terug gestart met mijn schoolopleiding. Het is een beetje vreemd: doordat de opleiding die ik volg, opgebouwd is volgens het module-principe, vind ik mezelf terug in drie jaren, waar ik telkens een stukje volg. Best grappig ook, want van jaren twee en drie ken ik al wel mensen, maar niet van het eerste jaar. Die mensen kijken dan weer dwars door me heen, terwijl er in het tweede jaar toch gepolst wordt naar wie ik ben en wat ik daar nou helemaal kom doen. Tsja, noem me maar de toerist die op eigen tempo een opleiding afwerkt.

Een lezersbrief in de krant van gisteren en de reacties daarop in de krant van vandaag leverden dan weer inspiratie op voor onderstaand gedicht. Een man reageerde verbolgen nadat hij gemerkt had hoe weinig iemand met een standje van de Kankerliga kon verkopen aan voorbijgangers. De wereld getroffen door een epidemie van egoïsme, je ziet de kop zo voor je. Enkele namen de moeite om hem van antwoord te dienen. Dat er ook mensen bestaan die niet iets kopen, maar gewoon en eerder anoniem wat overmaakten via hun rekening. En of die man er zo al eens over gedacht had. Van hem weet ik het niet, ik kijk enkel naar mezelf.

losse standjes

zonder verplichting
hij loopt doelbewust
de straat af, in zijn hand
een pakje kaarten voor later
bij gelegenheid te zenden
als troost of gewoon zomaar

tekent hij niet alleen
er staat een liga vermeld
op de achterkant
statig afgedrukt
zijn steun te tonen
voor een euro op overschot
dan maar welbesteed

wat meer zou hij
kan hij, wil hij wel
zijn penning der weduwen
en niets meer dan dat
wordt er nooit over gezegd
de stille weldoener
woont hier om de hoek

© Frans Vlinderman

Verloofd + gedicht

Maanden heb ik mijn mond moeten houden. Maanden lang voorzichtig zijn en niet weggeven wat de verrassing van het jaar voor ons moest worden. En sedert zaterdag is het zover. Na Nip mag de hele wereld het weten. Het doet deugd dat er zoveel warme reacties komen, ook van vreemde mensen. Met vreemde mensen bedoel ik mensen die we wel al eens tegengekomen zijn in het virtuele internetwereldje, maar nog niet IRL. Aan al die mensen zou ik dankjewel willen zeggen. Zomaar delen in het geluk van iemand, het is niet iedereen zijn dada. En voor wie het wil weten: ik besef het verdorie zelf nog niet helemaal goed wat ik in gang gezet heb. Geen spijt of zo, maar hola, ik heb een ferme en serieuze stap gezet. Misschien wel de grootste tot nog toe… Nip, je weet het wel eh ;-)

doosjes Ikea

een doosje voor de post
in en een ander kleurtje voor
ingekomen zendingen leven
met af en toe een boete
voor een vergetelheid
van regels die gebogen
toch zullen toegepast

ze cocoonen, ze zijn Ikea
met familiekaart hun gezin
zonder poes zelfs onvolledig

met hun geringde liefde
schonen ze de buurt op
met een onbestemde lach
voor ieder die hen ziet
wandelen hand in hand

de statistieken zullen gevuld
met een nieuw huwelijk
van twee mensen die elkander
zomaar in hun leven vonden

© Frans Vlinderman

De Vraag + gedicht

Verloofd dus. Nip en deze Vlinderman. Of we nog hadden kunnen wachten? Waarom zouden we? Hij vond dat het tijd was om de vraag te stellen, zij vond dat het tijd was om er ja op te antwoorden. En weet je, ik ben er nog niet helemaal van bekomen, dat ze zomaar ja... Het is een droom, het is onwezenlijk, het is fantastisch, ik noem het zelfs léven. Ergens in deze vlinderbuik roert zich al enkele jaren vanalles en nog wat waar het Nip betreft, maar nu is de chaos compleet. Het is zo erg, dat het zelfs geen chaos meer is, maar puur dat, waar ik al zoveel jaren naar reik maar nooit aanraken kon. Het is liefde, het is aanbidding, het is elk cliché die naam waardig, en ik moet er mijn mond over houden. Echt, want anders wordt het ook pathetisch en dat wil ik jullie dus niet aandoen. Het is verloofd. Eindelijk.


