Deze blog - op eigen risico reageren

Hier deelt Vlinderman af en toe wat gedachten en gedichten.

zaterdag 13 december 2008

verhuisperikelen


Wat een dag vandaag. Nagenoeg alle beschikbare tijd is opgegaan naar het laten slepen van de Vlindermobiel naar Kapellen om daar het antidiefstalsysteem onklaar te laten maken zodat deze Vlinderman er ook zelf terug mee zou kunnen rondsnorren, gevolgd door een afspraak bij Shurgard om enkele meubels en aanverwante zaken gedurende enkele maanden te kunnen opslaan, waarna we richting Schone Pa Ton trokken om onze trouwfoto's-in-album te laten zien... Pfff, het enige dat heel de dag constant is gebleven was de temperatuur: zowel gevoelsmatig als IRL gewoon onder nul.

We gaan deze week nog hard mogen werken om alles ingepakt te krijgen, zoveel is zeker, dus kom ik dezer dagen, ondanks mijn bericht eerder deze week dat ik wat minder zou gaan bloggen, iets meer dan normaal posten. Niet dat ik meer dan anders te vertellen heb, het is sowieso al altijd een stukje inkijk en niets meer geweest. Maar ik denk dat ik jullie eerder ga missen dan jullie mij.

Over jullie gesproken: ga ik hier nu nog suggesties krijgen waarover ik mijn 1000ste blogpost ga laten gaan, of knap ik die keuze eigenzinnig en eigengereid dan toch maar zelf op?

Vlinderman aan het werk op Den Dam Davert september 2008

lang leve het internet

Beetje online lezen, het schudt een mens soms eens wakker. Voor de onwetende bakkesboekers onder ons dit online artikel van de site van De Standaard:

"Je bent niemand meer als je niet op Facebook zit. Maar het is opletten wat je op die netwerksite vrijgeeft, want je weet nooit wie meekijkt. Je werkgever, bijvoorbeeld. Of criminelen die je identiteit of je inboedel willen stelen. Zelfs de belastingcontroleur kijkt mee. 'Voor mij is Facebook een goudmijn.'
VAN ONZE REDACTEUR



Facebook ligt onder vuur, omdat het bedrijf het niet zo nauw neemt met de privacy van zijn gebruikers. De sociale netwerksite speelt uw privégegevens al eens door aan derden, waarna die u vrolijk met gerichte reclame kunnen bestoken. Via sommige Facebookdiensten worden uw vrienden automatisch op de hoogte gebracht van uw online-aankopen ('Veerle heeft bij Pabo een massagetoestel gekocht'). Allemaal schandalig, maar misschien moet de gemiddelde Facebookgebruiker toch ook even in eigen boezem kijken. Want de hoeveelheid privé-informatie die hij zonder enige schroom via netwerksites op het internet pleurt, grenst aan het ongelooflijke. En niet iedereen die meeleest, heeft even goede bedoelingen.

Ha, zult u opwerpen, maar alleen mijn vrienden kunnen die informatie zien. Kan zijn, maar kent u al uw Facebookvrienden goed genoeg om te weten wat hun bedoelingen zijn? Zelfs mensen die je heel goed kent, zijn op dat vlak niet altijd te vertrouwen. Vraag maar aan de Britse Emma Forrester. Of nee, dat gaat niet meer, want ze is dood: vermoord door haar bijna ex-echtgenoot Wayne, nadat ze op Facebook had uitgebazuind dat ze net weer single was en andere mannen wilde ontmoeten. Ze had Wayne wel als vriend van haar profiel verwijderd, maar hij had haar berichten op de pagina's van gemeenschappelijke vrienden zien staan. Pech.

De laatste joint

Stel u even voor dat u hebt gesolliciteerd bij een bedrijf en wordt gecontacteerd voor een afspraak. Maar eerst wil uw toekomstige werkgever nog enkele zaken over u weten. Kleine details, hoor, niets om u zorgen over te maken: uw geloofsovertuiging, onder meer, en uw politieke en seksuele voorkeuren. En of u rookt en drinkt, dank u. Geen zinnig mens zou op die vragen een antwoord geven, maar heel wat zinnige mensen geven die informatie wel vrij op Facebook. En nog veel meer: kiekjes van uit de hand gelopen feestjes, berichten over slechte gewoontes ('Dit was echt de laatste joint die ik in mijn leven heb opgestoken'), noem maar op. Steeds meer bedrijven gebruiken sociale netwerksites om talent te zoeken (onder meer Deloitte en Duval Guillaume, DS 27 november), maar ook om dat talent te screenen op zijn kleine kantjes. Bedrijven zoeken creatieve mensen met zin voor initiatief, maar ze moeten ook weer niet overdrijven. Houd u dus een beetje in, op Facebook.

Kakkerlakken

Is uw baas uw vriend op Facebook? Dan is dat nog een goede reden om u een beetje in te houden. De Facebook-ontslagen zijn onderhand niet meer bij te houden. Kevin Doyle, een Australiër die in een callcenter werkte, meldde zich ziek na een nachtje stappen, en schreef op zijn Facebookpagina dat hij met een kater in bed bleef liggen. Zijn baas kon dat lezen, Kevin heeft er nog altijd nadorst van. Een Britse trader bij Goldman Sachs kreeg een waarschuwing omdat hij tijdens de werkuren te vaak op Facebook zat. De IT-afdeling van de zakenbank stuurde hem een e-mail 'dat het gedaan moest zijn'. Die e-mail plaatste de jongeman vrolijk op zijn Facebookprofiel, en toen was het voor hem echt gedaan. Dertien stewardessen van Virgin vonden het onlangs nodig om op Facebook hun werkgever, zijn vliegend materieel en de passagiers te beledigen. 'Er zitten kakkerlakken op al onze vluchten', schreven ze onder meer. Of ze daarmee naar de passagiers of de hygiëne op de vliegtuigen sneerden, is niet geweten, maar de dames zijn alle dertien aan de deur gezet. Tot slot was er deze week nog Jon Favreau, de geniale speechschrijver van Barack Obama. Een vriend plaatste een foto op Facebook waarop Jon een kartonnen 'cutout' van Hillary Clinton bij de borst grijpt. Van je Facebookvrienden moet je het hebben. De foto stond maar twee uur op die pagina, maar ging in die tijd de wereld rond. Clinton kon erom lachen, Obama niet. Favreau werd niet ontslagen, maar moest beloven voortaan geen erogeen karton meer te betasten.

