Over tegennemens

We zitten in de laatste rechte lijn naar alweer een jaarovergang. De zesendertigste voor deze Vlinderman. Aan de eerste pakweg dertien ervan heeft Bibi nooit veel aandacht geschonken, de volgende pakweg achttien stelden ook niet zoveel voor, maar de laatste vijf, daar begint het stilaan te lijken op het feest dat het blijkbaar zou moeten zijn. Overboord, die oude onuitgevoerde voornemens, welkom, die schier eindeloze reeks dagen en weken en maanden om alle dromen bot te vieren. Ergens denk ik dat het zo stilaan duidelijk wordt dat het er niet beter maar net zo goed niet slechter op zal en kan worden. Deze mens is er en deze mens zal er nog een tijdje zijn. Inademen, uitademen, meer moet dat niet zijn om te blijven voor(ui)tgaan in dit leven.

We werken nog een drietal daagjes dus en zullen dan wel het nodige geknal horen waarmee gemeld wordt dat iedereen zijn zotste zelf even de deur uit mag laten zonder aan de leiband te hoeven denken. Iedereen globaal gek en niemand voor de gelegenheid even door de mannen in de witte jassen opgehaald, of het moesten die mannen in witte jassen zelf zijn wegens totaal niet sporend op een moment dat wereldwijd iedereen wel iets te vieren lijkt te hebben en er van werken geen sprake kan of mag zijn...

Verlies het hoofd niet... (bron afbeelding: KLIK!)

Het zijn maar wat losse gedachten, zoals u en ik die wel vaker hebben. Noem het maar najaarsnostalgie, eentje van het soort waar geen pilletje tegen helpt...

Gedicht: alfabetenaar

Zeg het eens niet met bloemen of zo, maar met letters. 26 staan er tot onze beschikking, van a tot z, zoveel heeft een dichter niet tot zijn beschikking staan als het aankomt om een werkstuk samen te stellen. En toch vinden zoveel teksten hun weg naar onze wereld. Zoiets moet mijn gedachtegang bevat hebben toen ik enkele jaren terug onderstaand gedicht schreef. Dat, gecombineerd met ietwat afkeer voor zij die het echt zo ingewikkeld bont maken voor de toehoorder, dat ze slechts zichzelf nog konden verstaan. Vlinderman en hermetische poëzie, het zijn nooit de beste vriendjes geweest...

alfabetenaar

hij doet uitspraken bij de vleet
over waar hij alles natuurlijk
bescheiden gedetailleerd weet
uit eerste hand, zelfs tweede

meningen die hij er op nahoudt
spreidt hij fier als een peuter
die net heeft leren lopen tentoon
druk gesticulerend en orerend

aanhoort zijn publiek al gelaten
murw geslagen door zoveel eruditie
zijn letterkundige verhandelingen
wat al combinaties binnen één alfabet

Frans V.

En als het nu eens...

En als het nu eens alle dagen hetzelfde was, waar zou dan de uitdaging liggen om er het beste van te maken of iets minder, er het 'gewoon gelukkige' van? Iedere dag ondergaan, in de wetenschap dat de volgende dag net hetzelfde van je zal vergen en ook zal opleveren. Geen moodswings meer, geen opvliegende gedachten die eeuwen kunnen blijven hangen, geen laag bij de grondse daden, die al evenveel eeuwen kunnen worden afgekeurd. Iedere zonsopgang terug die voetschimmel, die net de vorige avond definitief voorbij leek, elke avond dat opkomend grieperig gevoel. En dan wéten dat het de volgende dag onherroepelijk krek hetzelfde liedje wordt.

De beperkingen van de idee alleen al, daar kan Vlinderman dus niet op blijven hikken, want hij zou zichzelf vastlopen in de cirkelvormige sporen van zich te achtervolgen, om er achter te komen of hij sneller dan zijn schaduw kan zijn. Dergelijke gedachten komen dus op, drijven een beetje, zoals nu, aan de oppervlakte om vervolgens weer snel te verdwijnen uit het zicht, omdat de nodige koppigheid hem ontbreekt om het eens vanuit een/het filosofisch standpunt te benaderen. Of misschien gewoon omdat hij te dom is. Of te lui. Of omdat het hem uiteindelijk geen fluit interesseert, nu is nu en dat is ook bloot in 't Frans, dus misschien komt het allemaal dan wel weer goed (het gedachtesprongetje tussen nu en goed bespaart hij de bloglezer voorlopig even).

"'t Kan nooit kwaad," peinst Vlinderman over hun dromen

Deze avond wordt er nog eens gefeest, maar daar komen we later nog wel eens op terug. Bibi moet nu eerst aan tafel, waar een zelfverzonnen gerecht zal worden geserveerd door Nip. Komen we ook nog wel op terug ;-)=

Bloggen + gedicht

442. Op die teller staat mijn aantal bijdragen aan deze blog. Ben ik er fier op? Nou nee, niet bepaald, maar het is wél een aangenaam tijdverdrijf, dat me elke dag toch even doet stilstaan bij een aantal zaken die ik diezelfde dag weer ben tegengekomen. Memorabele zaken, maar ook eenvoudige, alledaagse akkefietjes, die me op één of andere manier geraakt hebben. En dat geraakt hebben, laat dat gerust in de breedste zin van het woord geïnterpreteerd worden.