Het gedicht Waarmee ik Nip aangezocht heb, hieronder, en subiet op zoveel meer plaatsen. Ah ja, de hele wereld mag het weten!

FV - aanzoek

ontelbare dichten schreef hij
het onderwerp verscholen
in een letterwoord van
eenstammige grepen en
afgebakende abc-termen

om dan, toen het moest
de zinnen verloren waren
weggelopen van de man
die zo nodig en eindelijk
het één en meest belangrijke
om dan stil te worden

deze woorden zullen niet
gerecycleerd, eenmalig zijn ze
zouden ze, zullen ze
eenvormig en klassiek
geleende taal van waarheid

en zij, zij krijgt het antwoord
zomaar te verwoorden
of ze hem met ring wel wil

© Frans Vlinderman

het antwoord

Nip heeft ja gezegd.

Ik versta iedereen die hierbij de wenkbrauwen fronst. Nip heeft ja gezegd. Op welke vraag, op wat? Wie niet kijkt naar het label onder dit blogstukje, heeft er het raden naar. Nu, om kort te gaan, Vlinderman vroeg gisteren en plein public naar Nips hand. Voilà, zo simpel dus. Volgend jaar vormt er zich (alweer) een dichterskoppel door de huwelijksband. Maar later meer, we moeten nu nog een feestelijk terrasje gaan doen, want ook het weer zat en zit nog steeds goed mee.

Forum Vlinderiaans + gedicht

Het is al wat geweest met het forum, dat zo gastvrij en vooral gratis ter beschikking wordt gesteld van deze Vlinderman en andere forumliefhebbers. Problemen met de servers, problemen met een bende hackers, veranderingen van opbouw, veranderingen van adres, nieuwe linken om de zoveel maanden, nu weer verandering van naam (van superfora naar gratisforum). Een kat zou er haar jongen niet meer in terugvinden. Ik hoop uit het diepste van mijn vlinderhart dat het zo stilaan de laatste maal wordt. En dat er nog eens wat beweging in de zaak komt ook, ah ja, dat spreekt uiteraard ook voor zich.

Morgen is Annastesia jarig! Allen daarheen, voor vele verjaardagsgroetjes en zo. Ik loop er ook even langs, maar via deze weg toch al ne gelukkigen! En blijf vooral ook het zondagskind waarmee ik zo af en toe eens kennis mag maken!

opgedroogde dag

er sijpelt weer
door de ramen kiert
een verlate herfstezon
spontaan gevolgd door
een herfstezoen pal
op ochtendfrisse lippen

ze wikken en wegen
de kansen op wat nat
om dan zonder jasje
de straat op in oktober
regent het niet elke dag
ellende op een hoopje

© Frans Vlinderman

Nougabollen + gedicht

Vrijdag vandaag en geen zin om te bloggen. Ik heb het me al lang afgevraagd: wanneer zal ik nu eens geen zin hebben? Wel, vandaag dus. Er valt ook niet veel te vertellen, na een werkweek die er mag wezen. Je moet maar eens met twee rondgedraaid krijgen, waar je anders met minstens drie, in de goede oude tijden zelfs met vijf voor was. Slechts één woord voor: hell! Maar nu is het dus weekend. Eentje dat veelbelovend heet te zijn. Blijf dus af en toe eens terugkomen, wie weet wat tref je hier nog aan. Morgen alvast om te beginnen naar de heropening van de Kringwinkel hiernaast, die helemaal in een nieuw jasje steekt. Zouden ze daarbij trouwens reeds éénmaal gebruikte verf hebben gebezigd?

