Op naar het volgende feestje

Kerstmis ligt alweer - voorspeld! - achter ons, maar na een relatieve korte rustperiode op het werk mogen we ons dra weer gaan opmaken voor een nieuw streepje feesten, waarschijnlijk omdat we zo blij zijn dat dat 2009 eindelijk zijn amechtige kop zal neergelegd hebben op de bordestredes van 2010. Iets in ons maakt ons dan gedurende enkele weken wijs dat het jaar voorbij is en dat er voor alles nu een nieuw begin mogelijk is. Jaja, wat een week eerder niet gelukt is, zal heus niet door een milde vorm van globale massahysterie wel tot een oplossing komen, zeker? Ofwel was het al goed of aan het beteren, ofwel niet...

Scherven uit ongeluk of ongeluk uit scherven? (bron afbeelding: KLIK!)

vaststelling

zij hebben elkaar
niets meer te vertellen
dat maakt hij op
uit de stilte
rond haar mond
die evenveel beweegt
als de grijze voegen
in hun gebarsten gevel

welker hardheid
in een stel ijskoude ogen
- God, is het dan al winter? -
weerspiegelt dat
als ze even konden ze
zijn ogen uit zouden krabben
en hem laten liggen bloeden
bepikken door de raven
veelvraten van de ziel

nee, ze is weg
zogenaamd weer verder
en naar waar, wel dat
hoeft geen één te weten
dat is haar en
ook wel hun rotzorg
geintje meer of minder zij zijn
daar al lang voorbij
- durft hij zich vergissen?

hij dacht het niet
voor mogelijk
maar vandaag
plooit hij en
noemt het dan maar
buigen voor
haar lef hem
neer te slaan

Frans V.

Sinterklaas verkleed als SM Lenie

Gisteren was het te casa Vlinderman een feestje, eentje van het soort dat een dag later nog wat nazinderde, maar dan in positieve zin. De sint is langsgeweest onder de vorm van SM Lenie - we hebben hem/haar dan ook maar ons gastenbed aangeboden om goed uitgerust aan de werkweek te beginnen. Alles was tot in de puntjes verzorgd: net appartement, lekkere hapjes, een wijntje met de juiste afdronk en sfeer, heel veel sfeer. Via deze weg wil ik de Sint toch nog even bedanken voor het leuke flesje Artemesia en de heerlijke poëziebundel '555 gedichten over leven, liefde en dood', een heerlijke selectie door Jozef Deleu. Bibi zal lekker geurend zijn poëtisch niveau kunnen vergelijken met wat anderen al eerder brachten... Maar eerst nog wat Stephen King en zijn 'Gevangen'.

Scho-h-ol! (bron afbeelding: KLIK!)

Verder valt er hier niet veel nieuws te rapen en de avond telt nog maar zoveel uren als er zijn, dus besluit Bibi met zijn tweede lijfspreuk dit blog (de eerste is en blijft 'Moi d'abord'): carpe diem, sic quotidianem! En of dat nu helemaal volgens de regels van de Latijnse kunst is opgesteld, zal Bibi worst wezen, hoor.

1 mei - feestjeuh

Morgen is het 1 mei en behalve dat het dan Feest van de Arbeid is (Antwerpen zal dan traditiegetrouw weer rood kleuren van alle 'socialisten' die zich nog eens op de straten willen manifesteren, ook al valt er momenteel niet veel te vieren), onthoud ik persoonlijk dat ik niet moet werken. Heerlijk, een dagje vrij, en dan wil ik gillend naar de winkel, om te kopen wat ik anders niet kan kopen omdat ik zou moeten werken. En dan komt de aap uit de mouw: er is geen ene winkel open, behalve de nachtwinkel, en die heb ik niet nodig voor wat ik wil. Dus ben ik verplicht een dag niets te doen, rond te lummelen, orde op wanordelijke zaken te stellen, maar dat wil ik dan weer liever in mijn vrije tijd doen, als ik er zelf voor kies.

