Deze blog - op eigen risico reageren

Hier deelt Vlinderman af en toe wat gedachten en gedichten.

dinsdag 20 maart 2007

Gedachten + gedicht

Daar gaat het, de bevlieging, de fure, de muze ook. De dagen zijn schakels geworden, die slechts hun zwaktepunt kennen in de nachten die hen verbinden. Zo is het winter, zo spreken we van de lente, en of er nog verandering zal zijn? Wie weet dat. De gewette messen lijken opgeborgen, de wonden gelikt, nieuwe bezigheden gezocht. Hoewel, gezocht, het is een groot woord. Er waren andere gebeurtenissen, waarbij al de rest in het niet verzinkt. Het is hier niet anders dan voorheen, ik heb geen plattegrond nodig om mijn weg te vinden in huis, maar toch. Ik kijk er anders tegenaan. Tegen een heleboel zaken trouwens.

Morgen is het gewoon woensdag, vandaag was het een jaar geleden dat ergens in mijn hoofd een slagader het nodig vond even niet meer normaal te doen en open te barsten. Maanden heb ik daar nog van 'nagenoten'. Maar dat is verleden tijd. Morgen is het woensdag gewoon.

Nu nog een vervelende vent uit zijn waanbeelden helpen, misschien dat de rust dan ook wel eens weerkeert. Eindelijk. Aan sommige zaken moet gewoon af en toe een einde komen.

over de wegen

hier rust het gelijk
uit, op zijn zijde gelegen
ter dood veroordeeld door zij
die niet beter hoeven weten
dan zo is het altijd geweest

ergens in de verte de toren
die staat en statig ziet
wat klein en miezerig krom
zijn eigen weg blijft eisen
naast het pad van de waarheid

de klok zal slaan
regelmatig zelfs
met af en toe een haan
driemaal werf en kijk daar
slijk en nog eens slijk


© Frans V.

maandag 19 maart 2007

Pet + gedicht

Vandaag is 'Pet' overleden. Pet is een ferm stuk tot in de 80 geraakt, bijna 90, maar de laatste jaren was het niet meer zo bijster goed. Gisteren kreeg ik bericht van broer, dat het nog minder goed met hem ging. Vandaag belde John dat het slecht ging. Enkele uren later belde hij dat het afgelopen was. Pet was niet meer. Broer heeft geen peter meer. Wij hebben geen grootvader meer. Raar. Ooit met Nip enkele jaren terug Pet nog bezocht in het geriatrisch ziekenhuis, waar hij na zijn pensionnering werd opgenomen, maar wat we daar zagen, was een karikatuur van de Pet die ik mij nog herinnerde. Ik weet zelfs niet of hij toen besefte dat ik hem Nip kwam voorstellen. Ik denk het niet. Pet was al een tijdje weg, ook al was hij er nog.

dag opa

de Grijze komt soms
op visite, hij neemt dan
wat sprankel met zich mee
als hij weer Herwaarts gaat
en laat nog wat over
voor zij die achterblijven

een hand om vast te houden
ogen om licht in te zoeken
herinneringen ter vervanging
van ontbrekende woorden
spiegels op een toekomst
maar bovenal niets meer
dan jezelf daar tegenkomen

afscheid nemen, dat gebeurt dan
liever nog in het hoofd die lach
zoveel jaren, kneepjes in je wang
nog zoveel jaren ongeschoren
de sigaret die zou verdwijnen
het glaasje voor altijd leeg
en altijd weer dat eenzaam bed

de Grijze moet manieren leren
en niet met stukjes lopen zeulen
ineens alles, 't moet toch weg
en dag, opa, ik weet het nu wel

© Frans V.

zondag 18 maart 2007

Dageraadplaats + gedicht


De actualiteit kan mij maar matig boeien vandaag. Eén van de zaken die ik oppikte, was dat de beste speeltuin van 't Stad tegelijkertijd ook de onveiligste zou zijn. Nou ja, beste speeltuin. Bij ons om de hoek (ook relatief te lezen) ligt de Dageraadplaats. Laat dat plein er nou helemaal opgebroken bijliggen. 't Stad is immers nog steeds in de running voor de titel van grootste bouwwerf van de eeuw (zijn ze vorige eeuw mee gestart, dus ik zou er meervoud van maken). Er is ook geen vervangplein geïnstalleerd voor de kleintjes (hoe dat er zou moeten uitzien en waar ze dat zouden moeten neergelegd hebben, zal me een fantastische worst wezen).