uitverkozen

haar wil aan banden
in handen gelegd
die niet de hare
harig en met randjes
soms zo teder
hevig stoer

ze geniet zijn aanzien
zonder overdrijven
uit de hoogte doen
is niets van haar fatsoen
zoveel dame
opgebracht met niets
dan pure moederliefde
en hij moest
hij is
gevallen

© Frans Vlinderman

Marieke Lightband + gedicht

Het Gastvrij Podium gisteren in Wijnegem werd voor mij een ontdekking van een hemelse zangeres, nog jong, maar met een stem die kan tellen: Marieke Lightband. Een dame, die erin slaagt mij te doen slikken, gewoon door op haar gitaar te tokkelen en vervolgens er ook nog een stukje bij te zingen! Dat is niet iedereen gegeven, ik kan het je verzekeren. Gisteren was het dus raak. En dan stijgt mijn bewondering voor de zingende medemens tot ongekende hoogten. Immers, je moet het toch maar kunnen: zelf liedjes componeren, zelf zingen, zelf teksten erbij schrijven. Dan maak ik er mij nog gemakkelijk vanaf...

gitaarmeis

ze streelt de oren van zij
die haar toehoren
met klanken uit de kast
zoals enkel haar eigen welving
die zomaar voort kan brengen
en aan haar rokken alle kleuters
van wel dertig jaar of meer
gedwee en mak als het eerste
en ook wel veelste schaap

ze brengt zichzelf op noten
donkerbruin doorrookt of licht van hart,
de gevoelige snaren virtuoos
als was in handen
die meer zouden kunnen dan
af en toe eens strelen

zangeres zonder naam
brengt faam onderweg
tot aan het open raam
van te lang gesloten woning
met een toegift voor wie
te laat de deur open

© Frans Vlinderman

't Gastvrij Podium + haiku

Het is de eerste woensdag van de maand, dus trek ik zodadelijk richting Wijnegem, waar 't Gastvrij Podium weer naar me wenkt. Ik heb nog een dikke twintig minuten voor ik vertrek, dus hou ik het hier maar beter kort. Als ik op tijd terug ben, dan plaats ik misschien nog een fotoverslagje. Het is immers alweer een hele poos geleden dat er hier nog eens zoiets verschenen is (shame on me, en dat terwijl ik zoveel foto's heb getrokken de laatste weken).

Even kort is mijn poëtische bijdrage vandaag. Een haiku.

paperclip - haiku

nietig het ijzer
hoeder van wat papieren
woordenschat berust

© Frans Vlinderman

0110 + gedicht

Gisteren was het een jaar geleden dat we met zo'n 175.000 op bezoek gingen bij één van de 0110 concerten. Terwijl gisteren ook het assisenproces tegen de jongeman die daar (in)direct aanleiding toe gegeven heeft door als een volleerde waanzinnige wat wild-vreemde mensen af te schieten in onze Schone Stad en daarbij zelfs geen kleine uk ontzag, van start ging. Symbolisch vind ik dat.

Maar bon, ik wilde het even hebben over de gevolgen van die concerten. Zeker, we waren met velen, en zeker, het signaal was klaar en duidelijk, maar is er nu ondertussen zoveel veranderd? Kunnen we spreken van een mentaliteitswijziging? Hoe meer vragen ik stel, hoe minder bevredigend de antwoorden die ik er op zou kunnen formuleren. Elke dag staat het nieuws bol van feiten van onverdraagzaamheid, van discriminatie, van ergernis. Overal dezelfde klachten, hetzelfde gezeur. Gelukkig hoor ik minder en minder hoeveel beter het vroeger wel niet was. Of misschien ben ik selectief doof aan het worden, wat natuurlijk ook altijd kan.