Vlinderman in den Gouwen Ouwen Tijd

Het lijkt erop dat ik niet echt blij ben met die eerste meidag, maar niets is minder waar. Morgen kan ik immers lekker uitslapen zonder mij schuldig te voelen. Gewoon blijven liggen, verstand nog in rust, en me verder niet te veel aantrekken van wat er toch niet in de kranten kan verschijnen, vermits er toch geen krant van komt. En dat brengt me wel ergens waar ik af en toe moet zijn: bij De Rust. Even niet bezig zijn met wat dan ook, weten dat de zaken hun beloop wel zullen kennen en dat de wereld gewoon verder zal gaan met wat die al millenia lang zo doet: ronddraaien. Griep of geen griep, recessie of andere si of la, moi pas vu demain, ik zal pitten.

En nu ga ik eens kijken naar wat er daar allemaal aan het handje is in Nederland, met afgelaste festiviteiten ter ere van Koninginnendag en zo. Ik hoor immers van dramagehalte en zo en daar wil ik toch wel het fijne van weten. Aftoetsen aan wat andere drama's heten te zijn.

Minder, jongens, gewoon minder

Vandaag zijn we de zeventiende. Dat betekent dat we nog 15 nachtjes moeten slapen tot het punt dat we weer volledige huurders zullen zijn, Nip en Bibi. Het is dan wel geen paleis, maar het nieuwe stulpje zal garant staan voor een hoop huiselijke gezelligheid. Vlinderman droomt al sinds gisterenavond een eind weg bij de volgende stap in zijn leven met Nip aan zijn zijde. Een eerste appartement met twee namen langs de huurderszijde op het contract, een eerste appartement met de decoratieve insteek van Nip op de voorplecht, een frisse nieuwe start voor het pas getrouwd stel dat we dan alweer 7 maand en een half zullen zijn.

Vlinderman vindt het allemaal dolletjes...

Het klopt in ieder geval met kilometers lengte het blijven hikken op de financiële malaise die er wereldwijd lijkt losgebarsten. Waarbij ik trouwens meer dan eens bij mezelf bedenk dat we met zijn allen het toch eigenlijk best met wat minder kunnen stellen zonder ineens diep ongelukkig te hoeven worden. Vooruitgang om de vooruitgang, deze ezel heeft lang genoeg naar die aan een touwtje voorgehangen wortel verlangd, waarbij het gevoel 'geleefd te worden' alleen maar nadrukkelijker aanwezig kwam te staan. Neen, een beetje minder 'ding' en wat meer 'Sein', daar teken ik onmiddellijk voor.

Zodalijk toch maar even aan de slag met enkele getallen om te zien hoeveel liter 'verfding' we moeten aanschaffen...

over feestjes en zo

Vlinderman komt snel even bloggen, voordat hij de douche induikt ter voorbereiding op een trouwfuif later op de dag. David en Ingrid hebben immers net hun jawoord uitgewisseld en vieren dat deze avond verder met een hoop ouwe getrouwe vrienden en familie. Bibi is samen met Nip uitgenodigd en daar gaan we graag op in. Ieder excuus om te vieren is groot genoeg hier, en van huwelijken gaan we al helemaal uit de bol...

Binnenkort gaan deze Vlinderman en zijn Nip zich terug buigen over alweer een nieuw feestje in Het Zeezicht naar aanleiding van onze verjaardag. Hou dus jullie mailbox in de gaten, want de vorige jaren is al gebleken dat het best wel plezierige feestjes kunnen zijn. Voor wie tenminste houdt van ongedwongen samen komen met wat vrienden, al dan niet al gekend.

Verder heb ik niet zoveel te melden, dus hou ik het hier maar bij. Geniet van het weekend, geniet van elkaar, geniet van het leven en doe dat allemaal met mate(n) en dan loopt alles wel los. Tot de volgende!

Vrij gezellige poëzie

Het is nog maar zaterdag, maar ik moet me bezighouden met de mentale voorbereiding op mijn vrijgezellenavond. Daarom gewoon een streepje poëzie, om uit te kijken naar morgen en zo, en verder nog een leuke eerste weekenddag voor iedereen die daarom geeft. Ik ga aan het feest, de camera gaat mee, en we zien verder wel hoe één en ander verloopt. Die van Nip is in ieder geval meegevallen, maar daar leest u te zijner tijd wel meer over op haar eigen blog...

zondag op drift

zondagochtend, ontwaakt
maar nog niet wakker
het gestommel in de keuken
behoort de hongerige kater
die wekelijks op tijd de herinnering
aan die gebroken zaterdag verdrijft

het is ook maar achtergrond
muziek die alleen gehoord wordt
door mensen met amuzikale oren
verzot op het geklingel en getippel
in de buurten waar zij zich zo graag
en voluit grondig laten gaan

ze vallen niet te ontdekken
op de houten banken waar gepreveld
geknield op tijd en stond, de mond
almaar malend om vergiffenis smekend
om niets menselijks misdaan te hebben

hun ochtenden zijn heilig
tussen onder op of zonder lakens
waar ze hun besmetting uitwasemen
tot ver na de zondagse noen

Frans V.

