Deurne en haar gevels

Op weg van het werk naar huis veel te weinig tram 8 gezien, maar ook een door de brandweer naar beneden gehaald hoekbouwsel omdat dat dreigde naar beneden te komen. Spannende dagen en uw Reporter was erbij om er alvast een foto van te nemen, met gevaar voor eigen leven hangend uit zijn eigen raam. Dat komt er dan waarschijnlijk van, als je van een heel hoekpand enkel de benedenruimte ter beschikking stelt van een winkel en de bovenliggende verdiepingen (bovenliggend? verdieping?? nou ja) ietwat laat verkommeren. Dan rukt de brandweer uit om toevallige passanten tegen vallend puin op het onschuldig hoofd te beschermen, dan rukt tram 24 tijdelijk niet uit tot ongenoegen van enkele tientallen, zoniet honderd(en) medebuurtbewoners, dan ligt er uiteindelijk een zielig zeil over je dak gespannen tegen de regen nu er niets anders meer kan naar beneden komen...

Work no longer in progress...

Verder niets te melden, behalve dat SM Lenie en Eega Nip een fantastische Indische curryavond in elkaar gebokst hebben. Mogen ze voor mijn part meer doen.

Study van een Curry

En dan tussendoor ook nog even op schoonheidsbezoek hier in de buurt terwijl Vlinderman af en toe in het pruttelende wonder roert om het niet te doen aanbranden... Straffe madammen, die in het leven van Bibi ;-)=

Sinterklaas verkleed als SM Lenie

Gisteren was het te casa Vlinderman een feestje, eentje van het soort dat een dag later nog wat nazinderde, maar dan in positieve zin. De sint is langsgeweest onder de vorm van SM Lenie - we hebben hem/haar dan ook maar ons gastenbed aangeboden om goed uitgerust aan de werkweek te beginnen. Alles was tot in de puntjes verzorgd: net appartement, lekkere hapjes, een wijntje met de juiste afdronk en sfeer, heel veel sfeer. Via deze weg wil ik de Sint toch nog even bedanken voor het leuke flesje Artemesia en de heerlijke poëziebundel '555 gedichten over leven, liefde en dood', een heerlijke selectie door Jozef Deleu. Bibi zal lekker geurend zijn poëtisch niveau kunnen vergelijken met wat anderen al eerder brachten... Maar eerst nog wat Stephen King en zijn 'Gevangen'.

Scho-h-ol! (bron afbeelding: KLIK!)

Verder valt er hier niet veel nieuws te rapen en de avond telt nog maar zoveel uren als er zijn, dus besluit Bibi met zijn tweede lijfspreuk dit blog (de eerste is en blijft 'Moi d'abord'): carpe diem, sic quotidianem! En of dat nu helemaal volgens de regels van de Latijnse kunst is opgesteld, zal Bibi worst wezen, hoor.

Viert Mama Mia & Schone Moeder Lenie!

Een heerlijk weekend ligt in het verschiet, vol feestgedruis, al worden er niet echt feestjes georganiseerd. Morgen is het 'Moederdag' en dus gaan we met heel veel plezier en smaak (dat hopen we toch) eten met de moeders, die dat overigens dubbel en dik verdiend hebben. Overmorgen is het dan weer de allereerste huwelijksverjaardag van Vlinderman en Nip en wat we dan gaan doen, daar zijn we nog niet helemaal uit, maar het zal relax zijn, zen dus. Wij tweetjes en feitelijk is dat al een feestje op zich. Wat die dag nog specialer gaat maken is dat we dan ook een lustrummetje te vieren hebben. We zijn dan immers vijf jaar al samen het koppel dat aanvankelijk geen lang leven beschoren leek... Il amore heeft daar uiteindelijk anders over beslist en Bibi is daar absoluut niet rouwig om ;-)