Wat gebeurt er nu: waar eerder de kindjes uit de buurt, en ook die niet uit de buurt, maar met mama's en papa's op de terrasjes, samen kwamen spelen in hun veilige klimtuigen en terugkaatsende valstoeptegels, wordt er nu naar hartelust geravot tussen het werfmateriaal. Sommige ouders zouden het zelfs wagen de omheiningen opzij te houden, zodat hun kroost ongestoord de versperring kan nemen op weg naar een zanderig uurtje puur plezier.

Ik denk dan terug aan de tijd van toen er helemaal niet op elk plein van elke wijk een speeltuintje lag. Waar amuseerden wij ons toen het beste? Juist, op al wat maar trok op een werf: zalig toch, die kranen, waar je zo gemakkelijk af kon vallen, vooral als het een beetje regende. En wat een genot, al die harde stenen, waar je maar beter niet over kon schuiven, wilde je niet je vel achterlaten. En of we thuis dan gingen vertellen waar we aan het ravotten waren? Vergeet het maar, die ouwe sukkels wisten al járen niet meer dat ze vroeger hetzelfde hebben gedaan.

Vandaag de dag is het nieuws. Groot nieuws. Actua. Pffft.

samen spelen

een kind ligt begraven
op de werf, het is druk
met tientallen en nog
zijn ze onderweg, loeiend
dat zij de besten zijn

de strijd nadert ras
na ras neemt zijn plaats in
de stellingen staan tegen
de omheiningen gesteund
bedolven onder wolken stof
geen plaats voor astma
noch voor andere excuses

het niet begraven kinderhoofd
kijkt ongewild nieuwsgierig op
een tranen modderspoor verraadt
verdwaald zand in een avonturenoog
maar de lach oprecht ontkracht
van enige dwang elk bestaan
hier wordt jeugd gevierd

© Frans V.

zaterdag 17 maart 2007

Een vreemde zaterdag + boekske + gedicht

Twee dagen verder, het begint wat beter te gaan, al was het vandaag een rare zaterdag. De vernedering zal nog even blijven hangen, maar ook de lessen die eruit te trekken vallen. Over vriendschap, over eerlijkheid, over mensen en hun soms verrassend kleine kantjes als het op eigen gewin uitdraait. De woede wint aan kracht, weldra moet ik me gaan intomen om geen échte brokken te maken... Voorlopig hou ik het maar bij alle banden doorknippen die er in de loop der jaren zijn gegroeid, vermits het van de andere kant uit blijkbaar ook zo gebeurt. Maar genoeg daarover, het is mijn en jouw tijd niet waard.

Laat ons ook eens wat goed nieuws brengen: ik heb een verhaal uitgelezen, een heus boekje zelfs (het moet niet altijd online te doen zijn...) Ik zet kort even de gegevens onder elkaar:




Auteur: Fiona Ambrosius
Titel: De Gevangene van het Licht
Uitgeverij: Free Musketeers
Uitgiftejaar: 2006
ISBN: 90-8539-544-5
Aantal pagina's: 62

Over het verhaal zelf kan ik kort zijn: gezien het geringe aantal pagina's stel ik voor dat je het zelf eens in huis haalt en het leest. Veel moeite zal je daar niet bij hebben, want het leest eigenlijk nogal vlot door. Het boeit zelfs. Dat de titel een deel van de plot weggeeft, is minder, maar het stoorde mij niet echt. Het enige waar je wel rekening mee dient te houden, is dat het niet helemaal foutloos gedrukt is, maar het is een kniesoor die daarom maalt. Als visitekaartje van Fiona kan het in ieder geval tellen. En ik vermoed ooit een handtekeningsessie mee te zullen maken op de Boekenbeurs...