Koud kunstje

U zult het niet geloven, maar niet iedereen die op het internet surft, is zo eerlijk als uzelf. Als u vijfhonderd vrienden hebt op Facebook (wat niet eens zo uitzonderlijk is), dan zitten daar vast een boel mensen tussen die u helemaal niet kent. Maar zij kunnen achter het tabblad 'info' wel uw privé-adres zien als u dat hebt ingevuld (doe dat toch niet!) en daar even langslopen wanneer u eindelijk die Indiareis aan het maken bent die u al zolang op Facebook aankondigt. 'We hebben nog geen gegevens over hoe vaak dat gebeurt', zegt Luc Beirens van de Computer Crime Unit, 'maar dat het gebeurt, daar twijfel ik geen moment aan.'

Criminelen maken volgens Beirens overigens massaal gebruik van Facebook, onder meer om misbruik te maken van uw identiteit. 'Het is een koud kunstje om via die netwerksites gevaarlijk veel over mensen te weten te komen: hun woonplaats, hun familie, zelfs de naam van hun hond. Hackers misbruiken die info om zich via telefoon of e-mail voor iemand anders uit te geven.'

Malafide surfers plunderen Facebook ook op zoek naar persoonlijke informatie om 'gerichte aanvallen' uit te voeren. Ze sturen dan gepersonaliseerde e-mails met als doel malware te installeren, die belangrijke info onttrekt uit de computer. De gegevens van uw bankkaart, om maar iets te zeggen. Dat is precies wat 'koobface' doet, een virus dat momenteel Facebook teistert.

De fiscus, uw vriend

Mensen raken op Facebook verslaafd aan vriendschappen. Ze voelen zich afgewezen als iemand hun Facebook-uitnodiging negeert, en willen zelf zoveel mogelijk vrienden op hun pagina. Twee redenen om niemand te weigeren die hen uitnodigt, ook mensen die ze helemaal niet kennen. Zoals de man die enkele weken later hun belastingaangifte zal komen controleren. 'Voor mij is Facebook een goudmijn', zegt een anonieme belastingambtenaar. 'Als ik een dossier krijg toegespeeld, is het eerste wat ik doe de persoon in kwestie een uurtje googelen. Als mensen een Facebookaccount hebben, ga ik daar ook een kijkje nemen. Als hun profiel afgeschermd is, nodig ik ze uit om vriend te worden. Onder mijn echte naam, ja, maar ik vermeld er niet bij dat ik hun belastingcontroleur ben, ik zal gek zijn.' Wat kan een belastingambtenaar in 's hemelsnaam aanvangen met de flauwiteiten die mensen op Facebook verkopen? 'Je zou ervan versteld staan wat men daar allemaal prijsgeeft', zegt de man. 'Zelfstandigen die volgens hun aangifte zo goed als niets verdienen, maar er erg dure hobby's op na houden, onder meer. Bedrijfsleiders die een “studiereis, naar China als beroepsuitgave inbrengen in hun aangifte, maar op hun Facebookpagina tientallen foto's plaatsen van gezinsuitstapjes aldaar. Mensen die beweren een duur fototoestel nodig te hebben voor het werk, maar op Facebook boudweg schrijven dat ze het gekocht hebben om een nieuwe hobby te beginnen. Je kunt het zo gek niet bedenken of mensen zetten er zich mee te kijk.'

Ook een geweldige bron van informatie zijn de Facebookpagina's van de kinderen, zegt de controleur. 'Die zijn nog eerlijker dan hun ouders (lacht). Zo had ik onlangs een tiener die op Facebook schreef dat hij een nieuwe gsm had gekregen, en voor driehonderd euro per maand mocht bellen. Vader betaalde, die kon dat toch inbrengen in zijn zaak.'

Geen vuiltje aan de lucht

Het moet vreemde reacties uitlokken als belastingplichtigen daarmee geconfronteerd worden. 'De mensen vallen inderdaad uit de lucht', zegt de man, 'maar tegenpruttelen doen ze nooit.'

Bernard Ligot, de woordvoerder van de FOD Financiën, valt ook uit de lucht als hij dat allemaal hoort. 'Dit keuren wij absoluut niet goed', zegt hij. 'Als dit verhaal klopt, is dat het intiatief van één ambtenaar die al te ijverig is. Hij werkt dan niet volgens de afspraken, maar hij is wel de enige.'

'Het klopt dat dit niet in ons opleidingspakket zit', zegt de ambtenaar. 'Maar ik kan u verzekeren dat ik niet de enige ben die zo te werk gaat. Oudere collega's misschien niet, maar voor de jongere generatie belastingambtenaren is het een evidentie het internet als tool te gebruiken.'

Het zou Ligot niet verbazen mocht deze ambtenaar de privacywet overtreden. 'Helemaal niet', zegt Emmanuel Vincart, woordvoerder van de privacycommissie. 'Hij heeft een mandaat, en mag alle informatie gebruiken die publiek toegankelijk is. Zolang hij geen valse naam gebruikt en geen handelingen uitlokt, is er wettelijk niets aan de hand. Ook niet als hij “vrienden, maakt op Facebook met het oog op belastingcontrole.'

'Goed, maar ik betwijfel of de informatie die een belastingambtenaar van Facebook haalt enige rechtsgeldigheid heeft', zegt Ligot. 'Als het tot discussies komt, heeft hij juridisch geen poot om op te staan.'

Dat wordt dan weer weerlegd door Jos Dumortier, specialist cyberlaw aan de KU Leuven. 'De rechtbank aanvaardt informatie van sociale netwerksites misschien niet altijd als bewijs, maar wel als “feit, als betrouwbare informatiebron.'

De belastingambtenaar is in ieder geval niet van plan zijn strategie te wijzigen. 'Ik denk dat in dit geval de top van Financiën een beetje achter de feiten aanholt', zegt hij. 'Het voetvolk neemt het voortouw.' (lacht)"

vrijdag 12 december 2008

Branco & het woord, vreet het maar!