Iedereen in onze omgeving staat in ieder geval voor een feestelijk weekend, want we hebben allemaal een moeder, nietwaar? Daarom, plunder die bankrekening, haal leeg die bloemenwinkel, tover een sprankel in die moederoogjes en doe verder verder gelijk ge bezig waart. Richt die blik naar morgen, begraaf voor even al die zorgen en maak de wereld diets dat we elkaar allemaal graag zien. Ook de misstapten, ook de misdeelden, ook de anderen. gewoon iedereen. En behoor je daarmee tot de weinigen, so be it, maar laat ons dan gewoon maar trachten daar op zijn minst een positieve verandering in te brengen. En neen, mijn sokken zijn niet gemaakt van geitenwol, maar ze zitten wél lekker, dankjewel!

Ik hou van u allemaal!

Wat, nog meer nieuws? Nee toch!

We blijven berichten in stukjes en brokjes en beetjes. De ontmanteling van ons appartement gaat onverminderd voort en nu is ook Miss Jackie T bij het verhuisde. Poeslief vertoeft nu bij SM Lenie, in afwachting van de dag dat wij haar daar gaan vervoegen, in afwachting van het vertrekken van de man die ervoor gezorgd heeft dat Vlinderman en Nip opslagplaats zijn moeten gaan huren bij Shurgard - lang leve dat bedrijf. En lang leve die steenezel, maar ik wens hem stiekem toch een streepje tegenstand toe, hier en daar. Dat laatste zal waarschijnlijk liggen aan de kleine kantjes, die ik nog altijd bij mezelf bespeur, maar het maakt er me niet minder mens om, dacht ik zo.

We vermoeden hier dat er nog een ritje of acht, misschien tien, nodig zijn om alle kleine toestanden verhuisd te krijgen en dan nog één grote rittenprut met een verhuiswagenachtig iets en dan kunnen we er hier een streep onder trekken. Het zal een beetje raar zijn. Hier zijn Nip en ik immers ingetrokken, van hier uit zijn we ook met elkaar getrouwd, hier hebben we Miss Jackie T geadopteerd tot huiskat, hier werd ook het eerste mini-netwerkje op pc-gebied uitgebouwd, werden de eerste boetes quasi-ever geïncasseerd (sluikstorten, te snel rijden, verkeerd parkeren - Vlinderman geeft toe een niet zo voorbeeldig mens te zijn, al was dat sluikstortgedoe werkelijk de schuld van stakende onbenullen).

Allez, Leonard Cohen heeft hier ondertussen weer genoeg gezongen, het is tijd voor een streepje film, dus ga ik den boel hier den boel laten. Tot morgen of zo en geeft uw medemensen een dikke knuffel, voor het zomaar te laat zou kunnen zijn. Dat geldt trouwens voor iedereen, ook diene huurmens die ons bijna op straat heeft doen belanden.Vooral voor hem, zou ik zelfs durven stellen.

En als toemaatje nog een gedicht, wat dacht u daarvan? U dacht niet? Tsss, verkeerde blog, echt.

Vlinderman op De Muzeval, zijn ding telkens weer opnieuw

vanuit de pop

gebroken ben ik
in de cirkel van de vlinder
onooglijk en onbeschermd
met slechts honger om te overleven
in mijn naakt bestaan

er is geen geheugen in mij
dan herinnering aan kauwen
dus vreet ik mij de dagen door
met wat de wereld te bieden
en vaak een hapje meer
met mijn honger groter dan mezelf

nu is het uur dan toch gekomen
de tijd om me af te sluiten
van wat ik niet begrijp
en vind mezelf alleen terug
in een web van vergane dromen

ik voel verandering
ik verlies mijn beeld
ergens in het later lonkt
een ander ik beloftevol
dat ik nu sterven moet

dus sterf ik nu
het voelt best
goed

Frans V.