verhalenschrijfster

zomaar uit haar hoofd
een beeld geplukt, vertaald
naar papieren letters toe
tot verhaal gestaald en dan
ingebonden en verspreid

een hersenflard op weg
doorheen de wijde wereld
een spoor van onbevangenheid
ze schrijft, ze blijft
de roem moet afgeroomd
een stukje ook voor haar

in mijn hand rust
haar glanzend pakje hoop
ik koop er niets meer mee
maar loop een eindje op
naar haar eigen schrijverstop

© Frans V.

vrijdag 16 maart 2007

Vlindermoord

Vlinders kent iedereen, dat zijn van die mooie fladderbeestjes, die kleur brengen in het leven. Het zijn ook die tere insectjes, die bij simpele aanraking door iets of iemand vreemd genoeg hun vliegkunsten verliezen. Ze dienen immers onbesmet te blijven.

Stel je voor dat een leuke bezigheid tot een hobby leidt en dan tot een permanente en geëngageerde deelname gedurende jaren binnen een klein, doch prettig gezelschap, waarin het veilig en toegelaten is te leren, te groeien, open te bloeien, waarbinnen het toegestaan is jezelf te zijn. Stel je voor dat doorheen de jaren niet alleen je hobby zich verder verdiept, maar ook de begeestering zich zo diep wortelt, dat af en toe de partner begint te morren.
Heb je het je voorgesteld? Neem dan een inititatief, dat al jaren ligt te sudderen en waar ineens onlangs schot in de zaak is gekomen, een soortgelijk initiatief, als dat waar je al jaren actief bij betrokken bent. En je vergeet het ene 'officieel' op de hoogte te brengen, omdat je argeloos bent en niet bewust van sommige op de loer-liggers om je een mes in de rug te planten. En je wordt tijdens een vergadering van je engagement ineens getrakteerd op woorden als 'stiekem', 'achter de rug om', 'kwetsend', 'motie van wantrouwen'. Dan heb je het wel gehad, denk je niet? En als dan volslagen normale en weldenkende medehobbyisten zich laten meesleuren in een waan van paranoia, waar sta je dan?

Ik heb niet veel zin er veel woorden aan vuil te maken, ik dicht het wel van me af. Iemand die woorden als 'open', 'eerlijk' en 'zonder verborgen agenda' zo kwistig in het rond strooit, verdient het trouwens en immers niet zijn naam hier te zien staan. Nergens trouwens. Zo iemand verdient ontmaskering en vervolgens terechtstelling en verbanning. De coupes die door die persoon al gepleegd zijn, 'gesloten', 'achterbaks' en 'geheel volgens verborgen agenda' zijn niet meer op één hand te tellen. Binnenkort zal de grootste aller coupes van betrokken persoon trouwens links en rechts wel opduiken op het internet en elders. Geduld om een slag te slaan, is altijd al een (schone) deugd geweest, hoewel ik dat betwijfel voor de kennissen van een intrigant.
Tranen, woede, pijn, vernedering, ik heb het allemaal mogen ondergaan gisteren en vandaag. Ja, een dichter is een gevoelig wezen. Maar een vlinderman is een tweedeling: de vlinder die niet aangeraakt wil worden, enige suïcidaliteit niet te na gesproken, maar ook de man, die van zich af en desnoods erop slaat. Ik laat me niet 'uitrangeren' omwille van een eigen mening en omwille van een eigen standpunt. Ik noem geen namen, ik noem geen plaatsen, slechts tijdstippen. Vermits deze bewuste blogbijdrage (naar eigen zeggen) door slechts één betrokkene gelezen wordt, ben ik gerust op de beperkte openbaarheid. Maar voor diegene die het dan wel denkt te zullen weten: laat maar. Betrokken rugmesplanter zal wel een nieuwe gelegenheid vinden, want ik moet eruit. Dag hobby. Dag bezigheid. Omdat ik geen ja-knikker (meer) wens te zijn. De wereld een hard oord? Hoezo???