Ik herinner mij in ieder geval nog het tempeest dat ons een jaar en een dag geleden gegeseld heeft, terwijl de muzikanten verder bleven optreden. En daarna de mensen, zoals ze in de vroege avond in alle mogelijke wassalons broederlijk en zusterlijk naast elkaar soms ontbloot tot op hun ondergoed hun kleren lieten drogen, om toch maar terug te kunnen keren naar het vervolg van het programma. Dát was nog eens een echt signaal: dat men ongedwongen met en naast elkaar kan staan als er een gemeenschappelijk doel is. Misschien mis ik dat nog het meest, zo een gezamenlijk project.

Bwa, mijmer de mijmer, ik moest het even kwijt.

jong van hart

onder geen beding
aan de ketting, ze zweren bij
't aanroepen van eender welke God
dat zij de eersten zullen zijn
de wereld om te vormen
tot het lang beloofde paradijs

niet fiscaal, maar voluntair
de knip van de lach van
het moment te grijpen
dra het zich aangeboden
alweer rept om te verdwijnen
in de coulissen van het geheugen
voor eeuwig ongrijpbaar geworden

het zijn de kinderen
van hun eigen tijd die
dromend durven spreken
van we zijn met velen, wij
en horen zullen zij
die eerder doof
steeds stiller
tot de dood
en verder

© Frans Vlinderman

Mededeling van Spinyopaat

Zaterdag 20 Oktober 2007

Hotsy Totsy
Hoogstraat 1
9000 Gent




Spinyopaat Gothic Showcase
free stage with free entrance

Deuren 20u00

20u45
Maarten Inghels
(opgetreden op de Nachten, Arenberg, finalist Antwerpse Poetry Slam)

21u00
Fjorton
(Experimental Shout Show)

21u15
Spin De Swerts
(Gothic Poetry)

21u30
Silver Cross
(Gothicband, stelt hier de concept-plaat "In All Our Memories" voor met speciale Gothische Special Acts en samenwerkingen. Al eerder opgetreden op DE GENTSE FEESTEN, Antwerpse Expo,Noctornu e.a.)

23u00
Slot.

Gratis!!

Tot Daar?!

Spread the word, mail dit naar zoveel mogelijk geïnteresseerden en laat mijn eerste Gothic avond een succes van jewelste worden! De laatste Spinyopaat van het jaar zal tevens ook de grootste en de beste zijn!!!

Mis dit nooit!

Geen nieuws + school + gedicht

Veel nieuws valt er niet te melden. Ik ben geen Euromiljonair geworden vorige vrijdag, Miss Jackie T blijft aan de bank krabben, Circa 2007 komt er stilaan aan, overmorgen is het opnieuw poëzie in Wijnegem tijdens 't Gastvrij Podium, Maddy is nog steeds spoorloos net zolas een nieuwe federale regering zodat de indruk blijft bestaan dat België nog steeds kan barsten, het regent dat het geen mooi weer meer is, enz. Of toch, Vlinderman heeft zich opnieuw ingeschreven in zijn school, wordt ie misschien toch ooit nog een maatschappelijk werker en kan ie op andere manieren dan via poëzie zijn engagement betonen - voor gelijkgezinden, misschien eens hier gaan kijken en dan gelijk tekenen... Dat schoollopen wordt dan uiteraard vertaald in wat minder blogtijd, maar bon, 't is tijdelijk en anders komt het er van z'n lange leven niet van.

Een streepje minder geëngageerde vers dan, kwestie van niet te overdrijven, eh :-) Heb er zelfs wat clichés doorgegooid, kwestie van het niet allemaal te verheven of onbegrijpelijk te maken.

uit zijn liefde

het is het horen
dat hij en zij
en wij dan weg
alsof het nooit

ze weet dat zij
beseft dat zij nooit
staat stil bij wat
ze altijd had verwacht

dat tijd haar daar heeft
gebracht wat toen nodig
ze ademt diep in
zichzelf weet ze de wereld
voor een volgend rendez-vous
met de man van haar leven

