Deze blog - op eigen risico reageren
Hier deelt Vlinderman af en toe wat gedachten en gedichten.
Kortelings bericht via een vriend in mijn mailbox van Peter-Holvoet Hanssen, ge weet wel, de Antwerpse stadsdichter voor de komende twee jaren. Het spreekt voor zich dat u onderstaand bericht leest en vervolgens massaal reageert!
"Ahoy, fantastisch! Vandaag ben ik weer (letterlijk:) on the road met de licht mentaal 'gehandicapte' maar zeer poëtische kunstenaars Kenny Callens & Co van het project 'Vrijbus'; we observeren d'Antwerpenaren en zijn op zoek naar warme woorden (Kenny), pikante woorden (Pieter was onder den indruk van het Schipperskwartier).Vandaag (16/01/2010) zitten we in Deurne, misschien geraken we wel (kleieieieiein kanske) in de Jezuiet. Zoudt ge in ieder geval geen oproep willen doen om vrijdagnamiddag (Meir) 22/1 of zaterdagnamiddag 23/1 (Groenplaats) naar onze poëziebus te komen en woorden en verzen (die we mogen gebruiken) aan te brengen (we hebben er nog véél nodig) die we tot gedichten kunnen kneden voor onze Woordenkraam op Gedichtendag?Spread the word! En een fonkelende bijeenkomst strax!KEEP THE GOOD WORK GOIN'Peter"
Peter-Holvoet Hanssen en Herman J. Claeys, Conscienceplein, 16/12/2009
Een fragment naar aanleiding van de voorlaatste huldiging van Herman J. Claeys, met - dank aan o.a. Erwin Raeves alsook de blog van het Ministerie van Agitatie - op 18 december laatstleden in zijn voormalige café De Dolle Mol te Brussel.
In deze periode van alweer een afscheid nemen/voorbereiden, leek het me raadzaam om ook eens te zien of er wat troostends terug te vinden is in mijn minimaal archief. En dan kom ik uit bij alweer beter, een gedichtje geschreven in januari 2006, kort na het overlijden van die andere dichter bij en in mijn leven, Victor Vanderdaelen aka Verdano aka Cyriel Pirard, toch al zo goed als drie jaar geleden.
Een andere mentor dan Herman J. Claeys, maar net zo goed toch iemand met een reuzegrote spiegel voor het Vlindermancanaille...
Verdano, Fixke & Vlindermanalweer beter
het gaat alweer wat beter
met mij nu de dagen
opnieuw te tellen zijn
en morgen gewoon weer veraf
in plaats van oneindig ver weg
het is alsof ik losgelaten heb
wat een tijdje onderhuids
mij vergezelde door het niets
van een lege plek gevuld met
jouw niet te ontkennen essentie
misschien heb ik het fout begrepen en
ben jij het die mij losgelaten
weer verder door het leven stuurt
ik hoor je anders nog goed praten
in dit geschokte hoofd van mij
Frans V.
Beste sympathisant,Heden op 29 december 2009 is Herman J. Claeys, medestichter van Pipelines vzw en bezielende kracht achter De Muzeval, thuis overleden in het gezelschap van zijn goede vriend en trouwe kompaan Jan Van Veen, na een bijzonder actief provobestaan.
Herman tijdens Toteminhuldiging te Doel op 17 oktober 2009
Gezwel
De minst correcte vorm van humor
is spotten met je hersentumor,
vooral als die kwaadaardig is
en bovendien slagvaardig is
en onverwoestbaar : « terminaal »
in radiotherapeutentaal.
Waarom men mij dan blijft bestralen ?
en ook nog chemisch wil verschralen ?
Omdat verplegers willen scoren
en hun patiënten ringeloren,
en als ik door zo’n tunnel glij
graag grapjes maken over mij,
waarmee ik dan niet lachen kan
want ik lig roerloos aan de scan.
Mijn uitvaart heb ik al geregeld
en zelfs mijn grafschrift is bezegeld :
HIER LIGT DE DICHTER
H.J.C.
IN GOED GEZWELSCHAP
R.I.P.