Trouwens, betrokkene, je bent zo goed in rugmessen, ben je ook bereid niet anoniem het volledige schoentje aan te trekken? Mag ik zelf ook terug op je open en eerlijke blog, die slechts kan gelezen worden door mensen die je 'vertrouwt' (lees: in je zak hebt zitten)? Of is de plotse uitsluiting na jaren 'vriendschap' er gekomen omdat ik niet meer bruikbaar ben en je ook voor mij een coupe in de zin hebt??? Voor betrokken 'vriend' is alles uitgeklaard (Nip heeft in volle colère gebeld - tegen mijn zin, maar mijn tranen stonden haar niet aan!), niets geen vuiltje aan de lucht. Bon, nu ik mijn gemoed hier gelucht heb, ook voor mij geen vuiltje aan de lucht meer.

Ik mijn gal, jij ook de jouwe, want ik ben en blijf. Die tranen van mij heb je gekregen, maar niet gratis. Er zijn grenzen, ook aan jou, ik ben ze aan het zoeken. Zodat ik er ver van weg kan blijven. Dit ego is niet opgewassen tegen dat van die messentrekker die jij bent.

lange tenen

ze hebben tenen
tenen, om u tegen te zeggen
stengels van tenen
lianen zelfs
om verstrikt in te raken
verschrikt van te worden

hoezo, hoewaar, daar zo
vergeet de rest maar
denk aan jezelf
neem ikke eerst
de norm, de wet
is gewijzigd

hier heerst de ander
nieuwe benen nog
langere tenen
vergeet wat je weet
onthou niet wie je bent
maar waar

je bent daar
niets zo klaar als
hey, te dichtbij
je verstikt mij
ja, het wordt ineens tijd
voor gewoon en enkel mij

© Frans Vlinderman

donderdag 15 maart 2007

Werk + wijlie + gedicht

Het aanhoudend mooie weer doet me toch wel wat. Ik herinner me vorige zomer nog, toen het in juli zo fantastisch warm en zonnig was. Nu zou ik buiten in het park willen gaan liggen, bloemen bijtjes en andere menselijke interacties willen observeren, toen bleef ik bijna de hele tijd binnen... Nu moet ik werken met licht aan, want het is nogal donker, toen moest ik gewoon niets, licht of donker, maakte geen verschil. Het kan verkeren. Zoals Nip en ik, alweer een maandje verder op ons pad, de teller staat op twee jaar en zeven maanden, niet alleen het kan verkeren...

lenteslag

gebladerde daken met
geglinster in de lente
die nog niet aangekomen is
met zilveren spiegels
plassen voor de dorst
die herfst en winter nalieten

wolkenloos verdampt de nacht
in een zomervolle dag
niemand om te ontkennen
dat bloemen weer zullen bloeien
het gras zichzelf hersteld
de heuvels rond Jericho innemen
zonder kreet, zonder strijd

om en om is het gegaan
het seizoen zonder naam
aan de poorten van het leven
op de post- en prenatale afdeling
kleurt en geurt het als toen
enkele maanden geleden

© Frans V.

woensdag 14 maart 2007

Werkdag + fijn stof + gedicht

Werkdag acht achter de rug, het begint nu echt wel te wennen. Woensdagen zijn zo van die plezante dagen, dan komen er tig telefoontjes binnen, zijn er tig mensen die een afspraak ergens in het gebouw hebben en kom je eigenlijk armen en benen te kort om van hot naar haar te vlammen. Zo'n dag is natuurlijk snel om, dat weet je zo.

In de krant stond er dan weer vanalles over het eerste fijne stof alarm in België. Dankuwel, mooi en zacht weer, maar laat het in de toekomst maar een beetje meer waaien. Binnenkort leven we in een permanente staat van één of andere alarmvorm: ozonalarm, CO²alarm, stofalarm, brandalarm, inbraakalarm, alarm maar al op...

onder het stof

er hangt stof in de lucht
onzichtbaar, misschien een oom
of tante met een boodschap
uit het hiernamaals
dat Hij gelijk had
en niemand anders

ik bind de strijd aan
een rode doek met witte bollen
houdt me wel in het hiernumaals
en smijt het vege lijf op
de autotraagweg

vandaag geen overuren
de afstand wel dezelfde
maar de files ongebreideld
en teveel familie onderweg

© Frans V.

dinsdag 13 maart 2007

Zeer kort

Dag Blogstrijd, het wordt iets anders. Ik gok op een gedicht per week gewoon zomaar in de kijker...