Feestjes

Vlinderman heeft geen geluk met zijn gebit. Voor de vierde dag op rij moet ik vaststellen dat er toch wel iets mis moet zijn, als nu ook mijn gezicht stilaan de vorm van een wel echt ronde voetbal begint aan te nemen. Er mocht wel wat meer vlees bij, maar het wordt te pafferig. Morgen zullen we maar eens contact opnemen met de tandarts, want ik vermoed onderhand toch een stevige ontsteking, waar enkel wat spoeling niet veel aan zal verhelpen. En over twaalf dagen wil ik met een normaal gezicht ja kunnen zeggen. Misschien moet ik maar eens aan de antibiotica, in de veronderstelling dat dat kan helpen. Nu, ik ben geen doktoor dus zal ik maar aanhoren wat er dan wel dient te gebeuren. Morgen dus.

Deze namiddag ga ik met Nip naar Yoeri en Britt, kwestie van de verjaardag van de eerstgenoemde met een BBQ te vieren. Het zal een half om half feestje worden, deels binnen, deels buiten, als ik zie hoe het er maar vochtigjes uitziet buiten. Dat zal de pret wel niet kunnen drukken, dacht ik zo. Gewoon met vrienden gezellig bijeen, beetje kletsen over de toekomstplannen van een paar koppels, vrijgezellenfeestjes in het verschiet, laatste acties te ondernemen, Miss Jackie T die het kot weer voor zich alleen zal hebben, het gewone zondags 'werk' dus. Soms kunnen we echt met weinig al bijzonder tevreden zijn.

Gisteren een leuk feestje bij Jurgen en Joke gehad voor de derde verjaardag van prinses Silke. Het nichtje van Vlinderman krijgt stiekem de nodige vlinderlesjes mee ;-) Een paar fotootjes om het sfeerbeeld hier te vervolledigen komen er zo aan.

Aftellen

Afgelopen weekend was het hier in Borgerhout blijkbaar Kerkstraat Plage, en dat hebben we dus gemist. Spijtig, want ons district komt niet altijd met de leukste onderwerpen in het nieuws, én het was schitterend weer. Misschien een verborgen en toch openbaar gemaakt voornemen voor volgend jaar... Als het is om te feesten, zul je Nip noch haar aanstaande Vlindervent immers snel nee horen zeggen. Het is maar dat er al genoeg gewerkt moet worden, dat er ook tussendoor af en toe eens een leuk feestje mag meegepikt worden.

Na mijn debacle van gisteren, waarin ik zowaar berichtte dat ene Sartre in plaats van Sastre mij was opgevallen in de Tour de France, heb ik in ieder geval een ander, meer concreet voornemen: als ik nog eens bericht over wat mij in het hoofd is gaan zitten inzake de actualiteit, dan ga ik me ietwat ernstiger documenteren. En niet opgeven wanneer ik bij het zoeken naar de wielervaardigheden van ene wielerkampioen zowaar steevast op filosofische beschouwingen stuit. Want geef nu toe, een coureur, die houdt zich doorgaans niet bezig met de verheven (on)waarheden des levens, laat staan dat hij daar heelder verhandelingen over zou neerpennen. Er had me dus een lichtje moeten gaan dagen. Niet dus. Bij deze: Sartre, mijn excuses voor het jou plaatsen op een véloke. Gaat me tegenwoordig goed af, zo een beetje sorry links en rechts :p

Aan al wie er nog aan zou twijfelen: het komt dichterbij! Nu nog diene plastron erbij en dan is dat weer een puntje minder om mee rekening te houden voor onze huwelijksdag. Nu, ik hou wel van een aftellerke hier en daar, dus tel ik voorlopig alvast af naar mijn laatste werkdag, vooraleer ik me kan bezighouden met de zaken in de laatste rechte lijn. En u mag mee aftellen, zie.