© Frans Vlinderman

Mededeling

SEWoordEnGeluid Podium Breda

5-10-2007 -20.00 t/m 0.2.00
Electron Breda
Breda

In samenwerking met Electron en Whatt's Up te Breda organiseert SubExerimental het open Podium Breda, voor woord en geluid in de ruimste betekenis van het woord.
Voor dit evenement worden gevraagd zich aan te melden:

Dichters / Performers / Muzikanten

Per Email of op de avond zelf bij Frank Kooij of Amanda Visch (of Niels Schoenmaker, art director, indien u iets met geluid en of beeld wil doen). De duur van het optreden is in overleg en afhankelijk van het aantal aanmeldingen (Electron beschikt over professioneel licht geluid, een ruim opgezet podium met uiteenlopende mogelijkheden voor bijvoorbeeld visuele en klank poëzie).

Contact : Amanda Visch / Frank Kooij / Niels Schoenmaker
Datum : 05 oktober 2007
Aanvang : 20:00u
Plaats : Breda
Postcode : 4815 HA
Locatie : Electron Café
Adres : Belcrumweg 19
Website : http://www.electronbreda.nl/
Ism Whatt's Up
SubExperimental Podium
Woord en Geluid

Meer info?
Frank Kooij, Amanda Visch, Niels Schoenmaker via dit mailadres of deze link.

Mededeling

Aanstaande tweede donderdag van oktober is het de beurt aan niemand anders dan Gijs ter Haar, de Kei van Utrecht, de Blauwe reus, om het gastdichtersschap van de Muzeval op zich te nemen. Hieronder zijn persinfo:

Gijs ter Haar, podiumdichter pur sang. De reus met het immense hart dat bij tijd en wijle weer zo klein als een kinderknuistje zijn kan. Wie hem een keer heeft zien voordragen zal hem en zijn poëtische kopstoten niet licht vergeten. Een Engelsman zei eens, “I don’t know what he’s talking about, but he sure as hell is mesmerizing”. Wij raden u aan om tijdens zijn voordracht toch vooral te blijven ademen.

Gijs ter Haar werd in 1963 in Apeldoorn geboren. Na veel omzwervingen, 36 ambachten en 39 ongelukken kwam hij in 1990 in Amersfoort terecht waar hij in 1992 begon met het schrijven van poëzie. In 1995 gaf hij zijn eerste voordracht en in 1996 verscheen in eigen beheer zijn eerste bundel. In 1999 gevolgd door “Licht op oude muren” en november 2001 zijn derde bundel "Op klompen”.

April 2006 kwam onder de hoede van uitgeverij Douane uit Rotterdam zijn vierde bundel uit met de titel “Neem dit brood”, waarin hij net als in de eerste drie gewag maakt van zijn indrukken als observant van dat éne eeuwigdurende moment dat ons allen overkomt, dat nú gebeurt.
Bij de bundel een CD met 48 minuten zeer gevarieerd muzikaal ondersteunde poëzie, ter Haar wordt afwisselend begeleidt door de gitarist Jurtko Moerbeek, de bluesband Bomb-shelter, en de grooveboxkunstenaars Monk en Morningstar. Al die jaren blijft Ter Haar voordragen op podia en festivals door heel Nederland, zo stond hij o.a. al op Dunya, Lowlands en Festival a/d Werf.

Verder werd hij al gepubliceerd in verschillende verzamelbundels en literaire tijdschriften zoals Krakatau, Lava, Lyra en op Meander.

Zijn taal is er één van vormvaste oerdegelijke no-nonsense in normaal Nederlands, "ik hou niet van cryptogrammen", zegt hij zelf, ”als niemand je snapt weet je niets te delen”.
De voordrachten zijn doorspekt met het beeld van de dichter zelf en de klare duidelijke taal die zich luidkeels achter hem verschuilt.

In 2001 begint ter Haar met slammen, in de daaropvolgende jaren wordt hij de dichter met meer slam overwinningen dan enig andere dichter in Nederland, Engeland, Duitsland, België of Frankrijk. Hij won tot nu toe 25 slams waarvan 8 jaarfinales in Amsterdam, Rotterdam, Den Haag ( 3x ), Delft, Utrecht en Leiden.