maandag 12 maart 2007

Bezigheden

Week twee op het werk. Morgen is vermoedelijk de laatste dag van mijn zusje, die ik kom te vervangen. Vanaf dan sta ik er 'alleen' voor. Niet dat ik dan ineens alles moet kennen en kunnen, maar toch. Er ligt al wat stof op mijn eigen kennis van het takenpakket, dus het wordt de eerste maanden opletten om vooral geen fouten te maken of zaken te vergeten. En dan ondertussen ook nog de schoolopleiding, waarvoor ik sedert vorige week vrijdag de goedkeuring heb, af en toe wat voordragen, een filmforum mee in stand houden, vriendenkringen onderhouden, een verjaardagje vieren, verhuisplannen maken en ten uitvoer brengen en last but very not least, Nip gelukkig maken, nee, ik verveel me niet. Ik word alleen maar ouder...

Frans V.

zondag 11 maart 2007

Geheim te koop?

Net terug van een zalige namiddag bij Mama Mia, Vlindermans moeder dus. Lekker gegeten, luchtig getafeld, vader vandaag herdacht, zwaardere onderwerpen aangesneden. Kortom, een familiedagje.

Frans Verwimp (© Frans Vlinderman)

Zit ik hier te denken hoe een mens extra geld kan maken (verdienen doe je dat niet, want dan blijf je arm). Dacht ik zo ineens, wat als ik nu eens een oproep plaats om mensen te overhalen mij hun geheim te verklappen en mij dan te betalen om erover te zwijgen... Zou dat iets voor jou zijn, laat het me dan gerust weten, ik maak wel een prijsje en dan bewaar ik jouw geheim alsof het het mijne was...


Frans V.

vrijdag 9 maart 2007

Afscheid

Herman J. Claeys, bezieler en oprichter van de Muzeval, zet een punt achter zijn actieve deelname. Noem het een pensioen dat goed verdiend is. Ik ga er niet teveel woorden aan verspillen, enkel dat ik Herman altijd een geweldig goeie peer gevonden heb, een man met duidelijke ideeën, een scherpe maatschappijkritische visie, een man ook die kan begeesteren. Als dank een gedicht, opgedragen aan Herman.

Herman in de bloemetjes (Foto © Foto's: Yvon Moussiaux)

de Dolle Mol

de Dolle Mol is niet meer
gesloten, dat wel, het systeem
verdraagt geen klare kijkers
die teveel kunnen bespreken
met stemmen die kunnen tellen

de koffie staat te verkleumen
zonder warme mensenhanden
het lot van elke geschonken kop
in de krant van agitatie
over frustratie en defenestratie

- iets ging naar de mallemoer

zo eindigt het gesproken woord
gemuilkorfde kleine mensen waarheid
wordt nergens minder gedoogd
dan in een democratisch oord

de staat weet echter niets
van schrijven in stilte
om nog lang daarna
oorverdovend te worden gehoord

politiek, het is
niets voor mij

© Frans V.

donderdag 8 maart 2007

Muzeval # 100


Muzeval nummer 100 is een feit. Locatie: auditorium bibliotheek Permeke aan het De Koninckplein in Antwerpen. Ik ga er niet al te veel over uitweiden, maar plaats hier gewoon een fotoverslagsken, met af en toe een regelke uitleg ;)

Onze gastheer, Tony Rombouts, in vol ornaat (Foto © Frans Vlinderman)

Peter Holvoet-Hanssen (Foto © Frans Vlinderman)

De dichter/man die dacht als laatste te moeten opkomen, beet voor de gelegenheid de spits af, in de ondertussen al genoegzaam bekende eigen stijl.

Erwin Antistress (Foto © Frans Vlinderman)

Erwin moet gedacht hebben dat af en toe gewoon ook af en toe is. Mét kleren dus.

Bart Van Peer (Foto © Frans Vlinderman)

Bart, de man die zich door niemand in de maling laat nemen, met een performance ala 'alles uit het blote hoofd'

Jo Peeters (Foto © Frans Vlinderman)

Meer dan een vaste waarde op de Muzevallen, deze Jo. Onze man van de lightverse...