cadeautjes + gedicht

Nip en ik zijn al enkele dagen bezig met het nummer waarop we onze eerste getrouwde dans zullen uitvoeren. Niet dat deze Vlinderman zo een danser is, ben doorgaans eerder aan den toog terug te vinden dan op een een dansvloer, maar voor één maal wil ik, moet ik een uitzondering maken. En dan kan het maar ineens goed zijn, duidelijk, de boodschap en de muziek en de sfeer gepast... Een ernstige tegenkandidaat hebben we al ontdekt, maar het blijft voorlopig bij onze eerste keuze van eerder. Ik wist trouwens niet dat het me zoveel zou doen, dat eerste nummertje. Ik ben en blijf waarschijnlijk gewoon een sensitieve dweil met een snor :-)

Vlinderbruidje Nip aan het uitpakken en ingepakt in cadeautje

Hedwig, Mama Mia, Nip en Schone Mama Lenie

Vlinderman met een poëtisch cadeau (moet er iemand dringend?)

Feestje gisteren was goed geslaagd. Iedereen had cadeautjes bij voor iedereen (niet dat dat het belangrijkste was/is, maar wie krijgt er nu niet graag een cadeautje of zo?) en de sfeer zat er goed in. Dat Nip bedolven werd onder die cadeautjes, dat is dan weer mooi meegenomen voor mijn aanstaande... We hebben ook weer wat bijgepraat over wat ons zoal bezig houdt en zo vloog de dag voorbij in sneltreinvaart. Het is nu bijna noen en zodadelijk ga ik nog een mailtje sturen naar onze feestzaalman met de vraag hoe het zit met DJ-toestanden. Immers, het slechte nieuws waar ik eergisteren al over berichtte, betreft onze band. Om diverse redenen zullen we hen niet kunnen vragen en dus moeten we het met een DJ doen. Dat doet pijn, maar het kan niet anders zijn. Nu, een tegenslag meer of minder zal onze dag niet onderuit halen...

zo verliefd nog

avondsterren, dag dag
het is het moment waarop
overpeinzing het haalt van drang
naar presteren, even reflecteren
of het goed zou zijn geweest
het antwoord naast de vraag

hij vleit zich tegen haar aan
beproeft de zachte lippen die
hem alleen lijken toe te behoren
en voelt de wereld aan zijn voeten
morgen nieuwe uren te vullen
maar nu even het zwijmelniets

de oneindige kosmos regeert
voor even, deze huiskamer
cocoonen in het hart, ze delen
iedere seconde netjes met twee
staan ze samen geheel en al paraat
duo tegen ego, een verliefd stel
aan het begin van de rest

Frans V.

Weekend + gedicht

Zo, nog twee nachtjes slapen en dan doen we een ontbijtsessie met poëzie in De Kleine Wereld (Tussen koffie en kaneel, Vlasmarkt, Antwerpen), om dan omstreeks 13u00 op de bus naar Amsterdam te stappen. Vlinderman gaat op studiereis en gaat ineens ook even proeven van het maatschappelijk werkveld bij onze Noorderburen. Ben eens benieuwd hoe zij daar de zaken aanpakken op sociaal vlak...

Deze avond staat er nog een feestje geprogrammeerd in de feestzaal van De Nieuwe Zurenborger (Dageraadplaats, Antwerpen), waar ik eindelijk wat gezichten zal leren kennen van mensen waarmee ik al zo vaak aan de lijn heb gehangen. Het zal een deugddoend verzetje zijn na alweer een hels dagje op de werkvloer zonder mijn collega's. Niet alleen heb ik een half uurtje langer gewerkt om één en ander rond te krijgen, ik heb ook wat huiswerk meegenomen... Al is dat dan toch maar mooi voor morgen!

