En als het nu eens...

En als het nu eens alle dagen hetzelfde was, waar zou dan de uitdaging liggen om er het beste van te maken of iets minder, er het 'gewoon gelukkige' van? Iedere dag ondergaan, in de wetenschap dat de volgende dag net hetzelfde van je zal vergen en ook zal opleveren. Geen moodswings meer, geen opvliegende gedachten die eeuwen kunnen blijven hangen, geen laag bij de grondse daden, die al evenveel eeuwen kunnen worden afgekeurd. Iedere zonsopgang terug die voetschimmel, die net de vorige avond definitief voorbij leek, elke avond dat opkomend grieperig gevoel. En dan wéten dat het de volgende dag onherroepelijk krek hetzelfde liedje wordt.

De beperkingen van de idee alleen al, daar kan Vlinderman dus niet op blijven hikken, want hij zou zichzelf vastlopen in de cirkelvormige sporen van zich te achtervolgen, om er achter te komen of hij sneller dan zijn schaduw kan zijn. Dergelijke gedachten komen dus op, drijven een beetje, zoals nu, aan de oppervlakte om vervolgens weer snel te verdwijnen uit het zicht, omdat de nodige koppigheid hem ontbreekt om het eens vanuit een/het filosofisch standpunt te benaderen. Of misschien gewoon omdat hij te dom is. Of te lui. Of omdat het hem uiteindelijk geen fluit interesseert, nu is nu en dat is ook bloot in 't Frans, dus misschien komt het allemaal dan wel weer goed (het gedachtesprongetje tussen nu en goed bespaart hij de bloglezer voorlopig even).

"'t Kan nooit kwaad," peinst Vlinderman over hun dromen

Deze avond wordt er nog eens gefeest, maar daar komen we later nog wel eens op terug. Bibi moet nu eerst aan tafel, waar een zelfverzonnen gerecht zal worden geserveerd door Nip. Komen we ook nog wel op terug ;-)=

Le Perigord #3

Vandaag is het weer aan Vlinderman om te verhalen over de voorbije Franse dag met bruid Nip. Om kort te gaan: het was hier stralend weer en we hebben onze dag dan ook bijzonder goed gevuld. We zijn begonnen in Lalinde, waar we gesnuisterd hebben op de lokale markt en genoten van het uitzicht op de markt en enkele ansichts buitgemaakt hebben om later nog op te sturen (mensen, sms jullie adres eens!!!) Vervolgens voerde de Vlindermobiel ons naar Sarlat La Canéda, waar twee zalige pizza's op ons gewacht hadden om hun naam te horen afroepen en vervolgens verorberd te worden. We hebben in Sarlat vervolgens het gebruik van de Franse WC geweigerd en hebben gebruik gemaakt van dezelfde locatie van de pizza's zaliger, vooraleer we weer verder trokken (en ergens hebben we nog een jurkje voor Nip gevonden ook, maar daar vertellen we later misschien nog meer over).

De volgende locatie om halt te houden, was in Domme. Stugge en steile weg naar boven verteerd, maar het was de moeite, vermits we daar pas echt een paronamisch zicht op nogal een stuk van de streek rond de oevers van de Dordogne voor de kiezen (ogen?) gesmeten kregen. Buiten het feit dat de GPS ons na afloop over een zo mogelijk nog steiler zandweggetje naar beneden wilde sturen, was dat een bijzonder moment.

We hadden nog enkele uurtjes over voor het matineetijd was en dus zijn we nog even langs Beynac gereden (lag toch op de weg naar 'huis'). Met veel zweet en vloek naar het daar regerende chateau geklommen, enkel om vast te stellen dat de laatste gegidste toer al 8 minuten geleden vertrokken was... Grrrmmblll! Soit, dan maar verdergereden (uiteraard eerst na terug afgedaald te zijn) en nog een gezellige avond met Chris en Theo doorgebracht. 

We blijven dus genieten en zijn al volop op zoek naar werk en woonst in de streek :p