Zo heel af en toe komt er best wel interessante interactie tot stand op deze blog. En dan vraag ik toestemming om één en ander hier integraal in de kijker te zetten. Het onderstaande illustreert dit en wilde ik jullie niet onthouden. Van Branco, een trouwe bezoeker van deze en vele andere blogs:

"Kinderen zijn wel het laatste waar de hoge heren politici mee bezig zijn (ze behoren immers niet tot het kiesvee nietwaar). Over de hoofden van de bevolking heen besluiten ze allerhande zaken die men in hun verkiezingsprogramma's nooit naar voor zag komen (het plaatsen van 200 extra flitscamera's, het Belgisch voetbal opdelen in afzonderlijke delen met inzet van miljoenen euro's enz...) terwijl de werkelijke verkiezingsbeloften naar het rijk der fabelen verwezen worden. Zij zetten zich onvermoeibaar in voor zaken daar waar het hen in de eerste plaats goed uitkomt - het immer uitbreidende bestuursapparaat is blijkbaar hun enige oogappel geworden.
België heeft zijn huidige welvaart in hoofdzaak te danken aan zijn voorbeeldig sociaal zekerheidsstelsel.
Dit stelsel zorgt er voor dat we op rust kunnen gaan op oudere leeftijd, dat we bij arbeidsongevallen en beroepsziekten niet aan ons lot worden overgelaten, dat we kinderen in België nooit als een last moeten beschouwen (zoals in vele arme landen) maar des te meer als een zegen dank zij onze kinderbijslagen, dat we bij ziekte en invaliditeit kunnen terugvallen op een zorgverzekering, bij werkloosheid bestaan er vervangingsuitkeringen en onze jaarlijkse vakantie is gegarandeerd.
Daarnaast staat de sociale zekerheid ook borg voor het bestaansminimum, de inkomensgarantie voor ouderen, de gewaarborgde gezinsbijslag en de uitkeringen aan gehandicapte personen.

Al deze sociale verwezenlijkingen samen voorkomen een ontmenselijking van onze samenleving waar de waarde van een mens enkel wordt afgemeten aan zijn economische bruikbaarheid en inzetbaarheid.
De sociale zekerheid voorkomt dat mensen worden gereduceerd tot gemakkelijk manipuleerbare objecten …tot wegwerpartikelen.

Op het gebied van de sociale zekerheid is het zo dat alle Belgen inderdaad gelijk zijn voor de wet en dat is maar goed ook want door te splitsen wat tot nog toe één geheel was worden de minst begunstigden automatisch tegen wil en dank uitgespeeld tegen de meest begunstigden met een neerwaartse spiraal tot gevolg op het gebied van onze sociale verworvenheden.
Wat we vandaag met z’n allen als een vanzelfsprekendheid zijn gaan beschouwen zou dat morgen nog allerminst zijn.
Al diegenen die dan nog de euvele moed zouden hebben om voorzieningen te eisen zoals deze die we vandaag kennen zouden zich er niet moeten over verbazen als het antwoord luidt “ U gelooft nog in sinterklaas zeker”.

De verzwakking, liberalisering en tenslotte de privatisering van de sociale zekerheid wordt zorgvuldig gepland, men wil ze doorvoeren via de bruistabletmethode, beetje bij beetje totdat er tenslotte niets meer van overblijft.
De ontmanteling van het gezamenlijk opgebouwde Belgische welzijnsmodel treft juist de zwaksten in onze maatschappij, het meest verwerpelijk daarbij is de splitsing van de kinderbijslagen.
Totaal onschuldige en vooralsnog als evenwaardig beschouwde kinderen worden zo in de toekomst meer/minderwaardig ten opzichte van elkaar naargelang de regio in België waar ze toevallig geboren worden.
Intussen laten de reeds lang beloofde verhogingen van de kinderbijslagen op zich wachten.

Wat moet sinterklaas, de goedheilige man, daar wel allemaal niet van denken?

© Branco"

Murphy & bundelnieuws


Vandaag genoten van de krant. De onwaarschijnlijkheid van alle berichtgeving erin tart gewoon elke verbeelding. Leven wij nu nog echt in deze wereld of is er daadwerkelijk iemand ons aan de touwtjes aan het trekken? Vlinderman vraagt het zich af, terwijl hij treurt om zijn auto, die net niet gestolen werd in Hoboken, maar dankzij een voor hem te ingewikkeld antidiefstalsysteem nu ook niet meer wil starten als zijn rechtmatige eigenaar dat wenst. We ondergaan samen, Nip en Bibi, zacht lijdzaam de wet van Murphy. Het gaat neerwaarts met onze voorspoed, hyperbool snel zelfs, maar we verliezen er ons goede humeur nog altijd niet door. Laat ons dat nu net een mooie test zijn dat het ons goed vergaat als stel.

Wat Ikea ons heeft opgeleverd, ben ik alweer vergeten en nakijken kan niet, want de buit zit nog ergens in de koffer van een wagen die niet wil starten door diezelfde idiote kandidaat-dief, maar het was best leuk nog eens daar rond te lopen en hardop te dromen. Dat de rest van onze dagplanning dankzij een sukkelachtige kandidaatdief niet is kunnen doorgaan, nemen we er dan maar bij. We kunnen ons niet druk blijven maken, toch?

Vlinderman kwam eigenlijk nog even online om te melden dat er een nieuwe dichtbundel uit is. 'Hoe de dichter zich een weg geselt tegen wind...', jaarboek 2007-2008, De 50 Meesterdichters van de Lage Landen bij de zee. En raad eens wie er op pagina 76 prijkt, zij het met een mindere lay-out? Whatever, het wordt tijd voor beeld ipv tekst, hieronder of zo. Tot morgen?

zij moslima

als een echte jonkvrouw
getooid met ruisend kleed
beent ze door de straten
van haar veel te grote buurt
op haar rug het puntig blauw
van een lang vergeten erwt

plant ze haar modieuze hak
elegant achter iedere tak
die haar omgewaaid de weg verspert
en slechts vergetelheid vindt
waar zij de toekomst
en nog veel meer

zal zij nooit werken
aan een open loket
ze staat fier en koket
haar hoofddoek uit te dragen
zonder thuis de slagen
dan wel beslagen haar geloof

Frans V.

Ikea-zot

Vlinderman heeft congé, hoezee, hoezee, en we gaan nog niet naar huis, bijlange niet, bijlange niet, 't zen zotten die werken, en ga maar een eindje door. Ik vertrek zodadelijk met Nipje naar den Ikea, diene kleine in Boom, niet diene nieuwe gigantische in Gent, en wat we daar gaan halen, hoor ik ter plaatse wel weer van Nip.

De Muzeval gisteren was er eentje van het rustige soort: aandachtig publiek, enkele debutanten op het podium, de juiste drive bij de dichters, allez, genieten is het juiste woord. En als ik u daar gisteren niet heb gezien, dan beschouw ik dat als een nadeel voor u, niet voor mij. Gelukkig herhalen we elke maand die boel én kan je ook maandelijks uitwijken naar Wijnegem, dus het zal ooit wel ne keer lukken zeker om die zetel van u te verlaten en even te gaan proeven van wat mensen zoals wij vinden van onze 'wereld'...