Hannah Jones en moeders

zodadelijk krijgen we SM Lenie en Mama Mia op bezoek. Grote gebeurtenis, als je het mij vraagt, want we gaan officieel ons trouwalbum voorstellen aan de dames. Hopelijk zijn er niet al te veel opmerkingen, want het is niet zo een model waar je even gauw gauw een foto uit haalt en vervangt door een andere. Ons exemplaar is immers een gedrukt boek. De reden van onze keuze daarvoor is volgens mij best wel duidelijk, met allebei onze letterhobby...

Voor het zover is, wil ik nog even wat gedachten komen delen.

Er woedt dezer dagen nogal een morele discussie op diverse fora over Hannah Jones, een terminaal ziek meisje van 13 uit Engeland. Het kind heeft al quasi sedert haar geboorte de ene tegenslag na de andere te verwerken gekregen op vlak van gezondheid, met levensbedreigende situaties en behandelingen tot gevolg, en heeft onlangs beslist niet in te gaan op een voorstel van de medische wereld om haar leven misschien te redden. Sleutelwoord hier is 'misschien'. Want de kans dat de heren en dames doktoren haar ook effectief zouden redden door een harttransplantatie (en levenslang een groot waarschuwingsbord voor haar hoofd) was bijzonder klein. 13 jaar, en Hannah besliste dat het genoeg was geweest. Geen transplantatie, dankuwel. Waarop de heren en dames doktoren naar de rechter stapten, om het afgestaan 'recht op leven' af te dwingen. Wat hen niet vergund werd, iemand-zij-dank.

We kunnen ons daar wat vragen bij stellen. De medische wereld ís nu eenmaal op sommige domeinen immens ver gevorderd, maar geeft haar dat het recht om mensen van hun vrije wil te ontheffen? Because 'they can do it'? En in dit bijzonder geval zelfs met amper een sprankel hoop dat het ook zou slagen, terwijl er maandenlang lijden in het vooruitzicht liggen? Na al jaren afzien? Because 'they might cure'? In hoeverre mag een mens de speelbal worden van een kluwen dokters en aanverwanten, met verlies van hun menswaardigheid, om dan eventueel nog jáááren na datum een leven te moeten leiden dat wel afgekocht werd, maar verdomd duur betaald en zónder kwaliteit? Het zijn toch dingen die men zich mag afvragen, nietwaar? En Nip weet alvast dat ze met mij niet moeten verder zeulen, mocht het daar ooit toe komen. Kansen minder dan 50% bij die of die ingreep? Nope, 'they can't do it'. Een waterkansje om ergens door te komen? Nope, 'they probably won't cure me'. Heeft trouwens niets met kansberekening te maken, maar met een menselijke beslissing, keuze ook, voor mijn waardigheid. Als het licht uit moet, dan zal het uit en niemand hoeft dan een generator in gang te trekken, die uiteindelijk ook zonder brandstof zal vallen. Om me eens met een technisch voorbeeld uit te drukken. En Hannah, geniet van je zelfgekozen tijd met je vader en moeder, zoveel als je kunt.

internetsores

Er wordt hier in stilte afgewacht tot de deurbel of die van de gsm afgaat, zodat Vlinderman zich kan spoeden naar het verre Hoboken. Daar zit immers een Vrouwe in nood te wachten tot haar electronische schildknaap genezen kan worden van de ziekte die luistert naar de naam 'semi-gestorven door enen elektrische uppercut'. Enkele dagen terug was er immers een kortsluiting in haar slot, terwijl de E-schildknaap braaf in de lijn stondet te wachten op nieuwe bevelen. De bevoorrading werd daardoor plotsklaps weggesneden en van pure alternatie vindt de E-schildknaap niet langer zijn interne weg naar dienstbaarheid. In kringetjes gaat het almaar, maar dienen is een onbestaande optie geworden. Vriend-ridderlijke heer Johanne zal ons hierin bijstaan.