Over morgen gesproken: dan ga ik naar Sint-Niklaas, waar er een meeting plaatsvindt met schrijversvrienden van WriteHistory. En morgenavond misschien naar... Nee, dan blijf ik thuis, bij mijn Nipke en ons Miss Jackie T-gevalleke. Er zijn immers grenzen aan mijn agenda, al durf ik die inderdaad soms al eens met mijn te grote voeten treden...

voor de maneschijn

wat mooi toch die roos
haar blaadjes zo broos
met haar eindeloze geur
als een deur naar de liefde
op een aardse kier gezet
met niets dan wat doornen
om van zich af te bijten

hij romantiseert aandachtig
de bloem die hem daar en dan
zomaar bevlogen inspireert
hem intrigeert, zoals voor hem
anderen, wel duizend doden,
en vindt geen antwoord
dan een druppel bloed daar
waar hij zich geprikt

zijn toekomst zal anders zijn
zo zonder het genot van weten
dat hij niet alles kan begrijpen
maar wel het leren bevat
dat hij ergens eindig is

Frans Vlinderman

Verjaardagsfeestje Yoeri

Er komt niet veel meer uit deze dichter, het weekend was nogal slopend. Eergisteren bleken we niet meer aan de curryworsten te kunnen, omdat het diepvriesvak volledig toegevroren was. Een Vlinderman neemt dan onmiddellijk en zonder nadenken de beslissing dat dat ding moet ontdooien... Affin, om ervoor te zorgen dat de rest van de etenswaren niet slecht werden en de onderburen geen wateroverlast kregen, diende Frans zijn ogen open te houden tot ver na drie uur.

Gisteren was het alweer prijs: een verjaardagsfeestje voor en door Yoeri. Ik zal het kort houden: het was bijzonder plezierig, bijzonder smakelijk (behalve wat er in dat potje van hem op het vuur klaargekookt werd, dat was gewoon smakelijk), bijzonder om dus nog eens te herhalen, maar bovenal: het was laat! Rond half vier het - overigens bijzondere knusse - gastenbankstel in, deze ochtend rond den elven er alweer uit. Fransje zit hier dus met bijzonder kleine oogjes... en snapt met zijn vermoeide koppeke maar niet waarom hij hier weer geen slideshow opgekleefd krijgt. Dan maar linken dacht ik eerst, terwijl het ondertussen toch geregeld is geraakt.

Gedichtje vandaag: Cujo, vrij geschreven naar de gelijknamige hond/verhaal van Stephen King.


Cujo

het been trilt licht
af, laat dat, hij denkt
controle, hij denkt weg
en aan toen hij kuste
wat verboden was

de tijd trekt zich terug
zoals het vlees dat weigert
te bedekken wat moet gebeten
en komt grauwend tot stilstand
in een gruwelijk moment
van wederzijds erkennen

het been lilt ongecontroleerd
warm nog, hun laatste ontmoeting
was de laatste, het gesnuif
luider dan de reutel
van een hoopje onbegrip

sommige situaties
eisen vroeg of laat
altijd het juiste offer
liefst geslacht

© Frans Vlinderman

Yoeri + gedicht

Nog even en ze kunnen daar in Bergen-op-Zoom ramen en deuren beginnen sluiten. Nip en hare Vlindervent gaan het daar eens gezellig uithangen in het kader van een verjaardagsfeestje voor Yoeri. Voor het zover is, toch nog een gedicht achterlaten, voor de trouwe lezers die hier elke dag opnieuw passeren. Iris, mijn favoriete bloem, al wist ik tot enkele minuten terug bij god niet hoe zo'n bloemgeval eruit zou moeten zien, speelt opnieuw een hoofdrol.

(Bron Foto: klik op Iris)

Morgen pakken Nip en ik wat dozen uit met boeken. Boeken, dat blijft toch de constante derde factor in dit huishouden. Hoewel we beiden vaak op internet vertoeven (blogland, schrijversland, dichtersland, mailland), blijft het een zaligheid voor het oog, die boekenkasten, rijkelijk gelardeerd met boeken over kunst, boeken als kunst, verhalen van King naast verhalen van Umberto Eco, de grote filosofen op schoot bij de grote schilders, Antwerpen boven...

irisdame

nog steeds verborgen
achter de thans woekerende iris
aanschouwt zij de rimpelstroken
rond haar geloken ogen
in het spiegelglas van haar serviceflat

de handschoen over haar knoken
tegen 't jichtig reumavuur
herinnert haar het verloren uur
dat zij nog het mes hanteerde
voor het avondeten
vlak voor hij thuis zou komen

de straten stromen stilaan vol
onbekenden allen onderweg
zich niet bewust van 't mensendrama
achter die stijlloos blinkende gevel
waar het leven stilaan minder
hunkert na de laatste dag

© Frans Vlinderman