Binnenkort viert Vlinderman hier zijn 1000ste bericht op zijn blog. Ik wil die dag best wel wat bijzonders doen, zoals duizend gedichten of zo komen plaatsen, maar misschien is dat van het goede wat teveel. Daarom stel ik voor dat jullie mij suggesties doen, misschien zelfs elkaar inspireren om verder door te denken... Dus: wat plaatst Vlinderman op zijn duizendste log? Vertel het hem!

donderdag 11 december 2008

De Muzeval met Sabine Luypaert



Zou hij vandaag alvast niets posten? Neen, vandaag post hij nog wel iets. Nah. We beginnen aan een stukje vakantie en wat leuker is, we beginnen eraan met een avondje Muzeval. Zo kan ik er weer vol tegenaan: uitslapen, luieren, boekskes lezen, de passerende vrouwen ambeteren (alsof die hier zo vaak mijn living kruisen op weg naar waar dan ook), 't vrouwke aanbidden, de poes wat misshandelen ('t is niet voor niets Miss Jackie T), aftellen naar het einde van bijna alweer een jaar, en dan terug naar 't werk.



Over dat werk gesproken. 't Was weer 'sjiek' vandaag. We hebben vastgesteld dat onzen drukker niet weet dat er in juli 31 dagen zitten. Ervan uitgaande dat dit wel in orde zou zijn, had ik daar niet op gelet, maar wel op bijhorende teksten, data van activiteiten, enz. Had ik dat maar wel gedaan, want nu zitten we met duizenden foute kalenders. Spijtig, maar niets meer aan te doen, want maandag gaan ze de deur uit. En dat ligt dus op de maag, eh. Nu, don't look back and move on is in deze een goede houding, vermits er toch niets aan veranderd kan worden en ik mijn vakantie niet wil laten vergallen door zo'n stupiditeiten.

Misschien tot later nog wel eens, hooggeëerde bezoeker, ik moet me nu nog wat klaar gaan maken om Sabine Luypaert deze avond te laten genieten van haar voordracht en het publiek van haar ;-)



woensdag 10 december 2008

boodschapke van algemeen nut (voor de vrienden toch)

Vlinderman zit met huiselijke zorgen, maar probeert er zijn humeur niet door te laten. Zodadelijk trek ik met mijn bevallige eega Nip naar 't Zeezicht om tussen pot en pint de zinnen wat te verzetten. Dat is soms al eens nodig zo midden in de week, maar het is dan ook bijna weekend, want morgen is het de laatste werkdag tot maandag 22 december, en ook die week is een lekker verhakkelde week. We gaan dus niet veel meer werken van 't jaar :p

We gaan de activiteiten hier op de blog misschien een klein beetje terugschroeven, want Verwimp & Vlinderman hebben het tegenwoordig echt wel te druk om hier nog elke dag trouw langs te komen. Het is ook niet de bedoeling hier wat te komen zeveren en lullen over onbenullige (onbelullige?) dingen, en we moeten stilaan toegeven dat er af en toe ook een non-event-dag tussenzit. Dat zullen jullie ongetwijfeld ook wel ((h)er)kennen. Vlinderman wil in ieder geval wat meer tijd gaan besteden aan het schrijven van zijn eerste volwassen verhaal, terwijl Verwimp zich nog voldoende bezig wil houden met hun beider Nina'tje... Ach, misschien blijf ik hier toch trouw elke dag passeren, we zien wel.

Voorlopig is de poëzie nog aan de orde van de dag, vermits literatuur en schilderijen nog een verre en stevig aan te werken toekomstdroom zijn. Bij deze nog een streepje van een poëzietje van Vlinderman.

Volledig uitvullenik blik

een mens uitgeteld
uitgesteld naar later
hopen hoop op de vloer
uitgestald verlangen
naar het grote vergeten
in dagen dat het beter zou

ik word achtervolgd
door een vreemde naam
die teveel wil beschrijven
en toch zo niets zeggend

Frans V.

dinsdag 9 december 2008

Nip weer aan de blog + gedicht

Maar allez, is dat hier nu alweer blogtijd? Dan voeg ik jullie nog maar eens een gedichtje toe, om bij wat gecontempleer de tijd te doden die ons hier nog rest op dit ondermaanse. En om jullie helemaal een plezier te doen, kan ik melden dat Nip na een tijdje ertussenuit zelf ook terug aan het bloggen geslagen is. Gezien het niveauverschil tussen ons, moet je bij haar zijn om hogere gronden te bereiken, die zij dan waarschijnlijk diepzinnig voor u zal doorgronden...

Volledig uitvullenwaarschijnlijk

de nevel in de nacht
noch het ver geraas
van overvolle wegen
brengt mij helemaal
na zoveel zinderend beleef
de rust die ik nastreef

borst vol weldadige impressie
schiet de wereld door mijn hoofd
verder wortel, onaangedaan
door mijn wens voor vrede
omdat oorlog mijn leven is

dus adem ik morgen nog
alsof het alweer gisteren
bij het zien van dode dromen
die ik me toch niet herinneren kan
al tel ik duizend maal
helemaal terug van drie

laat ik het antwoord open
of dit het helemaal is

Frans V.

maandag 8 december 2008

Opgepikt: Kindermishandeling onderschat

10% van de kinderen in rijke industrielanden wordt mishandeld, zo blijkt uit een onderzoek dat gepubliceerd werd in het medische blad The Lancet. 10%! In rijke industrielanden. Waar men toch zou mogen verwachten dat men er beter zou moeten weten dan uit te halen naar of te rotzooien met onze toekomst, wat kinderen per definitie voor een maatschappij zijn. Tien per honderd, dat is er dus één op minder dan een dozijn. In een klas met dertig kinderen zitten er dus gemiddeld 3 tussen, die thuis meer dan een pedagogische tik op hun billen krijgen als er iets fout loopt. Dat zijn er vijftig op een school van vijfhonderd, die worden aangetast in hun kleine mensenwaardigheid. Mishandeld, misbruikt, gefnuikt. Opgroeiend zonder te weten dat het niet normaal is dat ze zoveel slaag krijgen, tot ze groot genoeg zijn daarvoor en dan vaststellen dat ze het niet meer kunnen terug draaien.

Voor mijn opleiding ben ik enkele jaren terug gaan luisteren naar een afdeling van het Welzijnswerk in Amsterdam, Nederland, waar die cijfers ook al op tafel lagen voor wat betreft heel specifiek misbruik van kinderen. Het is er dus misschien al wel een beetje beter op geworden, maar toch blijf ik even slikken bij dergelijke berichten. Een schande is het, waar geen enkel excuus of verklaring mij kan vermurwen enig begrip op te brengen voor de daders die zich aan kindermishandeling overgeven. En overgeven is hier waarschijnlijk niet het meest correcte woord, vrees ik.