Herman J. Claeys (Foto © Frans Vlinderman)

Naast de honderdste Muzeval is dit eigenlijk dé man, die gisteren eveneens diende gevierd: Herman, bezieler, dichter, mens, niet noodzakelijkerwijs in die volgorde.

Dansgroep Mirium op Poëzie (Foto © Frans Vlinderman)

Bewogen poëzie, zo werd Mirium omschreven: poëtische choreografie met andere woorden...

Kris Verellen (Foto © Frans Vlinderman)

Of zoals Nip het uitdrukte: 'Van die stijl en gedichten hou ik wel (en van jou ook)'

Ikke dus (Foto © Frans Vlinderman)

Philippe Van Beek (Foto © Frans Vlinderman)

Na de Rode Vlaggen back to basics, Philippe op zijn Philippe's.

Marc Tiefenthal (Foto © Frans Vlinderman)

Dichter essayist, zo omschrijft Marc zich. Ik zoek nog steeds en zodra ik het vind, laat ik het weten. Tenzij Marc mij voor is en zelf actie onderneemt...

Kaatje Wharton (Foto © Frans Vlinderman)

De enige vrouwelijke dichter, de enige draadloze eveneens... Zeg nu zelf, hebben enkel mannen lef(ballen)?


Frans V.

PS: het publiek gaan we niet vergeten:

Even omhoog kijken... (Foto © Frans Vlinderman)



woensdag 7 maart 2007

Niks bijzonders

Ok, helaas, maar ik zal de eerste aflevering van 't Gastvrij Podium in Wijnegem moeten missen. Ik kan het niet riskeren vandaag naar daar te gaan en dan morgen afwezig te moeten blijven op Muzeval 100. Spijtig, maar ik hoop dat het zonder mij ook een (nieuw) feestje kan worden.

Ik ga dus maar slapen.

(ja, zo kort ben ik nog niet geweest...)

dinsdag 6 maart 2007

verkouden + 't Gastvrij Podium + Muzeval 100 + gedicht

Ik voel me niet zo schitterend. Het lijkt wel alsof er een verkoudheid op komst is. Nip voelt het ook, dus het kan wel. Ik hoop van niet, want het is een belangrijke week. Hieronder zie je wel waarom het zo een belangrijke week is...

Woensdag:


Donderdag:



plichtsbewuste griep

ziek van de zweterige nacht
die aan zijn lakens kleefde
hem het ademen bemoeilijkte
staat hij voor een stramme spiegel

hologig bekijkt zijn situatie hem
van vermoeide kop over bevend lijf
het gezwollen rood van behangen ogen
versiert hem de enige teint

de fluim in zijn ontstoken keel
verlaat met een gebarsten hoest
voorbij de donder zijn longen
ontneemt hem dampend ieder zicht

zweverig in zijn tijdsbesef dwingt
hij zich wankel naar die eindeloze plek
waar bergen werk gierend liggen wachten
onwillig zijn dagen te verzachten

© Frans V.

maandag 5 maart 2007

Eerste werkdag + gedicht

Mijn eerste werkdag sinds bijna een jaar zit er alweer op. Een hele berg videofilms ingegeven in de lokale digitale bibliotheek, nen hoop brieven gevouwen en zelfs al de telefoon opgenomen/beantwoord. En dan nog even de sleutels op mijn oude werk gaan binnengooien, met een leuk babbeltje met enkele collega's. Waarna ik min of meer geradbraakt naar huis gestrompeld ben - nog tot 21u op de schoolbanken, dat zit er voorlopig dus echt niet in. Ik ben een mietje, ik geef het toe... Wat was dat nu ook alweer, een hele dag gaan werken?!? Gelukkig had Nip een spontane aanval van liefde te over... Ik weet niet of ik anders nog iets was komen plaatsen.

die neus

het stel schoenen staat
klaar voor het boenen
een veter achteloos los
denkt toevallig andersom

de kamer vol met specerij
speelt het kale kader
voor een drama zonder weerga
als de veter start met domineren

treft hem de gladheid bij
languit de zwoele omhelzing
korstig bruin gevlekte getuige
als een eiland in de ruimte
die nog geurt naar wat was

© Frans V.

zondag 4 maart 2007

Hoboconcert + blogstrijd


Deze namiddag gaan we naar Merksem, luisteren naar een hoboconcert van de Antwerpse muziekscholen. In het totaal zullen er zowaar 100 hobospelers te beluisteren vallen. En of het niet al te belastend voor de oren was, daar bericht ik morgen nog wel over. Voorlopig weten we alleen dat het ergens in de Nieuwdreef is...