Zelf organiseert en presenteert Gijs ter Haar sinds 2003 het podium SLAMersfoort in Amersfoort, 6 voorrondes per jaar met als afsluiting een jaarfinale waar de “SLAMersfoorter van het jaar” gekozen wordt. Deze winnaar vertegenwoordigt Amersfoort tijdens het jaarlijkse Nederlands Kampioenschap Poetry Slam. Vanuit die positie begint hij ook poëziepodia voor andere literaire organisaties te organiseren.

30 Maart 2007 wordt hij de winnaar van De Kei van Utrecht, een prijs in het leven geroepen door de provincie Utrecht in samenwerking met het Prins Bernard Fonds. Deze prijs wordt eens per jaar uitgereikt aan een persoon of vereniging die zich langere tijd belangeloos inzet ter bevordering van de amateurkunst. De jury is unaniem, ter Haar wint vanwege de mix van inzet en geestdrift voor SLAMersfoort en andere slampodia, zijn vernieuwende ideeën, het grote aantal jongeren dat hij weet te bereiken dmv workshops, en zijn plannen met de gewonnen prijs.

Aan De Kei is namelijk een subsidiebedrag van € 3000,- verbonden, te besteden aan een nieuw project. Ter Haar wil dit bedrag gebruiken als basis voor een Nationale Nacht van de Poëzie voor jongeren en scholieren.


De Volkskrant: “De getatoeëerde reus grijpt het publiek bij de kladden. Hij stampt de woorden erin met maaiende blauwgeverfde armen. Ter Haar is de boze poëet waar het publiek de hele avond op wacht.”

Het Parool: “Ter Haar beent tijdens zijn voordracht driftig rond, zijn woorden rollen met een stevige cadans de zaal in. De klankenbrij wordt bijna onnavolgbaar maar de woorden zijn raak, bij de jury staan de monden open en zijn de ogen gesloten.”

'Ter Haar sleurt de lezer mee in zijn eigen enthousiasme en die lezer wil alleen maar meer. De duidelijke taal laat er geen gras over groeien, er is al genoeg geslijm in deze wereld vindt Ter Haar. Wie één dichtbundel leest per jaar, laat het dan maar deze parel zijn.'
Gonzo over “Neem dit Brood” - dec. 2006 / jan. 2007
Nog te bestellen: “Neem dit brood”, 64 blz. + CD met 48 minuten poëzie met muziek. Verschenen bij uitgeverij Douane: www.uitgeverijdouane.nl of bestellen via dichtbijgijs@casema.nl

Zondagskinderen + gedicht

Na het opruimen en herschikken van de woonkamer gisteren ben ik deze voormiddag vooral bezig geweest met het opruimen van de foto's op pc.

'Nieuwe' living (foto © FV)

Schone Moeder Lenie sprak al enkele malen van wat voor een zondagskinderen Nip en ik toch kunnen zijn: altijd dat genieten van wat er om ons heen gebeurt, zo vaak die lach erbij, alsof ons leven ervan afhangt. En ja, wie weet doet het dat ook.

Slaapbankje voor de gasten (foto © FV)

Genieten is bij ons geen loos begrip, het wordt stilzwijgend aanvaard, verheven tot een hoger doel zelfs. Wat niet moet, zal hier niet moeten. Ook al lijkt de buitenwereld (om het eens met zo een woord te omschrijven) het ons soms voor te schrijven: hier wordt op eigen tempo een weekend verteerd, maar bovenal beleefd.