Sommigen zullen het onderzoek weer aanvallen en stellen dat het niet overal zo is, maar zelfs al is er maar een fractie van waar, dan nog spreken we hier toch over vele duizenden binnen het geïndustrialiseerde Europa, u weet wel, die blauwe toekomstlap waarop we met z'n allen ondertussen samenleven...

zondag 7 december 2008

Koehandel met baby's in de Lage Landen

Deze zondag is bijna voorbij gewandeld en dus vind ik het even tijd hier te komen verpozen, voor ik me aan het verversen ener kattenbak zet. Hierbij wil ik een kleine beschouwing houden over de kinderwinkel, welke we met zijn allen de laatste weken uitvoerig mochten volgen in de kranten en andere dag- en weekbladen, zelfs een enkel maandblad pikte het al eerder op.

Het gaat over die mensen die baby's kweken en andere mensen die daarvoor grof geld neertellen, al dan niet ingegeven vanuit hun wanhoop om toch maar een kleine mens te mogen opvoeden als het hunne. Het is van alle tijden, dit fenomeen van draagmoeders en koopouders, al werd daar naar mijn aanvoelen in het verleden toch ietwat zorgvuldiger mee omgesprongen dan heden ten dage. Nu volstaat het een baarmoeder te hebben, een internetaansluiting en voldoende aanleg voor platte commercie om er een winstgevend zaakje van te maken. Het helpt natuurlijk ook dat er terzake nauwelijks en verder geen sluitende wettelijke regelgeving rond bestaat om je gangen mee te gaan.

Over dat laatste wil ik het even en dan nog bijzonder kort hebben. Onze Belgische minister die over dit soort zaken gaat, ik wil zijn naam hier niet op mijn blog, heeft onlangs nog op deze nieuwe actualiteit gereageerd met de boodschap dat hij geen wetten gaat uitwerken hieromtrent omdat het (I quote) maar één geval betreft.

Ey Minister Pipo, enkele zaken: ten eerste betreft het al lang niet meer een alleenstaand geval, ten tweede was je prominent lid van de moord en brand schreeuwende meute politici die dachten even snel aan politieke recuperatie te kunnen doen toen het geval van Baby D. aan het licht kwam met de belofte dat het allemaal 'wettelijk geregeld zou gaan worden', ten derde laten de Belgen zich in elk nieuw geval rollen door de Nederlandse Justitie - die in mijn ogen Nederlands denkt en absoluut niet in het belang van het kind! - en verder vind ik heel persoonlijk - het waarom daarvan hang ik niet aan uw tsjevenneus - dat één casus inzake mensen(be)handel(ing) meer dan volstaat om regelgeving uit te werken. En dat geldt dus verdorie ook voor onze noorderburen, de Nederlanders.

We werken ons hier in ieder geval in dit land krom om alle nieuwe regeltjes en wetjes te volgen die al even overbodig als belachelijk zijn en ons desondanks opgedrongen worden, maar waar het op mensen, letterlijk dus, aankomt, moeten er blijkbaar eerst nog wat slachtoffertjes volgen. Hoeveel is genoeg, Minister Pipo? Een stuk of 10 verknoeide kinderen? Het zelfbeeld van een stuk of 8 onderuitgehaalde jonge mensen over pakweg 15 jaar vanaf nu te tellen? Nog 5 slachtoffers extra van uw besluiteloosheid? Komaan, hoeveel, vent, vertel het ons eens onomwonden, hoeveel menselijk leed is er nog nodig vooraleer jij gaat doen waarvoor we jou betalen, huh?

Vlinderman aanvaardt en benadrukt dat er meer aan het debat is dan er in dit stukje over te lezen valt, maar een mens moet ergens beginnen. Die minister trouwens misschien ook.

zaterdag 6 december 2008

Wijnegemse Poëzieprijs 2007

Vlinderman had u nog een verslag beloofd van het laatste Gastvrij Podium te Wijnegem en Vlinderman houdt woord. Hieronder een zo goed als waarheidsgetrouwe kroniek van de avond waarop een Wijnegems kunstwerk in de grijpgrage handen ener Antwerpse Vlinderman kwam, men zegge en schrijve 3 december 2008.

'Na eerdere voortreffelijke voordrachten van Bart Hannah, Chris Van de Rijck, Maarten Van Camp, Sven De Swerts en Thomas Verdijck verzocht de gastvrouwe van het Gastvrij Podium het duizendkoppige publiek om stilte. De geestdrift in haar boodschap bedaarde de opgezweepte gemoederen en hun woordenhonger noopte een Vlinderman haast te maken naar het houten altaar van zijn bezigheden. In het felle licht van twee duizendwattige spots nam hij zijn plaats in en tuurde hij onderzoekend voor zich uit, op zoek naar bijval van zijn eega. Hij schraapte zijn keel en overdonderde iedereen die nog niet aandachtig was met zijn 'Wij kleine wereld'. Nauwelijks een minuut later zwol een applaus aan dat de hallen van Wijnegem op hun grondvesten deed daveren. Vlinderman boog, richtte zich weer op en verzocht nog enkele andere poëtische deuntjes te debiteren, alvorens zich terug te trekken in afwachting van het verdict van zijn toehoorders.

Nauwelijks een half uur later verliet Vlinderman het pand, met medeneming van zijn kunstwerk en met in zijn zog wel honderd journalisten van geschreven en gesproken dagbladen. Bescheiden als steeds stond hij eenieder te woord die het maar nodig had, waarna hij via de achterdeur in de nacht verdween.'

Mocht er een mij genegen kroniekschrijver aanwezig geweest zijn met enige zin voor overdrijving, dan denk ik dat het iets als in bovenstaande trant zou geworden zijn...

vrijdag 5 december 2008

effie breaken met wat poëzie


Weinig zin om nog veel te komen typen, dus laat ik hier een poëzietje voor jullie late (of vroege?) vogels achter.