Ondertussen dood ik de tijd met mijn miljonairsstatus te verstevigen op Facebook, u weet wel, die sociale netwerkensite waar onlangs een Bono, U2-frontman, bijna letterlijk met de billen bloot ging. Het waren gelukkig niet zijn billen maar die van twee redelijk jonge dames. Het internet als probleemhoekje voor de mens, die niet meer veilig is voor wat dan ook. Bestáát er ergens een ietwat compromitterende foto van u online, dan duikt die vroeg of laat wel ergens terug op en dat doorgaans op een moment dat je het het minst verwacht, vanuit een hoek ook die je nooit van z'n leven voor mogelijk had gehouden. Hebt u dus foto's in huis die in die categorie thuis horen? Delete ze, verwijder ze van je systeem, want wie weet waar en wanneer je ze ongevraagd zult kunnen raadplegen.

Genoeg waarschuwingen, ik ga me wat bezig houden met de wedstrijdpuntenuitreikerij op Gedichtenfreaks. Al denk ik niet dat het zo evident is om iemands gewrochte poëzie te quoteren...

The Final Countdown

Eerst en vooral een rechtzetting: Mama Mia is níet gestresseerd en SM Lenie feitelijk ook niet (meer)! Ze tellen allebei samen met Nip en Bibi af naar de dag dat mijn leven zinvolle inhoud krijgt doordat het eindelijk zal worden gedeeld. En daar doe ik dus niets van af, eh!

Ik zit hier maar wat eenzamig te zijn, terwijl Nip bij SM Lenie de verzorging van een prinses ondergaat. En ik heb er meer vrede mee dan ik aanvankelijk had gedacht. Het is ook niet niks voor een moeder om haar dochter weg te geven, toch? Dus berust ik, in de wetenschap dat morgen een nieuwe era aanbreekt, met een mooie ja voor elkaar en voor het leven en de dagen niet meer alleen doorkomen. Het is in die zin triest dat er mensen zijn die dat geluk niet (h)erkennen, maar we zullen een voorbeeld zijn voor hen. Dit licht moet voor iedereen zijn.

Dit wordt mijn laatste bijdrage hier van een van een ring verstoken Vlinderman. Vanaf morgen spreken we van een (Vlinder)man die bevrijd werd van de ketenen van onzekerheid. Hoe dat gesprek dan zal verlopen, zien we dan wel, want voorlopig ken ik er geen blaas van...

Maandag, nog vijf maal slapen

Wat een maandag: helemaal niet moeten werken, zodat deze Vlinderman rustig op zijn plooi kon komen na een stevig weekend. En toegegeven, het gaat je niet in de kouwe kleren zitten, zo een vrijgezellenslagveld ;-) Feestje bouwen, uiteraard, dat gaat nog zoals het altijd is gegaan, maar het recupereren is wat minder dan pakweg een vijftien jaren geleden... Gelukkig dus maar dat er vandaag niet diende getravakt en dat ik rustig mocht aftellen naar nog een paar daagjes met Nip samen, voor we op zaterdag eens extra diep in elkanders ogen zullen blikken om vervolgens zonder die blikken en mét het nodige blozen te gaan voor ons ja-leven...

Nip heeft ons net een nummertje opgezet van Joe Cocker, You are so beautifull, en dat levert het nodige vocht op in sommige oogjes hier. We zijn dus niet gestresseerd, maar wel bijzonder emotioneel, en hoe zalig dat toch kan aanvoelen... Mama Mia, houd u maar vast aan de takken van de bomen, want hier zullen jij en ik op dansen! En nee, Nip, we gaan NIET de hele dag huilen, sorry, Joke, ik weiger. We moeten wat aanvangen met de man in Vlinderman, toch! En wat als door al dat getraan mijn make-up helemaal zou uitlopen???

Via deze weg nog een ferme merci aan SM Lenie, voor de overheerlijke Chili Con Carne, die we hier gezellig aan het verorberen zijn. Al vind ik die van Nip nog steeds de beste, maar hey, dat spreekt toch voor zich, niet? Het ligt misschien wel aan de kikkererwten erin, de naam alleen al van die groene bollekes, het doet me wat, hoor.