Nip & Frans Vlinderman (foto © FV)

niets hoeft

zonder de ogen die zien
wat niet juist zou zijn
of oren om te horen
wat ongezegd zou moeten
de lakens tot aan de kin
genieten van gewoon niets
zondag op z'n zondags

het buiten weten van
wat overbodig beter
niet beseft, de stilte
doorbroken met wat deun
op de achtergrond, ze genieten
alsof na deze zondag slechts
het gejaag op hen wacht

de lach doorheen de ruimte
kruist de degens enkel met
zichzelf als overwinnaar
de tijd krult zich
spinnend om hen beiden
een dagje binnen
zomaar buiten zinnen

© Frans Vlinderman

Ikea + gedicht

De rust ten huize Vlinderman is teruggekeerd. Of eindelijk gearriveerd, het is maar hoe je het bekijkt. Na de grote zwarte tafel (naar kelder) en de twee grote blauwe driezitsbanken (naar de kringwinkel), zijn er nu een Ikea-slaapbankzetel in hoekmodel en een rond tafeltje gekomen. De hele living ziet er gelijk een pak groter uit, ruimer, met plek voor Miss Jackie T om haar gangen te gaan. Genieten is dit.

Tot onderstaand gedicht liet ik me inspireren door het gedicht van een medeschrijver op BasicPublishing. Het is maar dat u weet dat het zo gekomen is en niet anders ;)

heroïnekind

in wolken gehuld
het kind dat schijnt
te lijden onder haar
die hem ooit eens gedragen
een valse start meegaf
ontwenning zonder begin

de hunkering naar meer
naar iets, naar wat dan ook
het kind begrijpt het niet
het wil, het moet, nu

zij begrijpt het niet
ontkent zijn woede die
zij niet gevoed kan hebben
en zet zichzelf de spuit
ooit tot aan haar spruit
omdat begrip toch nooit

en haar kind zal echt
wel ooit vinden wat
het schijnbaar zoekt

© Frans Vlinderman

BB + gedicht

Er wordt wat afgemeurd in de kranten de laatste honderd & dagen, gewoon omdat er wat strubbelingskens zijn bij de vorming van een nieuwe federale regering. So what? Zou België nou ineens echt Barsten? Er zal wel iets uit de bus komen vallen, misschien wat later dan anders, maar het zal hoe dan ook dit leven van mij niet veranderen. Ik zal nog steeds op zoek gaan naar de juiste EuroMillions-combinatie en ze niet vinden, aan het einde van mijn loon zal ik altijd weer een stukje maand vinden, Europa zal blijven uitbreiden, en de belastingen zullen mij altijd weer blijven weten te vinden. Geef mij dan maar de stille, noeste werker, die het allemaal wel heeft gehoord en gezien, maar gewoon zichzelve blijft.

lijden of scheiden

gehuil hangt in de lucht
naast het verzuchten dat
zo mooi en zo sereen
die bijna dubbele eeuw
van democratisch samen
onder een Coburgen dak

in de woestijn staat er iemand
die schreeuwt dat het lekt
en schimmel op de muren
talige muren tussen mensen
die steeds meer wensen
opnieuw te bezetten en niet langer
een vers laagje verf willen

royalist of confederalist
Vlaam of Waling, de man
weet het antwoord schuldig
op dergelijke opgedrongen vraag
zal iemand anders wel antwoorden
hij is te druk bezig
met zijn leven organiseren

© Frans Vlinderman

Moulin noir, een gedicht

Zodadelijk wat gaan toneel spelen, of toch een poging daartoe leren, maar eerst nog een poëtische mijmering op jullie loslaten ;)

moulin noir

de wieken staan stil
gedaan met de winden
die voorspoed konden brengen
en hemels brood op tafel
driemaal daags gedekt

een oude molen staat verdoken
gepenseeld op gekrakkeleerd doek
de weiden uit haar tijden
onder klinkers uitgegroeid
tot heuse mensensteden
zo blijkt uit digitale beelden

er druipt wat weemoed
van de opgezette schildersnaam
en ook de kleuren zijn niet meer
zo helder als ze ooit

hij neemt een nota in zich op
een plaatje van een plaatsje
dat eens zijn jeugd mocht zijn

© Frans Vlinderman