Deze blog is niet alleen een link naar mijn poëtische bezigheden, het is ook het venster voor de wereld op de man achter Vlinderman. Wat niet tot in een dichtsel geraakt, vindt hier zijn neerslag wel. En vermits ik niet steeds mijn hart op de tong draag, kunnen mensen even langslopen en het gewoon lezen. Het maakt van mij een mens onder de mensen. En daar hou ik wel van, zo een beetje mens zijn.

hoezo, goedkope vrije markt

er vloeit olie door de straten
die gaten laten ook alles door
wat in de huizen niet hoort
en geen sjeik die eraan komt
zomaar om te helpen raffineren

in de grachten drijven lijken
sommige ervan al weken
al blijven de ratten eraf
of ze weten dat het ongezond
zich te verslaven aan overvloed

elke dag wat meer hetzelfde
sterfte van de pure geest
in functie van 't genot
de glorie van het individu
op nummer één van elke lijst

dat het een dure prijs is
vertelt iedere woekeraar
schaamteloos, de zijne
zomaar in de naakte handel

Frans Vlinderman

0110 + gedicht

Gisteren was het een jaar geleden dat we met zo'n 175.000 op bezoek gingen bij één van de 0110 concerten. Terwijl gisteren ook het assisenproces tegen de jongeman die daar (in)direct aanleiding toe gegeven heeft door als een volleerde waanzinnige wat wild-vreemde mensen af te schieten in onze Schone Stad en daarbij zelfs geen kleine uk ontzag, van start ging. Symbolisch vind ik dat.

Maar bon, ik wilde het even hebben over de gevolgen van die concerten. Zeker, we waren met velen, en zeker, het signaal was klaar en duidelijk, maar is er nu ondertussen zoveel veranderd? Kunnen we spreken van een mentaliteitswijziging? Hoe meer vragen ik stel, hoe minder bevredigend de antwoorden die ik er op zou kunnen formuleren. Elke dag staat het nieuws bol van feiten van onverdraagzaamheid, van discriminatie, van ergernis. Overal dezelfde klachten, hetzelfde gezeur. Gelukkig hoor ik minder en minder hoeveel beter het vroeger wel niet was. Of misschien ben ik selectief doof aan het worden, wat natuurlijk ook altijd kan.

Ik herinner mij in ieder geval nog het tempeest dat ons een jaar en een dag geleden gegeseld heeft, terwijl de muzikanten verder bleven optreden. En daarna de mensen, zoals ze in de vroege avond in alle mogelijke wassalons broederlijk en zusterlijk naast elkaar soms ontbloot tot op hun ondergoed hun kleren lieten drogen, om toch maar terug te kunnen keren naar het vervolg van het programma. Dát was nog eens een echt signaal: dat men ongedwongen met en naast elkaar kan staan als er een gemeenschappelijk doel is. Misschien mis ik dat nog het meest, zo een gezamenlijk project.

Bwa, mijmer de mijmer, ik moest het even kwijt.

jong van hart

onder geen beding
aan de ketting, ze zweren bij
't aanroepen van eender welke God
dat zij de eersten zullen zijn
de wereld om te vormen
tot het lang beloofde paradijs

niet fiscaal, maar voluntair
de knip van de lach van
het moment te grijpen
dra het zich aangeboden
alweer rept om te verdwijnen
in de coulissen van het geheugen
voor eeuwig ongrijpbaar geworden

het zijn de kinderen
van hun eigen tijd die
dromend durven spreken
van we zijn met velen, wij
en horen zullen zij
die eerder doof
steeds stiller
tot de dood
en verder

© Frans Vlinderman

Gedachten + gedicht

Daar gaat het, de bevlieging, de fure, de muze ook. De dagen zijn schakels geworden, die slechts hun zwaktepunt kennen in de nachten die hen verbinden. Zo is het winter, zo spreken we van de lente, en of er nog verandering zal zijn? Wie weet dat. De gewette messen lijken opgeborgen, de wonden gelikt, nieuwe bezigheden gezocht. Hoewel, gezocht, het is een groot woord. Er waren andere gebeurtenissen, waarbij al de rest in het niet verzinkt. Het is hier niet anders dan voorheen, ik heb geen plattegrond nodig om mijn weg te vinden in huis, maar toch. Ik kijk er anders tegenaan. Tegen een heleboel zaken trouwens.

Morgen is het gewoon woensdag, vandaag was het een jaar geleden dat ergens in mijn hoofd een slagader het nodig vond even niet meer normaal te doen en open te barsten. Maanden heb ik daar nog van 'nagenoten'. Maar dat is verleden tijd. Morgen is het woensdag gewoon.

Nu nog een vervelende vent uit zijn waanbeelden helpen, misschien dat de rust dan ook wel eens weerkeert. Eindelijk. Aan sommige zaken moet gewoon af en toe een einde komen.

over de wegen

hier rust het gelijk
uit, op zijn zijde gelegen
ter dood veroordeeld door zij
die niet beter hoeven weten
dan zo is het altijd geweest

ergens in de verte de toren
die staat en statig ziet
wat klein en miezerig krom
zijn eigen weg blijft eisen
naast het pad van de waarheid

de klok zal slaan
regelmatig zelfs
met af en toe een haan
driemaal werf en kijk daar
slijk en nog eens slijk


© Frans V.