© Herman J. Claeys, 2009
Hebt u het ook gemerkt, dat beetje fellere licht buiten, die beetje zachtere temperatuur, dat beetje meer zon om door de nog steeds niet opgewarmde winden heen ons een lekker gevoel te bezorgen? En dat het 's avonds langer licht is? Dat je thuis in je zetel pas de avond haar intrede weet doen, in plaats van onderweg van je werk ernaartoe? Het gevoel dat de lente best wel eens echt in het land zou kunnen zijn, los van de kalenderdatum, die toch maar zo geforceerd lijkt. Daar heb ik het over en ik ben er niet rouwig om. Maanden met veel te weinig zon, het is mij niet in de kouwe kleren gaan zitten. Een lichte moedeloosheid hangt al veel te lang op mijn schouders om nog normaal te zijn en zo'n dag als vandaag, die haalt dat dus stil maar efficiënt weg.Anders vergaat het ondertussen Herman, die enkele dagen terug plots diende opgenomen te worden in het ziekenhuis. Er wachten hem nog wel wat weken daar om er terug bovenop te geraken. We denken aan hem. Net zoals we ook denken aan Mama Mia, die over enkele dagen dan weer wel het ziekenhuis mag verlaten na bijna drie weken. Het is wat met al die ziekenhuistoestanden. Zo tussendoor dan nog een verhuis regelen, allemaal lekker met het openbaar vervoer omdat die gadverse wagen nog steeds in panne staat, van hot naar her lopen hannesen, dan geniet je vanzelf toch van die eerste lentestraling, niet? Het verzet zowaar je zinnen van al het werk dat nog gedaan dient.
Liefde is samen de mail controleren...
Deze avond, een laat berichtje, voor wie nog niet weet wat doen. Bibi gaat naar Den Hopsack, voor de eerste editie van een stel dichterlijke suikerbonen...
LITERAIR CAFEDichterlijk met Suikerbonen (1ste editie)Op donderdag 20 november 2008 om 20u30 wordt Dichterlijk met Suikerbonen boven het doopfont gehouden. De eerste boreling in deze nieuwe reeks is Herman J. Claeys die door gastheer Frank de Vos aan de tand zal worden gevoeld, niet alleen over zijn dichterlijke, maar ongetwijfeld ook andere kwaliteiten.
Herman J. Claeys tijdens De Muzeval in 2007
(Bron foto: BIBI)Tussendoor een streepje muziek van Sandra Jordens aan de piano.Na afloop gaan de suikerbonen rond.gratis toeganglocatie: literair-artistiek café Den HopsackGrote Pieter Potstraat 242000 Antwerpen (centrum)(openbaar vervoer: Groenplaats)
MOORDENDE VLIEGTUIGEN
In deze tweede week van augustus herdenkt men in Japan de slachtoffers van de atoombommen op Hirosjima (6 augustus) en Nagasaki (9 augustus 1945).
Dat was een holocaust. Geen “collateral damage” maar een weloverwogen massamoord, waartegen onze Nederlandse en Belgische regeringen niet protesteerden. Wel integendeel, ze waren medeplichtig als zijnde ge(al)liëerd met de Verenigde Staten. Medeschuldig dus.
Het blijft een Onvoltooid verleden tijd, zoals de titel van mijn eerste gedicht hieronder luidt, even onvoltooid als die andere en grotere Holocaust in datzelfde decennium. Ik bracht het gedicht bij de 40ste herdenking en draag het sindsdien elk jaar in augustus ergens voor. Dit jaar op 9.8 tijdens de Muzeval te Antwerpen
Toen in New-York in 2001 Seven-Eleven de wereld verbijsterde, zag ik een parallel met Hirosjima/Nagasaki: moordende vliegtuigen.
Die vergelijking wordt bitter verwoord in mijn tweede gedicht hieronder: Terreur. Alleen was in het ene geval de staat, de overheid de terrorist.
Herman J. Claeys, 6-9 augustus 2007
Onvoltooid verleden tijd
I.
Het laaiende licht van augustus
anno nu
dooft niet uw ogen,
de weldoende warmte
verbrandt niet uw brein,
de zoele wind
blaaast uw huizen niet omver,
de wollige wolken
belommeren geen puin
en de lessende regen
bestraalt as noch gewas.
Volg uw omfloerste blik
naar het ver-van-uw-bedstee land.
II.
Het verblindende licht
en de zengende hitte
en de verwoestende wind
en de paddestoelwolken
en de dodende neerslag
van augustus vijfenveertig
teisterden deze argeloze contreien niet
noch u, zorgeloze bewoner.
Volg uw wazig oog
naar de onvoltooid verleden tijd
toen gij nog kind waart
of nog niet verwekt
maar reeds erfelijk besmet
met medeplichtigheid.
------------------------------
Terreur
Ooit vloog er een vliegtuig
doelbewust met als doelwit een grootstad.
Het keerde terug naar zijn basis:
opdracht volbracht, mission accomplished.
Alle woontorens waren ingestort, alle huizen in puin,
tweehonderdvijftigduizend doden,
vijfhonderdduizend gewonden en terminaal bestraalden,
burgers allemaal. Mission Hirosjima accomplished.
De piloot werd in de States als een held ingehaald.