De blogstrijd draait op een laag pitje. Eerst was er de aanval op de Superfora, waar ons forum van afhangt, vervolgens blijkt er een desinteresse te bestaan. Zou het kunnen dat een week lang in het voetlicht op een blog staan niet voldoende is? Moet er misschien nagedacht worden over een andere 'beloning'? In ieder geval: ik heb twee inzendingen gehad, Nip één. De stemming leverde ook al heel bijzondere resultaten op: één stem (voor Mobar). Effie lachen dan maar. Stand van de blogstrijd: Nip 3,5 en Frans 1,5. Neeuh, dan hoeft het niet echt meer, toch? Deze week dus de laatste, dan gaan we ermee stoppen, kiezen we zelf wel ergens op het web wat ons interesseert. De stemming blijft dan optioneel...

Nip en ik gisteren (Foto © Frans Vlinderman)

Frans V.

zaterdag 3 maart 2007

abortus + Unicef + gedicht

Eigen volk eerst, komt de slogan je bekend voor? Ja? Ook gisteren de krant gelezen? Dan kan je zien tot wat voor soort gruwel dergelijke slogan kan dienen, als ze simpel en ongenuanceerd wordt toegepast. Of wat dacht je van een stel schoonouders, die het niet konden verkroppen dat hun kleinkind gebaard zou worden door een Marokkaanse en dan maar samen met zoonlief een 'spontane' (het woord alleen al) vruchtafdrijving probeerden uit te lokken... Je leest het goed, en daarbij gebruik maken van een zelfgefabriceerde dwangbuis, een koeienprikstok en koeienverdovingsmiddel. Goed bezig, dat volk van ons. Gelukkig maar dat de foetus en de moeder alles overleefd hebben en het relatief goed stellen en gelukkig maar zijn dergelijke eigen volkjesmensen slechts de uitwassen en lang niet Jan Modaal. Ik zou anders niet weten waar kruipen van schaamte. Eigen volk eerst, het zal wel.

Om een beetje in dezelfde 'marge' te blijven: Unicef heeft een nieuw initiatief gelanceerd. Je kan hier eens gaan kijken en wie weet, ook deelnemen. Het zal snel moeten gaan, maar bon. Vele handen en van die toestanden, moet lukken, toch?

dakloos in het wassalon

witte tegels op de vloer
met waspoederen sporen
onder een flets neonlicht
verhullen niet zijn kilte
zoals hij daar ineengedoken
de nacht tracht door te brengen
van een lang februarimoment

het zakje aan zijn voeten
met gaten en al lang versleten
bevat geen wasgoed meer
maar de resten van zijn beschaving
ooit gekocht op afbetaling

ze noemen hem de doler
de kraker van wat warmte
bezetter van wat ruimte
en af en toe de dakloze

© Frans Vlinderman

vrijdag 2 maart 2007

Moeders + sudoku + gedicht + blogstrijd

Ik krijg even een opening om mijn kans te gaan op de pc, vermits iemand (zie hieronder) even een yoghurtje aan het verorberen is...

Nip hooked up on pc (foto © Frans V.)

Hoe kan je een (schoon)moeder gelukkig maken? Heel eenvoudig: je gaat ermee naar de winkel, een cadeautje kopen voor iemand anders, en dan let je goed op. Ziet ze iets dat ze niet wil kopen, maar wel mooi vindt? Dat is je object, daar moet je een half uur later zelf nog eens om (of enkele dagen, als je het spannend wil houden en wil gokken dat het nog steeds in de aanbieding staat). Vandaag is ze bij ons komen eten (je moest eens zien hoe gelukkig ze was dat haar 'kind' eigenhandig de wokmaaltijd bereidde). Heel gezellig allemaal, zelfs Miss Jackie T was aan de rustige kant, minder voetje vrijen en zo, en ineens haalde Nip haar cadeau tevoorschijn. Zoveel glunders, het was hartverwarmend. En morgen gaan we met zijn drieën naar mijn moeder. Benieuwd naar wat die pot gaat schaffen...