Vlinderman in kleine pauze

ja door nee tegen ja

met duizenden zijn we
ineengeslagen ruiters op
paarden die dienst weigeren
alsof ze te hard bereden

staan we langs de zijlijn
schouder aan schouder
op zoek naar meer in
het vrolijk anarchisme
waarin de stad zich verslikt

ze houden van ons
tel ze met streepjeshand
en noteer snel ja
voor het echte leven
voorbij het voorbij

of het teveel gewaagd
een totaal andere vraag
met uiteraard volmondig
een geheel vernieuwd antwoord

Frans V.

donderdag 4 december 2008

Ed uit Maastricht, Poëzieprijs in Wijnegem


Beetje vreemde dag, gisteren. Eerst helemaal naar Maastricht, waar er om 11u00 een begrafenismis voor Ed werd gehouden. Het is een viering geworden ter ere van de mens die Ed bij leven geworden was en waarschijnlijk ook lang erna nog zal zijn. We hebben sterke mensen aan het woord gehoord, waaronder zijn tweelingzus Ilze, een neefje, zijn schooldirecteur/-werkgever. We hoorden hoe ondanks het onwaarschijnlijk immense verdriet zijn vrouw en broer zich vasthielden aan de muziek, die naast de poëzie zo belangrijk was voor Ed. We merkten hoe Sarinthe, muziekgroep waar Eds vrouw in meespeelt, ons een brok in de keel deed krijgen met hun sober maar daarom niet minder doorleefde vertolkingen van een aantal songs. In de kerk bleef het bij wijlen soms minutenlang doodstil, om maar niets te missen van dat door iedereen gedeelde en gedragen moment om samen even stil te staan bij Ed. Prachtig, vond ik dat. Het was trouwens een goed idee om daarna even met wat gelijkgestemde mensen wat te gaan drinken en eten in de Peroen, waar Nip en Bibi Ed voor het eerst hebben ontmoet. De cirkel rond, zo.

De avond was iets helemaal anders. Het was de uitreiking van de allereerste Wijnegemse Poëzieprijs, gekoppeld aan de diverse optredens de afgelopen twee jaren op 't Gastvrij Podium. Een jury had reeds eerder haar punten toegekend, maar nu moest ook het publiek nog diezelfde avond haar oordeel eraan toevoegen, met een gelijke waarde voor beide scores. Een kort verslag volgt hier later nog, met wat beeldmateriaal, maar Bibi kan alvast meegeven dat de Eerste Prijs finaal in zijn zak gegaan is (nou ja, niet echt erin, zult u later wel begrijpen).

Vlinderman in café RoodWit, ergens in maart dit jaar

woensdag 3 december 2008

Wijnegemse Poëzieprijs 2007-2008


Vlinderman steekt even zijn neus aan het blograam, na een dag in Maastricht, om vervolgens als de wiedeweerga spoorslags af te reizen naar Wijnegem, waar een podium op hem wacht. Het belooft een leuke avond te worden met een blij weerzien met sommige gastdichters van de afgelopen twee jaren én ook sommige van de muzikanten zullen present geven. Een beetje een apart Gastvrij Podium ditmaal, maar wie niet af en toe eens afwijkt van regels en structuur, die dreigt de kans te lopen vast te roesten en niet meer uit het leven te halen wat erin zit.

Vlinderman in april 2008, GVP

Tot later!

Uit de mail: 't Antistressproject vzw

Uit de mailbox gegraaid en met de juiste toestemming en zo hier geplakt:

Lieve Mensen,


Wil je deelnemen aan een dubbeltentoonstelling?
Wil je mee op de flyer/uitnodiging? Reageer dan voor donderdagochtend, deze donderdag ja!

Zondag 21 december 2008 gaat 't Antistressproject Vzw (momenteel in oprichting!) van start.

Deel 1: van 17u tot 21u vernissage en optredens bij mij thuis in de Huikstraat 48 te Antwerpen.
Deel 2: vanaf 22u vernissage en optredens in café de Jezuiet (nabij de Academie), ook al te Antwerpen.

Zondag 11 januari 2009 finissage

Doel is ook zondag 21 december te praten met kunstenaars over het dorp Doel, en wat ginds zowal vooralsnog mogelijk zou/zal zijn.

Uiteraard stellen we de vzw zelf vooral even voor. Welk zijn de doeleinden van vzw 't Antistressproject? Over kunst en Kunst en ontspanning ende Ontspanning.

Stuur deze mail gerust door. Neem vooral deel. Geef wat van jeZelf elf ;-)

2 kunstwerk(jes) per persoon. 1 voor in café de Jezuiet, 1 voor in de Huikstraat. Voorstellen voor de etalage in de Huikstraat zijn welkom. EVENALS MENSEN DIE EEN DEUNTJE MUZIEK SPELEN WILLEN, OF POWETISCHE OPTREDENS, ALSOOK ZUIVERE PERFORMANCE-VORMEN. Contacteer ons!

Mijn telefoonnummer 0473 75 999 1, e-mail hier klikken.


Met vriendelijke groetjes,


Erwin.

dinsdag 2 december 2008

Oproep: 't Gastvrij Podium woensdag 3 december 2008


Nog een kleine twintig dagen en de nachten gaan weer korten, en daar kijkt Vlinderman alvast naar uit. Het is niet altijd even leuk om bij halfduister het pand te moeten verlaten en het pas bij valavond terug te mogen betreden. Dan lijkt het alsof je dagen zo vol werk zitten, alsof dat het enige is dat zou bestaan, terwijl er nog zoveel leven daarnaast te aanschouwen valt, gaande van de bedelende dakloze tot de nijdig op zijn gemanicuurde snor kauwende rijke stinkerd voor de lichten in een file omdat ze weer eens een goede baan opnieuw moeten asfalteren. Van de vlijtig snorrende Miss Jackie T die thuis op je wacht om samen met je vrouw je te verwelkomen na een dagje kantoor tot 85 mails die om je aandacht pinkelen. Van de krant die ook zijn laatste pagina's aan jou wil openbaren tot dat boek dat nog halfgelezen smeekt om een paar geïnteresseerde handen. Vlinderman telt dus af, alweer.

Morgenavond gaat hij trouwens proberen een prijsje in de wacht te slepen in Wijnegem op 't Gastvrij Podium, al rekent hij daarbij in ieder geval op een stukje fanclub dat hem komt steunen met aandacht en een stem. Heb je dus morgenavond niets aan de hand, dan ben je altijd welkom vanaf 20u00 in GC 't Gasthuis in Wijnegem, niet zo heel ver voorbij Wijnegem Shoppingcenter. En àls je komt, wees dan op tijd... Om je er warm en wakker voor te krijgen, hierbij eentje dat ik morgenavond sowieso zal voordragen (geschreven naar aanleiding van Zuiderzinnen 2008, dit jaar in het teken van het dialect - zoek ze maar), met veel goesting trouwens :-)



met volle goesting

uit goesting is hij gekomen
fragment van een splitseconde
verbijstering uit het wonder
dat vermenigvuldiging uit deling
leidt tot atomair mirakel

hij draaft van honger naar honger
ontwijkt de doefe gemeenplaatsen
zoals een volleerd koorddanser de winden
die hem zijn balans kunnen ontnemen
en laat zich leiden door de migolle
als de eerste de beste ket die weet
waaraan hij zijn bestaan te danken

in zijn zoetepoepe-les-bains
waar de aanbedene zelf aanbidt
vermengt object zich met subject
ter meerdere eer en glorie van
in hogere kringen misprezen gedoe
tussen of op of onder de lakens
maar het zal hem worst wezen
in zijn eeuwige zoektocht naar
de oorsprong van zijn ontstaan

het is de goesting
en niets meer of minder
die hem blijft drijven
voorbij de grenzen
van het fatsoen