Drie dagen later nog een moordend vliegtuig,
doelbewust met als doelwit een grootstad.
Een half miljoen slachtoffers, doden, terminaal bestraalden,
burgers allemaal. Mission Nagasaki accomplished.
De piloot keerde triomfantelijk terug en werd gedecoreerd.
New York 11 september 2001.
Door mijn hoofd vliegen nog steeds
die twee Pentagon-toestellen naar het Oosten,
met een lading,
met een opdracht.
Een overheidsopdracht.
Terror accomplished.
Twee voor de prijs van één, waar vind je dat nog, vooral als het ene dan ook nog gratis is? Hier wordt gedeeld, het enige dat het nog zou kunnen kosten, is een stukje van je kostbare tijd, die je toch nodig hebt om even een gedicht in je op te nemen (en al zeker twee). Het doet trouwens deugd dat ook Herman J. Claeys het nog niet verleerd is af en toe eens een leuke mailing rond te sturen met wat werk van hem. Geniet gerust mee van het (letterlijk) aankomende Midzomernachtsgevoel...
Herman J. Claeys op 10 maart 2007 (Foto © FV)
Midzomernachtwens
Schuifel barvoets
door het koelbedauwde gras vannacht
in het maanlichte laar
nog voor de dageraad je haar verguldt
en vlij je zongebrande tintelende wang
tegen gegroefde schors
van gekroonde, door hulst geschramde eik
en voel hem ademen door je huid.
Het steedse reilen zij ver vannacht
en ver het woelen, het joelen,
verbannen het zuchtige zoeken,
verzwonden de jacht.
Hurk neuriënd neer op de heuvelflank
tussen lavendel en johannesbloem
en schep volhandig aarde
waarmee je dij en borst beregent,
bezegent,
want aarde sterft niet
zomin als bron, zomin als zon.
Bedwelm je, bloeiend Litha-kind
in de midzomernacht.
© Herman J. Claeys
Seffens ga ik nog wat online naar een paar gedichten- en verhalensites kijken, waar ik nog een beetje band mee heb. Er valt daar nog veel te beantwoorden voor me, maar ik ben nu echt even gewoon aan het uitrusten. Nu ja, overdag uiteraard gewoon gaan werken, maar 's avonds op het gemakje wat bloggen, wat strips lezen, wat afwassen, kattenbakjes verschonen, Nip kussen, allemaal op het dooie gemakje aan. En natuurlijk wat schrijven, het is mijn kleine verslaving. En de primeur is tegenwoordig altijd voor mijn blog. En dus voor jullie ;-)
Frans V. ergens in augustus 2005 (Foto © FV)
gouden passie
het moet spontaan gaan
een onverwachte bliksem
die de boom scheidt van zijn kruin
in een tomeloos verzengmoment
de schuiler tot overlever
toeschouwer van zijn geluk
ze wendt haar lippen af
zijn droge lik op stuk
voor de laatste fantasieloze poging
haar opnieuw te bedwelmen met
zijn onuitgegeven roes reeds gefaald
twee geliefden naast elkaar
bezeten van de drang naar uniek
onvergetelijk alleen gebleven
hun ruimte samen delen
hand in hand een
gouden bruiloft tegemoet
ze begrijpen
het spel van spelen
nog maar af en toe
de enige liefde
die er toe doet
© Frans V.
Herman J. Claeys, bezieler en oprichter van de Muzeval, zet een punt achter zijn actieve deelname. Noem het een pensioen dat goed verdiend is. Ik ga er niet teveel woorden aan verspillen, enkel dat ik Herman altijd een geweldig goeie peer gevonden heb, een man met duidelijke ideeën, een scherpe maatschappijkritische visie, een man ook die kan begeesteren. Als dank een gedicht, opgedragen aan Herman.
Herman in de bloemetjes (Foto © Foto's: Yvon Moussiaux)
de Dolle Mol
de Dolle Mol is niet meer
gesloten, dat wel, het systeem
verdraagt geen klare kijkers
die teveel kunnen bespreken
met stemmen die kunnen tellen
de koffie staat te verkleumen
zonder warme mensenhanden
het lot van elke geschonken kop
in de krant van agitatie
over frustratie en defenestratie
- iets ging naar de mallemoer
zo eindigt het gesproken woord
gemuilkorfde kleine mensen waarheid
wordt nergens minder gedoogd
dan in een democratisch oord
de staat weet echter niets
van schrijven in stilte
om nog lang daarna
oorverdovend te worden gehoord
politiek, het is
niets voor mij
© Frans V.
Peter-Holvoet Hanssen en Herman J. Claeys, Conscienceplein, 16/12/2009