Om het over iets heel anders te hebben: ik ben er vandaag in geslaagd om een sudoku (drie sterren) tot vijf maal toe verkeerd in te vullen. Onwaarschijnlijk. Zodadelijk begin ik aan aan de zesde poging, want dit kan een Vlinderman dus niet over zijn kant laten gaan...

dé waarheid

hier is mijn woord

neemt en eert dit, gij allen

het is de enige waarheid

hier geponeerd om mij te gedenken

want uw woorden zijn hol

zo bol ze staan van fouten

ongezouten persiflages in de marge

zoiets hallucinerend bekomt niet
dan met enkele tijd isolatie


mij is immers de waarheid
en niets dan de waarheid
zo helpe mij iedereen
die niet tegen mij is


en de stilte zal behagen
daar, waar geen vragen zijn
in de bevrijding van alledag

slechts het ademen


in de waarheid
uit de klaarheid

in de woorden
uit het gehoorde


in


uit

© Frans Vlinderman

Trouwens, nog even meegeven: als er hier geen bloggedichten meer gaan binnenkomen, dan doen Nip en ik het samsam, lekker onderling...

Frans V.

donderdag 1 maart 2007

Werkhervatting

Het werk wordt dus hervat, mensen! Volgende maandag begin ik opnieuw, zij het niet meer op mijn huidige locatie. Nee, het wordt opnieuw een terugkeer naar mijn oude job. Waarom, ik hoor het u vragen... Eenvoudig, degene die mij vervangen heeft, woont dichter bij mijn huidige werkgever, dan ikzelf. En ik woon dan weer dichter bij mijn voormalige werkgever. Gezien een aantal banden tussen beiden, kan één en ander soepel verlopen qua overgang en dus: ikke terug naar oude baas en oude werkstek. Woehoe!

Fransje happy (Foto © Frans Vlinderman)

En Miss Jackie T blijft maar krols staan, hoe moet een mens nu nog goed slapen???


Frans V.

woensdag 28 februari 2007

Tandarts, filmforum + gedicht


Gisteren weer iets nieuw geleerd: het is niet omdat je elke dag tot meerdere malen toe je tanden poetst, dat je je gebit dan ook in de hand houdt op vlak van gezondheidstoestand. Daar mocht Nip achter komen. Van ons beiden verslijt zij de meeste tandenborstels (en het moet gezegd - haar bijtertjes zien er in ieder geval een stuk beter uit dan mijn kaakzerken). Nee, Nip zou het niet goed gedaan hebben: te weinig schurend, niet lang genoeg, whatever, maar regelmatig zo een tandenborstel in je bek duwen wil niet zeggen dat de tandarts een tevreden man hoeft te zijn.

Tenzij hij een ordinaire centenjager wil zijn...

tandman

zijn welbevinden hangt af
van de staat van zijn gebit
staat elk stukje brokkelwit
nog wel in het gelid of
zijn er deserteurs of
verbergt het zich achter wat geel
wat bruin of zelfs een beetje zwart?

hij maalt er wel degelijk om
- hier knarst het soms tot 's ochtends vroeg -
behalve als hij tandpijn heeft
dan hangt zijn bek verzuurd
door ieder stompje ongeglazuurd
en krijgt hij bij voorbaat de stuipen
bij gedachten aan gespuit en kies meer
of minder, liefst kiest hij dan minder

hij is een ware tandfanaat
gesponsord door de industrie
van tandpasta en tandprothese
dat is waar ook zijn geld heen gaat
al is het dan al lang te laat

© Frans Vlinderman

Het is trouwens weer de vierde woensdag van de maand, en dan is het tijd voor ons filmforum. Om 20.00u kijken we gezellig naar Ray in GC 't Gasthuis in Wijnegem. Muziek in beeld, quoi?

Ray-filmaffiche (afbeelding © Kjell Wollaert)

Frans V.

Blogarchief