Frans V.

maandag 1 december 2008

uw belastingcontroleur werkt, maar hoe

Nog niet zo heel lang geleden stond er in de krant een artikel over hoe slecht het wel gesteld was met de controles van de Belgische fiscus. Manschappen te kort, computers te kort, geen tijd voor de kerntaken van het controleren, niets functioneerde naar behoren. Natuurlijk heerlijk nieuws voor al die overijverige fraudeurs onder ons, die hun pakkans tot omzeggens nul herleid weten en lustig verder doen. Geloof me als ik toen bijna medelijden kreeg met die arme ambtenaartjes die ocharme hun jobke niet konden uitvoeren.

Vandaag denk ik daar wel anders over. Eén of andere jandoedel op de Antwerpse belastingendienst had blijkbaar wat tijd te doden (of was door dat vorige artikel een beetje in zijn gat gebeten) en dacht: 'Ik zal eens een briefje sturen naar een mevrouwke om haar wat af te dreigen, want die heeft nog geen belastingbrief ingevuld en ingestuurd en dat is nu toch wel ferm over tijd, want uiterste indiendatum was toch 2 juli 2008.' Vervolgens heeft diene mens op onze (belastingbetaler zijnde) kosten zijn tijd gespendeerd aan het opstellen van die dreigbrief en nog steeds op onze kosten op de post gedaan. De frisse moeite om zijn tanden eens in een grote vis te zetten ontbrak hem waarschijnlijk volledig, want ocharme geen tijd of materiaal daarvoor...

Kijk, het is niet omdat een vrouw verhuist dat zij ineens studente af zou zijn. Het is ook niet omdat een vrouw trouwt, dat zij ineens een werkende vrouw geworden is, laat staan ineens het jaar daarvoor al gewerkt heeft, en al zeker niet als ze toen nog steeds ingeschreven stond als studente. Zo retroactief werkt het allemaal niet. En als die kinkel op zijn burea'ke nu eens de moeite had gedaan om de kruispuntdatabank van de overheid te raadplegen (en kom me nu niet vertellen dat een belastingcontroleurke dat niet kan of mag), dan had ie zich de moeite van het ambeteren kunnen besparen - en die van mijn vrouw ook. Nu mag zij onder dreiging van belastingverhoging (waarop???) en/of een boete (sic!) zich de benen onder het lijf vandaan lopen om aan te tonen dat er niets veranderd is. Vet cool bezig, zo. En ondertussen maar klagen en zagen dat ze geen tijd hebben om achter de grote jongens aan te gaan. Niet moeilijk als men zijn tijd aan deze zever verspeelt. Binnenkort krijgen we hier nog een aanslag binnen op naam van Vlinderman, dan gaan we pas lachen, ja!

Het moest me even van het hart, vooral omdat dergelijke zever ons altijd lijkt te overkomen. Eerst dubbele boete op een vermeende sluikstorting, wat de schuld was van een bende stakende overheidshuisvuilophalers, dan een boete voor verkeerd parkeren waar het kort daarvoor nog mocht, het rijtje vult zichzelf wel aan. En dan nu, op een moment dat ons hoofd wel ergens anders naar staat, deze ongein? Vlinderman twijfelt tussen geeuwen of schreeuwen.

zondag 30 november 2008

Genoeg!

Iemand zou me moeten beginnen betalen om op m'n vermoeide achterste (eufemisme voor 'luie reet') achter m'n pc te zitten en te surfen alsof ik zo geboren was. Nergens anders zin in vandaag, geen fut voor wat dan ook, maar wel klikken dat het een lieve lust is. Schandalig, ik beken, de dichter in mij versmoord in enen en nullen en de grootste nul er nog fier op ook. Maar wat moet je anders, als je je lamgeslagen voelt door iets wat niet in je macht ligt? Keep on smiling en maar doorgaan als het eerste beste Duracellkonijn? Ik dacht het niet. Werkelijk niet.

Soit, wilde ik nog even kwijt voor de zorgvuldig aangebrachte emulsie mijn handen van het klavier losweekt, mijn billen van de zetel, mijn ogen van het scherm, kortom, ik hier gewoon een stevige en dikke punt achter kan zetten. Genoeg is genoeg en ook dat is genoeg, zoals het al zo vaak heeft weerklonken in die fijne wereld van ons. Tijd voor wat anders, ook al zal ook dat alweer niet zo onbekend zijn als de avonturier zichzelf had voorgesteld...L

Aankondiging: Wijnegemse poëzieprijs

Ondanks alles gaat het leven door. Hieronder een uitnodiging voor aanstaande woensdag in Wijnegem.


Beste poëzie- en muziekliefhebber of -ster,

U bent van harte uitgenodigd op de 19de editie van 't Gastvrij Podium dat deze keer een best off is van wat de revue passeerde de voorbije twee jaar.
Er zijn zeven dichters en dichteressen die een gedicht hebben ingestuurd voor de Wijnegemse Poëzieprijs: 4 van de edities van 2007 en 3 van die van 2008. Zowel de jury (50% van puntentotaal) als het aanwezige publiek (50% van puntentotaal) beslissen wie de beste is voor 2007 en wie voor 2008.
De volgorde waarin de dichters voordragen wordt via loting uit een hoed op het moment zelf bepaald door de jury, dichter per dichter. Elke dichter heeft 5 minuten, waarin zij of hij het ingezonden gedicht en een aantal andere werken brengt. Zij zullen muzikaal worden afgewisseld met telkens 15 min live muziek, gebracht door de vier beste muzikanten of muziekgroepen van de voorbije twee jaar.
Kom dus op tijd (20u) of u mist uw favoriet.

Dichters voor de prijs van 2007

Frans Vlinderman:
Medebezieler van het Gastvrij Podium, administratieve loonslaaf om den brode, dichter uit passie.
Frans Vlinderman behoort al enkele jaren tot de vaste kern van de Antwerpse Muzeval. Aangemoedigd door zijn dichtersvriend Verdano waagde hij zelf eind 2003 de stap naar dit vrij podium. Hij staat in voor de poëtische programmering van ‘t Gastvrij Podium, waarvan hij tevens de inleiding op zich neemt.
Frans Vlinderman wil geen hermetische poëzie brengen. Hij is een observator van mensen en gebeurtenissen, die hij vervolgens in poëtische verzen giet. De lezer van zijn poëzie heeft daarbij vaak, zo niet altijd het laatste woord. Experiment naast maatschappelijke betrokkenheid zijn hierbij zijn handelskenmerken. Meer info via frans_vlinderman@vlinderman.be te verkrijgen.

Frieda Groffy:
Is in de eerste plaats gewoon mens, vrouw, moeder, grootmoeder, dochter, zuster, vriendin, geliefde. Ze steekt haar mening niet onder stoelen of banken als sociaal bewogen activiste, die er als 'intellectueel’ geen moeite mee heeft haar nek uit te steken en indien nodig in protest de straat op te gaan. Frieda is iemand die reist om te 'leren' en zich in andere culturen kan onderdompelen, met een open geest, warm hart en veel respect.

Sven De Swerts:
Omschrijft zichzelf als de enige ghotic-poet van Vlaanderen. Hij organiseert met Spinyopaat het enige open podium in Gent. Hij is de Brian Molko van Antwerpen. Voor spinnen knielt hij, want ze zijn zijn satan.

Maarten Van Camp:
Mede-oprichter van het Gastvrij Podium die zorgt voor de muzikale inkleding ervan. Hij houdt zich bezig met ritmische poëzie die hij soms combineert met jonglerie. Zijn gedichten zijn uit het leven gegrepen en spelen kritisch in op de actualiteit. Ze zijn scherp, maar toch ook weer zacht.
Hij nam reeds deel aan podia van de Sprekende Ezels, Muzeval, Cartoons, Wijnegem Lacht en zong een tijdje zijn Poëzie in Vera's Bigband. Momenteel zingt hij nog steeds in het koor Hei Passoep, hij trommelt, rapt en jongleert in de Murga Kinébaba.

Dichters voor de prijs van 2008

Chris Van de Rijck:
Gekend van de Muzeval en 't Gastvrij Podium als gastdichteres.

Bart Hannah:
Trouwe bezoeker en deelnemer aan ’t Gastvrij Podium.

Thomas Verdijck:
Wijnegems dichter, veelschrijver, gekend als gastdichter op 't Gastvrij Podium en medewerker. Hij presenteerde ook al regelmatig het vrij podiumgedeelte van dit evenement.

Beste muzikanten en muziekgroepen van 2007 en 2008

Munck:
Speelt voor u ballads, blues en eigenzinnige covers. Dit alles wordt verwezelijkt door Jan Vrancken op gitaar en zang, Marc Franckx op contrabas en Wannes Vrancken op cajon en drums.
Marc en Jan startten 6 jaar geleden als een bas-gitaar-zang duo. Oude, ijzersterke nummers zoals 'Blue Valentines' en 'Mothers little helper' kregen een akoestisch en basic karakter.
Munck, ondertussen uitgegroeid tot een trio, bouwt nu aan een stevig repertoire van ballads en blues (o.a. Amsterdam / The road's my middle name). Zorgvuldig uitgekozen covers geven ze een eigen(zinnig) accent (nummers van o.a. David Gray / Elvis Costello /...)
Ook eigen nummers schrijven vormt op dit moment de uitdaging voor de groep.

Marieke Lightband:
Is een singer-songwriter uit Nieuw Zeeland die op het podium staat als een huis. Haar nummers komen voort uit een mix van culturen. Dankzij haar internationale achtergrond weet ze haar publiek te bekoren met originele aangrijpende melodische muziek.
Zet je neer, geniet van haar akoestische gitaarspel en laat je meenemen door haar wondermooie stem.

Yannick Rivière:
Deze sing- en rockwriter brengt eigen Engelstalige songs met een enorme gedrevenheid en ritmiek. Hij begeleidt zichzelf op een semi-akoestische gitaar. Zijn stem gaat door merg en been. Yannick trad reeds op in jeugdcafé Pierlala van JC Ahoy. Je kan hem beluisteren op zijn site
www.riviere.be.

Sarinte:
Is een trio dat het Nederlandstalige levenslied brengt met Dieter op contrabas, Roos op accordeon en Pieter op zang en gitaar. Zij zijn ook te beluisteren op www.sarinte.be.

Namens de werkgroep 'Gastvrij Podium'
meer info: gastvrijpodium@hotmail.com

Misschien weet Ed het nu

Het weer buiten is zoals de stemming binnen: naargeestig, kil, klam. Er zit niet veel beweging in vandaag. Er moet nog zoveel gebeuren, maar het lijkt alsof Vlinderman maar niet in beweging geraakt. Na een bijzonder leuke avond bij vrienden Britt en Yoeri eergisteren, gevolgd door een bezoekje aan Oma Goes en Ko & Lenie, die ons huwelijksalbum voor het eerst onder ogen kregen, dachten Nip en Bibi er een rustige avond aan te breien gisteren, maar toen kwam dus dat onbevattelijke nieuws dat Ed er niet meer was. Waar we vorige week samen nog lustig plannen smeedden om Ed eindelijk tot in onze koekenstad te krijgen, zullen we nu verder moeten in het besef dat dat er nooit meer van zal komen. Worden we bestookt met gedachten aan zijn echtgenote en zijn dochters, en hoe het nu met hen verder moet. Het hoofd gaat er van malen, alles lijkt ook opeens zo futiel, betekenisloos.

Meer nog dan op 1 november, de dag van Allerheiligen, drukt deze gebeurtenis ons met de neus op de feiten: waartoe leidt dit alles ons? Wat is de betekenis van een leven vol gejaag en gedaas, als morgen zomaar de stekker eruit kan getrokken worden? Welke zingeving is de beste, als het enkel jezelf ten dienste staat? Leven in het nu, zoals Ed het deed, volstaat het wel om de dagen door te komen? Zoveel vragen alweer en Vlinderman laat het even los. Ademen, in, uit, in, uit, zal er nog een morgen komen? Zal er nog een bewust einde aan vandaag te beleven vallen? Futiel allemaal. En toch zal ook nu weer de tijd een vage mantel vol heling op onze schouders komen draperen, zoals dat gebeurde na Papa, Victor, Micha, Jan, Bonbonneke, Bonma, Bonpa, Paula, Marcel, Remy, en al diegenen waar ik nu even niet aan denk, maar die ik nog zo vaak moet missen. That's life? Right.

Blogarchief